Dag 520 – Stabiliseren met de ondersteuning van een schaap

bramen-shutter-630

Ik ga zondagochtend vroeg een wandeling maken, langs het water, tot aan een huis aan het water waarbij een hele grote bramenstruik staat. De bewoner van het huis heeft hier ook een bankje gemaakt voor de voorbijgangers met een bordje erbij ‘Rust wat’. De struik staat hiernaast en ook hier – zo vertelde hij me vorig jaar – kunnen de voorbijgangers bramen van plukken aan de kant van het voetpad. Grote, dikke, sappige bramen. Ik heb een klein plastic zakje in mijn broekzak en deze vul ik met bramen terwijl ik er een aantal gelijk opeet. Ik herinner me hierbij ook wat Bernard zei toen ik in Zuid-Afrika was, dat de vruchten geplukt moeten worden, anders geeft de plant het jaar erna geen vruchten meer.

Verderop is een weiland met schapen en soms een paar bokjes. Als ik even bij het hek ga staan en wat praat tegen ze, staan ze op een gegeven moment op en komen naar het hek. Dit had ik eerder zo zien gebeuren en dus ging ik bij het hek staan en sprak wat tegen de dieren. Totdat er één begint te ‘antwoorden’, opstaat en naar het hek komt en de rest komt erachteraan. Hier geef ik de paar schaapjes die dat willen, wat klaver en weegbree van langs het pad. Niet alle schaapjes en bokjes eten dit op, het zijn er 2 of 3 die het aannemen, de rest gaat langzaam weer iets terug het weiland in, door met grazen. Ze kijken af en toe mijn kant op. Het grote moederschaap en twee groter gegroeide lammeren blijven staan en vooral de moeder wil wel lekker eten. Dus ik pluk en geef en aai haar snuit en doe mijn snuit bij haar snuit.

Op een gegeven moment zeg ik “schaap, ik voel me verdrietig, ik ben zo veel alleen”. Het schaap gaat me natuurlijk niet troosten. Het schaap blijft gewoon staan en kijkt vooruit met levende ogen. En ik kijk naar het schaap. Ik zie dat het een keuze is om in deze ervaring van ‘verdrietig zijn’ te gaan of om hier te blijven. Ik herinner me het eerste interview van het schaap, waarin ze zo is afgestemd op de zon en wat de zon brengt en dus eigenlijk op het leven in en om haar. Het lijkt of het schaap van me weggaat omdat ze niet ‘speciaal naar me toekomt’ maar ze gaat niet weg, ze blijft staan en laat zichzelf zien.

Uiteindelijk ga ik op de terugweg. Ik zie dat het geen zin heeft om in een ervaring van verdrietig zijn te gaan. Wie zou ik willen zijn, wie zou ik willen ontmoeten als ik mezelf zou ontmoeten; iemand die in de ervaring van verdriet blijft of iemand die ziet dat dit geen zin heeft, dat ik beter kan werken met wat hier is, dat er altijd leven is binnenin en om me heen, ook al ‘ervaar’ ik dit niet zo. Niet als oordeel naar mezelf toe ten aanzien van een ervaring van ‘verdrietig zijn omdat ik zoveel alleen ben’ maar benaderd in gezond verstand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in een ervaring van verdrietig zijn te stappen omdat ik zoveel alleen ben op het moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘alleen zijn’ te koppelen aan ‘verdrietig zijn’.

Als en wanneer ik mezelf in een ‘ervaring van verdrietig zijn zie gaan omdat ik zoveel alleen ben’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat het geen zin heeft om in een ‘ervaring van verdriet te gaan omdat ik zoveel alleen ben’, dat ik mezelf kan stoppen om in deze ervaring te gaan en dat ik mezelf liever ontmoet in gezond verstand als dat het leven in en om me heen aanwezig is waarin ik me realiseer dat ik hierin (nog) niet aanwezig ben en in plaats hiervan zoek naar ‘een ervaring van leven’ welke ik denk te vinden in en als de ervaring van verdriet, als surrogaat voor leven, als energetische beweging, in plaats van een beweging in en als mezelf, de geest uit, het lichaam in.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen als ik neig in een ‘ervaring van verdrietig zijn te gaan omdat ik zoveel alleen ben’ en in plaats hiervan te focussen op mijn ademhaling.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met participatie in de gedachte ‘dat ik zoveel alleen ben’.

Ik stel mezelf ten doel de ervaring van verdrietig zijn los te koppelen van de gedachte ‘dat ik zoveel alleen ben’.

Ik stel mezelf ten doel het alleen zijn vrij te maken van de ervaring van verdrietig zijn door zelfvergevingen toe te passen op de energetische verbindingen als gedachten als herinneringen en aannames ten aanzien van het alleen zijn.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stabiliseren in en als het alleen zijn.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te pushen naar buiten te gaan waar de dieren en planten mij iedere keer opnieuw ter ondersteuning zijn door en als het levende voorbeeld dat ze zijn en laten zien, welke ik eenvoudig kan waarnemen en zo integreren binnenin en als mezelf.

Full psychic animals the sheep part 1

Psychic Animals – The Sheep – Part 1

——————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 383 – Loneliness-2: praten

Dag 378 – Loneliness-1

Een punt waarvoor ik verantwoordelijkheid wil nemen is het praten/vertellen over een situatie van mezelf, waarin anderen betrokken zijn, waarin ik tijdens dit vertellen, bemerk energie te genereren. Als ik zo’n ‘verhaal’ eenmaal begin, wordt het moeilijker om weer te stoppen, en wil ik het liefst doorpraten en alles nog eens vertellen lol. Wat komt doordat ik het lastig vind om weer terug te komen bij mezelf; dit gedrag is gebaseerd op het construct van Loneliness – eenzaamheid als programmering en hierin ontwikkeld de ervaring van een ‘alleen zijn” als negatieve energetische ervaring, tegenover de positieve energetische ervaring in ‘relaties met anderen’, verschillend van 2 tot meerdere personen.

Ik heb dit ontwikkeld in het ‘praten met vriendinnen’, waarin we alle situaties besproken. Ik bemerk dat ik niet constant ben in en als mezelf, in relatie tot met wie ik praat en in relatie tot waarover ik praat en in relatie tot hoe ik praat.

Praten praten praten. Met hierin een polariteit van veel praten tot weinig/niet praten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in gezelschap met ‘vrienden/een vriendin’, het moeilijk te vinden om weg te gaan/naar huis te gaan, waarin ik het ervaar alsof ik me ‘los moet maken’ van diegene(n).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb over een situatie wat ik heb meegemaakt, enthousiast te gaan delen waarin ik mijn stem verander en ik door wil blijven praten en hierin de ander vast wil houden in aandacht, zoekende naar wat ik nog meer kan delen, waarin ik feitelijk zoek naar positieve energie-oplading in en als mezelf ter bevestiging van mezelf in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een situatie wat ik heb meegemaakt met andere mensen hierin betrokken, te gebruiken om positieve energie in mezelf te genereren in en als een praten/vertellen hierover.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een moment van beslissing als mogelijkheid om bij mezelf te blijven, niet te nemen, omdat ik een punt hierin ervaar als ‘moeilijk’ als weerstand om bij mezelf te komen/blijven/zijn, en in plaats hiervan me te laten verleiden door de geest tot het praten over een situatie die ik heb meegemaakt, waarin ik vergeet in de adem te gaan tijdens het praten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vergeten in de adem te zijn tijdens het praten over een situatie die ik heb meegemaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een hekel te hebben aan mezelf als ik zoveel praat in en als een energetische ervaring en mezelf toch niet effectief te stoppen hierin, waarin ik dubbel energie genereer: in het moment positief en achteraf negatief.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dubbele energie te genereren en hierin niet integer als intiem te met zelf te blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen als ik praat over een situatie, waarin ik eerst iets vast wil houden, dus niet deel, om energie te genereren in mezelf, het vervolgens wel wil delen om energie te genereren in mezelf, en het vervolgens weer te veroordelen om energie te genereren in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb veel praten te veroordelen in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb veel te praten bij iemand ‘waar ik me op mijn gemak voel’ en weinig te praten bij iemand ‘waar ik me niet op mijn gemak voel’, en hierin een disbalans te creeren in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ervaring als moment van Loneliness in en als mezelf alleen, uit te stellen/te verbloemen, door te gaan praten/vertellen over iets wat ik heb meegemaakt en hierin positieve energie te genereren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ervaring van Loneliness te creeren door gedachten over alleen en samen zijn, opgebouwd door de tijd heen,  gestoeld op een programma in en als het construct van Loneliness-Eenzaamheid in en als de geest, en hierin vastgezet, niet van mijn stoel op te willen staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek te belasten met de energie die ik genereer tijdens het praten of juist het niet praten, waarin ik hierin me zo rottig voel en onaangenaam in mijn fysiek, dat ik neig tot opnieuw energie genereren, nog steeds als consequentie van het energie genereren om niet het moment van weer alleen zijn te voelen.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van het moeilijk vinden om weg te gaan/naar huis te gaan, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat het slechts een moment is, dat ik voorbij dit moment, bij mezelf kom, en hierin tevreden ben als ik door het moment heenga in en als mezelf als weerstand die opkomt.

Ik adem, sta op, en beweeg me fysiek naar wat ik wil doen als naar huis gaan of loop even weg om te zien wat het beste is voor me in het moment om te doen.

Als ik mezelf zie neigen tot praten over een situatie die ik heb meegemaakt, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik iets wil delen, waarin ik mezelf eerst inhoud, om het vervolgens toch te delen, versterkt door het inhouden.

Ik realiseer me dat ik het ‘praten over’ als delen veroordeel in mezelf, waardoor ik dit inhoud, en vervolgens toch doe.

Ik stel mezelf ten doel me te focussen op de adem terwijl ik praat/deel, en hierin specifiek te zien wat ik wil delen en hoe ik het deel, en mezelf hier te houden in en als de adem.

Ik stel mezelf ten doel te bevrijden van de oordelen over het al dan niet delen, al dan niet in en als energie, door toepassing van zelfvergeving op de specifieke verbindingen die ik hierin tegenkom, zodat en waarin ik mezelf corrigeer, langzaam maar zeker, tot een constante aanwezigheid in spreken in de adem in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te duwen tot voorbij de weerstand om op te staan en alleen te staan, en hierin zacht te zijn met mezelf en tegelijkertijd standvastig, en zelfvergevingen toe te passen op wat ik zie dat mijn standvastigheid doet wankelen, waarin ik me realiseer dat het veelal ‘slechts’ een energetische ervaring als verslaving is waar ik doorheen moet die niet perse van alles te betekenen heeft en welke ik kan stoppen.

Ik stel mezelf ten doel de herinneringen gekoppeld aan veel praten en ervaringen en oordelen hierin en hierover, te onderzoeken in mezelf.

Als ik mezelf zie participeren in en als disbalans als ervaring van me wel of niet ‘op mijn gemak voelen’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mijn ervaring van comfortabel zijn en hierin mijn expressie, afhankelijk maak van het gezelschap met wie ik ben.

Ik realiseer me dat ik mijn expressie wel kan afstemmen op het gezelschap – in het luchtledige praten heeft niemand wat aan – maar dat ik hier tevens constant in kan blijven in en als mezelf, zodat het een beslissing wordt in en als mezelf om iets te delen zonder energetische connecties met het gezelschap.

Ik stel mezelf ten doel in gezelschap in de adem aanwezig te blijven en mezelf hier steeds naar terug te halen, en te zien in het moment wat ik wil delen en wat er eventueel in me opkomt als weerstand als connectie, waarin ik deze connectie als relatie terughaal naar zelf, en de afscheiding hierin, in en als mezelf in relatie met de ander, stop.

Ik realiseer me dat dit een proces is door de tijd heen, en dus geef ik mezelf de tijd hierin en hiervoor, waarin ik mezelf ten doel stel de kleine correcties in het moment door te voeren.

Ik stel mezelf ten doel de gedachten over Lonelisess-Eenzaamheid te onderzoeken en gewaar te zijn en/of worden wanneer en hoe ze opkomen zodat ik mezelf hierin kan ondersteunen en richting geven.

silhouette-of-people-talking-200x154 Next Question: praten jongeren nu sneller?

Het Ontwerp van Eenzaamheid

————————————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 378 – Loneliness – 1

Word Web

I have made a wordweb around the words loneliness, alone and aloneness on paper and applied self-forgiveness on the ingredients and connections out loud.

Here I move on with self-forgiveness on my relationship of positive feelings with 1 person (as a partner and only as company)  to work with the polarity that exist in the experience in loneliness and the search for fulfillment in relationships.

Feelings with 1 person (when being in a partnerrelationship):

not feeling alone as lonely

feeling carried

feeling like I have succeeded

feeling part of society, like joining in

feeling accepted

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not feeling alone as lonely when being with 1 other person in and as a partner.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel carried when being with a partner.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like I have succeeded when being with a partner.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like part of society, like joining in, when being with a partner.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel accepted when being with a partner.

Feelings when being with 1 other person (not in partnership but as company):

joy

more light, not so heavy, able to self-reflect with humour

able to laugh

not so lost in the mindstructures

excited

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel joy when being with another person as company

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel more light as not so heavy and able to self-reflect with humour, when being with another person as company.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to experience myself as heavy as alone when being alone.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to experience alone to heavy by connecting the word alone to the word heavy and within this, connect myself as being alone as heavy.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to connect and experience myself as being alone as heavy, and within this believing that nobody wants to be with me because I believe I am so heavy.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to believe that nobody wants to be with me for a longer time, because I believe I am so heavy.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to believe that every one who is with me for a longer time, becomes heavy.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to be able to laugh when being with another person as company.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel not so lost in the mind-structures when being with another person as company

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel excited when being with another person as company, in which I compromise myself as going ‘out of myself’ and within this, not being aware of what happens in my physical body in and as reactions which gives physical constrictions, and so within this, create a polarity of wanting to be with another human being and at the same time wanting to be alone, as not creating constrictions, where in I actually alone also create constrictions in and as the mind, in and as reaction on my own mind-patterns.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to create constrictions in and as reactions towards my own mind-patterns which I suppress in and as myself, to not feel all these reactions as rejections inside myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to reject myself in and as reaction on my own mind-patterns, alone and when being in company.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not like myself in and as the mind, and to be surprised everytime I see someone else in what I interpreted as happily expressing in and as the mind in full convincement, in which I think, how is this possible, and then start creating energy myself in and as reaction on this, and so, do not like myself in and as the mind, in and as reaction, and in this way, keep myself busy with reactions all the time, in and as judgements, experiencing myself as unable to stop this, and so isolate myself in and as being alone, looking for a relationship in and as the mind and at the same time being without company, so that I do not react so much on what I see as interpretation outside myself in and as the mind, in and as reaction and so that I do not see who I have become in and as self-judgement, projected outside myself, in which I think, how is this possible, until I decide, it’s enough, no more compromises which harms life as myself as life and within this having only one option left, which is standing up, standing alone, in and as self-investigation of who I am, have become and can be.

*

When and as I see myself going into reaction on somebody outside myself, I stop, I breathe.

Actually I donot know why I react in that specific moment, I basicly see it as a pattern, just reacting because of the sake of creating energy.

I realize that I cannot be here with myself if I judge everything inside myself in and as reaction as projection on the outside world.

I commit myself to stop reacting in and as the mind on somebody outside myself, and breathe.

I commit myself to investigate what happens in the moment of reaction inside myself specificely, to investigate, see, self-forgive, write out, what it is that I react on and/as what I judge in this in and as a reaction about and as myself, as a judgement about myself.

I commit myself to stand equal as accepting myself as who I exist in and as the mind, no matter what it is that I see, so that I can stop, embrace, stand equal, self-forgive and actually correct myself into a living being in and as the physical, breath by breath.

I realize how I have walked from the staring-point of not wanting to stand alone, and that I am not able to reach the bottom as grounding myself, as long as I am constricted in relationships in and as the mind, in and as emotional reactions and suppression.

I realize that I connect myself in and as emotion towards other emotions of other people, when actually it is not my emotion and I am not emotional about it but becoming emotional in and as this connection, just because of feeding the emotions.

I realize that I am walking in and as the mind in constrictions as assumptions, and within this, constrict myself in and as relationships, in and as the mind, in which I react emotionally in and as judgements, and manifest this reactions physically in and as the large intestine, in and as control.

I commit myself to investigate the assumptions in relation to alone, loneliness, relationships, and push myself to see beyond the balance in this in and as the mind, in and as a believe in what I have learned in this world as ‘real’ without questioning and investigating this to the bottom.

I commit myself to investigate the assumpions about relationships and standing alone to the bottom, so that I can reach the ground and stand up from the bottom, in and as a starting-point of self-honesty.

Winged – Exploring Self Intimacy

….Then I look within me and I realise: That I had deserted me through the manifestation of that which is not real: Judgment – and here I see – that I had done what I had become: That which is not real and desertion: Judgment as that which is not real I had become because I believed the lie that judgment is real and desertion of self because I deserted me through believing that judgment is real – and then manifesting this judgment within me, manifesting this desertion within me –which had become me as my entire world – as my entire experience as the desert of desertion and the mirages of what is not real…

Here I see – I finally see – that this desert is me – I manifested this desert as me because I deserted me – here I see – I finally see – that I these mirages are me -I manifested these mirages because I believed that which is not real is real: Judgment…. (Winged)

(For interviews as support with regards to the experience of loneliness, click on the links in the writing above).

Dag 374 – How Every Breath Counts

Dag 375 – The gift of Life by Roos – preference and ignorance

Dag 376 – Ignorance and preference – self-corrective statements

Dag 377 – The gift of Life by Roos – knowledge and information

———————————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/