Dag 275 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Aandacht-1

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Aandacht (controle/attentie):

Gedachtendimensie:

Ik wil hier niet zo zijn

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de Gedachte ‘Ik wil hier niet zo zijn’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven in de Gedachte ‘Ik wil hier niet zo zijn’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te proberen iemand weg te jagen, weg uit mijn gezichtsveld, omdat ik niet zo hier wil zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weg te proberen te komen, uit iemands gezichtsveld, omdat ik niet zo hier wil zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen reageren op de ander waarin ik me in het gezichtsveld ervaar, en dus wil ik weg, uit het gezichtsveld, want ik wil dit niet, ik wil hier niet zo zijn, ik wil niet vast komen te zitten in mijn reacties op de eventuele aandacht in het gezichtsveld van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben afgescheiden van mijn reacties op een ander waarin ik me in die anders gezichtsveld ervaar, welke ik als vervelend ervaar, de reacties, en deze geprojecteerd op de ander, en dus ervaar ik de ander als vervelend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander als vervelend te ervaren doordat ik mijn reacties op die ander als vervelend ervaar, en deze projecteer op de aanwezigheid van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verstrikt te raken in mijn reacties op wat de ander doet in zichzelf, waarin ik zie dat de ander ook iets doet met aandacht richten, en waarin ik ga geloven dat ik verstrikt raak in wat de ander doet, en dus MOET die ander stoppen hiermee, in plaats van in te zien dat ik verstrikt raak in mijn eigen reacties op hetgeen de ander al dan niet doet maar waarvan ik geloof dat de ander het doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in reactie precies hetgeen te gaan doen wat ik zo vervelend vind, namelijk het aandacht richten op een ander, al dan niet zichtbaar, en dus kom ik verstrikt in een aandacht in de geest, waarin ik mezelf in aandacht gevangen houd.

Als ik mezelf mezelf zie vervelen in reactie op een ander en ga doen wat ik juist zo vervelend vind in een ander, namelijk aandacht richten op de ander – al dan niet zichtbaar – dan stop ik, ik adem.

Ik focus op mijn adem in/als zelf. Ik adem in, over de keel – wel met de mond dicht – ik houd de adem vast – ik adem uit, over de keel- wel met de mond dicht – en laat hierbij de energie gaan – ik ben even in rust. Ik voel fysiek de connectie tussen stuitje en keel in/als de ademhaling, en breng mezelf via deze connectie in mijn fysiek. Ik adem de energie in, maak mezelf er gelijk aan, en laat het los via de adem in connectie met keel en stuitje, en ben even stil. Dit is alles waarop ik focus.

Definitie ‘zo’ in ‘Ik wil hier niet zo zijn:

In een ervaring van mezelf, verstikt, gevangen, dichte keel, niet in staat tot bewegen, gelovende dat ik hierin moet blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik in de situatie moet blijven en dus mezelf niet te kunnen bewegen, verstikt en gevangen in mezelf met dichte keel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te verstoppen in mezelf omdat ik niet wil dat de ander me ziet en ik geloof hier te moeten blijven bij de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te willen laten kennen en dus net doe of ik hier kan zijn met de ander, terwijl ik in alles in mezelf ervaar dat ik niet zo hier wil zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat mijn niet zo hier willen zijn iets te maken heeft met de ander en dus stop ik het weg en verstop ik mezelf, zodat ik toch niet hier hoef te zijn terwijl ik ogenschijnlijk hier ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander de schuld te geven van hoe ik hier ben, en hierin te geloven dat hoe ik hier ben, iets te maken heeft met de aanwezigheid van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat hoe ik hier ben verbonden is met de aanwezigheid van een ander in de ruimte, in plaats van in te zien dat hoe ik hier ben, verbonden is met de aanwezigheid van de ander=de mindin mezelf, welke ik relateer in de mind/geest aan de ander doordat ik een relatie heb gelegd in de geest met de ander, en hierin projecteer ik hoe ik hier ben, op de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb schuld te ervaren door de ander de schuld te geven in/als projectie van de ander=de mind – dus mijn eigen geest – op de ander buiten mij.

Dus:

Ik wil hier niet zijn in een relatie in de geest met een ander, in relatie tot en als mijn eigen geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hier te zijn in een relatie in de geest met een ander, in relatie tot en als mijn eigen geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vervormen in hier zijn in geloof in relaties in de geest, en me hierin verstikt, gevangen, met dichte keel en niet in staat tot bewegen te ervaren, gelovende dat ik hierin moet blijven, waar ‘hierin’ in de geest betreft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik hier in de geest moet blijven, hierdoor niet werkelijk hier in het fysiek aanwezig ben en kan zijn.

Als ik mezelf gevangen zie geraken in een geloof in relaties in de geest en in een hier moeten blijven in relaties in de geest, dan stop ik, ik adem. Ik maak mezelf vrij van de geest in de adem door heel diep in te ademen en even vast te houden, ik adem uit, en laat los. Indien gewenst sta ik op, en ik beweeg. Indien nodig voor mezelf beweeg ik me naar een andere ruimte.

Ik realiseer me dat ik mezelf definieer in en als deze relaties, en zodra ik relaties leg in de geest, verdwijn ik in de geest in deze gelegde relatie, waarin ik me onmachtig voel me te bewegen en te expressen, en in de ervaring van onmacht leg ik de verantwoordelijkheid bij de ander in projectie, in plaats van zelf verantwoordelijkheid te nemen voor mijn ervaring van onmacht ion de gelegde relaties in de geest. Ik wil dit niet, ik wil niet zo hier zijn.

Ik realiseer me dat het enorm verwikkeld zit in de geest, opgebouwd in lagen en lijnen, en dus geef ik mezelf de tijd en ruimte om mezelf hier in te zien en uit vrij te maken, zodra ik zie wat er gebeurt. Tussendoor neem ik voldoende tijd om dit zelf uit te schrijven en om tevens te ontspannen  in een andere setting.

Ik ondersteun mezelf en geef mezelf de tijd tot het stoppen van reacties en uitwerken van patronen in mezelf in hoe ik besta en hoe ik geworden ben, totdat en zodat ik het stiller wordt in mij en ik werkelijk zie hoe ik mijn ervaringen creeer.

Verbeeldingsdimensie:

Moeder die op een vaste plek de bank zit in de kamer, ogenschijnlijk ‘onschuldig’ maar ondertussen alles ziend wat er in de kamer gebeurt, zich hier al dan niet mee bemoeiend

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een afbeelding van moeder die op een vaste plek op de bank zit, ogenschijnlijk ‘onschuldig’ maar ondertussen alles ziend wat er in de kamer gebeurt, zich hier al dan niet mee bemoeiend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf iemand te zijn geworden die ogenschijnlijk ‘onschuldig’ op een bank of plek kan zitten en ondertussen alles zie wat er in de kamer gebeurt, me inhoudend om me hier niet mee te bemoeien omdat ik weet hoe vervelend dit is en/of kan zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als vervelend te ervaren als iemand alles ziet wat er in de kamer gebeurt en zich hiermee bemoeit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vervelend te vinden als ik alles zie wat er in de kamer gebeurt en me hiermee bemoei.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te vervelen in mezelf, en daarom alles in de kamer om me heen te zien, alles wat een ander doet en hoe een ander beweegt, om mezelf mee op te vullen, en om een aanleiding te vinden om iets over te zeggen, zodat ik iets te bespreken heb, aangezien ik zelf niet zoveel te zeggen heb vanuit mezelf in zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de expressie als reactie op wat ik zie om me heen, ook weer in te houden, aangezien ik ervaar dat dit geen zelfexpressie is maar een reactie op de omgeving, welke ik als vervelend ervaar in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn omgeving in controle te willen houden, aangezien ik enorm reageer in mezelf op mijn omgeving, en mijn omgeving dus liefst zo moet zijn zoals ik het minste reactie heb in mezelf en/of zodat ik reageer in ‘goedkeuring’ en dus een prettig gevoel heb van binnen als reactie op mijn omgeving.

Backchatdimensie:

Kijk eens ergens anders heen

Laat me met rust; ga weg

Bemoei je met jezelf

Ik wil dit niet

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de zin ‘kijk eens ergens anders heen’ in me op te laten komen en in me te laten bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de zin ‘laat me met rust, ga weg’ in me op te laten komen en in me te laten bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de zin ‘bemoei je met jezelf, in me op te laten komen en in me te laten bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de zin ‘ik wil dit niet’ in me op te laten komen en in me te laten bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb buiten zinnen te geraken van alle zinnen die ik in mijn hoofd laat opkomen en vervolgens in me laat bestaan, laat wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen ruimte in mezelf te hebben door alle zinnen die ik in me laat wonen, en hierdoor de ander, in de ruimte om me heen, niet te kunnen laten bestaan en/of wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in een grote ruimte te willen wonen als er een ander aanwezig is, zodat er ten minste nog ruimte buiten mij is waar ik heen kan gaan als de ruimte binnenin mij bezet is en ik bezeten ben door de geest buiten zinnen, in het toestaan en laten bestaan en wonen van zinnen binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb werkelijk te geloven dat ‘ik dit niet wil’, en hierdoor werkelijk de zin als backchat te gaan leven, waaraan ik zin geef aan de backchat, en zelf in zinloosheid verval.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn reactie in/als backchat te geloven en me hierdoor te laten leiden in dit ene punt, welke ik mijn hele levensloop laat bepalen, in plaats van zelf te lopen, de backchat te stoppen in mezelf en te onderzoeken hoe het komt dat ik zo volledig buiten zinnen geraak van een aanwezigheid van een ander om me heen die al dan niet de aandacht op mij richt en/of op de omgeving richt, verwikkeld in een eigen spel van zingeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me gebruikt te voelen door de ander die op de een of andere manier zin geeft met mij in het scenario, in plaats van in te zien dat ik mezelf misbruik in de geest in mijn reactie op de aanwezigheid van een ander, gebaseerd op situaties in het verleden die ik niet gecorrigeerd heb in zelf.

Ik stel mezelf ten doel backchat niet langer in mezelf op te laten komen en/of in mezelf te laten bestaan, en in plaats hiervan, als er toch een zin vormt in mijn hoofd, de zin van deze zin te onderzoeken en te zien waarom ik zinnen creeer in mijn hoofd.

(Herinnering: ik aan de telefoon in de huiskamer, moeder die zich hier vanaf de bank mee bemoeit en meepraat en alles hoort).

Ik stel mezelf ten doel de herinnering uit te schrijven, in te zien en zelf te vergeven, zodat ik de relaties met de herinnering, bestaande in en als mezelf, losser kan maken.

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

boosheid, irritatie, ongeduld, afwijzing, arrogantie, angst, verdriet, schaamte, schuld

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren in mezelf als reactie op aandacht van een ander die op de bank zit en al dan niet de omgeving in de gaten houdt zonder zelf te bewegen en/of fysiek te bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren in mezelf als reactie op mezelf in reactie op iemand buiten mijzelf, waardoor ik me niet meer zelf kan en wil bewegen in/als het fysiek, aangezien ik bang ben dat de aandacht dan nog meer op mij gevestigd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te zetten in gedachten en aannames in de geest, geprojecteerd in de toekomst als eventualiteiten, waarin ik opnieuw reacties in mezelf eventueel ervaar, en dus blijf ik liever heel stil zitten, zodat ik zo min mogelijk aandacht op mezelf vestig en dus zo min mogelijk reactie in mezelf opwek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me misselijk en draaierig te ervaren in het vastzetten van mezelf in reactie in een aanname dat de ander aandacht op mij vestigt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het geloof en de gedachte aan te nemen dat de ander aandacht op op mij vestigt, waardoor en waarin ik gevangen als gevallen ben in de geest in aandacht in/als mezelf, door dit – de geest – aan te nemen als mezelf als zijnde waar wat ik denk en ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb irritatie te ervaren in mezelf als ik met een ander in een ruimte ben waarvan ik denk en geloof dat die aandacht op mij vestigt, en waarin ik in ieder geval zeker weet dat ik aandacht op die ander vestig om ‘in de gaten’ te houden of die ander naar me kijkt en mij ‘in de gaten’ houdt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat een ander mij in de gaten kan houden door mij te definieren door de bril waardoor die ander ziet en kijkt, in plaats van in te zien dat een ander mij niet kan definieren, dat ik alleen mezelf kan definieren door hetgeen de ander vindt van mij aan te nemen en door in mezelf aan te nemen hetgeen ikzelf vind en denk van de ander, en hierin de geest als waarheid aan te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te irriteren door de waarheid van de geest in en als mezelf aan te nemen, en hierin volledig verstrikt te geraken door aanname van mijn eigen projecties naar buiten toe en door aanname van projecties op mij gericht en/of door aanname van mijn reacties op deze projecties op mij gericht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verstrikt te geraken in mijn reacties op projecties, van mezelf en/of van een ander, en deze reacties voor waar aan te nemen, en dus de geest als God voor waar aan te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb God de Geest voor waar aan te nemen in en als mezelf, en hierin mezelf af te leggen en dus op te geven, ten behoeve van de Geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf op te geven ten behoeve van de waarheid/het geloof in de waarheid van de Geest, en hierin een commitment te creeren waar ik in iedere gelijke situatie tegenaan loop, waarin het lijkt of ik mezelf opgeef als ik mijn reacties stop in zelf – aangezien ik mezelf als Waar heb aangenomen in en als deze reacties – zonder te zien dat ik mezelf allang opgegeven heb en dat ik daardoor gevangen ben in en als reactie in mezelf, en dus in een omgekeerde wereld verkeer, en niet langer in de wereld sta en beweeg als zelf, maar van de wereld in/als de Geest, in/als Reactie, geworden ben, en mijn zelfbeweging en dus mezelf, kwijt ben en in plaats hiervan de wereld probeer te bewegen, wat niet lukt, en dus geef ik het op.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten verleiden door de geest, en hierin te geloven in de man als de geest, om er keer op keer achter te komen dat ik hierin mezelf opnieuw opgeef in een hoop dat het deze keer beter is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de hoop op iets of iemand buiten mij te richten in de geest, en hierin te neigen naar opnieuw een commitment in de geest met een andere geest, als oplossing voor het helen van mezelf in afscheiding van mezelf, in plaats van hier fysiek te zien hoe de situatie ervoor staat, waarin ik fysiek ervaar dat ik niet gelijk sta in en als een commitment met een andere geest, en dus deze niet maak, maar in mijn eigen fysiek ga bewegen en alleen een commitment in en als mezelf maak voor het stoppen van mijn eigen reacties in mezelf, en zo de ooit gemaakte commitment van mezelf afgeven aan mijn eigen geest, te ontmaskeren en ontkrachten in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben ontkracht in het toegeven van een commitment aan de geest en in het willen toegeven van mezelf aan een commitment met een andere geest, welke geen werkelijke zelfwil is maar een wil van de geest in verlangen naar snelle bevrediging als solution om zelf in/als geest in stand te kunnen houden.

Ik stel mezelf ten doel alles naar zelf terug te halen en mijn reacties op de ander in te zien en te onderzoeken in zelf, en hierin een commitment als agreement met en als mezelf aan te gaan als enige agreement die werkelijk bestand is en staat in/als zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb misselijk te worden van mezelf die mezelf steeds weggeeft in een commitment in de geest met de geest van een ander, en hierin vervolgens zelf verliest en dus de ander moet gaan sturen als controle van de wereld/de leefomgeving, waarin ik opnieuw reactie creeer in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor mezelf die zichzelf weggeeft in de geest in commitment aan een andere geest zonder hier werkelijk fysiek in en als gelijk te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vervolgens te schamen voor mijn  gedrag welke ik vertoon als reactie op en in de situatie waarin ik mezelf aan de geest gegeven heb, en om deze schaamte te verbergen, kan ik alleen maar doorgaan met reageren op iets buiten mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mijn schaamte in en over mezelf te ervaren en zelfvergeven, en deze te gebruiken om mezelf werkelijk te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn aandacht te verleggen op de ander=de mind/de ander=de geest in het weggeven van mezelf aan de geest en/of in het weggeven van mezelf in de geest in een commitment aan een andere geest, welke fysiek bevestigd wordt in seksuele gemeenschap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor mijn bevestiging van het weggeven van mezelf als geest aan een andere geest in seksuele gemeenschap als oplossing als snelle bevrediging voor hetgeen ik ervaar in mezelf als afscheiding en weerstand.

Ik stel mezelf ten doel mijn reacties in en als weerstand dus afscheiding van mezelf in reactie op een ander, te stoppen en te onderzoeken en zelfvergeven in zelf, als enige werkelijk blijvende oplossing voor het stoppen van de afscheiding in mezelf in reactie op een ander, en als als ik vrij ben in en als reactie, kan ik zien wat ik wil in en als zelfbeweging.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in de afwijzing van mezelf in reactie, de ander af te wijzen op wie ik mijn reacties projecteer.

Ik stel mezelf ten doel mijn reacties in mezelf naar zelf terug te halen, in te zien, te onderzoeken en zelfvergeven, en dan te zien wat ik wil in zelfbeweging en met wie in welk moment, en niet lukraak de ander af te wijzen gebaseerd op reacties als teken van afscheiding in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb arrogant gedrag te vertonen als ik me in reactie in afwijzing ervaar, welke arrogant als uit de hoogte is in/als de geest in reactie, in een poging de macht te behouden in/als de geest, want zodra ik de reactie stop en inzie, verliest de geest aan kracht en macht, en dus controle.

Als ik mezelf in arrogantie zie vervallen/verkeren in de geest in reactie op iets of iemand buiten mij, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik niet gelijk sta, niet aan mezelf in het fysiek in wat hier is, en dus dien ik te onderzoeken waarop en waarom ik reageer en waarom ik controle uit wil voeren. Ik stop, ik adem. ik stop met spreken in reactie en start onderzoek in zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren in aanwezigheid van een ander, welke angst is verstrikt te geraken in mijn eigen reacties op hetgeen ik zie gebeuren in mijn eigen geest, waardoor ik denk en geloof dat die ander dezelfde controle uitvoert.

Ik realiseer me dat ik nog niet geheel helder zie hoe alles naar zelf terughalen werkelijk de oplossing is om in zelf op te staan, vrij van hetgeen een ander ten toon spreid, en dus ervaar ik nog angst in mezelf aangezien ik me nog afhankelijk ervaar van hetgeen een ander doet en toepast.

Ik stel mezelf ten doel toch mijn reacties in zelf te stoppen en mijn controle op de ander hierin te stoppen, aangezien alleen het stoppen van mijn eigen reacties een opening geeft om werkelijk te zien wat er gaande is, in zelf in de fysieke realiteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren van het weggeven van mezelf aan de geest en in de geest aan een andere geest, en hierin een ervaring van afhankelijkheid te creeren, zonder fysiek werkelijk gelijk te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat ik fysiek niet werkelijk gelijk sta in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel verdriet in en als mezelf te stoppen, aangezien het niet langer nodig is mezelf te belonen met een energetische ervaring van verdriet als ervaring van beweging als uitweg in een uitzichtloze situatie. Ik stop mezelf in reactie, ik onderzoek mezelf in reactie en ik vergeef mezelf in reactie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om alles naar zelf te halen en hierin de controle te verliezen door van alles en iedereen de schuld te krijgen, in plaats van in te zien dat ik in/als controle in/als schuld blijf bestaan in/als angst, als ik niet alles naar zelf haal, en alleen ik dus de beslissing kan nemen in schuld, angst en controle te bestaan of hierin op te staan en dit te stoppen in zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb anderen de schuld te geven om controle te behouden in een angst om zelf de schuld te krijgen, in plaats van in te zien dat anderen de schuld geven, het afgeven van zelfcontrole is door participatie in de geest in een concept van schuld en ik mezelf tevens ‘schuldig’ maak door het afschuiven van schulden in/als de geest, en dus mezelf vasthoud in de geest in een concept van schuld.

Ik stop het concept van schuld in mezelf door al mijn reacties in/als de geest terug naar zelf te halen.

*

Ondersteunend interview waarin wordt uitgelegd hoe we constant hetzelfde reageren in/als personaliteit op een soortgelijk karakter tegenover ons als waarop we 1x in/als angst gereageerd hebben in controle, en dit blijven doen:

Quantum Mind Self Awareness – STEP 3

*

Fysieke Gedragsdimensie en Consequentiedimensie werk ik later uit.

Ik zie dat ik de Angstdimensie vergeten ben, een essentiele dimensie.

Ik werk deze uit in het vervolgblog.

*

Fysieke Gedragsdimensie:

verkramping als niet meer kunnen bewegen, bevriezen en dus op 1 plek blijven zitten

weg willen lopen uit het gezichtsveld en/of aandachtsveld van diegene op de bank

spanning nek-schouderspieren

wegkijken/diegene niet aan willen kijken

boos gezicht opzetten

verkramping darmspieren/niet of lastig kunnen poepen

expressie volledig inhouden

stoppen met communiceren

fysieke uitputting van de spanning binnenin mijn fysiek

kriebeling en/of spanning/pijn in het stuitje, niet in het stuitje willen zijn maar weg willen, weg bewegen

Consequentiedimensie:

Stoppen van iedere interactie, me terugtrekken in mezelf, kortaf antwoorden, de ander volledig links laten liggen, afscheiding in en van mezelf en projectie op een ander en hierin bestaan in zelfinteresse.

Angstdimensie:

Angst om mezelf op te branden in aanwezigheid van een ander

Full_viktor-persson-looking-for-more

Free Eqafe Interviews

—————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Advertenties

Dag 232 – Expressie en de Darm – Ervaring van Onmacht

DISCLAIMER: Geen enkel blog welke ik hier schrijf gerelateerd aan fysieke klachten houdt een geneeswijze in welke praktisch fysiek onderzoek overbodig maakt. Bij (langdurige) fysieke klachten raad ik altijd aan een specialist te bezoeken op regulier en natuurgeneeskundig gebied, om zoveel mogelijk direct inzicht te krijgen in de fysieke gesteldheid en te kunnen handelen als dit acuut nodig is. (NB Ikzelf heb regulier fysiek onderzoek laten uitvoeren om levensbedreigende aandoeningen te kunnen uitsluiten en verder te kunnen met zelfonderzoek in relatie tot lichaam en geest, waarin ik dit proces regelmatig ondersteun met therapeuten die praktisch werkzaam zijn in de natuurgeneeskunde in de brede zin).

*

Hetgeen niet compleet in expressie is genomen wordt geforceerd het lichaam te verlaten en tegelijkertijd vecht het lichaam om dit vast te houden aangezien het lichaam dit als voeding ziet. Gerelateerd tot partnerschap: als ik mezelf laat bepalen door angst, gebruik ik niet de fysieke delen die een gevestigd partnerschap zullen worden. De gerelateerde chemische delen in het fysiek moeten dan het lichaam verlaten – geforceerd – maar eigenlijk is het lichaam het hier niet mee eens, want het lichaam weet dat een gebalanceerd partnerschap Goed is voor Mij. Dus het fysiek houdt vast. Als signaal dat het ontlastingsproces uit balans is. Ik ontlast mezelf niet van de controle welke gevormd is door angst, onzekerheid, backchat, toekomstprojecties etc. Dit geeft een ongemakkelijke ontlasting.

Een stukje vertaald uit een chat met Bernard en Sunette. Echter ik snap het nog steeds niet. Ik zie niet hoe ik dit patroon in mezelf creeer en waar te starten met zelfvergeven. Dus start ik hier bij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de tekst niet volledig te begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te zijn dat ik niet begrijp hoe ik dit patroon creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te zijn dat ik niet meer duidelijkheid krijg over hoe ik dit patroon in mezelf creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me onmachtig te ervaren tegenover dit patroon in mezelf, waarin ik mezelf volledig vastzet in de onmacht en hierin compleet stil val.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb compleet stil te vallen in de onmacht die ik ervaar tegenover het ontlastingspatroon wat ik gecreeerd heb als controle over mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek te controleren met een ontlastingspatroon welke uit balans is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verbijsterd te zijn over het stil vallen van de fysieke ontlasting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorme angst te ervaren voor het stilvallen van de fysieke ontlasting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ontlastingspatroon te ontwikkelen waarin ik de ontlasting forceer in controle, waarin ik tegelijkertijd de tegenwerking als tegenpool in polariteit creeer/manifesteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de periode met de Polen achter me gelaten te hebben maar nog wel vast te zitten in de polariteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om de polariteit in mezelf los te laten waarin ik angst ervaar dat ik nooit meer fysieke ontlasting heb en dus dood ga door zelfvergiftiging.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dood te gaan als ik de polariteit in mezelf stop/loslaat, in plaats van in te zien dat ik dit niet zozeer loslaat maar zelfvergeef en hierin transformeer en terug breng naar het fysiek, waarin ikzelf tot leven kan komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dood te gaan door het loslaten van de polariteit, in plaats van in te zien dat ik doodga door de zelfvergiftiging van het vasthouden aan de polariteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten waar te beginnen met het zelfvergeven van de polariteit waarin ik de onnatuurlijke ontlasting heb gecreeerd.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb als iemand me een vraag stelt waarom ik iets gedaan heb, ik volledig in angst te schieten dat ik iets fout gedaan heb, en mezelf hierin volledig te verlammen, in plaats van in zelf te zien en te antwoorden waarom ik iets gedaan heb in zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen al door de vraag te denken en geloven dat ik iets fout gedaan heb, en hierin dus denk en geloof dat ik het goed moet maken, en moet doen wat ik denk dat de ander denkt dat gedaan moet worden, in plaats van in zelf te zien, te zien wat ik gedaan heb en waarom ik het gedaan heb, te antwoorden wat ik zie in zelf als zelfexpressie waarin een antwoord hierop van een ander me eventueel kan ondersteunen om hetgeen ik niet gezien heb in zelf, te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verlammen bij het idee dat ik iets fout doe, en hierin liever niets meer doe en al mijn expressie inhoud, zodat ik ook niets fout kan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn expressie volledig in te houden zodat ik ten minste niets fout kan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb volledig vast te zitten in een schrik welke ik ervaar als iemand me vraagt waarom ik iets gedaan heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me gekleineerd te voelen in een vraag waarom ik iets gedaan heb, alsof ik als een kind gecontroleerd word, en hierin boos te worden op de vraagsteller maar dit niet te laten blijken en net te doen of ik het logisch vind dat die vraag gesteld wordt, terwijl ik me afvraag in mezelf waarom deze vraag gesteld moet worden en waarom ik niet vertrouwd wordt in wat ik doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen waarom ik niet vertrouwd word in wat ik doe en dit persoonlijk te nemen, in plaats van in te zien dat wij als persoonlijk mens als persona’s niet te vertrouwen zijn, wat niet persoonlijk is maar in iedereen aanwezig als voorprogrammering als geest bewustzijn systeem, en wat dus de reden is waarom ik niet vertrouwd word aangezien ik nog niet betrouwbaar ben zolang ik participeer in polariteiten in persona’s.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geen partnerschap mag starten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een doodzonde bega als ik een partnerschap start.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven en ervaren, dus in ervaring gebracht te hebben, dat ik een partnerschap moet verbergen en als iemand dit ziet, ik gedoemd ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik gedoemd ben als ik een partnerschap aanga en iemand dit ziet, en dus verberg ik het automatisch en onbewust.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een plaatje te hebben in mezelf van heel veel mensen die me najagen/belagen, waarin de gedachte/angst opkomt dat ik aan de schandpaal genageld wordt als gezien wordt dat ik een partnerschap start.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb altijd vaag te doen over partnerschap in plaats van er eerlijk en oprecht over te praten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik eerlijk en oprecht over een partnerschap moet praten, in plaats van in te zien dat ik zelfeerlijk en zelfoprecht dien te zijn ten opzichte van een partnerschap, welke ik eventueel in expressie in woorden kan brengen als ik dat wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets aan de omgeving verschuldigd ben ten aanzien van het informeren over het wel of niet aangaan van een partnerschap, in plaats van in te zien dat de enigen die hierover beslissen de partner en ikzelf zijn waarin we in onszelf kunnen zien of we zelfoprecht zijn hierin, en zo niet, we dit kunnen corrigeren in zelf waarin de praktische mogelijkheden ten aanzien van het partnerschap onderzocht kunnen worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een geloof te creeren en toe te staan in mezelf dat een partnerschap altijd fout is, en dus verlam ik mezelf in angst bij het aangaan van een partnerschap, ook als dit het beste is voor mijn fysiek en voor de partner zijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zolang een partner gezocht te hebben om mezelf te vervullen – ook al wist ik dat dit niet klopte en probeerde ik dit te stoppen – waarin het partnerschap niet het beste is voor mezelf en voor de ander als fysiek, waardoor ik nog steeds geloof dat ik geen partnerschap aan mag gaan, ook niet als ik dit patroon stop in zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog angst te ervaren mezelf in een partner te verliezen, waardoor ik mezelf als expressie verlies, en hierin automatisch angst voor verlies als controle op te gooien voordat er een partnerschap plaats kan vinden, welke ik tot uiting/expressie breng in mijn fysiek als een verstoorde balans in ontlasting waarin ik mijn fysiek zo belast dat fysiek partnerschap onmogelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet exact te zien hoe ik deze controle start/waar deze exact getriggerd wordt, welke me frustreert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me als gefrustreerd te ervaren dat ik niet exact zie hoe ik het patroon van controle start/waar het getriggerd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet voor te kunnen stellen dat dit patroon van controle werkelijk de oorzaak is van het fysiek verstoorde ontlastingspatroon, terwijl ik tegelijkertijd al heel lang weet dat er een patroon ten grondslag ligt aan deze fysieke disbalans.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin de geest als ‘het niet voor kunnen stellen’ weer te geloven en zo mijn macht tot oplossing weg te geven aan de geest/het bewustzijn in/als voorstellingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik me iets moet kunnen voorstellen om iets tot stand te brengen, in plaats van in te zien dat dit de omgekeerde wereld is en ik in voorstellingen een plaatje uit de geest tot stand breng, gebaseerd op controle en angst, in plaats van zelf te gaan staan en deze controle als angst te stoppen in mezelf en dus de plaatjes als voorstellingen als gedachten te stoppen in zelf.

*

Ik stel mezelf ten doel de woorden patroon en ontlasting te onderzoeken en te zien of ik hierin meer duidelijkheid krijg over ‘mijn ontlastingspatroon’.

Ik stel mezelf ten doel mezelf de tijd te geven voor het doorwandelen van de veranderingen die plaatsvinden in relatie tot partnerschap, waarin ik participatie in mijn voorprogrammering stop, welke teveel weerstand oproept als ik hierin te snel voort wil en dus mezelf forceer.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vertragen meer en meer, zodat ik in detail kan zien waar ik mezelf forceer tot het ontlasten van nutrienten die feitelijk voeding voor het lichaam zijn.

Ik stel mezelf ten doel een beslissing op mijn 16e ten aanzien van mijn buik opnieuw zoveel mogelijk gedetailleerd uit te schrijven, waarin ik onder andere zie in het woord taille en detail.

Als iemand me een vraag stelt, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf wat het antwoord op de vraag is en antwoord zoals ik zie in mezelf, zonder mijn antwoord aan te passen aan wat ik denk dat de ander wil horen als zijnde ‘goed’ of ‘juist’. Als ik een antwoord krijg van de ander zie ik of dit een reactie is van de ander op wat ik zeg, of dat het een antwoord is in gezond verstand waar ik iets mee kan ter correctie van mezelf als wat ik niet gezien heb in mezelf. Ik vergeef mezelf de ervaringen die opkomen in angst voor een oordeel van goed of fout.

Ik stel mezelf ten doel de vragen van de ander waarom ik iets doe, te zien als mogelijkheid tot eventuele correctie van mezelf in het vrij maken van mezelf als geest bewustzijn systeem, waarin ik in dit vrij maken van mezelf van mijn relatie met polariteit als goed en fout een mens in zelfvertrouwen kan worden die werkelijk te vertrouwen is als mens.

Ik stel mezelf ten doel mezelf mijn vergissingen te vergeven en corrigeren en niet opnieuw in de vergissing in de geest te participeren in ervaringen van schuld en schaamte maar in plaats hiervan de neiging tot herkauwen van een situatie te stoppen. Mocht ik blijven herkauwen en de vergissing opnieuw in werkelijkheid maken, dan zie ik opnieuw waar ik een punt gemist heb, wat ik mezelf niet vergeven heb.

Ik stel mezelf ten doel de vraag van een ander waarom ik iets doe, te gebruiken om mezelf vrij te maken van de gevangenis van reacties in goed en fout als waarde-systeem, door te zien waar ik nog reageer op deze vraag en dit zelf te vergeven en corrigeren in mezelf, in plaats van de vraag opnieuw als bevestiging van mezelf als waarde-systeem van goed en fout te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb als goed te willen worden gezien door de ander en door degene die me een vraag stelt, waarin ik mezelf aanpas aan de vraagsteller, of liever gezegd aan wat ik denk dat de vraagsteller wil horen en dus goed vind en dus waar ik mezelf aanpas aan mijn zelf-beoordelingssysteem dus waardesysteem van goed en fout.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb goedkeuring te willen van mezelf als waardering als waarde-systeem, en als ik een vergissing maak, deze als fout te bestempelen waarin ik mezelf als ‘niet goed’ ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te definieren en aan te passen aan een beoordelingssysteem van goed en fout in/als mezelf, en als ik hier buiten zelf, mezelf keihard aan te vallen en te belagen met allerhande/een regen van oordelen in/als backchat, welke ik niet inzie maar wegstop in mijn fysiek, en vervolgens elke dag ervaar vanuit mijn fysiek wanneer deze getriggerd worden door het afval wat langs deze opgeslagen oordelen verplaatst wordt, waarin ik opnieuw het afval beoordeel/veroordeel welke voorbij komt en hierin het afval opnieuw vastzet in beoordeling/in een waardesysteem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb waarde te hechten aan het beoordelen van het afval en hierin energie te genereren, in plaats van het afval fysiek te verwijderen en indien nodig gerelateerde oordelen zelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als geest bewustzijn systeem als waarde-systeem als beoordelingssysteem te gebruiken om energie te genereren en mezelf te belonen als me dit lukt in oordelen van angst en controle waaraan ik me onderwerp, waarin ik in ervaringen van verdriet en onmacht in deze onderwerping energie genereer als energetische beloning ter overleving van mezelf als geest bewustzijn systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als geest bewustzijn systeem in leven te houden door me te onderwerpen aan ervaringen van verdriet en onmacht als beloning van mijn onderwerping aan de angst en controle in/als geest bewustzijn systeem als beoordeling welke ik fysiek heb gecreeerd en in stand houd.

Ik stel mezelf ten doel gerelateerde oordelen aan het fysieke afval welke ik heb opgeslagen in het lichaam in te zien, zelf te vergeven en mezelf te corrigeren tot ik in eenheid en gelijkheid in zelfexpressie mezelf richting geef en beslis in gezond verstand en in overweging van mezelf als fysiek, geest en zelfexpressie, in hoeverre fysiek partnerschap mogelijk is in het moment, en in te zien waar ik mezelf belast dus blokkeer/controleer in de expressie van mezelf in/als fysiek, zodat ik mezelf kan zelfvergeven en kan corrigeren in het fysiek, adem voor adem, dag voor dag, fysiek samen zijn voor fysiek samen zijn.

Atlanteans-caged-in-powerlessness-part-30

———————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 207 – Motie van Wantrouwen – Angst als E-Motie als Rechtvaardiging van Manipulatie

Ik doe iets vreemds in angst. Als ik angst voor een persoon (lees persoonlijkheid) ervaar, denk ik deze angst te moeten benoemen tegenover die persoon om in deze angst op te staan. Waarin ik natuurlijk enorme angst ervaar om dit te benoemen, en dus spreek in angst, en hierin vraag ik tevens de persoon om iets met mijn angst te doen. Waarom doe ik dit zo? Feitelijk projecteer ik angst in/als mezelf voor een bepaalde persoonlijkheid in/als mezelf op de andere persoon die deze persoonlijkheid reflecteert waar ik in mezelf angst voor ervaar.

Op de een of andere manier heb ik altijd geloofd dat ik hierin ‘kleur’ moet bekennen tegenover die andere persoon, dat ik de goedkeuring van die ander nodig heb om de angst te stoppen in mezelf. Zolang die andere persoon het niet weet, en dus geen goedkeuring kan geven, kan ik de angst in mezelf niet stoppen, dat ervaar ik dan als niet eerlijk, want ik heb daarvoor toch zolang in angst verkeerd tegenover deze persoon en hierin backchat gecreeerd, dus ik moet dit toch delen, anders ben ik hypocriet.

Dit herken ik als een kerkelijk construct, waar je moet gaan biechten/boete doen, om vrij te komen van de zonden in jezelf, en dit kan alleen via een persoon die hiertoe de machte heeft, de machte om met God te spreken, oftewel een persoon die ik mijn macht geef tot Vergeving. Feitelijk leg ik hierin mijn zelfverantwoordelijkheid bij de andere persoon.

Nu is het zo dat als een andere persoon hier met begrip naar luistert, dit snel wordt opgelost. Er is begrip, wat gelijk is aan vergeving, ik ben vergeven door de andere persoon, mijn angst verdwijnt, en ik kan communiceren zonder angst.

Maar wat als de andere persoon geen begrip toont en/of hiermee niet akkoord gaat? Dan zou er geen mogelijkheid zijn om vrij te komen van mijn angst, om vergeven te worden. Dit is compleet het Godsconstruct, waarin vergeving via een andere persoon via ‘God’ loopt. Bij de Gratie van God.

En dit is feitelijk waarin ik mijn hele leven ‘verkeerd’ heb. Ik werd niet begrepen, dat werd letterlijk zo gezegd. En dus heb ik hierin mezelf niet begrepen en vergeven door te blijven wachten op het begrip als vergeving van de andere persoon, waarin ik zelf een persoonlijkheid in/als angst gecreeerd heb. Waarin ik een ervaring gecreeerd heb dat ik alleen in gelijkheid kan communiceren met iemand die me begrijpt/vergeeft. Zoniet, dan doe ik het ‘verkeerd’ in mijn ervaring. Wat niet in gelijkheid is als mezelf in zelfoprechtheid maar in gelijkheid onderling in relatie tot elkaar, afhankelijk van elkaars begrip. Wat pas werkelijk/in werkelijkheid verkeerd als gekeerd is in/als de mind/het bewustzijn.

Hierin heb ik mezelf geforceerd door mezelf steeds door een angst heen te duwen om zo de angst ‘te overwinnen’. Op een gegeven moment ben ik hiermee gestopt, aangezien het me niet meer lukte, ik was fysiek uitgeput, en ik ben in de angst gaan zitten. In angst heb ik veel geaccepteerd en toegestaan, in mezelf en in de ander, waarin ik een reactie bij de ander  in eerste instantie ook nog eens zelf trigger/uitlok door in angst te bestaan en te spreken.

Waarom vind ik van alles goed/God? Uit angst dat ik anders niet Goed ben/ bij God kom. In een geloof dat ik een ander ‘nodig heb’ voor goedkeuring dus om bij god te komen. In een geloof dat ik het zelf niet kan, dus voortkomend uit Zelftwijfel. En in een basis van zelftwijfel, twijfel aan zelf, komt er een geloof in/afhankelijkheid van iets of iemand buiten zelf, waarin ik natuurlijk angst ervaar/creeer tegenover die persoon om uit de Gratie Gods te vallen, en tegelijkertijd boos word omdat ik juist mezelf vrij wil maken wat me niet lukt, want ik ben aan het wachten op die andere persoon, dat die iets doet wat onze ‘relatie verbreekt’, en dus ga ik met angst naar die andere persoon toe in de hoop dat die andere persoon iets doet en wil ik de verantwoordelijkheid dus bij de andere persoon leggen – in plaats van zelfverantwoordelijkheid te nemen voor mijn angsten en de relatie met/als angst met/als mezelf in mezelf te verbreken – want ik geloof onbewust en/of onderbewust dat dat niet zomaar mag, dat ik toestemming nodig heb, en dus handel ik bewust, automatisch naar mijn onderbewuste/onbewuste programma, niet ziende dat ik manipuleer, aangezien ik zelf gemanipuleerd word/mezelf manipuleer in/als Bewustzijn.

Ik manipuleer dus met angst om mezelf vrij te krijgen van deze angst, en deze angst gebruik ik als rechtvaardiging van mijn daden. Angst, als E-motie als rechtvaardiging van de manipulatie in angst. Waaruit de Motie van Wantrouwen voortkomt; de Macht wordt aan de Persoon/de Persoonlijkheid/het Bestuur/de Regering gegeven en ondertussen bestaat er een volledig wantrouwen naar die persoon/persoonlijkheid/regering/bestuur toe, aangezien het uitgangspunt angst is – een uitgang/backdoor weg van zelfverantwoordelijkheid – dus manipulatie, dus niet zelfoprecht, en hierin altijd vatbaar voor/afhankelijk van manipulatie door de persoon/persoonlijkheid/regering/bestuur. De Motie van Wantrouwen wordt het Motief als grond waarop we iets gaan verdedigen. De angst wordt de reden/het uitgangspunt van leven welke we gaan verdedigen als rechtvaardiging van ons gedrag in/als angst.

De basis is Wantrouw in plaats van Zelftrouw, welke we projecteren op iets of iemand buiten ons als zijnde niet te vertrouwen. Motie van Wantrouwen.

Zie hier de samenleving waarin we leven. Diep weggestopt en verdraaid dus ‘onzichtbaar’ in onszelf en tegelijkertijd zichtbaar in alles wat we creeren in deze wereld op het moment. Zelfs tijdens het schrijven draait het weg/draai ik weg.

Een hele lijst om zelfvergevingen op toe te passen.

Gedachte:

Ik ben bang om iets te zeggen tegen/vragen aan die persoon.

Afbeelding:

Ik zie mezelf ineenkrimpen, monddood, verbijsterd, verslagen.

Emotie:

Angst dat die persoon boos wordt

Angst dat die persoon me niet begrijpt

Angst dat die persoon me belachelijk maakt

Angst dat ik het fout/verkeerd doe

Gevoel:

Me beter voelen dan de ander

Backchat:

Ik kan niet op tegen die persoon

Die persoon weet het toch altijd beter

Wat ik ook zeg, het is toch niet goed

Laat maar, ik doe het wel alleen

Ik heb er geen zin meer in

Consequentie:

Afsluiting, stoppen met delen van wat er in me omgaat, verbergen

Me afkeren van die persoon

Boosheid (emotie)

Arrogantie (emotie)

Radeloosheid (emotie)

Dominantie in backchat

Schuld geven aan de ander

Schuldgevoel (emotie)

Ik word deze persoonlijkheid/heden als Bescherming, dus feitelijk wordt angst mijn bescherming en zal ik dus mijn angst beschermen als rechtvaardiging van wie ik ben geworden

Angst voor verlies van wie ik ben geworden (emotie)

Dood-ervaring; Afsluiting van uitwisseling tussen binnen- en buitenwereld

Weigering/koppigheid (emotie)

Angst voor mensen (emotie)

Fysieke consequentie:

Ineenkrimpen, me kleiner maken

Verkramping in borst-buikgebied

Verkramping van dikke darm als afsluiting van uitwisseling tussen binnen- en buitenwereld

Uitdrukkingsloos gezicht; starende ogen in het niets

Zelfvergevingen en Zelfcorrecties volgen.

Zelfeducatie free: www.eqafe.com/free

——————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 181 – Zelfvergevingen op relaties – 14 – opstaan in de ochtend/samen

(Voor Zelfvergevingen op relaties 1-12 zie onderstaande link – 13)

Dag 180 – Zelfvergevingen op relaties – 13 – angst voor elk gesprek

Als ik samenleef met iemand sta ik in de ochtend direct op, welke gemotiveerd wordt door het feit dat ik graag even alleen ben in de ochtend. Als ik langer blijf liggen is dit moment voorbij en dus sta ik op. Als ik alleen leef is deze motivatie er niet, en hierin zie ik mezelf steeds schuiven met de tijd van opstaan. Af en snoezen, even liggen, en uiteindelijk sta ik later op dan ik wil en is de tijd die ik eigenlijk had willen gebruiken voor een aantal praktische dingen alweer voorbij.

Gedachte samen:

Ik wil graag alleen opstaan dus dan moet ik nu opstaan anders is de ander zo al wakker.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik nu snel moet opstaan anders is de ander zo al wakker en staat die als eerste op.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een gedachte als ik wakker word in de ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het opstaan van de ander te gebruiken als motivatie om zelf op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me beter te voelen dat de ander als ik eerder opsta dan die ander, en me slechter te voelen dan die ander als ik niet eerder opsta dan die ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een strijd/wedstrijd te maken van het opstaan in de ochtend en hieraan een gevoel van eigenwaarde te koppelen.

Emotie samen:

Verontwaardiging dat die ander er is en ik niet kan doen wat ik wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verontwaardigd te voelen dat die ander er is en ik niet kan doen wat ik wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander de schuld te geven van niet langer kunnen slapen en te geloven dat ik me verontwaardigd voel door de aanwezigheid van de ander, in plaats van in te zien dat ik me verontwaardigd voel door mezelf die de ander de schuld geeft en hierin zelfverantwoording inruil voor zelfverontwaardiging, waarin ik mezelf ver-ont-waard-ig in plaats van mezelf te aarden en aard-ig voor mezelf te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door te draaien in zoeken van redenen en excuses waarom ik me verontwaardigd voel, in plaats van de ervaring van het gevoel van verontwaardiging direct te stoppen zodra het opkomt, en mezelf in/als bewustzijn hierin te stoppen en mezelf richting te geven in de praktische bezigheden in de ochtend, onafhankelijk van wat de ander doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet bij de ander te willen zijn en daarom verontwaardiging te ervaren en hierin te geloven dat ik misdeeld ben door de hele tijd bij de ander te moeten zijn, in plaats van in te zien dat het niet uit maakt bij wie ik ben, dat deze ervaring gebaseerd is op een herinnering van een ervaring waarin ik geloof afhankelijk te zijn van die ander en hierin de ander de schuld ben gaan geven van mijn afhankelijkheid, in plaats van in te zien dat ik mezelf afhankelijk maak van de ander door mijn zelfverantwoordelijkheid af te schuiven/te verschuiven naar de schuld geven aan een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen zien in mijn ervaring van verontwaardiging en misdeeld voelen, aangezien ik daarin zal zien dat ikzelf de oorzaak ben van deze ervaringen/gevoelens, en dus een fout/failure, faal, door de ander hierin de schuld te geven, welke ik niet wil inzien, dan zou mijn hele bestaan, welke ik heb voortgezet vanuit deze ervaring, in wankel gebracht worden en simpelweg niet blijven bestaan, aangezien het niet reeel is, en wat niet reeel is verdwijnt zodra het gelijk wordt aan de de irreeliteit ervan, en dus niet langer bestaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf afhankelijk te maken van een geloof in/als de mind/het bewustzijn, waarin het geloof het probleem is en niet de aanwezigheid van een ander.

Angst:

Angst dat de ander eerder opstaat dan ik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat de ander eerder opstaat dan ik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te koppelen aan het eerder opstaan van de ander dan ik, en hierin dus al op te staan in angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen angst, gekoppeld aan het eerder opstaan van de ander, welke altijd aanwezig is, of de ander nu wel of niet eerder opstaat, aangezien het mijn eigen angst is waar ik mee opsta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met angst op te staan welke ik koppel aan het opstaan van een ander om de zelfverantwoordelijkheid hierin te verschuiven/af te schuiven/weg te leggen.

Angst voor mijn eigen backchat als die ander toch ook al opstaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen backchat als de ander toch eerder opstaat dan ik, waarin ik mezelf beschuldig van het feit niet op tijd genoeg te zijn opgestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb haast te ervaren in het opstaan zodat ik even alleen ben in de ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb precies in te zien waarom ik graag even alleen ben in de ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat een ander mij ziet in de ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet geprojecteerd te willen zien in de ochtend in mijn reacties op de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn reacties op de ander te onderdrukken zodat ik en de ander die niet zien, waardoor ik mezelf onderdruk en me niet fysiek uit kan drukken/niet kan drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in zelfinteresse niet wil zien, welke tot uiting komt in mijn backchat, en hierdoor liever alleen ben in de ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mezelf mijn bestaan en bewegen in zelfinteresse te vergeven, waardoor ik mezelf vastzet in wrok en de beweging in mezelf stop, zodat ik zo min mogelijk de wrok ervaar die ik in mezelf heb opgeslagen en vasthoud.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de wrok in mezelf vast te houden zodat ik niet hoef te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb koppig vast te houden aan een geloof in de wrok in mezelf als zijnde wie ik ben, zodat ik niet hoef te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo erg van mezelf te walgen (dus bang te zijn) dat ik geloof dat ik mezelf niet kan en niet mag vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het te erg is wat ik doe/gedaan heb in zelfinteresse, waardoor ik mezelf niet toesta te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik mezelf mijn totale zelfinteresse kan vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb totaal geobsedeerd en hierin geabsorbeerd te zijn door mezelf in zelfinteresse in/als energie, waarin ik niemand en niets anders meer zie dan mezelf weerspiegeld in alles om me heen, niet eens realiserende dat ik het zelf ben die ik zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor wie ik ben/ben geworden in zelfinteresse en het liefst mijn hoofd onder de dekens wil stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren hoe het is om werkelijk voor een ander als mezelf te zorgen en Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb werkelijk niet te weten hoe het voelt om werkelijk om een ander te geven als om mezelf, wat ik ook  niet kan weten, aangezien ik alleen weet hoe het voelt om om mezelf te geven in energie in zelfinteresse, en hierin is geen ruimte voor een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik veel te geven en te delen heb in een relatie, in plaats van in te zien dat ik geef en deel om mezelf goed/God te voelen en hiervoor de ander dus als platform gebruik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander te gebruiken/misbruiken als platform voor mijn zogenaamde delen in zelfinteresse, waarin ik zelf een hekel eraan heb als iemand dat bij mij doet, maar ik dit niet weet te benoemen aangezien iemand toch zichzelf deelt en dit ok schijnt te zijn in relaties.

Me myself and I

Variatie op een thema

Me, myself, myself and I
Just me, myself and I

Me, myself, myself and I
Just me, myself and I
Me, myself and I

Myself, myself
I, I, I, I, I

Jive Jones  in 1999.

Fysieke manifestatie:

Verkramping en verstopping in mijn darmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fysiek verkramping en verstopping in mijn darmen te creeren ten gevolge van het koppig vasthouden aan mijn geloof in mijn eigen wrok jegens mezelf in zelfinteresse, waarin het koppig vasthouden wederom zelfinteresse is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in zelfinteresse te verstoppen in mijn darmen, waardoor mijn darmen verstopt raakt en verkrampt raakt om het verstoppen in stand te houden/de uitlating tegen te houden met heel mijn bewustzijn, ziende dat ik hierin ook mezelf als Levensexpressie tegenhoud maar gelovend niet in staat te zijn dit te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets moet doen om mijn darmen in beweging te zetten, in plaats van in te zien dat ik iets moet stoppen, namelijk mijn relaties met mijn bewustzijn/mind en mijn fysieke mind, waarin ik mezelf als bewustzijn in stand houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb het gelijke met het gelijke te bestrijden en dus te stoppen om de verstopping te stoppen.

Zelfcorrecties:

Ik stel mezelf ten doel mijn relatie van schaamte die ik heb ontwikkeld rondom de verstopping in mijn fysiek, te stoppen.
Ik realiseer me dat ik hiermee een nieuwe laag creeer waarin ik het onmogelijk maak voor mezelf om te veranderen en mijn fysiek te veranderen.

Ik stel mezelf ten doel mijn relatie van overweldigd zijn die ik heb ontwikkeld rondom de verstopping in mijn fysiek, te stoppen.

Ik stel mezelf ten doel mijn relatie van slachtoffer voelen die ik heb ontwikkeld rondom de verstopping in mijn fysiek, te stoppen.

Ik stel mezelf ten doel mijn relatie van wrok die ik heb ontwikkeld rondom de verstopping in mijn fysiek, te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb twijfel te ervaren rondom het stoppen van de wrok die ik heb ontwikkeld rondom de verstopping in mijn fysiek, waarin ik niet weet hoe dit te stoppen/niet geloof dat ik dit kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de wrok die ik heb ontwikkeld rondom de verstopping in mijn fysiek, niet kan stoppen, welke ik keer op keer bevestig als ik spreek in zelfinteresse en hierin dus bevestig dat ik besta in zelfinteresse en dus de vergeving niet waard ben, in plaats van in te zien dat ik op deze manier het kringetje in stand houd en nergens start met stoppen van de zelfinteresse/geloof in de macht ervan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven in de macht van de zelfinteresse aangezien ik deze altijd geleefd heb en dus machtig heb gemaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik als zelfinteresse macht heb van mezelf, in plaats van in te zien dat ik als zelfinteresse macht heb gekregen door mijn eigen geloof hierin en het in dit geloof adem voor adem, dag in dag uit te voeden/machtig te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als adem te gebruiken voor het machtig maken van mijn (geloof in) zelfinteresse, totdat het zo machtig is dat het op/als zichzelf/mijzelf bestaat en ik geloof er niet meer tegenop te kunnen, aangezien ik niet weet wat of wie ik er tegenover moet zetten, aangezien ik alleen mezelf ken in zelfinteresse.

Ik stel mezelf ten doel adem voor adem, mezelf in (geloof in) zelfinteresse te stoppen, opnieuw te vergeven als ik in zelfinteresse verval, opnieuw te stoppen, en zo door, totdat het gedaan is.

Ik stel mezelf ten doel de afscheiding in mezelf te stoppen door hetgeen ik om me heen zie door mijn eigen ogen en waarop ik reageer, te zien als weerspiegeling van een persoonlijkheid in/als mezelf, en hierin zelfverantwoordelijkheid te nemen voor mezelf als (reactie op) deze persoonlijkheid gecreeerd in zelfinteresse door zelfvergevingen en zelfcorrecties toe te passen.

*

Ter ondersteuning in het stoppen van de zelfinteresse:

Creation’s Journey to life

Heaven’s Journey to life

Earth’s Journey to life

*

Volgende keer:

Gedachte alleen:

Ik wil nog niet opstaan.

Ik doe mezelf tekort als ik gelijk opsta.

Gevoel:

Ik lig zo lekker; dit moet goed zijn, nog even liggen, het voelt zo lekker.

Emotie:

Kwaadheid/verontwaardiging dat ik moet opstaan terwijl ik zo lekker lig.

Angst:

Dat ik niet naar het toilet kan en weer de hele dag met mijn eigen backchat moet doorbrengen.

Emotie algemeen:

Schaamte dat ik niet naar het toilet kan.

Schaamte dat ik steeds maar schrijf over niet naar het toilet kunnen.

———————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 164 – Me beter willen voelen dan een ander

In een interview vandaag kwam naar voren dat de beings in heaven existence meer interesse hadden in de relatie met zichzelf als energie dan in eenheid en gelijkheid als beste voor iedereen. Dit is een gegeven wat ik in mezelf zie, het willen vasthouden aan een relatie met mijn eigen mind, waarin ik me beter wil voelen dan een ander om zo positieve energie te creeren. Deze ervaring komt automatisch opzetten, en door dit automatisme heb ik heel lang niet gezien dat dit werkelijk evil, duivels is. Automatisch als zijnde wie ik ben van nature, evil. Zolang ik naar dit automatisme luister en handel zal ik niet veranderen, zullen de relaties met andere mensen niet veranderen en zal de wereld niet veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me beter te willen voelen dan een ander om zo positieve energie te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat dit beter willen voelen dan de ander evil is, aangezien het automatisch opkomt en ik geloof dat wat automatisch opkomt waar is aangezien het automatisch opkomt; hoe kan het anders automatisch opkomen als het niet waar is?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als automaat te geloven en er vanuit te gaan dat dit waar is, waarin ik niet heb gezien dat dit waar zijn met geld te maken heeft – ‘waar’, ik moet waar, mezelf als waar verkopen – wat dus werkelijkheid is geworden in de wereld waarin we leven maar wat niet het beste is voor alle leven in eenheid en gelijkheid en dus ook niet het beste  voor mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen gelijkheidsrelaties te willen bouwen doordat ik vast wil houden aan deze automatische energie-generatie van me beter voelen, zonder werkelijk te zien dat ik hiermee zelf ‘me slechter voelen’ creeer, welke ik automatisch niet prettig vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te willen houden aan het me beter willen voelen dan een ander om positieve energie te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te willen houden aan de evil die ik van nature ben en die automatisch opkomt zonder te zien dat het evil is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb doodmoe te worden van het beter willen voelen en slechter voelen dan een ander en er toch mee door te gaan als zijnde niet te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te stoppen in het beter voelen/willen voelen dan een ander en in plaats hiervan er gewoon naar te zitten kijken en zelfs te wachten/hopen op een gebeurtenis waardoor ik me beter kan voelen dan een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te wachten op een falen van een ander zodat ik me beter kan voelen/voel dan die ander in plaats van me bezig te houden met mijn angst voor mijn eigen falen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik er iets mee win als ik me beter voel dan een ander door te geloven dat ik dan ook werkelijk beter ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat andere mensen me leuker vinden als ik me beter voel, en dus geloof dat ik beter ben, dan een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor het feit dat ik me beter wil voelen dan een ander en hierop zit te wachten/hopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat niet iedereen dit heeft, dit beter willen voelen dan een ander, en daarom durf ik het niet onder ogen te zien aangezien het persoonlijk neem in het ‘enige zijn’ hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het persoonlijk te nemen dat ik in een automatisme me beter wil voelen dan een ander en hierin geloof dat ik zo slecht ben dat ik dit moet verbergen en dus diep heb weggestopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een constante angst te ervaren dat mensen zien wie ik werkelijk ben, dat ik betrapt word, dat ik me beter wil voelen dan een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik anderen alles moet vertellen wat als backchat in me opkomt, dat dat ‘eerlijk zijn’is, in plaats van in te zien dat eerlijk zijn niet gelijk aan zelf-eerlijk is en dat ik in zelf-eerlijkheid mijn eigen backchat onder ogen kan zien en kan zelfvergeven, kan onderzoeken naar de oorzaak als herinnering en mezelf zo kan corrigeren in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit beter willen voelen dan een ander niet serieus te nemen, als ‘niet zo erg’ te bestempelen maar gewoon als iets wat in mij bestaat, zonder in te zien dat hierop de wereld gebaseerd is zoals die nu bestaat, in totale ongelijkheid, afscheiding van een leven in eenheid en gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de kracht ligt in deze relatie met mezelf als energie, in het beter willen voelen dan een ander, in plaats van in te zien dat het wel een ‘bepaalde’(geprogrammeerde) kracht als macht als controle geeft maar dat het niet de werkelijke kracht is in/als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te zien dat de werkelijke kracht ligt in het fysiek en de fysieke werkelijkheid, maar dat ik ben gaan geloven dat de controle als macht in de relatie met mezelf als energie de werkelijke kracht is, waarin ik deze energetische gebaseerde relaties ben ben gaan verdedigen om geen ‘kracht’ te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik kracht kan verliezen en hiermee energetische relaties in/als de mind/het bewustzijn moet gaan verdedigen, in plaats van in te zien dat ik in het stoppen van de energetische relaties in/als de mind een en gelijk kan worden als de kracht van de substantie/het fysiek.

wordt vervolgd met zelfcorrecties

————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 126 – Iedereen heeft zijn eigen mening

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te hebben geleefd in toestaan van alle verschillende eigen meningen als zijnde ok, als zijnde vrijheid van mening, als zijnde het recht hebben op de eigen mening, zonder te zien dat er consequenties verbonden zitten aan alle eigen meningen die we hebben en die we hiermee bewaren als zijnde eigen, ei-gen, die ik nog niet begrijp, als zijnde doorgegeven in de genen via het ei?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit steeds van mensen om me heen weerspiegeld te zien, dat het mijn mening is dat het desteni-i-process het beste is voor alle leven, en dat ik dat kan doen maar dat dat niet wil zeggen dat iedereen dit moet doen, en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin geen passend antwoord te hebben en zelf ook niet volledig te zien hoe dit eigen mening hebben niet het beste is voor alle leven en dat we dezelfde principes zullen moeten leven willen we in eenheid en gelijkheid op aarde leven, zonder dat dit betekent dat we in dogma’s en onder autoriteit leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het geen eigen mening meer hebben alleen maar te kunnen benaderen vanuit/in/als de mind, waarin het een polariteit wordt als zijnde ‘ik mag geen eigen mening hebben’ welke geassocieerd wordt met godsdiensten waarin God de macht heeft en wereldstaten waarin een wereldleider de macht heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alle meningen van iedereen te hebben toegestaan gelovende dat ik er niets over te zeggen heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op een gegeven moment ‘geen mening’ te hebben aangenomen aangezien ik al die meningen zo vermoeiend vind, en het zo vermoeiend vind als iedereen zijn mening wil/gaat uitspreken als reactie op het uitspreken van een ander in zijn mening.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te hebben gezien dat mijn eigen mening een mening is die ik meen te hebben over mezelf; deze neem ik voor waar, voor ei-gen aan, en dus geloof ik deze mening over mezelf en dus ga ik hiernaar leven als in een karakter als wat ik meen en geloof over mezelf, waarin ik vervolgens deze eigen mening moet gaan verdedigen tegenover anderen als zijnde ‘mijn mening’, aangezien ik het geloof te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te menen dat ik mezelf moet verdedigen in het hebben van een eigen mening.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen maar een polariteit te kennen in/als de mind waarin ik blijf steken in deze polariteit aangezien het allebei niet praktisch toepasbaar is.

Ik stel mezelf ten doel mijn ei-gen meningen te onderzoeken als zijnde meningen over mezelf die ik geloof te zijn geworden en dus meen te moeten verdedigen, waarin ik, als ik ze zie, mezelf kan bevrijden van deze beperkende meningen in/als de mind als aangenomen karakters door het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties binnen het deconstrueren van deze ingewikkelde mindconstructies.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ingewikkelde mindconstructies te hebben aangenomen als mijn ei-gen mening als geloof wie ik ben, waarin ik heel druk ben met al deze wikkels te verdedigen als zijnde van mij en dit ben ik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik onderdrukt zal worden als ik geen eigen mening meer heb/mag hebben, in plaats van in te zien dat ik mezelf als leven onderdruk met de ei-gen meningen en dus mijn ei-gen onderdrukking in stand houd, ondertussen degenen beschuldigend van onderdrukking, die het niet langer toestaan dat deze meningen als ei-gen een rol blijven spelen en waarin ik deze rol als karakter aan heb genomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen mening als onderdrukking van mezelf als leven te projecteren op de ander die niet langer meedoet en toestaat dat ei-gen meningen het leven blijven bepalen.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het uitspreken van ei-gen meningen, ook als het een mening als informatie betreft inzake desteni-‘kennis’ welke ik nog niet gelijk als zelf heb gemaakt, door de verandering eerst zelf te leven alvorens te spreken.

Ik stel mezelf ten doel te spreken als de verandering die ik gewandeld heb en te zwijgen als ik reageer in/als de mind als eigen mening, en als er toch een vraag beantwoord dient te worden die ik weet in kennis maar niet als levend voorbeeld, kan ik deze benoemen als zijnde gewandeld door anderen maar nog niet door mijzelf.

Ik stel mezelf ten doel de eigen meningen van anderen te zien als wat het is, een mening van die ander over zichzelf als zijnde doorgegeven en aangenomen informatie, ei-gen, en dus hierin de ander te kunnen zien in de ei-gen mindconstructie en eventueel, als ik zelf niet reageer, hierin die ander te ondersteunen door dan wel te spreken of dan wel te zwijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ei-gen reacties te onderzoeken op de ei-gen meningen van de ander(=de mind) en deze te gebruiken om mezelf te zien als ei-gen-constructie zodat ik mezelf kan deconstrueren in deze  in-gen-gewikkelde beperking door het toepassen van schrijven, zelfvergevingen en zelfcorrecties, met ondersteuning van het desteni-i-process.

(Dank aan Sylvie voor het wijzen op de ei-gen).

We worden gevolgd door onze ei-gen meningen als karakters en hierin zijn we allemaal schizofreen geworden als afgescheiden van onszelf als Leven als over-levenden in/als de mind, en dus gaan we ‘over’ levens om te overleven als mindenergie in doodsangst.

——————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 114 – Het heeft geen zin als levensgroot karakter

Het heeft geen zin personage heeft zich weer aangediend, in vol ornaat.

Angst:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het geen zin hebben waarin ik angst ervaar om mezelf in een depressie te denken door alle gedachten en gekoppelde ervaringen van het heeft geen zin karakter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik nooit meer uit het heeft geen zin karakter als depressie kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren mezelf altijd zo te ervaren als ik me nu ervaar in het heeft geen zin karakter, terwijl ik me vorige week totaal anders ervoer terwijl er in de feitelijkheden van mijn leven niets veranderd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst en schaamte te ervaren voor de gedachte die dit het heeft geen zin karakter in werking zet, waarin ik door de schaamte er niet in ga zien en dus de angst niet onder ogen kan zien en niet gelijk ga staan aan dit karakter en er dus niet in op kan staan, waarmee ik mezelf als angst als slachtoffer van dit karakter bevestig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te (be)vestigen als angst als slachtoffer van het heeft geen zin karakter.

Gedachte:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een enkel moment waarin ik me voorstel dat het me niet gaat lukken een relatie als agreement te wandelen samen met iemand met wie ik echt samen wil zijn en vice versa, dit complete scenario van het heeft geen zin karakter aan te zwengelen waarin ik nu al een week participeer en rondzwem in de verschillende dimensies van dit karakter, welke al zolang als ik me herinner aanwezig is en waardoor ik mezelf keer op keer onderuit haal.

Emoties/reacties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb emoties van verdriet, waardeloosheid, machteloosheid, verwarring, minderwaardigheid te ervaren.

Backchat:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gedachten in me te hebben bestaan als ‘het heeft toch geen zin, waarom zou ik het doen, het lukt me toch niet, wat ben ik in godsnaam aan het doen, laat maar zitten, het hoeft voor mij niet meer, het heeft geen zin’, waarin na een aantal zinnen het cirkeltje gewoon weer van vooraf aan begint met dezelfde gedachte die ik zinnen noem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf stom te vinden dat ik me zo laat leiden door een wens als verlangen naar een partner, waarin ik het werkelijke verlangen wat ik ervaar als niet mag ervaren en dus ook niet kan zelfvergeven om mezelf er gelijk aan te maken, waarin ik mezelf dus afgescheiden houd van het verlangen en van de inhoud van het verlangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf afgescheiden te houden van het verlangen naar samenleven met een partner omdat ik geloof dat het toch niet gaat lukken en dus doet het verlangen alleen maar pijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb walging te ervaren naar mezelf in het verlangen naar een partner in gelijkheid aangezien ik de hele wereld zie lonken naar een relatie buiten zelf en ik dit zo belachelijk vind dat ik net doe of ik dat verlangen niet heb, waarin de walging als angst bestaat dat het mij nooit gaat lukken wat ook zo is zolang ik mezelf blijf afscheiden van een deel als verlangen in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als beter probeer te ervaren door me af te scheiden van het verlangen naar een partner.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf heb afgescheiden van de rest van de mensheid in het doen alsof ik niet verlang naar een partner, terwijl ondertussen dit verlangen mijn hele leven bepaalt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele leven te laten bepalen door de afscheiding van de gehele mensheid die ik zelf gecreeerd heb, waarin ik mezelf ongezien van mezelf heb afgescheiden door me af te scheiden van de gehele mensheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van mezelf en de gehele mensheid door het afzetten tegen de persoon die wilde leven via de liefde van/voor mij, waarin ik in deze afzetting mezelf heb afgezet van mezelf als leven en dus mezelf gedwongen heb te leven via de liefde van/voor de ander, en hierin datgene compleet gemanifesteerd heb in/als mezelf waartegen ik me juist heb afgezet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te zetten tegen een relatie die via de mind wordt geleefd en hierin me af te zetten tegen de persoon die een relatie via de mind wil leven, waarin ik me afzet tegen mezelf die een relatie via de mind wil leven, in plaats van de relatie – te beginnen in/met mezelf –  te veranderen in een agreement door de afscheiding in mezelf te stoppen door het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties op datgene wat ik in mezelf heb toegestaan te bestaan in afscheiding van mezelf welke zich manifesteren als gedachten, gevoelens, emoties, verbeeldingen, reacties en gebeurtenissen als gemanifesteerde consequenties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zo ontzettend veel te vinden dat ik niet weet waar ik moet beginnen, in plaats van in te zien dat ik allang begonnen ben en dat ik door de dikke brei aan het wandelen ben welke enorm veel geduld en adem en vooral werk als praktische toepassing vraagt als het uitschrijven van alle structuren.

Verbeelding:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de verbeelding te creeren van een plaatje waarin ik altijd alleen als zonder partner zal zijn voor de rest van dit leven op aarde, waarin ik mezelf ervaar als het heeft geen zin karakter, welke een emotie van verdriet, waardeloosheid, machteloosheid, verwarring, minderwaardigheid geeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen als zonder partner te ervaren als verdrietig, waardeloos, machteloos, verwarrend en minderwaardig, waarin ik niet eens het in het moment alleen zijn zo ervaar, maar vooral de gedachte als vooruitzicht van altijd alleen als zonder partner zijn zo ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf verdrietig, waardeloos, machteloos, verward en minderwaardig te ervaren door een toekomstprojectie in/als de mind van mezelf voorstellen als altijd alleen zonder partner, waarin ik in deze voorstelling deze situatie creeer en dus mijn eigen het heeft geen zin karakter creeer, waarin dit juist de zinloosheid creeert namelijk het steeds creeren van oude denkbeelden als voorstellingen waarin ik geloof dat ik hierin geen verandering kan aanbrengen, wat een ervaring geeft van het heeft geen zin, en dus heb ik geen zin om me ook nog maar ergens voor in te zetten en al helemaal niet voor mezelf, aangezien het toch geen zin heeft aangezien ik geloof dat ik niet kan veranderen.

Fysieke consequenties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb darmvertraging en darmverkramping te manifesteren ten gevolge van de ervaring  van totale zinloosheid, welke fysieke manifestatie de ervaring van zinloosheid in stand houdt, versterkt en opnieuw creeert doordat ik door deze darmvertraging en darmverkramping geen zin heb om ook maar iets te doen en welke in/als het fysiek zelfs zo manifesteren dat het onmogelijk wordt om iets te doen door ervaring van enorm fysiek ongemak en pijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fysieke vermoeidheid en vertraging te creeren, waarin de vertraging ook weer een mogelijkheid als dwang is om mezelf te vertragen en meer in het fysiek aanwezig te zijn, zodat ik mijn mind kan onderzoeken en zelfvergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te dwingen via fysieke klachten om in zelf te zien en mijn zelfgecreeerde structuren onder ogen te zien, in plaats van mezelf direct te vergeven en corrigeren waarin geen fysiek ongemak nodig hoeft te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel angst te creeren en dus ervaren om mezelf te bewegen als zelf waardoor ik fysieke klachten heb gecreeerd en via deze fysieke klachten mezelf moet dwingen om mezelf als angst onder ogen te zien, zelf te vergeven en te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uit mezelf als zelfbeweging mezelf dus niet te corrigeren maar in plaats hiervan te wachten op iets of iemand wat me dwingt tot correctie, wat in mijn geval meestal of eigenlijk altijd mijn fysiek is of een uiterlijke relatie die niet loopt zoals ik graag zou willen.

Consequenties algemeen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb keer op keer relaties te creeren die als startpunt zelf-onoprechtheid inhouden, wat niet ander kan zolang ik zelf-onoprecht in dit punt sta als zijnde geloven de dat mijn gedachten, gevoelens en emoties hierin echt zijn of in ieder geval sterker/groter dan mijzelf als leven, waarin ik verdriet, waardeloosheid, verwarring, machteloosheid en minderwaardigheid ervaar/creeer ofwel de tegenhangers als blijdschap, waardevolheid, zekerheid, macht en meerderwaardigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet effectief te werken doordat ik me laat bezitten door de mindbezetenheid zoals hierboven omschreven.

Zelfcorrecties:

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wanneer het het heeft geen zin karakter in werking wordt gezet, welke gedachte het hele karakter activeert en hoe ik hierin van ‘kwaad tot erger’ verzeild raak totdat ik door de bomen het bos niet meer zie, zoals gemanifesteerd in mijn leven en zoals mijn leven zich gemanifesteerd heeft.

Ik stel mezelf ten doel voor ogen te houden dat ik dit karakter van het heeft geen zin niet ben, maar dat het een karakter is wat zich levensgroot gemanifesteerd heeft als overleving en zich dus voordoet als zijnde dit ben ik als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik dit het heeft geen zin karakter ben als leven.

Als ik het het heeft geen zin karakter in mijzelf omhoog zie komen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik dit niet werkelijk ben. Ik onderzoek in mezelf of ik kan zien wat eraan vooraf is gegaan waardoor dit karakter zich aandient. ik realiseer me dat dit onderzoeken de nieuwe relatie met mezelf inhoudt, dat dit is wat een agreement wandelen met mezelf is. Alles wat ik verder voorstel als zoekende naar iets buiten mezelf als relatie is niet werkelijk, het geeft me alleen maar ervaringen van niet genoeg zijn en een totaalervaring van mezelf volledig missen hierin. Dit onderzoek in/als mezelf is intiem zijn/worden met mezelf. Dit is het, al het andere wat i9s voorgesteld in de wereld is het NIET, hoe onvoorstelbaar dit ook moge lijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat datgene wat is voorgesteld in de wereld als leven werkelijk Leven is, waardoor ik ben gaan geloven en ervaren dat ik ALTIJD tekort schiet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb altijd te ervaren dat/alsof ik tekort schiet door de voorgestelde relaties in de wereld te geloven, waardoor/waarin ik mezelf en de relatie met mezelf volledig mis/gemist heb en hierin dus emoties als verdriet, waardeloosheid, verwarring. machteloosheid en  minderwaardigheid creeer en/of de tegenhangers als blijdschap. waardevolheid, zekerheid, macht en meerderwaardigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf nooit te hebben toegestaan een en gelijk als mezelf als leven te gaan staan of zelfs maar te overwegen dit te doen door het geloof van relaties buiten mijzelf zoals voorgesteld in de wereld.