Dag 620 – De ervaring van liefde als compromis

het_kruis

Zelfvergevingen volgend op het voorgaande blog Dag 619 – Het gevolg van een compromis in relaties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verontwaardiging te ervaren ten aanzien van het punt in de relatie waarin de enige oplossing om de compromis te stoppen is om de relatie te verbreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat mijn ex-partner gewoon op had kunnen staan en boos te zijn dat hij vooraf liet zien tot alles in staat te zijn en zodra we waren ingestapt, dit steeds verder weg te laten glippen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het eerste signaal van dit wegglippen niet voldoende serieus te hebben genomen en te hebben gezien als iets dat binnen de relatie gecorrigeerd kon worden en hierin te verwachten dat hij zo graag in de relatie en in alles wat we samen kunnen bouwen, zou willen blijven dat hij dit ook daadwerkelijk zou doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ‘hij zoveel van mij hield’ dat hij bereid zou zijn zichzelf te veranderen omdat anders de relatie zou stoppen te bestaan en alles in duigen zou vallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat hij zou zien dat als hij zichzelf niet zou willen veranderen in de compromitterende eigenschappen, er geen kans en mogelijkheid zou zijn om samen te blijven – wat een uitgangspunt is in en als agreement/overeenkomst/overeenstemming waarin je er beiden toe beslist om het beste uit jezelf te halen en dit daadwerkelijk te leven, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat hij vast bleef houden aan een concept en ervaring van liefde binnenin zichzelf waarin er verwacht wordt dat de liefde onvoorwaardelijk is en dat men hierin alles accepteert waarin manipulatie plaatsvindt om die ervaring van liefde te behouden in en als zelf in en als een angst voor verlies van die ervaring en zogenaamd van ‘de liefde’ ofwel van de relatie zonder dat gezien wordt dat juist dit vasthouden en manipuleren leidt tot ‘het verlies’ waar zoveel angst voor is aangezien de ervaring van liefde ook al bestaat in en als angst dus manipulatie van zelf als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb werkelijk te zien, realiseren en begrijpen hoe diep geworteld het liefdesconcept aanwezig is in en als de geest en hoe dit daadwerkelijk leidt tot catastrofale gevolgen vanuit een weigering tot zelfcorrectie aangezien er niet gezien wordt in en als zelf wat er speelt en waarin er gemanipuleerd wordt en dus wordt er geen actieve zelfvergeving toegepast en dus, kan er geen zelfcorrectie plaatsvinden in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb werkelijk te zien, realiseren en begrijpen hoe verblindend de ervaring van liefde is en in plaats hiervan ‘te geloven’ dat hij wel zou zien wat ik bedoel als we samen waren, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat hij eerst de ervaring van verlies ‘van alles wat hij liefheeft’ nodig heeft in en als zichzelf waarna het eenvoudiger wordt om in zelf te zien aangezien ‘er toch niets meer te verliezen is’.

Ik realiseer me dat het niet nodig is om eerst alles te verliezen en dat we onszelf gaandeweg kunnen vergeven en corrigeren voordat het zover is, echter hiervoor is veel zelfsturing nodig in het actief onderzoeken van de benodigde informatie die beschikbaar is en er is actieve deelname nodig in het proces van zelfvergeving en zelfcorrectie om binnen een situatie onszelf te veranderen en het risico te nemen ‘te verliezen wat we lief hebben’.

Ik realiseer me dat ik nu tot een punt kom in en als mezelf waarin dit me duidelijk wordt als enige oplossing en dus tot een punt van geen compromis meer sluiten in en als een intieme relatie met een man en in plaats hiervan het uiterste potentieel te vragen ook van de man in kwestie net als dat ik van mezelf vraag en als dit niet zichtbaar is in woord en daad, geen toegang tot mezelf en mijn huis te geven in en als partnerschap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat een man dit proces van zelfvergeving en zelfcorrectie in daad en woord, beginnend op schrift niet hoeft te wandelen en dat een man hier niet toe in staat is en dus dat ik dit niet kan vragen.

Dit moet een construct zijn waarin ik er onbewust vanuit ben gegaan dat mijn vader niet bereid is/zou zijn tot bepaalde veranderingen en dus dat we dit niet vragen aan hem, alsof hij hiervan uitsluitsel heeft, wat feitelijk een ‘bedekken met de mantel der liefde’ inhoudt als ‘acceptatie’ vanuit angst voor confrontatie waarin ik niet weet of hij werkelijk niet bereid is/zou zijn of dat dit een aanname is van mijn moeder die ik zo heb overgenomen (of meest waarschijnlijk van een combinatie van beiden waarin de compromis in stand wordt gehouden).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de man uit te sluiten van het proces van zelfvergeving en zelfcorrectie en dit te bedekken met de mantel der liefde en hier vandaan te geloven ‘dat dit niet nodig is’, dat ik het zelf wel doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit een ervaring van angst voor verlies van een man, de verantwoordelijkheid te nemen voor de man in en als een ‘daad van liefde’ als ‘iets voor een ander doen’, in en als de gedachte dat hij hier zelf niet toe in staat is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf en/als de man, in en als uiterste potentieel in en als leven, te compromitteren door deelname in en geloof van mijn gedachte als dat ‘hij hier zelf niet toe in staat is’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het zelf te doen vanuit een uitgangspunt dat een ander toch niet wil deelnemen en/of hiertoe in staat is, in plaats van het zelf te doen vanuit een uitgangspunt van gelijkheid in en als mezelf als vrouwelijk als mannelijk als onderdeel van en als leven waarin ieder gelijke verantwoordelijkheid draagt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de verantwoordelijkheid voor en als zelf van de man, over te nemen, weg te nemen door minder dan het beste toe te staan en te accepteren van een man in kwestie vanuit een ervaring van liefde en/als angst om de man te verliezen en alleen te staan als vrouw.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb schade en schande te koppelen aan het alleen staan van een vrouw alsof de vrouw niet in staat is ‘om een man aan haar te binden’ terwijl ik duidelijk zie, begrijp en realiseer dat de man zelf verantwoordelijkheid dient te nemen en dat compromitterend gedrag hierin leidt tot een onmogelijkheid tot een werkelijke en blijvende overeenkomst in overeenstemming tussen man en vrouw als menselijk wezen in en als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb beelden in mijn hoofd te hebben van een vrouw aan de schandpaal die het in haar hoofd haalt om het compromitterend gedrag van een man niet toe te staan en te beslissen hiervan weg te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te compromitteren vanuit een verlangen naar een overeenkomst met een man en hierin de overeenkomst met mezelf in en als zelfverantwoordelijkheid te compromitteren en zo, het compromitterend gedrag in de man te versterken aangezien ik niet hetgeen volledig leef als hetgeen ik verwoord en hierin probeer duidelijk te maken, vanuit een gewaarzijn dat wellicht de stap om dit eventueel duidelijk te maken, zal/zou zijn om juist de relatie geheel te verbreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het leren nemen van zelfverantwoordelijkheid ‘via mij’ te laten verlopen en mezelf hierin te compromitteren, in en als de gedachte dat met hem, dit alleen ‘via mij’ mogelijk is door een taalverschil en gebrek aan informatie in zijn moedertaal, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat 1. als iemand echt wil, hiertoe veel meer mogelijk is in en als een actieve onderneming en vraag vanuit zelf en 2. dat als dit niet gebeurt en/of mogelijk is, dit dan niet de juiste partner is voor mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf ‘op te offeren’ door het ‘via mij’ te laten verlopen en te denken dat dit de enige oplossing is en zo een slachtoffer van mezelf te maken, dit vanuit angst dat de ander niet komt als ik dit niet doe en dus vanuit angst voor verlies van een specifiek persoon als partner.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken hiermee iets ‘goeds’ te doen en te geloven hier werkelijk iets mee te bereiken, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik niets substantieels bereikt heb als een constructieve basis en mogelijkheid als partnerschap om verder op te bouwen en uit te breiden en in plaats hiervan alleen ‘een les’ geleerd heb als hetgeen ik ‘bereikt heb’ in en als mezelf en zo het Godsprincipe voort te zetten in en als mezelf als hoe het in de dimensies en op aarde plaatsvond in en als de zielsconstructie als ‘dat we hier zijn om lessen te leren ook al zijn ze fysiek pijnlijk’ en dat ‘het later beter zal zijn/gaan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf op te offeren voor een opgebouwde zielsconstructie in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ‘mijn les geleerd heb’ als ik in staat ben om een partnerschap in stand te houden en te leven en mezelf zo afhankelijk te maken van het wel of niet slagen van een partnerschap en dit tevens te verwarren met de vraag of ‘dit’ me dan voorbij mijn voorprogrammering brengt, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik in het woordje ‘dit’ mijn zelfverantwoordelijkheid wegleg en plaats op het al dan niet slagen van een relatie, dat ik dit op deze manier ‘via hem’ laat verlopen en ‘hem’ dus verantwoordelijk maak voor mijn welbevinden net zoals ik mezelf heb opgeofferd door zijn welbevinden ‘via mij’ te laten verlopen.

Ik realiseer me dat ikzelf mezelf ertoe zal zetten en willen om voorbij mijn voorprogrammering te bewegen, onafhankelijk van de situatie waarin ik me bevind en dat alleen dan en hierin, ik werkelijk alleen sta en dit kan zowel zonder of met agreementpartner, afhankelijk van wat er mogelijk is in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het moeilijk vind om te accepteren dat ik niet gezien heb dat hij niet de juiste partner is voor mij aangezien we een fysieke en emotionele connectie hadden en ik potentieel zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het moeilijk vind om te accepteren dat iemand zijn eigen potentieel niet leeft/wil leven, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik dit zelf niet doe als ik een partner kies vanuit een compromis in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf mijn potentieel niet te leven/willen leven ten behoeve van een samen zijn met een partner met wie ik een emotionele en fysieke connectie ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet in mezelf te creëren en dus ervaren door het sluiten van een compromis ten behoeve van een relatie/partnerschap met een man.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met een compromis sluiten ten behoeve van het vormen van een relatie met een man.

Ik stel mezelf ten doel alleen te staan in en als overeenstemming met mezelf in en als principes van leven en niet minder te accepteren van een eventuele agreementpartner en dit duidelijk en vooraf te communiceren waarin een ander zelf de beslissing kan nemen om hier naartoe te werken in communicatie met mij of om dit niet te doen en hierin zullen woord (geschreven en gesproken) en daad een resultaat van laten zien door de tijd heen waarin het tijd inneemt maar niet onnodig verlengd hoeft te worden.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in de gedachte ‘dat hij hier zelf niet toe in staat is (als in staat tot bepaalde veranderingen), dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf en/als de ander compromitteer in en als een gedachte en dat ik dit doe vanuit een ervaring van angst.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke angst ik ervaar en definieer als waarheid over mezelf en/als een ander en deze angst te vergeven in en als mezelf en zo verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in de situatie en van hieruit te onderzoeken wat de daadwerkelijke mogelijkheden zijn voor mijzelf en/als een ander in overweging van wie de ander is op dat moment inclusief geestbewustzijnssysteem en tevens van wie ik ben inclusief geestbewustzijnssysteem en als ik potentieel zie tot verandering en eventuele overeenstemming, dit duidelijk te communiceren en vooraf te wandelen terwijl ik en/als een ander alleen blijven staan in dit proces en fysieke zaken zoals huisvesting eventueel en pas te delen als er een betrouwbaarheid zichtbaar is in (geschreven en gesproken) woord en daad aangezien dit de enige methode is die zichtbaar maakt wie iemand is en wil zijn en wat iemand bereid is hiertoe te doen, waarin het niet ‘erg’ is als iemand hiertoe (nog) niet bereid of in staat is afhankelijk van vele factoren in een verleden maar vanuit de realisatie en realiteit dat dit niet passend is bij hoe ik wil leven en hoe ik me wil bewegen en hoe ik wil communiceren en samenwerken in en als een overeenkomst/overeenstemming/agreement met een eventuele/potentiële partner.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen in het vergeven en corrigeren van de compromitterende ervaringen in emoties en gevoelens, gevormd vanuit gedachten in en als mezelf die opkomen in relatie tot partnerschap en alleen staan totdat ik geen verschil meer ervaar in en als mezelf, in en als het alleen staan, alleen of met een eventuele partner in en als agreement en ik dus werkelijk en constant ‘al(l)één’ sta. Mijn Reis van ziel naar Leven (zie ook Gravatar)

Desteni 'I' process Agent

Gerelateerde artikelen:

1 Jezus: Wat er werkelijk gebeurde – 1. Opwekking der Doden Jezus 3858
2 Jezus: Wat er werkelijk gebeurde – 2. De Bijbel Jezus 4001
3 Jezus: Wat er werkelijk gebeurde – 3. Kruisiging Jezus 3937
4 Jezus: Wat er werkelijk gebeurde – 4. Keuze Jezus 3187
5 Jezus – Ik kom niet op een wolk Jezus 2493
6 Jezus – De vergeving van Jezus Jezus 2671
7 Jezus – Richtlijnen voor vergeving Jezus 2838

The Crucifixion of Jesus Series (interviews Engelstalig)

Mislukking in relatie tot de Ziel – Bernard Poolman (vertaling)

Agreements – Redefining Relationships (course – Engelstalig)

08-01-Boom

——————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Advertenties

Dag 546 – Samenwerking binnen het gezin – zelfvergevingen

gezinIk zit in de bus en er komt een groepje jongens binnen van rond de 18-20 jaar. Hun taal is grof en denigrerend, niet naar mij toe maar in de gesprekken die ze voeren. Tussendoor zijn ‘onschuldige zinnen’ te horen waarin eigenlijk de kwetsbaarheid zich toont. Kwetsbaarheid in de zin van hoe we allen kwetsbaar zijn als mens, ons fysiek is kwetsbaar en kan eenvoudig gekwetst worden en hier dienen we voor en met elkaar zorg te dragen.

Een voorbeeld van de ongelijkheid in de woorden:

Eén van de jongens lokt een gesprek uit bij de ander: “tsjee wat was je moeder aan het spacen”: (met een hoog stemmetje immiterend) “Kom je niet te laat thuis? Je moet morgen weer vroeg op. Je hebt wel je rust nodig”. Hieruit vloeit een gesprek voort over meer van zulk soort gesprekken en zo gaat er één verder: “Bij mij dan, mijn moeder zei dat ik niet te laat thuis moest komen en mijn vader zei, ‘wat zit je nou te zeuren kreng, laat hem toch gaan'”.

Volop gelach van iedereen en meerdere voorbeelden van hoe de ‘moeder loopt te zeuren’ en de vader de moeder ‘afvalt’ of eigenlijk, ‘aanvalt’ in het gesprek en de zoon aanspoort om desnoods de gehele nacht weg te blijven en direct door te gaan naar de krantenwijk.

Of men wel of niet slaapt/rust tussendoor is aan zelf om te onderzoeken in wat men nodig heeft – over het algemeen hebben we fysiek 4-6 uur rust nodig. Het opvallende is hier het voorbeeld dat de vader geeft naar de moeder toe oftewel de man naar de vrouw. Hoe zal de zoon zich opstellen naar vrouwen toe als medemens met dergelijk voorbeeld in de opvoeding? Hoe wordt de stem van de moeder hier ondermijnt (letterlijk en figuurlijk) door 2 mannelijke huisgenoten – de vader en de zoon – en afgedaan als ‘zeuren’ terwijl ze feitelijk een fysiek punt benoemt om in overweging te nemen? Wellicht beladen met energetische ervaringen in en als zichzelf, waardoor men reageert op deze energetische ervaringen in plaats van te luisteren naar de woorden die ze spreekt. Er zijn ongetwijfeld meerdere dimensies hierin aanwezig en ook de stand van de moeder speelt hierin ‘een rol’. Echter het is in geen geval een excuus om in zoveel ongelijkheid met elkaar om te gaan in communicatie, overleg en samenwerking. Want een gezin is in feite een samenwerking met elkaar waarin effectieve communicatie bepaalt hoe deze samenwerking verloopt.

Zelfvergevingen van mijn kant:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ineen te krimpen bij het horen van de grove taal van de jongens.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren bij het horen van de grove taal van de jongens waarin er denigrerend over de moeder gesproken wordt en de taal algemeen, volledig doorspekt is van ongelijkheid en afscheiding van de medemens als levend wezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren bij het horen van zoveel ongelijkheid in de woorden van de jongens en me af te vragen hoe we dit ooit kunnen veranderen op aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb pijn te ervaren van de ongelijkheid die bestaat op aarde in en als een samenleving met elkaar, zo ook binnenin mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf vroeger een bondje te sluiten met mijn vader en me denigrerend op te stellen naar mijn moeder toe, niet zozeer in grove taal maar van binnen door haar woorden als niet belangrijk te bestempelen en haar hierin niet in overweging te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de woorden van mijn moeder niet in overweging te nemen en te bestempelen als onbelangrijk en haar als geheel te bestempelen als ‘zeuren’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te vinden zeuren als ik ergens op wijs wat niet het beste is voor het fysieke leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen woorden als onbelangrijk te zien en niet werkelijk in overweging te nemen.

Als en wanneer ik mezelf ineen voel krimpen bij het horen van woorden van een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik de ervaringen als reacties op ongelijkheid, kan zelfvergeven en mezelf kan herenigen met de energie die hierbij vrijkomt.

Ik realiseer me dat als ik het in en als mezelf houd bij het ervaren en zelfvergeven van mijn eigen ervaringen, ik hierna opsta, vrij van hetgeen de ander gezegd heeft aangezien die ander zelf verantwoordelijk is voor zijn/haar eigen woorden en ik voor de mijne, in gedachten en in stem gebracht en dus, als ik meerdere woorden aanmaak als reactie binnenin mij op woorden van een ander buiten mij, dit opnieuw mijn verantwoordelijkheid is en zo creëer ik dus meerdere consequenties binnenin mezelf om opnieuw verantwoordelijkheid voor te nemen en dus, ben ik hier langer mee bezig.

Ik realiseer me dat ik zo ongemerkt, nog heel wat consequenties creëer in en als mezelf die ik opnieuw met me meedraag, waardoor ik opnieuw zal reageren in een soortgelijke situatie.

Ik stel mezelf ten doel bij het horen van grove woorden van een ander, de aandacht naar mezelf te brengen door mijn kin iets naar beneden te brengen en me te richten op mijn eigen borst en dus op mezelf en allereerst bezig te gaan met het vergeven, herenigen en corrigeren van mijn innerlijke bewegingen als reactie op wat ik hoor.

Als en wanneer ik mezelf een bondje zie sluiten met mijn vader naar mijn moeder toe, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf ‘beter doe voelen’ door een ander ‘neer te halen’ zonder te zien dat ik feitelijk mezelf in en als de geest ophef en beter mezelf neer kan halen, de geest uit, het fysiek in.

Ik stel mezelf ten doel mezelf neer te halen door mezelf direct te stoppen een bondje te vormen met mijn vader naar mijn moeder toe en te luisteren naar wat mijn moeder te zeggen heeft en haar woorden door me heen te laten gaan.

Ik stel mezelf ten doel mezelf neer te halen door te stoppen met bondjes sluiten met vader de geest en te luisteren naar wat moeder de aarde te zeggen heeft en mezelf hierin neer te halen, het lichaam in door te luisteren naar mezelf in reactie op de woorden die ik door me heen laat gaan en te ademen doorheen en in de energetische bewegingen binnenin mezelf.

Als en wanneer ik in en als mezelf verdriet ervaar door ongelijkheid in de woorden van een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me in en als gedachten afvraag hoe we ooit kunnen samenleven als we zo met elkaar omgaan en dus, op voorhand het  ‘niet zie zitten’ in en als een geloof dat ik er niets aan kan veranderen.

Ik realiseer me dat het een proces is wat veel tijd inneemt en dat deze jongens en de woorden er in eerste instantie zijn om mijzelf te vergeven en corrigeren en van hieruit, ik beter in staat zal zijn om een ander te ondersteunen en zo zal de gelijkheid zich uitbreiden en dus, hoef ik deze jongens nu niet als voorbeeld te nemen van wat ‘nu gecorrigeerd moet worden’.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik reactie ervaar op de woorden van een ander, mezelf te herinneren dat deze mensen en deze woorden hier nu zijn om mezelf te ondersteunen in het stoppen van de afgescheidenheid in en als reactie, binnenin mezelf.

Als en wanneer ik mezelf pijn zie ervaren bij de woorden van de ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik pijn ervaar door mijn eigen reactie in en als de geest, op de woorden van een ander.

Ik realiseer me dat ik de woorden persoonlijk neem – wat ze ook zijn, ze zijn persoonlijk gericht naar een vrouw toe – en dat ik hierin pijn ervaar in en als een gedachte dat ik als vrouw onderdrukt word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb pijn te ervaren in en als een gedachte dat een vrouw onderdrukt wordt en dat er op deze manier geen expressie, en dus geen verandering mogelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat er geen verandering mogelijk is als de expressie onderdrukt wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb feitelijk angst te ervaren bij de onderdrukking van de expressie van de vrouw, waarin ik deze onderdrukking koppel aan ‘de vrouw alleen maar gebruiken voor seks’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor een uitgangspunt als de vrouw alleen maar gebruiken voor seks en haar verder niet serieus te nemen als mens in haar woorden en expressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de man alleen maar te gebruiken voor seks en hem niet serieus te nemen als mens in zijn woorden en expressie, in en als een angst zelf zo onderdrukt te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus feitelijk angst te ervaren om behandeld en benaderd te worden voor hoe ik zelf een ander behandeld en benaderd heb en zo wordt het patroon als levend voorbeeld doorgegeven, beginnende binnenin zelf en doorgegeven zoals in het voorbeeld zoals zichtbaar bij deze jongens.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb seks te gebruiken om wel of niet te luisteren naar een man of vrouw, afhankelijk van of ik zelf een man of vrouw ben en waar mijn voorkeur ligt/liegt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb alleen te luisteren naar iemand waar ik iets van wil/verwacht te krijgen in en als een voordeel in en als de geest.

Waar anders kan de ongelijkheid mee te maken hebben in de kern, dan met geld en/of seks?

We misbruiken elkaar in de afhankelijkheid van elkaar in geld en/of seks. En we neigen ernaar dit ‘liefde’ te noemen.

Stel je een wereld voor waarin je financieel zelfstandig aanwezig bent zonder voorwaarden en zonder de ‘seksuele drive’ als verlangen naar ‘intimiteit’, in en als het vermogen tot expressie en communicatie in gelijkheid met en als jezelf, in en als het vertrouwen dat er voor je gezorgd wordt en dat er voor alles en iedereen gezorgd wordt. Zouden we ons dan zo misdragen tegenover elkaar en/of hechten aan elkaar? Waarschijnlijk kunnen de meesten van ons zich hier weinig tot niets bij voorstellen en dus, bevinden we ons in een toestand van overleving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er vanuit te gaan dat mensen ergens wel weten dat ze zich misdragen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat we zeer ver van onszelf verwijderd zijn en in afscheiding, in het uiteen gaan van en als onszelf als leven, aanwezig zijn en dus alleen maar de afgescheidenheid in zicht hebben in en als zelf en dus handelen, bewegen en spreken ter overleving van onszelf in en als deze toestand van afgescheidenheid, in en als de geest op weg naar God als het ultieme paradijs, de ultieme climax, het ultieme orgasme waarvoor die ander nodig is en/of waarvoor geld nodig is en dus die ander die nog wel geld heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb pijn te ervaren van het leven in een wereld in afscheiding in het uiteengaan van mezelf als leven, ter overleving van mezelf in afgescheidenheid op weg naar de climax in en als de geest, zonder te zien, realiseren en begrijpen dat door het najagen van deze climax in afgescheidenheid, ik mezelf meer en meer afscheid van mezelf als leven en mezelf dus meer en meer pijn doe, en hierbij anderen als leven die ik niet langer zie en in overweging neem binnen mijn beperkte wereld in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me denigrerend op te stellen naar degenen die zich ongelijk uitlaten in woorden in en als een poging om de pijn van de afgescheidenheid in en als mezelf, in en als reactie op woorden van een ander in afgescheidenheid, niet te voelen en ervaren zonder te zien, realiseren en begrijpen dat binnenin deze ongelijkheid tevens leven aanwezig is welke misleid en vervormd is door verkeerde voorbeelden.

Ik stel mezelf ten doel me te focussen op mijn ademhaling in mijn eigen borst en mijn participatie in gedachten, gevoelens en emoties als afscheiding in en als mezelf te stoppen en zelf te vergeven alvorens ik overweeg te spreken tegen mensen die een ervaring van pijn in mij losmaken/activeren met hun woorden.

Ik stel mezelf ten doel me te focussen op het zien waar een patroon of gedrag vandaan komt in plaats van me te focussen op een reactie in onbegrip binnenin mezelf ten aanzien van woorden en daden in ongelijkheid en zo het begrip als vergeving binnenin en als mezelf te vergroten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn moeder en zo mezelf binnen het hele gezin, tegen te werken in plaats van te luisteren en hierin te leren samenwerken en te leren spreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb een stem te hebben en mezelf een stem te geven, aangezien ik aan het tegenwerken ben waarin ik mezelf het niet waard vind om mezelf een stem te geven in en als hoe ik besta in ongelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf mijn stem te ontnemen en mezelf te onderdrukken in de tegenwerking in en als de geest, bestaande in en als een angst voor venijn in de woorden van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te bestaan in en als angst voor venijn in de woorden van een ander en hierin zelf venijnig te wo(o)rden in en als mezelf, in tegenwerking tot mijn moeder/een ander.

Als en wanneer ik venijn in mijn stem hoor in mijn woorden naar een ander toe, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me ergens door verongelijkt ervaar.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met spreken als ik venijn bemerk in mijn eigen stem en/of woorden en te zien wat ik de ander wil opleggen in en als een streven om mijn eigen ervaringen te ontlopen.

Ik stel mezelf ten doel de ervaring van verongelijking als reactie op venijn in woorden en/of in een stem, door me heen te laten gaan in en als de adem en mezelf mijn reacties te vergeven en me hierin te focussen op mezelf door mijn kin iets omlaag te brengen en te focussen op de ademhaling in mijn borst alvorens ik spreek.

Ik stel mezelf ten doel te oefenen en te oefenen zodat en totdat ik er beter in word – zoals een kind 100x oefent om op te staan – en ik daadwerkelijk mezelf stop, vergeef en corrigeer in het moment alvorens te spreken.

Full parenting perfecting the human race part 1

Parenting – Perfecting the Human Race – Part 1

———————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/