Dag 88 – Zelfvergevingen van een abortus

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een abortus te plegen 12 jaar geleden terwijl ik dat eigenlijk niet wilde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een abortus te plegen omdat ik werd weggezogen in het liefdesconstruct/familieconstruct van leven via de liefde van/voor de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een abortus te plegen omdat ik niet op kon staan in dit liefdesconstruct van leven via de liefde van/voor de ander en omdat ik niet kon leven met mezelf als ik dit patroon zou doorgeven aan een kindje, terwijl ik eigenlijk graag het kindje had willen houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen steun te ervaren door dit liefdesconstruct van leven via de liefde van/voor de ander, en dus alles alleen heb besloten en niet de overweging durfde te nemen om het echt helemaal alleen te gaan doen met het kindje en dus alleen zonder het kindje, waarin ik sindsdien weet dat daden consequenties hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen gezien te hebben dat daden consequenties hebben en niet dat woorden consequenties hebben, waardoor ik nog niet in staat ben geweest mezelf te veranderen aangezien ik mezelf blijf programmeren in/als het liefdesconstruct met het gebruik van geladen woorden zonder het toepassen van zelfvergevingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog steeds boos te worden om dit onderdrukkende mind-construct van leven via de liefde van/voor de ander wat aangeeft dat het construct in mij aanwezig is en ik het nog macht over mij geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn om het feit dat ik door dit liefdesconstruct niet staan ben tot nu toe om effectief een agreement te wandelen waarin eventueel ruimte is voor een kindje, en gezien mijn leeftijd is de kans ook niet groot dat me dat op tijd ‘lukt’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het liefdesconstruct nog de schuld te geven van mijn onkunde om effectief een agreement te wandelen waarin ik me nog afhankelijk maak van de ander=de mind in dit liefdesconstruct en ik nog niet alleen kan staan en dus geen agreement kan wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen kindje te willen omdat ik niet vast wilde te komen zitten in het wereldsysteem van scholen en ouderschap waarin je gedwongen wordt mee te doen en als ik niet alleen sta in zelfvertrouwen zie ik geen mogelijkheid om me hierin te bewegen zonder meegezogen te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb 12 jaar geleden een vergeving van een Antilliaanse predikant nodig te hebben (aangezien de vader Antilliaans was/is) waarin ik hem expliciet vroeg om de woorden te spreken ‘ik vergeef je’, waarin ik niet in staat was mezelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eerst de zwangerschap te sturen als een beslissing in een moment van een seconde om er vervolgens niet in te durven gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de volgorde verkeerd te doen door eerst zwanger te willen worden en hierna pas de relatie onder de loep te nemen waarvan ik allang gezien heb dat het bij lange na geen gelijkheidsrelatie is en dus nog niet klaar voor eventueel ouderschap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het dragen en geboren worden van een kindje te willen gebruiken als substituut van het geboren worden van mezelf als Leven in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een kindje moet krijgen om zelf op te kunnen staan een en gelijk als zelf, waarin weer het concept naar voren komt van alleen kunnen/willen leven via liefde van/voor de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het krijgen van een kindje meerdere malen te hebben geforceerd uit angst dat het me niet op tijd lukt om effectief een agreement te wandelen waarin ik en de partner alleen staan in gelijkheid beiden als startpunt hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te zijn dat degene met wie ik een relatie heb gewoon weggaat en me expliciet zegt dat hij niet wil horen wat ik zeg over alleen staan en liever vast wil blijven houden aan de illusie van leven via de liefde voor een ander, waarin mijn boos worden aangeeft dat ik nog afhankelijk ben van dit construct en ook nog niet alleen wil staan als Zelf, en dit dus niet zonder boosheid als voorbeeld kan leven in ieder moment waardoor er ‘lijnen’ gebroken moeten worden om op deze manier alleen te gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn en genoeg te hebben van dit lijnen breken in situaties van weggaan gemanifesteerd in realiteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet in te zien dat het leven via de liefde van/voor de ander is wat we allemaal doen, namelijk leven via gevoelens en emoties en die voor waar aannemen als wie we zijn, en door dit niet zo te kunnen zien heb ik het steeds ervaren alsof die ander via mij leeft in plaats van via zijn eigen gevoelens en emoties waar ik in feite niets mee te maken heb, behalve dat we niet in eenheid en gelijkheid als zelf als leven kunnen communiceren aangezien er rekening moet worden gehouden met deze gevoelens en emoties, en als dat niet gebeurt sta je alleen, wat niemand wil zolang we zelf nog leven via relaties in/als de mind als energie genererend door participatie in gedachten, gevoelens en emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierdoor de ander de schuld te geven van het afhankelijk zijn van mezelf van gedachten, gevoelens en emoties in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weerstand te ervaren om hierin volledige zelfverantwoordelijkheid te nemen en de schuld op de ander los te laten, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weerstand te ervaren op het volledig zelfverantwoordelijkheid nemen van participatie in mijn eigen gedachten, gevoelens en emoties waarin ik het mogelijk maak voor mezelf mezelf te zien, te stoppen, te vergeven en te corrigeren en dus te veranderen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf geboren te laten worden als Leven in het fysiek door het toepassen van schrijven wie ik ben geworden in/als mindstructuren, het toepassen van zelfvergevingen hierop en het corrigeren van zelf in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel het alleen staan in eenheid en gelijkheid als uitgangspunt te zien/zijn/nemen in alles wat ik doe en in het eventueel wandelen van een agreement als hier een mogelijkheid toe is, waarin ik van tevoren deze uitgangspunten bespreek om zo te zien of we dezelfde taal spreken, en als dit niet zo is, zien of we dezelfde taal kunnen gaan spreken en als dit niet lukt, te stoppen en alleen verder te wandelen.

Ik stel mezelf ten doel geduld te hebben met mezelf Hier in het wandelen van het proces waarin ik mezelf deconstrueer uit het liefdesconstruct/familieconstruct van leven via de liefde van/voor de ander als leven via gevoelens en emoties in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te zien, te stoppen, te vergeven en te corrigeren in het ‘leven via gedachten, gevoelens en emoties in/als de (ander=) de mind’, waarin ik de agreement met mezelf als Leven in/als de Adem wandel.

Dag 81 – Adembenemende Liefde als Zelfvervulling

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in het liefdes-construct van leven via de liefde van/voor de ander een persoon in zelf-interesse geworden te zijn die gericht is op zelfvervulling zonder gelijkheid in/als mezelf als Leven als Alle Leven in overweging te nemen.

Waarin het dus lijkt alsof je zo goed ‘voor de ander zorgt’,  waarin dit voor de ander zorgen niet voor zelf zorgen inhoudt, en als je niet voor zelf zorgt ga je vroeg of laat die ander die je ‘zo lief hebt’ onderuit trekken aangezien je hiervan afhankelijk bent geworden, en als die ander in/als zelf wil gaan staan, onafhankelijk van de zorg van degene die ‘liefheeft’, zal dit worden tegen gehouden en neergedrukt, want wat moet degene die zorgt dan nog? De gecreeerde levensader verdwijnt, de navelstreng. Angst voor de dood. En dus vastklampen aan diegene wat zogenaamd leven geeft in/als de mind = dood drukken, de adem benemen.

Dit construct heeft vele vormen, verwikkeld in/als de mind in relaties, verbonden met geld en seks.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een slecht mens ben omdat ik onder dit beknellende liefdesconstruct uit wil komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen iedere keer dat ik niet accoord ga met dit beknellende liefdesconstruct.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik onder dit beknellende liefdesconstruct uit kan komen door weg te lopen, in plaats van in te zien dat ik met weglopen de banden in mezelf strakker aantrek en dit construct in/als zelf ga leven, aangezien ik het geworden ben maar dit niet meer zie als ik er van wegloop en het dus onbewust mijn leven gaat bepalen, letterlijk, door steeds opnieuw mezelf te binden in een seksuele relatie in ongelijkheid met zelf uit angst om alleen te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb paniek, verdriet, verstikking te ervaren in mijn borst, vermengd met een niet-weten hoe hieruit te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit beknellende liefdesconstruct zelf geworden te zijn en datgene te leven waaraan ik zelf een hekel heb, waarmee ik een nieuwe laag van verzet/afkeer (=zelfhaat) van mezelf creeer doordat ik al zolang zie dat het niet ok is zonder daadwerkelijk verandering in mezelf te kunnen brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn observatie onbewust altijd op de ander gericht te hebben zoals ik geleerd heb in dit liefdesconstruct, en hiermee precies datgene doe waarin ik mezelf vast heb laten zetten, door de observatie op de ander die mij zo lief heeft te richten, om ‘in de gaten’ te houden of ik er niet in gevangen raak, ondertussen mezelf gevangen houdende in/als de mind door mijn observatie op de ander te richten en mezelf volledig te missen, dus volledig kwetsbaar voor de manipulatie van de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik veilig ben door mijn observatie op de ander=de mind te richten, in plaats van hier te zijn in/als de adem en mezelf te observeren wie ik geworden ben in interactie met de ander=de mind, zodat ik in staat ben om mezelf te zien, te vergeven en te corrigeren en op te staan als er iets gebeurt wat niet ok is als niet gelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit construct altijd gevoeld te hebben maar niet in woorden heb kunnen zetten, waardoor ik mezelf niet in werkelijkheid heb kunnen zetten als in zelf staan een en gelijk als het Levende Woord.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit construct niet in woorden heb durven brengen, hoe knullig ook, juist omdat ik het alleen maar knullig zou kunnen uiten, en dus altijd mijn mond heb gehouden, ondertussen van binnen in allerlei bochten wringend in de kronkels van mij darmen om onder dit construct uit te komen en mezelf aanvallende in backchat omdat ik dit allemaal laat gebeuren met mezelf zonder op te staan en te spreken of niet eens te spreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geprobeerd te hebben om onder dit gemanifesteerde liefdesconstruct uit te komen, waarin ik het zelf geworden ben en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onder mezelf heb proberen uit te komen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te observeren wie ik geworden ben in/als dit beknellende liefdesconstruct in plaats van de ander te observeren al ‘in de gaten houden’ en mezelf hierin vol-ledig te missen, vol van ledigheid van het missen van mezelf als Leven.

Ik stel mezelf ten doel in te ademen zodra ik een neiging tot weglopen ervaar. Ik adem in, ik ervaar de pijn in mijn borst, ik adem uit, waarin ik los kan laten in de realisatie dat de ander mij niet vast kan zetten, ik ben geen klein kind meer, ik zet mezelf vast in de herinnering van mijzelf als klein kind gelovende in de liefde van de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door dit geloof in de liefde van de ander=de mind, constant op zoek te zijn naar de liefde van de ander=de mind, waarin ik steeds in dit patroon terecht kom waarin of ik of de ander wegloopt voor dit beknellende liefdesconstruct van leven via de liefde van/voor de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat een ervaring van ‘de adem benemen als in adembenemende liefde’ gelijk is aan liefde, in plaats van in te zien dat liefde=gelijkheid in/als de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te zoeken naar een ervaring waarin de liefde als adembenemend wordt ervaren.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met zoeken naar liefde van de ander=de mind. In plaats hiervan observeer ik mezelf op het moment dat ik mezelf zie zoeken naar liefde buiten mezelf zodat ik kan zien wat er speelt in mij waardoor ik zo naarstig op zoek ben naar die ander.

Ik stel mezelf ten doel voorbij het verdriet van het vol-ledig missen van mezelf te zien welke ik projecteer op het missen van de (liefde van) de ander=de mind.

Dag 78 – Ik wil niet dat je weg gaat

x zegt me gisteren dat hij waarschijnlijk terug naar Polen gaat. Alles gaat aan in mij, het hele reactiesysteem, en ik val. Als ik nu weer vast ga houden, mijn wil op ga leggen door te spreken in zelfonoprechtheid, kom ik weer in een relatie terecht die als startpunt zelfonoprecht is. Moet ik weer de cirkel rond.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een bijna ondraaglijke drang te ervaren om x te bellen en mijn emoties met hem te delen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles om me heen in elkaar te zien vallen, en ik heb zelf de stap gezet naar een ander huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb voor het eerst spijt te ervaren dat ik niet meer in het prachtige huis in Zegveld woon, in een soort van luchtbel afgescheiden van de matrix, nu ook x weggaat uit dat gebied en ik geen enkele binding en geen reden meer heb om daar heen te gaan behalve het missen van degenen met wie ik daar gedeeld heb of het missen van het wonen in Zegveld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x wel gehoord te hebben maar niet heb kunnen luisteren naar zijn woorden dat hij me min of meer waarschuwde dat er niet zoveel fijne plekken om te wonen zijn als in Zegveld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nonchalant te zijn geworden met het wonen in Zegveld en het opgegeven te hebben zonder in te zien dat ik het weleens zou kunnen gaan missen, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nonchalant te zijn omgegaan met mezelf en met wat ik koester.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verscheurd als losscheuren te voelen/ervaren nu ik weet dat x weg gaat, en doordat x weggaat gaat het hele herinneringssysteem aan en ga ik de oude woonplek opeens missen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x graag als vriend in de buurt te willen houden als soort van backup van mezelf in zelftwijfel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf arrogant te gedragen ten opzichte van waar en hoe ik leefde, ook al was ik iedere dag dankbaar om daar te wonen en heb ik het al jaren in mezelf onderzocht of het wonen daar mogelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze beslissing om weg te gaan te hebben genomen door 2 punten: namelijk geld en het liefdesconstruct, 2 wereldse punten waarin ik wegzak/vastzit en om hierin op te staan en niet in vast te blijven zitten, ben ik weg gegaan uit de mooiste plek waar ik ooit gewoond heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er opeens een drama van te maken dat ik weg ben uit Zegveld, terwijl het gedurende de gehele verhuizing ok was, waarin ik tijdens de verhuizing vrijheid ervoer van structuren van missen en vastzitten en isolatie, welke nu weer aan gaan trekken, meer dan tevoren nu ik hoor dat x weg gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb aan mezelf en de stap die ik heb genomen te gaan twijfelen nu alle emoties omhoog komen die vastzitten als reactiepatroon op het vertrek van x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles op te geven om uit dit liefdesconstruct weg te komen, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik niet sterk genoeg ben om in de situatie voorheen op te staan, terwijl ik in de situatie voorheen mezelf kwalijk nam dat ik niet sterk genoeg was om op te staan en te gaan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door het vertrek van x te gaan twijfelen aan mezelf en te gaan denken/geloven dat ik iets fout heb gedaan, waarmee ik in de structuur van de mind val in/als oordeel als aanval op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb totale paniek te ervaren nu x wil vertrekken en nog eens totale paniek te ervaren nu mijn fysiek in verkramping gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat deze paniek echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog steeds in de liefde te geloven, waardoor ik niet los kom van dit construct in mezelf, het liefdesconstruct van leven via de liefde van en/of  voor de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te zitten in een geloofsysteem van liefde.

Ik zie dat ik iets mis in dit huisje wat er voorheen wel was, namelijk ikzelf die heel tevreden was met dit huisje, waardoor ik ‘bergen’ kon verzetten, en nu ik wegval in/als de mind in een liefdesconstruct in een geloof van iets missen buiten mezelf, mis ik mezelf door weg te zijn van hier in/als mezelf, wat ik projecteer op het huisje alsof er iets mist.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik x wel of niet kan bellen, waarin ik participeer in de ‘ik weet het niet’ persoonlijkheid, wat aangeeft dat ik iets niet wil zien als zijnde een illusie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik het wel red zonder de steun en aanwezigheid van x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien waar ik het construct activeer en waar ik het kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb totale verlamming te ervaren in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze verlamming fysiek te manifesteren en gemanifesteerd heb in een verlamming/verkramping/schrikreactie/obstipatie in mijn dikke darm, welke keer op keer reageert als het construct geactiveerd wordt, niet langer in staat om mezelf te ontlasten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in een toestand te brengen waarin ik niet in staat ben om mezelf te ontlasten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet meer te willen leven in dit construct maar niet te zien hoe hieruit te komen/hoe te bewegen in dit construct.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles weg te zien vallen inclusief mezelf in dit construct, zonder in staat te zijn/te zien hoe dit te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysieke toestand van verlamming te geloven, wat ik gebruik als excuus om niet te bewegen in dit construct, aangezien iedere beweging pijn doet, zowel fysiek als emotioneel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het op te geven waardoor ik gevangen raak in het construct, waarin ik een toestand van zinloosheid ervaar en een persoonlijkheid van gelatenheid aanneem, en nog doe alsof ik het wel ok vind ook.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb akkoord te gaan met mijn toestand van zinloosheid en gelatenheid zonder de wil om dit te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe ik dit van binnenuit kan veranderen, en dus zoek ik altijd een prikkel/beweging/optie buiten mezelf om mezelf weer in beweging te krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet leuk te vinden in dit construct, aangezien ik me fysiek niet meer kan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken in dit construct, aangezien ik me fysiek niet meer kan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een relatie met x te zijn begonnen om uit dit construct te komen, en nu hij weggaat ben ik bang dat ik er zelf niet uit kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik zelf zonder x niet op kan staan in dit construct en het verdriet te ervaren die wegging toe ik x ontmoette.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn verdriet weg te laten gaan door de liefde van x voor mij, om vervolgens weg te willen uit het construct van gevangen zitten in de liefde van x voor mij, waardoor ik weer in het verdriet terecht kom waarin ik zelf in/als de mind aanwezig was voordat ik x ontmoette.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de relatie met x te beginnen in zelfinteresse, en ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijzelf voornamelijk in paniek te zien uit angst voor het verlies van datgene wat mijn zelfinteresse voedt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een enorme fout maak door x te laten gaan, aangezien het verdriet voelt alsof ik iets fout heb gedaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn in het geloof dat ik iets fout heb gedaan, waardoor ik vast kom te zitten in het oordeel van goed en fout in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds in zelftwijfel te worden getrokken door mijn leefomgeving waarin mensen niet zelfoprecht leven, en ik geloof dat ik het fout doe ook al is mijn startpunt dat wat het beste is voor allen in gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel een startpunt van gelijkheid als uitgangspunt te hebben, maar nog wel een weten in/als de mind, dus nog niet een en gelijk als zelf ben, waardoor ik nog verkeer in polariteit in/als de mind, en ik zie dat ik het uitgangspunt noem in plaats van startpunt, waarin ik een uitgang lijk te willen behouden in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gelijkheid in/als de mind als uitgangspunt als vluchtweg te gebruiken/hebben gebruikt, waarvan ik nu de gevolgen ervaar in/als de mind als verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor/door een ervaring van verdwijning van mezelf als x weggaat, waarin ik mezelf dus gedefinieerd heb in een karakter in/als relatie met x, welke natuurlijk verdwijnt als x fysiek verdwijnt.

Ik stel mezelf ten doel te zien wie ik geworden ben in dit construct van leven via de liefde van/voor de ander=de mind; alleen als ik zie wie ik geworden ben kan ik mezelf vergeven. Zolang ik niet zie wie ik hierin ben en hoe ik hierin verzeild raak kan ik mezelf niet stoppen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vertrouwen op het doorzetten van mezelf in deze toestand van ervaring van hopeloosheid, zodat ik het aandurf mezelf onder ogen te zien in deze toestand.

Ik stel mezelf ten doel mijn verzet tegen deze toestand van hopeloosheid op te geven als mezelf te vergeven, waardoor ik mezelf kan zien in deze toestand van hopeloosheid zonder erin te verdwijnen; als ik me verzet versterk ik de structuren, en verdwijn ik in het verzet in/als de mind als een vasthouden aan overlevingsmecahnismen zonder in zelf te kunnen zien.

Ik realiseer me dat ik angst voor verdwijning ervaar in relatie met x en als x juist weggaat, waarin ik mezelf compleet vastzet in deze ervaring van verdwijning in relatie tot het wel of niet aanwezig zijn van x; hoe dan ook verdwijn ik erin, welke verdwijning is in het construct in/als de mind in afscheiding van mezelf, waardoor ik constant relaties creeer die geen stand houden zodat ik niet kan verdwijnen, waarin ik ondertussen verdwijn in afscheiding en onvrede in/als mezelf als de mind.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen in het geloven dat ik iets fout doe, direct, zodra ik de twijfel omhoog zie komen, aangezien met het geloof en nog eens met het geloof in het fout doen ik begin te vallen in/als de mind, en ik alles activeer in mezelf wat ik ooit met fout doen verbonden heb en creeer ik tevens automatisch de polariteit van ongeloof in mezelf in het in staat zijn tot het stoppen van mezelf in zelftwijfel, aangezien ik geloof dat ik het fout doe.
www.desteniiprocess.com

www.equalmoney.org

www.desteni.net

www.eqafe.com/free