Dag 780 – Zelfvergevingen op de weerstand in relatie tot schoonmaken

(…)

“Hier vanuit bekeken houdt het schoonmaken en de ervaringen van weerstand, dus een mogelijkheid in voor me om tot mijn potentieel voor zelfverandering te komen. Kijk, dat geeft al een andere benadering van het schoonmaken; hierin vind ik direct een voor mij ‘zinvolle’ aanvulling op – of zelfs invulling van het schoonmaken op zich – één van de gedachten / ervaringen die namelijk in mij opkomt is dat ik het schoonmaken ‘zo zinloos vind aangezien het steeds maar terug blijft komen en het weer vies wordt zodra het schoon is’.  In het volgende blog begin ik met zelfvergevingen op de ervaring die opkomt bij het schoonmaken en wat zich eventueel opent hierin.”

Voor algehele context zie voorgaand blog Dag 779 – Weerstand in relatie tot schoonmaken

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb schoonmaken als zinloos te ervaren aangezien het steeds opnieuw weer vies wordt en ook in zo’n hoog tempo, waarin ik het gevoel krijg constant aan het schoonmaken te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb schoonmaken als tijdsverspilling te zien en liever ‘iets anders’ te doen, terwijl ik tegelijkertijd heel graag een schoon huis en schone leefomgeving heb en het bijvoorbeeld fantastisch zou vinden als een ander mijn huis zou schoonmaken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ‘het vuil’ de overhand krijgt en dat ik het niet meer bijhoud en omkom in stof en vuiligheid en mijn huis laat verslonzen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren fysiek zo moe te zijn dat ik de schoonmaakwerkzaamheden niet meer oppak en ‘de boel de boel laat’, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik me bevind in een momentopname van vermoeidheid dat ik zo ervaren heb en hierin te denken en geloven dat dit altijd zo blijft en/of zo blijft terugkomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de geestelijke vermoeidheid als ‘weerstand’ in en als angstervaring, als fysieke manifestatie te ervaren en hierin ‘bang te zijn’ dat het ‘te laat’ is en dat ik ‘achterloop’ als achter de feiten aan, waarin de geest me inhaalt en me neerdrukt en ik er niet meer bovenop kom en nog wel gewaar ben dat dit gebeurt, maar niet meer bij fysieke machte om mezelf hier doorheen te bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘de geest’ te benoemen als iets dat me neer kan drukken en waar ik ‘achteraan loop’ alsof ik hier zelf geen invloed op heb en dus feitelijk angst te ervaren voor mezelf die zich neer laat drukken uit gemakzucht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst voor mezelf te ervaren in het kiezen van de gemakkelijkste weg, van de minste weerstand in het volgen van de ervaringen van weerstand die in en als mezelf opkomen en zo eigenlijk rondjes te lopen in weerstand, in plaats van dit te weerstaan in mezelf en (weer) te gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben geen tijd te hebben voor alles wat gedaan moet worden en/of wat ik wil doen  en hierin weerstand op het schoonmaken te creëren met name als ik meerdere dingen op een dag wil doen en het schoonmaken hierin ‘teveel tijd’ inneemt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te lantefanteren aan het begin van de dag en later op de dag te ervaren niet voldoende tijd te hebben om alles gedaan te krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik onder het schoonmaken uit kan komen of dat ik het wel uit kan stellen, het is niet zo belangrijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb op deze manier het schoonmaken heel belangrijk te maken in mijn geest door er weerstand op te creëren als een ervaring waar ik druk mee ben en er zo ‘druk’ op te leggen.

Ik realiseer me dat het een punt is om fysiek op te pakken en niet teveel bij te blijven hangen in een uitzoeken waarom, aangezien het iets is dat moet gebeuren. Ik realiseer me dat ik het als gelijke mee kan nemen in de planning van wat moet gebeuren en beter kan stoppen met het minder belangrijk te maken dan andere bezigheden en zo hierin gelijkheid te brengen binnenin mezelf. Ik realiseer me dat we in de gehele maatschappij het ‘schoonmaken’ minder belangrijk hebben gemaakt dan ‘achter een bureau zitten’ bijvoorbeeld wat zichtbaar is in het verschil in vergoeding dat er wordt uitgekeerd als ‘loon’ voor bijvoorbeeld schoonmaakwerk en bureauwerk en wat dus wellicht gewoon een opgelegde en aangenomen programmering is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een programmering onbewust te hebben aangenomen en zo een ongelijkheid in en als mezelf te creëren ten aanzien van verschillende bezigheden en zo tevens de ongelijkheid in de wereld te bevestigen.

Tevens zie ik hierin een aangenomen ongelijkheid in man en vrouw in mij alsof dit is opgelegd door ‘de man’ als dat het schoonmaakwerk dat een vrouw uitvoert, minder belangrijk is, wat ik zelf zo heb gebruikt om kant te kiezen voor het mannelijke (intellectuele) en tegen het vrouwelijke (fysieke), zonder me te realiseren hoe ik mezelf hierin verongelijk. Zo buiten zo binnen, zo binnen zo buiten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verongelijken door vanuit zelfinteresse in en als de geest en vanuit gemeenheid, het vrouwelijke te onderdrukken en minder belangrijk te maken dan het mannelijke vanuit een wens om het vrouwelijke / de vrouw/ de moeder buiten te sluiten en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb op deze manier het kind met het badwater weg te gooien, in plaats van hetgeen ik als ‘zwakte zie’ in een voorbeeldrol en zo in en als mezelf, te benaderen vanuit begrip, zorgzaamheid, vergeving en mogelijkheid tot transformatie.

Ik stel mezelf ten doel het schoonmaken en de weerstand en struggles die ik hierin ervaar en zie opkomen in mezelf, te gebruiken als opening en mogelijkheid tot transformatie van een ‘zwakte’ tot in een ‘kracht’; vanuit omarming, nederigheid en in eenheid en gelijkheid, want alleen dat waar ik gelijk aan sta en één mee word als het ware, zal ik in en als mezelf kunnen transformeren tot een praktische toepassing, zonder het nog zo ‘belangrijk’ te maken in en als de geest.

Tot zover, nu eerst de toepassing in de praktijk en zien hoe dit gaat en waar eventueel zelfvergeving (dus zelfbegrip) en zelfcorrecties nodig zijn om dit begrip in fysieke toepassing tot uiting, tot een expressie te brengen in en als mezelf, dus als zelfexpressie.

De zelfvergevingen zijn een aantal voorbeelden van wat er opkomt in mij in relatie tot schoonmaken en kan worden uitgebreid al naar gelang wat er in mij (en in een ander die hiermee bezig wil) opkomt; het gaat uiteindelijk om het zelfbegrip dat hierin naar voren komt, als een verantwoordelijkheid voor wat er speelt in mijzelf in gedachten, gevoelens en emoties en zo als opening om fysiek door de ervaringen (van bijvoorbeeld weerstand) heen te bewegen en tot een vrede met de toepassing van het schoonmaken te komen en dit zo te integreren in het dagelijks leven. Hierin zie ik ook het punt openen van intiem met mezelf zijn, in en tijdens de fysieke bezigheid van schoonmaken en wie ik eigenlijk ben als ik aan het ‘afraffelen’ ben en niet ‘hier’ wil zijn tijdens de bezigheden – er moet dus iets zitten waar ik van weg beweeg in mezelf, zonder dat ik hier werkelijk naar kijk en het benoem voor mezelf – zelfbegrip.

Tevens zie ik dat ik het als een ‘moeten’ ervaar en zo benader ik mezelf eigenlijk ook in punten die ik lastig vind. Ik ‘moet’ het oppakken want ‘het moet toch gedaan worden’ en dus doe ik het, zij het ‘schoorvoetend’. In mijn benadering van het schoonmaken wordt zichtbaar voor me hoe ik mezelf benader – iets wat ik eigenlijk allang weet maar waarvan ik me toch niet echt gewaar was. Eens zien of ik hierin wat verzachting kan brengen voor en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel het schoonmaken tot uiting, tot verlengde van mezelf te maken in en als een zelfexpressie en zichtbaar in en als mijn leefomgeving en ik stel mezelf ten doel mezelf hiertoe te bewegen door tijdens het schoonmaken te vertragen en de ervaringen te benoemen / definiëren die in me opkomen en mezelf tevens te ondersteunen door bijvoorbeeld een interview te luisteren tijdens het schoonmaken en zo mijn focus te verleggen en tegelijkertijd het praktische op te pakken en beiden te combineren in en als mezelf, als een manier om vrede te maken met de bezigheden. Ik stel mezelf ten doel te verzachten naar mezelf toe in het oppakken van en opstaan in en als verantwoordelijkheid op vele gebieden en te zien hoe ik hier met en als mezelf kan staan – zelfverzorgend, zelfondersteunend en minder vanuit een ‘moeten of zelfs een ervaring van ‘straf’ als ‘straffe benadering’.

Ik stel mezelf ten doel om de angst te bekijken/beschouwen in en als mezelf, in plaats van met angst op mijn eigen angst te reageren.

Een proces in voortgang….

Related interview vanuit een interdimensionaal perspectief (+ zie links in de tekst).


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Advertenties

Dag 715 – Iemands eeuwige liefde winnen

eeuwige-liefde

Ik was op werk waar we muziek draaien op de achtergrond en omdat er maar 1 rustige zender is zet ik deze altijd op – hierin worden grotendeels ballads gedraaid. Dat is dus een goede oefening om fysiek aanwezig te blijven en niet te verdwijnen in de ervaringen die deze muziek kan oproepen en tevens zie ik dat ik hierin kan zien welke muziek, welke tonen en woorden, ervaringen in me activeren.

Er was een liedje met de woorden ‘she found my heart, like only a woman can’. Hierin zag ik een punt waarin ik emotioneel vast blijf houden aan een liefdeservaring zonder exact te begrijpen waar ik nou aan vast houd en dus zonder in staat te zijn om het te vergeven.

Ik zag een egopunt: een man willen redden en hiermee zijn eeuwige liefde winnen.

Punt is: dit heb ik 1x gedaan, ik heb het gegrond toegepast en toen ik eenmaal had gezorgd voor datgene wat hij miste als basis voor stabiliteit, zodra dit ‘binnen’ was, nam ‘de geest’ het over liet de man zelf het afweten, ik werd buitengesloten en als het ware ‘liet hij me vallen’. Wat natuurlijk niet echt kan, een ander ‘laten vallen’ en dus wat er ook snel gebeurde, is dat hij zelf viel en hij viel hard en verloor binnen korte tijd alles wat hij had opgebouwd en ik bleef staan.

Dus ik heb gezien dat het zo niet werkt, hoeveel iemand ook zegt ‘van me te houden’ – het zegt niets over de werkelijke zelftoewijding en commitment. En toch bestaat deze gedachte nog in mij als ‘liefdes-ervaring’ en dit werd zichtbaar voor me door de woorden van dit liedje. Aangezien ik een praktijkvoorbeeld heb geleefd waarin ik zelf heb gezien dat het zo niet werkt en ik toch blijf vasthouden – dan heb ik een punt van eigenbelang gemist hierin en zo ‘mis’ ik (een deel van) mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat als ik vanalles voor een man doe en maar laat zien hoeveel ik kan geven en waartoe ik in staat ben, dat hij die zegt van me te houden, hierdoor ook werkelijk ‘bij me blijft’ en zal veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat een man zal veranderen ‘voor een vrouw’ waarvan hij zegt te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat een ervaring van liefde een man ertoe aanzet om te veranderen, dat dit sterker weegt dan de weerstand en het eigenbelang, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat een ‘houden van’ als ervaring tevens als eigenbelang bestaat als tegenpool van angst en als ‘ophoping’ (van een ‘hopen op’) van allerlei negatieve ervaringen en gedachten gebaseerd op angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf vanuit angst, te geloven dat de liefde sterk genoeg is om de angst te overwinnen zodat ik de ervaring van liefde en ‘te worden bemind’ kan blijven bewaren, zonder in te zien, realiseren en begrijpen dat deze positieve ervaring van liefde bestaat als de andere kant van de medaille van angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus vast te willen blijven houden aan angst, gemaskeerd als liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat een man niet bij me blijft vanuit zichzelf en dus probeer ik zijn liefde te winnen waarna hij eigenlijk niet meer weg kan zo denk ik, aangezien hij ‘aan me gebonden is’ door alles wat ik voor hem gedaan heb en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zo een ruilhandel te maken van een zogenaamde liefdesrelatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ‘liefde moet winnen’ en dat ‘liefde eeuwig is’ en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb op deze manier mezelf vast te zetten voor eeuwig in een rondcirkelende ervaringscyclus in en als de geest.

De woorden in deze ‘lovesong’ maken ook duidelijk hoeveel verantwoordelijkheid we (als mensheid al geheel) hebben afgeschoven en geprojecteerd op de liefde als ervaringstoestand, zonder deze liefde te herdefiniëren als een praktische toepassing die plaatsvindt vanuit een punt van zelfoprechtheid, zelfverantwoordelijkheid en gelijkheid en tevens is hier in mezelf zichtbaar hoeveel impact zo’n ‘geloof’ heeft op mezelf, op mijn vermogen om een situatie met gezond verstand te benaderen en van hieruit, mijzelf richting te geven en mijn leven op te bouwen op een manier die stabiel en zelfzorgzaam is en wederzijds ondersteunend en zo het beste voor mijzelf en anderen.

Maar ook, hoe met zo’n liedje over ‘liefde’ als deze, de verantwoordelijkheid bij de vrouw wordt gelegd en hierin een man zich afhankelijk maakt van haar en zo niet langer verantwoordelijk is voor zichzelf om zichzelf te verbeteren, alsof de man deze eigenschappen niet voor/in zichzelf kan ontwikkelen en alsof een vrouw dit voor een man zou moeten/kunnen zijn. Het is een vreemde afhankelijkheid die we hebben gecreëerd in liefdesrelaties.

De relaties die we nu aan gaan, zullen al deze punten naar voren brengen zodat we hier stuk voor stuk verantwoordelijkheid voor kunnen gaan nemen en zodat ieder, man en vrouw, op en als zichzelf kan leren staan. Waarin we als punt van ondersteuning aanwezig leren zijn. Dit brengt de pijn mee van het onder ogen zien van de cycli die we gecreëerd hebben en het stoppen ervan.

black-woman(…)

“A near death experience is a mental pain where you access the design of the mind – not the real mind, the real mind has no design, it has no perception, it has no experience, it cannot be seen, it does not exist as anything. Because to be something, means to be limited…..come on common sense.

We at Desteni don’t have to do this. We are here therefor we do it. To support so that the amount of suffering and pain, if possible, could be alleviated a little bit but there will be pain, much pain, much suffering for everyone because of the dishonesty, understand;

for every little cycle you have allowed, you will have to walk through it; even if you forgive it will not stop. You will pay for it, meaning you will have to face it again and go through the pain of stopping it. It will not go away. If your life is without pain, you are dishonest. You are creating your life without pain if you are suppressing what is real. You are not considering the pain that takes place in this consistence. Hear me.

There is no infinity. You are not an infinite being – you are infinitely fucked. Realize that.”

Uit: The Design of Infinity


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

 

 

 

Dag 147 – De afwas

Ik ben vrijwel altijd net iets te snel met het vragen/willen dat de afwas gedaan wordt. Ikzelf was alles direct na gebruik af, zeker als het anders wat vast gaat plakken aan het servies of voorwerp wat gebruikt is,  dus alles wat langer staat zie ik als ‘te lang’. Dan bouw ik nog een termijn in die ik nog kan volgen lol, waarin de afwas gedaan kan worden. En hierna begrijp ik het niet meer en word ik ongeduldig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ongeduldig te worden als de afwas niet in de in mijn begrepen termijn gedaan wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat iemand de afwas niet meer doet als deze niet direct na het gebruik gedaan wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de neiging te ervaren om alles wat er staat direct te gaan afwassen, ook als het niet de bedoeling is dat ik het afwas.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden dat de afwas direct na het eten gedaan moet worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te houden van afwas die staat opgestapeld met etensresten eraan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het chaotisch en onoverzichtelijk te vinden als er afwas verspreid staat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het onpraktisch te vinden als de afwas niet direct gedaan wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er vanuit te gaan dat de afwas helemaal niet meer gedaan wordt of veel later, als de afwas niet direct na gebruik gedaan wordt, waarin ik deze uitgang als uitgangspunt de mind in,  plak op de ander die de afwas even laat staan zoals diegene dat zelf wellicht altijd doet, waarin ik de ander geen ruimte geef de afwas te doen in een moment dat het diegene beter uitkomt en hierin onderzocht heeft dat het nog steeds gemakkelijk schoon te maken is, zonder de taak te verkwanselen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn uitgangspunt in/als de mind de mind in te plakken op een ander in plaats van in mezelf te zien hoe ik dit uitgangspunt gecreeerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat anderen, met name mannen, een taak als de afwas verkwanselen aangezien dit een algemene conditionering is in de man-vrouw-verhouding in de wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een algemene conditionering in de man-vrouw-verhouding in de wereld zoals die bestaat aan te nemen, terwijl ik een heel jaar met een man heb samen gewoond die de afwas direct deed, waardoor ik het ook direct ben gaan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik de afwas altijd direct heb gedaan, in plaats van in te zien dat ik tot voor ruim een jaar geleden de afwas afspoelde en opstapelde en iedere ochtend de hele afwas van de vorige dag in 1 keer deed.

Als ik mezelf ongeduldig/nerveus zie worden van een stapel of verspreide afwas, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf wat het is waar ik op reageer en pas hier zelfvergevingen op toe. Ik realiseer me dat het in relatie staat tot een angst/ongelijkheid die geprogrammeerd is in de man-vrouw-verhouding en die wordt getriggerd door een huishoudelijke taak als de afwas die al dan niet gedaan wordt.

Ik stel mezelf ten doel de angst die voortkomt uit de ongelijkheid als programmering in de man-vrouw-verhouding in mezelf te onderzoeken.

————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life