Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

I had a chat with my buddy from the dip-pro course yesterday; I said I was irritated and my intestines feel cramped and irritated, and he asked:  Irritated intestines. So what is the inner test?

The Inner Test. This makes the irritated intestine more tangible.

Slapen cliparts

Problem:

I still sleep too long, and in relation to sleep I have created and build up several, well many limitations for and about myself. One of them is fear of tiredness. Not just fear of the experience – which I experience physical, as it is not really physical in source but it manifested in a physical experience – but also fear that if I do not listen to this tiredness and push through, I will ‘break down’ something in the physical and do harm to the physical.

Which of course is vice versa, the information I turned around in/as the mind, as by over sleeping and generating energy within this and judging myself for this, I actually harm the body, as the participating in/as the mind is what is doing harm to the body and not the pushing through lol.

Solution:

To write out the related topics to sleep and the patterns and fears that I created around sleep; investigate them, forgive myself the patterns and correct myself in this where in I create the ability for myself to stand up in this patterns and fears related to sleep within the support of myself.

Reward:

Having no more sleep than 6 hours and within this having more time to write and do the other daily tasks in combination with the job outside the house, and within this being satsified with myself in pushing myself to do as much as possible and so to push myself slowly but surely to the utmost potential of what I am capable of, which is the real inner test.

*

Let’s make a general start:

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear the physical experience of being tired, where in all my muscles feel so heavy and powerless, where in my eyes just want to close, where in I experience my whole body as just wanting to lay down and go back to sleep, where in I experience myself as unable to stand up, to put aside the blankets, to experience the cold, to sit down on the side of the bed, to breathe, to drink some water, to stand up and go to the bathroom.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to wake up in the morning after 5.5 – 6 hours sleep, just before the alarm goes off, and not wanting to stand up, altough in that moment I do not feel tired.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to start creating a thought after the alarm goes off, and from this thought see the moment where I make the decision to stand up immediately or to lay down for a while and wait again for the snooze-function of the alarm which is 10 minutes later, believing that I only will lay down 10 minutes, but every morning repeating this pattern from in between time of 20 minutes till 1 hour, and so within this spend up to 1 hour more in bed, after which I stand up, already irritated by myself that I did it again.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to every night make the resolve to stand up immediately when the alarm goes off next morning, and really feeling like ‘this time I am really doing it’, and next morning again make the decision to procrastinate the standing up and using the snooze function of the alarm, for a short or a longer time, but snoozing is snoozing.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to make myself believe – although I know I lie to myself –  that short snoozing like 10 or 20 minutes is okay, and only long snoozing is not okay, not using the common sense in this that there is no ‘in between’ in making a decision, and as long as I am standing in between, I allow myself to fall.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to act as an addict every morning with regards to the decision of standing up immediately after the alarm goes off, in which I use excuses that are really no different of the excuses that a drug-or alcohol addict uses every time, every day with regards to the decision to stop drinking and/or doing drugs.

To be continued

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Desteni I Process Lite – Learn Practical Life Skills Online

————————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 295 – Expressie en de Darm – Money, Survival and Limitation

Dag 292 – Expressie en de Darm – Decision Making, Free Choice and Money

Dag 294 – Expressie en de Darm – Judgements on Living Alone

Full_the-infinity-secret-consciousness-as-the-light-and-the-dark

The Soul of Money – Part 1

So let’s move on with the point of hesitation that comes up when I have to choose what to buy (see day 292).

What was it about, in the shopping mall.

It was about a plaid that I want to pull over the couch in the living room, and about the color that was not the exact colour that I was looking for, and because it was not the exact colour that I was looking for, I found the amount of money that it costs, too much. Here I lable it as too much when it is not what I am really looking for. When it was exactly what I was looking for, I would not hesitate but immediately buy it. Which shows the luxury that I live in, that I can buy a plaid if I really like it (I am talking about 14,95 euro, and in this area of amount I have luxury to choose at the moment, which is really luxury if we compare it to the large amount of population in the world who do not even have 1 proper meal a day).

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to get lost in choises about a plaid and a colour of a plaid, in which I bring myself into the mind and where this choise becomes really important, as I donot want to make the ‘wrong’ choise, as I donot have the money to buy again a plaid if I choose ‘wrong’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel quilty about the luxury that I am worrying about the colour of a plaid for the couch and where I really want to make the perfect choice for a plaid looking as perfect as possible in the house.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to get lost in these free choises in so many plaids and colours, and when there is not the right colour, I hesitate to buy it, where in I realize that if I would have only seen 1 plaid and 1 colour within my life with a quality that stays for a long time, I would have been fine and satisfied with buying this one plaid as it is functional for using.

So most of time I do buy things of a quality that I can use for a long time, and I buy often things second hand. I also allow myself to buy a nice colour as I like to make the house looking colourful as an expression that I enjoy to live in, which I buy within a small budget.

The point that I am bringing up here, is the point of having so much free choises where we got lost in, as there is a whole shopping mall with furnish, and there is not 1 shopping mall, there are a lot of shopping malls.

When, as I said, a large amount of the population doesnot have money to buy food to live from.

So what is the consequense of the amount of free choises that we have here living in luxury? Is it what is best for all to be able to choose out of so many furnish, one more expensive that the other, and one person having more money available than the other?

And within this, getting lost within all these free choises, and still not being satisfied when making ‘the wrong choice’. What is happening within this?

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to get lost in free choises in which I am used to grow up, where if I want something, I really want that specific thing and I manage to get it after searching.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to be used to get what I want, which means, that I am used to have some money to spend to get what I want, within a limitation that I made for myself as being reachable, which again, is related to money.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not accept a no in the mind – within a limitation that I made for myself as being reachable, which is actually a limitation in/as the mind as a no in general – in which I can say that I am spoiled by free choises in/as the mind, where in I lost myself in free choises which are related to money, and when these free choises cannot be fulfilled, I experience disappointment and lost.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to experience disappointment and lost when I cannot fulfil my free choises in/as the mind and to stay being busy with this emotions and feelings that I create within chasing after free choises.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to first want to fulfil my free choises to get myself in a safe area in/as fulfilment, and second want to standup for equality , instead of seeing that when living in equality as what is best for All, this includes me, as I belong to All.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to actually experience fear for poverty and for that I want to bring myself in a safe area in survival, which is what we are all doing, first taking care of our own survival without noticing what condition we all as humanity and nature live in.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear not having money anymore to buy some small things that I like and to do some small things that I like.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to base what I like on having money to do and to buy things.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to relate a system of judgement as liking and not liking within myself on the amount of money that I have without as outside myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not know how to live without money and so, actually to not know how to live at all/to not know what Life is.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to limit myself to the amount of money I have, and as I grew up average in this, I limit myself to being average, not even considering the possibilities beyond this limitation, but being busy with survival as getting the best choice within this limitation and within this, trying to feel the best as I can in/as energy in/as the mind.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to keep myself busy within this limitation in/as the mind in/as survival, where I am so busy with survival and getting out the best of it, that I forget to see beyong the limitations of the mind inside msyelf and the limitations of money outside myself, in which I keep myself enslaved forever within this balancing in/as the mind.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to believe that living is about getting the best choise within the balance in/as the mind, not seeing that within this balance, my best is always at the cost of somebody else, instead of standing up, stopping limitations as balancing out opportunities in/as the mind, forgiving myself this balancing as a movement between polarities, to become one and equal with myself as life as what is best for all, as only when I stop polarity as inequality within myself , I can stand up as myself in oneness and equality as what is best for all.

When and as I see myself going into the mind, looking for the perfect choice, I stop, I breathe.

I realize that I go into fear for missing a chance of fulfilling myself, where in I fear the experience of lost of not being able to fulfil myself in/as the mind.

I realize that I am busy with this fulfilment to create energy as survival within the limitation of myself in/as the mind, to at least get the best out of it within the limitation of inequality.

I stop, I breathe, I bring myself here. I see with common sense if I need to buy it and if I am not sure, I see in physical reality what I need and what is the best practical choice in this, and eventual go back to buy what suits best.

I commit myself to investigate the moment that I go into survival and see what I specificaly fear behind the fulfilment, so that I can write out and forgive myself the urge for fulfilment and the fear that exist within, behind and related to this.

When and as I see myself going into fear for poverty and an experience of lost within this, I stop, I breathe.

I realize I go into fear in/as the mind within a framework of survival, to keep myself enslaved within this frameword in/as the mind and to justify this state of mind within an experience of fear.

I do no longer allow myself to use fear as a justification to keep myself enslaved within the framework in/as the mind in/as survival.

I commit myself to take care of myself by taking taking care of the job I work in and by taking care of the daily physical reality that I live in, and at the same time, equally, work and stand up for a life what is best for all life, which starts with equal money for everybody, and within myself , which starts with investigating the inequality within myself in every area, as I realize that as long as I am unequal to and as myself as life – and not even know what life is – and so who I am – without money – I am bringing forward inequality into the world.

So I commit myself to write out and forgive myself the unequal relationships as limitations that exist within myself in/as the mind, one by one, breath by breath, as the points that are coming up each day within myself which require direction, in which I use the experience of fear as a flagpoint of justification that I need to investigate.

I commit myself to give this process my all in this life, within the physical comfortability of daily practical living, as I realize I have only this one life, until a point of nothingness is reached – unlimited in/as life –  as a starting point to bring about life in/as equality as what is best for all.

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

DAY 1: Who I Am as Money

—————————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 124 – Mijn relatie met voeding – 1

Ik heb net een leverreiniging gedaan waarin ik een halve dag niet eet om in de avond de lever-gal in 1x te stimuleren waardoor eventuele galsteentjes worden verwijderd (zeer effectief preventief natuurgeneeskundig gebruik tot het voorkomen van galstenen en hierin tot het voorkomen van een eventuele galblaasverwijdering; en ja er waren wat galsteentjes. Voor wie geinteresseerd is lees het artikel of benader me voor eventuele vragen). Alhoewel ik het niet eten even lastig vind, merk ik dat ik er rustiger van word. Hierin zie ik, iets wat ik feitelijk elke dag ervaar, dat ik ‘erg’ reageer op de prikkels in mijn eigen spijsverteringsstelsel die ik ervaar doordat de voeding zich er doorheen verplaatst. Het kan aan de voeding liggen, dat er voedsel bij zit wat ik niet goed verteer of wat te verschillend is en teveel verschillende prikkels tegelijk geeft. Dit is iets waar ik al ruim 20 jaar op let, dat ik zoveel mogelijk ‘onbewerkt voedsel’ eet, zo rustig mogelijk. Waar ik nog weleens in afwijk, vaak doordat het niet altijd direct mogelijk is om het juiste voedsel in te nemen, hoeveel ik hier ook op let. Een tweede punt is dat ik veel emoties in het spijsverteringssysteem heb opgeslagen, welke dag in dag uit geraakt worden door de voedselbrij die erlangs gaat en deze prikkelen.

Dit is iets wat ik op mijn 16e ook ergens zo ervaren moet hebben. Ik vond mezelf iets te dik, wat ik niet was, en ben gaan lijnen. Vooral mijn buik heb ik altijd al ‘ruzie’ mee, kun je nagaan, dat heb ik dus nog steeds. Wat te maken zal hebben met deze opgeslagen emoties wat opgeslagen oordelen als gedachten zijn. Conflict dus, ruzie, opgeslagen in mijn fysiek. Het lijnen ging iets te ver door, ik kwam onder gewicht, werd moe, en vanaf toen herinner ik me klachten met de stoelgang. Vanaf het moment dat ik begon met lijnen, het moment herinner ik me nog exact. Hoe de stoelgang daarvoor was weet ik niet, en mijn moeder weet het ook niet meer. Wel weet ik dat ik af en toe erge buikpijn had, wat voortkomt uit dezelfde verkramping in mijn dikke darm die er nu nog steeds zit. Daar zit dus al een vroeg opgeslagen herinnering/gedachte/oordeel. Ondergewicht, moe, naar de huisarts. Destijds een huisarts die nog vanaf geboorte dezelfde is, en je dus enigszins volgt qua fysieke gezondheid. De huisarts heeft me toen in 1 consult, eigenlijk met een paar woorden/zinnen, gestopt en simpelweg gezegd dat ik de volgende keer weer minimaal 50 kilo moet wegen (ik ben klein que lengte). En dat heb ik gedaan. Zo eenvoudig en tegelijkertijd belangrijk is het stoppen dus, en zo effectief als iemand zonder twijfel simpelweg zegt dat je moet stoppen. punt. geen keus. punt. Wat me behoed heeft voor werkelijk ondergewicht met alle gevolgen van dien.

Neemt niet weg dat de patronen die hieraan ten grondslag liggen niet effectief gestopt zijn. Dat is nog steeds aan mezelf om die te zien, te stoppen en zelf vergeven. Destijds zal ik ook ervaren hebben dat ik me prettiger voel als ik minder eet, terwijl ik me hier fysiek net te weinig mee voedt. Dit is nog steeds het punt waar ik mee stoei.

Overigens heb ik de halve dag niet eten als veel gemakkelijker ervaren deze keer als een tijd terug. Vrijwel geen honger, alleen het eerste uur dat ik eigenlijk gewend was weer te gaan eten, en veel rustiger aangezien ik mezelf kon ondersteunen in de adem. Het is meer dat ik iets eten ook gewoon lekker vind en tegelijkertijd als afleiding gebruik. Dus werkelijk dubbel qua eten, ik gebruik het als afleiding als ‘even iets lekkers’, en ervaar de afleiding binnenin juist als belasting. Interessant om die te onderzoeken in verhouding tot elkaar.

Start zelfvergevingen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te leiden met het eten van iets lekkers, waarin dit lekkers in mijn darmen mij opnieuw gaat afleiden als ruis creeren door het prikkelen van de oordelen die er liggen opgeslagen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ruzie te hebben met mijn buik zolang als ik me herinner, in plaats van in te zien dat ik de ruzie in mezelf als oordelen heb opgeslagen in mijn buik, om deze ruzie vervolgens te projecteren op mijn  buik als zijnde te dik, te opgeblazen, niet passend bij mijn figuur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen controle te hebben over de ervaringen/emoties die geprikkeld worden als ik eet en de voedingsbrij mijn spijsvertering doorgaat, waardoor ik ergens liever niet/weinig eet zodat ik die brij als opgeslagen oordelen niet hoef te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weinig eten als oplossing te hebben gebruikt om de opgeslagen oordelen niet te hoeven ervaren, terwijl mijn fysiek meer voeding nodig heeft en ik zo fysiek dus onder mijn potentie/kracht blijf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf onder potentie te houden door net te weinig te eten, waardoor ik de oordelen als aanvallen niet ervaar die ik ervaren moet hebben elke keer als ik in mijn mijn potentie als Leven wilde gaan staan als klein kind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit patroon van oordelen als aanvallen in mijn fysiek te hebben opgeslagen nals fysieke mind, waardoor ik mezelf telkens aanval van binnenuit als ik in mijn potentie wil gaan staan, en mezelf dus letterlijk onderuit haal door mezelf fysiek aan kracht te ontnemen door het aanvallen in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een automatisch patroon als ingebouwde grens in mezelf gecreeerd te hebben, wat ik ervaar als ‘hier mag ik niet overheen, dan gaat het mis’, waardoor ik niet overweeg om wel op te staan en deze grens als niet echt een grens te zien maar als een grens als beperking in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek te misbruiken door deze mind/geestesbeperking op te slaan in mijn fysiek en zo een fysieke grens te creeren, waarin ik geloof dat als ik over deze grens heenga, ik mijn fysiek kapot maak, in plaats van in te zien dat ik mijn fysiek kapot maak door onderdrukking in/als de mind/geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn geweest voor geesten die me aanvallen in de nacht, en door de angst heb ik niet kunnen kijken en zien wat er werkelijk speelt doordat ik me schuil heb gehouden in de slaap in de mind, terwijl ik juist in deze slaap in de mind kwetsbaar ben geweest voor deze geesten en mezelf keer op keer heb opgeladen in mijn eigen geest en dus mezelf feitelijk oplaadt in kracht voor een nieuwe aanval op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb tientallen jaren op mij hoede te zijn geweest voor de eventuele aanvallen van geesten van zowel mezelf als van buitenaf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe ik deze aanvallen in mijn fysiek kan stoppen, aangezien ik nog steeds fysiek reageer in/als grens/beperking en hierin ervaar als dat ik niet kan zien wat de beperking is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet kan/mag zien wat de beperking is die ik fysiek heb opgeslagen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te luisteren naar de fysieke beperking waardoor ik niet kan zien wat de beperking inhoudt, en hierin mezelf dus limiteer/klein houd door de zelf gecreeerde fysieke geestesbeperking als bescherming.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te beschermen met den geestesbeperking fysiek gemanifesteerd, zodat ik me als bescherming klein houd en niet wordt aangevallen door de geest, van binnen en van buiten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te talmen met gaan luisteren naar de interview als Life Review van Leven als vervloekt zijn terwijl ik het heel graag wil luisteren en zelf gevraagd heb naar een interview als deze.

wordt vervolgd

——————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life