Dag 604 – Waarom Desteni I Process?

communicatie-wetenschap

Meer en meer bemerk ik hoe datgene waarin ik mezelf vastgezet heb en ervaar, steeds opnieuw met communicatie en verantwoordelijkheid te maken heeft. Dit wordt duidelijk in de communicatie met anderen die niet loopt of juist wel soepel verloopt. Hoe frustrerend ik het ervaar als we niet tot begrip komen en hoe prettig en rustig ik verder ga met mijn bezigheden als er mogelijkheid is om tot communicatie en hierin, tot begrip te komen. Begrip als een overzicht van waar we beiden staan, waar ieders verantwoordelijkheid ligt en hoe we verder kunnen in de samenwerking waarvoor de communicatie heeft plaatsgevonden.

Dit is eigenlijk wat we constant doen in de wereld: een korte communicatie en van hieruit weer door met de bezigheden. Dit vindt plaats de supermarkt, op werk, in de thuissituatie, met vrienden en familie. En (in) deze korte en lange communicatiemomenten bepalen (we) eigenlijk constant welke richting we opgaan, wat we creëren en manifesteren.

Een aantal communicatiemomenten ga ik liever uit de weg. wat op zich vreemd is. Waarom zou ik een communicatie niet laten plaatsvinden? Waar ben ik ‘bang’ voor? Welke oordelen als zelfoordelen wil ik niet onder ogen zien? Het is dus ‘vreemd’ dat ik een aantal communicatiemomenten het liefst uit de weg ga, als dat het vervreemdend van mezelf is in een ontlopen van een aspect van/als/in mezelf.

Ik reageer op punten die ik waarneem buiten mij waarin geen verantwoordelijkheid genomen wordt. Ik reageer hierop met een oordeel en vervolgens met een angst. Deze angst maakt dat ik het niet durf te benoemen of juist iets wel benoem terwijl ik me nog in een energetische ervaring bevind, van bijvoorbeeld angst of boosheid of verongelijking. Wat bij de ander ook een energetische ervaring uitlokt/activeert en zo creëer of vererger ik hetgeen ik ‘bang’ voor ben en veroordeel. Dus creëer of vererger ik feitelijk mijn eigen ‘vooroordelen’ die ik vooraf denk te zien bij een ander.

Op het moment dat ik een punt waarneem waar geen verantwoordelijkheid genomen wordt, vermeerder ik mezelf in en als de geest door in gedachten en van hieruit in reactie te gaan in en als angst als oordeel. Zo ervaar ik mezelf als  ‘meer’ in en als de geest in het zien van ‘de verantwoordelijkheid van een ander’ en in het al dan niet benoemen hiervan vanuit een standpunt van angst, terwijl ik tegelijkertijd geen verantwoordelijkheid meer neem voor mezelf in zo’n situatie en dus geen levend voorbeeld ben van wat ik eigenlijk wil uitdrukken. Dat werkt niet, dat werkt averechts. Ik leef niet in eenheid en gelijkheid met en als mijn woorden op dat moment. Dit geeft frictie, binnenin mij en buiten mij.

Het is zeker mogelijk dat ik inderdaad (gereflecteerd) zie dat iemand buiten mij geen verantwoordelijkheid neemt, echter zolang ik reageer binnenin mezelf ben ik niet in staat om helder te formuleren en ondersteunen en creëer ik eerder conflict en onduidelijkheid dan dat ik helderheid en begrip voortbreng.

Deze communicatie zie ik als het meest belangrijke punt, alles staat of valt hiermee. En toch stap ik zelf in de ‘val’ van geactiveerde gedachten en emoties binnenin mij en haal mijn eigen communicatie en hiermee, mijn eigen ‘geloofwaardigheid’ onderuit, ik haal mezelf dus eigenlijk onderuit doordat ik niet als eerste verantwoordelijkheid neem voor en als mezelf, in wie en hoe ik ben en me uitdruk in de communicatie die ik laat plaatsvinden. Terwijl ik het zie als het meest belangrijke punt. Dat is vreemd en vervreemdend. Ik doe iets wat mijzelf (en hier vandaan, alles en iedereen) niet ondersteunt en zelfs onderuit haalt, terwijl ik zie en ervaar dat alles hierom draait en hier begint; dat als dit, de communicatie, niet in overeenstemming gebracht wordt vanuit verantwoordelijkheid voor wie ik ben in mijn woorden, ik ‘geen poot heb om op te staan’ en ik het moeilijk maak om werkelijk gehoord en gezien te worden en ook om een ander werkelijk te horen en zien.

Ik neem dit punt waar in een ander  – het punt van iets heel graag willen en toch niet doen wat het beste is om dit tot stand te brengen en/of in stand te houden en uit te breiden – en ik ervaar hierin nog onbegrip en dus een onvermogen tot vergeving. Ik heb er een oordeel op. Dit is een spiegel van waar ik dit punt in mezelf nog niet begrijp, vergeven en gecorrigeerd heb en dus leef ik het nog als projectie. Een partner en eigenlijk iedere medemens, is hier een ideale spiegel in, al is het vaak even zoeken hoe de projectie precies plaatsvindt aangezien het zich kan afspelen in relatie tot een ander onderwerp waardoor de gelijkenis niet direct duidelijk zichtbaar is.

Dit is waarom ik dit proces wandel en het Desteni I Process geeft richtlijn en gereedschap. Dit punt wil ik heel erg graag in eenheid en gelijkheid brengen met en als mezelf, in en als leven, voor mezelf en van hieruit voortvloeiend als levend voorbeeld. Hierin ervaar ik dagelijks weerstanden die ik tevens fysiek gemanifesteerd heb. In deze ongelijkheid als afscheiding binnenin mezelf, hierin ervaar ik doodsangsten, iedere dag opnieuw. Ik herinner me niet anders dan dat ik mezelf als angstig ervaar in communicatie met andere mensen. Ik neig ernaar dit te benoemen als dat ik ‘angstig ben’ wat zoveel betekent dat ik mezelf definieer als angst in en als de geest – angst is in en als de basis van en als de geest geprogrammeerd en van hieruit geeft dit dan de ervaring van doodsangst, van en als de geest, waarin ik druk ben in gedachten met ‘vermeerdering’ en ‘vermindering’; iets wat feitelijk alleen mogelijk is als ik in en als energie besta, dus in en als de geest. Voor wie het nog kan volgen ;-).

Interessant hierin is dat ik een tijdlang, me veel verdiept heb in krachtdieren en de ondersteuning hiervan voor de mens. Mijn krachtdier dat naar voren kwam is de Ooievaar. Ik heb dit ook weer losgelaten aangezien het niet de bedoeling is dat ik dieren – of een voorstelling van een dier – als een soort van godheid maak, als ‘meer dan’ of als ‘leiding’ van mezelf. Want dan blijft de ‘leiding’ plaatsvinden in mijn eigen geest in projectie op de verbeelding/afbeelding/plaatje van een dier. Echter treffend is dat de kernwoorden van het voorbeeld van de ooievaar onder andere benoemd worden als communicatie op uiteenlopende wijze (symbolisch vertaald vanuit het klepperen en de vele verschillende geluiden die ooievaars maken om met elkaar te communiceren) en ‘het brengen van leven’. En zo kan een krachtdier als voorbeeld gebruikt worden in en als een richtlijn van welke punten uit te breiden en ontplooien binnenin zelf, van waaruit ik mezelf richting geef en leer geven en uiteindelijk praktisch in de wereld zet door deze kernpunten te leven.

In dit programma dat in mij geactiveerd wordt heb ik nog veel te onderzoeken. Ik wil dit graag verder inzien en uiteen zetten in detail en in hoe het ontstaan is binnenin mij, in herinneringen en gedragingen in het verleden om zo verantwoordelijkheid voor en als mezelf te nemen in deze punten en te leren spreken, bewegen en leven in overeenstemming met wat ik zie als een basisprincipe dat het beste is voor alles en iedereen.

Zelfverantwoordelijkheid (in) en (als) communicatie met hetgeen zich buiten mijn bevind, vanuit communicatie met en als mezelf, mijn lichaam en mijn geest in zelfoprechtheid en zelfbegrip.

chatThe Desteni of Living – De Bestemming van Leven:

3. Living by the principle of self honesty – to ensure I am pure in thought, word and deed: that my within and without is equal and one. Who I am within is who I am without and vice-versa

3. Leven volgens het principe van zelfoprechtheid – om ervoor in te staan dat ik zuiver ben in gedachten, woorden en daden: zodat mijn binnen- en buitenwereld één en gelijk zijn. Wie ik ben vanbinnen is wie ik ben vanbuiten en omgekeerd.

*

4. Self Purification through Writing, Self Forgiveness and Self Application – the action of realising I am responsible for my own thoughts, words and deeds, to forgive myself for transgressions and change myself to ensure I take responsibility for who, what and how I am and through this know that I can trust myself to always be honest with me and so others

4. Zelfpurificatie door Schrijven, Zelfvergeving en Zelftoepassing – de daad van het realiseren dat ik verantwoordelijk ben voor mijn eigen gedachten, woorden en daden, om mijzelf mijn misdaden te vergeven en mijzelf te veranderen zodat ik ervoor insta dat ik verantwoordelijkheid neem voor wie, wat en hoe ik ben en hierdoor te weten dat ik mezelf kan vertrouwen om altijd eerlijk te zijn met mezelf en dus met anderen.

*

5. Living the principle of Self Responsibility – realising only I am responsible for what I accept and allow inside of me, my relationships and my outside world and so with this responsibility: only I have the power and ability to change that which I see is compromising who I am, what I live and how this affects others

5. Leven volgens het principe van Zelfverantwoordelijkheid – waarin ik mij realiseer dat alleen ik verantwoordelijk ben voor wat ik accepteer en toesta binnenin mij, mijn relaties en mijn buitenwereld en dus met deze verantwoordelijkheid: heb alleen ik het gezag en de mogelijkheid om datgene te veranderen waarvan ik zie dat het compromitteert wie ik ben, wat ik leef en hoe dit anderen beïnvloedt.

*

6. Realising that who I am in thought, word and deed affects not only myself – but others as well and so with Self Responsibility in thought, word and deed – I take responsibility for myself and so my relationships to be Self Aware in every moment and live in such a way that is best for me and so others as well

6. Realiseren dat wie ik ben in gedachten, woorden en daden niet alleen invloed heeft op mijzelf – maar evengoed op anderen en dus met Zelfverantwoordelijkheid in gedachten, gevoelens en emoties – neem ik verantwoordelijkheid voor mijzelf en dus mijn relaties om Zelfgewaar te zijn in ieder moment en op zo’n manier te leven dat het ‘t beste is voor mij en dus ook voor anderen.

desteni_og_imageDesteni I Process Lite

———————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 325 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden

Probleem:

Ik zat gisteren een blog te schrijven, en op de achtergrond waren kinderen aan het spelen in het speeltuintje hier naast de deur. Harde stemmen, geschreeuw, gebonk, lawaai. Ik vraag me af of spelen een passend woord is. Ik merk in mezelf reactie bij ieder stemgeluid, iedere bonk. Angst, samentrekking van spieren in het lichaam, schrikachtig, ergenis.

image

Oplossing:

Ik ga het uitschrijven in/als een karakter. Het lijkt dubbel op – een trucje van de geest –  aangezien ik dit onderwerp al vaker benoemd heb, maar ik heb het niet werkelijk (of onvoldoende) uitgewerkt, en het bestaat in vele lagen. Ik heb de uiterlijke reacties – het leven van de reacties gestopt, dus er is ruimte voor het uitwerken van hoe het binnenin mij bestaat.

Trigger-punt:

Harde stemmen, geschreeuw, gebonk, lawaai

Angstdimensie:

Dat ze niet opletten en de schutting, tuin, planten en dieren kapot maken.

Dat ze niet luisteren als ik er wat van zeg

Dat ze wraak nemen op mij als ik er wat van zeg, en ze alsnog de schutting, tuin, planten en dieren kapot maken.

Verbeeldingsdimensie:

Dat een groep kinderen/jongeren niet oplet, duwend en trekkend door de straten loopt, tegen mijn schutting bonkt, de schutting breekt en de planten en dieren worden geschaad.

Dat er een grote zware voetbal over de schutting heen komt en bovenop een plant of een konijn belandt, waardoor de plant/het konijn ‘kapot’ gaat, dood is of erg veel pijn lijdt en dood zal gaan.

Mezelf getreiterd en gepest, niet in staat om dier en plant te beschermen, in een ervaring van ‘er niet tegenop kunnen’.

Pas maatregelen die genomen worden als het al te laat is en er schade is aangericht, aangezien pas als er fysieke schade is, er gezien wordt wat er gedaan is.

Gedachtendimensie:

Ik moet mezelf hier toch in leren stabiliseren als ik mijn stem wil laten horen in deze wereld, dus dit is een goede oefening hierin.

(Ik weet niet zeker of dit de Gedachte is of een gedachte als Backchat; misschien verander ik iets in de uitwerking).

Backchatdimensie:

Kan dit stoppen?

Ik wou dat ik ergens anders woonde.

Dit is niet normaal

Wie voedt die kinderen op?

Reactiedimensie (Emoties/Gevoelens):

Verdriet, boosheid, irritatie, verongelijking, angst, neerbuigendheid, onverschilligheid, slachtofferschap, onbegrip, opgeven, ongeloof, onmacht

Fysieke Gedragsdimensie:

Samentrekking spieren, samentrekking spieren onderbuik-dikke darm, adem inhouden, hartslag versnellen, oren gespitst, alert / aandacht op de geluiden gericht, schrikachtig – niet goed in het lichaam aanwezig

Consequentiedimensie:

Mezelf terugtrekken, mezelf afscheiden, mijn tuin afscheiden, ego als bescherming opzetten

*

Het is interessant te zien hoe soortgelijke backchat, reacties, fysieke gedragsveranderingen en uiteindelijk de consequenties steeds naar voren komen in het uitschrijven van een karakter.

Wat ik hier zie is mijn gedrag ten aanzien van de wereld, hoe ik me ben gaan opstellen ten aanzien van de wereld, welke getriggerd wordt door de harde geluiden die de kinderen maken waarin agressie doorklinkt, welke natuurlijk de reflectie zijn van hoe de wereld op dit moment bestaat, als gevolg van generatie lange vervolging van de opvoeding van de mens die onbekwaam is uitgevoerd en waarin de gevolgen van ‘kwaad tot erger’ worden, oftewel steeds meer bezeten door de energie-demon in en als de geest. De opvoeding die bij ieder-een onbekwaam is uitgevoerd, ook bij mij, anders zou ik geen angst ervaren, en ik ervaar veel angst; angst voor de medemens en hierin angst voor hoe ik zelf besta ten opzichte van de medemens.

Het is een voorbeeld ‘in het klein’; het is klein in mij aanwezig welke te maken heeft met de omgeving waarin ik ben opgegroeid, die fysiek redelijk stabiel was, maar waar desalnietemin de ongelijkheden duidelijk in aanwezig zijn. Klein aanwezig is net zo aanwezig als Groot aanwezig, de schade is gelijk; het Kleine wordt Groot in de Geest, en schaadt de fysieke werkelijkheid, van het eigen fysiek en/of van de fysieke werkelijkheid buiten zelf. De mechanismen zijn in een ieder aanwezig, met subtiele, individuele verschillen waar een ieder voor en als zichzelf verantwoordelijkheid voor dient te nemen en kan nemen.

Uitwerking met toepassing van zelfvergevingen en zelfcorrecties volgt.

Interessant is de connectie met het onderwerp Angst en Stress zoals wordt besproken in de interviews van de Atlanteans over Stress. Het lukt me nog niet hier een overzicht van te geven dus ik ga eerst uitwerken hoe het in mij bestaat aan de hand van dit praktisch voorbeeld.

Beloning:

Mezelf bevrijden van angst als manipulatie zodat en waarin ik mezelf in staat stel – adem voor adem, dag voor dag – te bewegen, handelen en spreken vrij van angst als manipulatie ten behoeve van/als wat het beste is voor een leven in eenheid en gelijkheid op aarde in en als het fysiek, in mezelf en buiten mezelf, waarin ik me realiseer hoe groot deze taak is die volbracht moet worden, en waarin ik me tevens realiseer dat ik als enige kan beslissen voor en als mezelf om hierin op te staan, en dat een ieder dit voor en als zichzelf dient te beslissen.

Full_atlanteans-the-beginning

Atlanteans – The Beginning

Beginnen bij het Begin

——————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 20 – Slachtoffer maakt slachtoffer

Ik heb gereageerd als energetische partner, waardoor ik geen effectieve ondersteuning heb kunnen bieden. Ik heb de situatie onderschat door van mezelf uit te gaan, ondanks subtiele signalen van zijn kant. Nu zie ik hoe gevaarlijk het is om dat wat ik over mezelf zeg op de ander te projecteren, en vice versa. Wat natuurlijk pas effect heeft als we de projecties van de ander geloven, wat we over het algemeen doen omdat we het zo geleerd hebben.

De symbiotische structuur van leven via liefde van/voor de ander zit verwikkeld met het (te vroeg) delen van een huis, waarin ik niet echt in mezelf kan blijven en mezelf niet meer zie en ga projecteren, en met het geen eigen huis hebben dus vasthouden via mij aan het huis van zijn kant, wat mij een verstikkende ervaring gaf omdat ik juist in het huis ga reageren.

Om uit deze structuur te komen heb ik gepushed, en gepushed, en gepushed. Om op eigen benen te staan en te zien waar de structuren in elkaar haken. Ik zit nog midden in de energie dus kan niet zien dat ik zelf nog volledig als energie reageer. Door het pushen om deze structuur zichtbaar te krijgen heb ik mezelf en hem lopen pushen en de situatie open gebroken; de controle is eraf, met gevolgen die ik niet had voorzien.

Finally! Geen gevolgen voorzien in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet als medemens te hebben gehandeld maar vanuit een symbiotosche energetische relatie, waardoor ik zijn hulpvraag heb afgewezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik zijn hulpvraag heb afgewezen om mezelf vrij te maken uit deze energetische relatie, gelovend dat hij zichzelf kan redden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat hij zichzelf kan redden aangezien ik dat ook altijd heb gedaan, hiermee niet ziende dat hij op het punt stond zijn controle te verliezen en ik geloof dat hij er alleen niet meer uit komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo verdrietig te zijn door het zien hoe zo’n leuke jongen binnen een week verandert in een totaal ander mens, terwijl hij zo zorgvuldig een basis in zichzelf aan het opbouwen was waarin ik hem juist heb zien veranderen in die leuke jongen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien of dit anders gekund had, want juist datgene wat er nu gebeurt voelde ik de hele tijd op de loer liggen en daarom bleef ik pushen, omdat ik de stap niet durfde te zetten huis en haard meer officieel te delen zolang ik niet zie wat er onderhuids verstopt zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik huis en haard niet wil delen om wat er in hem speelt, in plaats van in te zien dat dit komt door wat er in mij speelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien of ik dit nu mede-gecreeerd heb doordat ik er bang voor was, of dat ik er juist bang voor was omdat het toch wel een keer zou gebeuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hem geen veilige basis als huis heb kunnen bieden waarin hij tijd en ruimte had om te werken met zijn eigen structuren in zijn eigen tempo, doordat ik het als te onveilig binnenshuis ervaar aangezien ik midden in de energetische relatie zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik hem een veilige basis moet bieden, in plaats van in te zien dat ik mezelf aan veilige basis moet bieden in mezelf door het stoppen van alle oordelen als reacties in/op mezelf en op de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel te zien hoe het zou kunnen maar dit niet heb kunnen toepassen waardoor ik me nu schuldig voel, in plaats van in te zien dat het zien hoe het zou kunnen zien is als de mind/bewustzijn, en dus een future-projection waarmee ik een verwachting schep in mezelf en bij de ander, en vervolgens schuldgevoel creeerals we er niet aan kunnen voldoen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik niet heb kunnen volbrengen hoe ik de situatie het liefst gehad zou hebben, ziende in/als de mind, in plaats van in te zien dat ik niet weet hoe het gaat lopen; ik weet niet of het klaar is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het schrikwekkend te vinden hoe er niemand is die hem een helpende hand biedt, net als ik heb gedaan; we leven wel mee maar als het erop aankomt moet de ander weg, uit angst, verborgen achter regeltjes en excuses als niet mijn taak en niet mijn verantwoordelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het hele jaar steun te bieden en als het erop aankomt het af te laten weten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik het nu het erop aankomt, ik het af laat weten, voorkomend uit angst en onwetendheid wat te doen, gecombineerd met mijn eigen proces van loskomen uit een structuur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te zijn op anderen die het af laten weten als het erop aankomt, in plaats van in te zien dat ik boos ben op mezelf, dat ik niet adequaat kan handelen als nodig door angst voor verlies van mezelf als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn loskomen uit een structuur als rechtvaardiging te gebruiken voor het niet ondersteunen van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat iedereen zichzelf moet kunnen redden, niet ziende dat dat niet altijd mogelijk is, met als oorzaak economische redenen oftewel geld en huisvesting, en verst(r)ikkende structuren waardoor we geloven niet alleen te kunnen leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien wat mijn verantwoordelijkheid is en welke van hemzelf, en deze lopen al het hele jaar door elkaar heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb te leren wat zorgen voor zelf is, waardoor ik veel verwarring creeer in mezelf en de ander door de verantwoordelijkheid voor zelf en de ander te verwarren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelfverantwoordelijkheid en zorg voor de ander (als mezelf) door elkaar te halen, waardoor ik mezelf verantwoordelijk maak voor de ander en hierin niet zorg voor zowel mezelf als de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen effectieve ondersteuning te hebben geboden doordat ik niet zie welke wegen ik moet betreden om iemand in deze situatie te sturen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de ander in deze situatie zou kunnen sturen, in plaats van in te zien dat ik hierin voor het eerst mezelf gestuurd heb waardoor de controle verdwijnt, wat zoveel effect heeft dat ik ga twijfelen aan mezelf door alle structuren die zichtbaar worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iemand te willen ondersteunen in een relatie in een huis, in plaats van in te zien dat hier eigenbelang in zit en dat dat uiteindelijk gaat opbreken zoals het nu de situatie heeft open gebroken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigenbelang als relatieverlangen voorop gesteld te hebben, waardoor het fysieke leven in en om het huis niet meer mogelijk is; dus energie plaats ik boven fysiek, net als wat ik nu zie gebeuren in de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik goed voor mezelf zorg, in plaats van in te zien dat ik niet voor mezelf zorg als leven; ik zorg voor mijn bestaan als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat ik ten koste van de ander ben opgestaan, in plaats van in te zien dat de ander ook zelf verantwoordelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf boven de ander te stellen en nu pas gelijk kan gaan staan aan de ander omdat we allebei onze ego als weerstand wat loslaten, terwijl ik geloof dat het nu ‘te laat is’  om nog als gelijken te kunnen leven; te laat? We gaan juist staan voor een wereld waarin we uiteindelijk als gelijken kunnen leven, dus het ie eerder ‘te vroeg’, aangezien we nog verstrikt zitten in de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het nodig te hebben om op deze manier door mijn eigen weerstand heen te pushen, weerstand opgebouwd uit een situatie waarin ik ‘slachtoffer’  was van leven via de liefde voor de ander, waardoor ik dezelfde situatie gecreeerd heb en deze niet tijdig heb kunnen stoppen en dus een ander slachtoffer wordt van leven via zijn liefde voor de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik slachtoffers maak, in plaats van in te zien dat nu duidelijk wordt van welke structuren we slachtoffer zijn geworden wat de mogelijkheid geeft dit te stoppen en zelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de ander slachtoffer is, in plaats van in te zien dat wat nu gebeurt wellicht precies datgene is wat de ander nodig heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat ik slachtoffer ben geworden van mijn eigen schuldgevoel, en daarmee mezelf volledig van mezelf heb afgescheiden en de ander de schuld hiervan ben gaan geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat huisvesting een tweede rol speelt, naast leven via de liefde voor/van, aangezien ik altijd huisvesting heb gehad, en dus deze factor niet voldoende serieus heb genomen waardoor ik niet zie dat het veranderen van deze factor van grote invloed is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik dit had kunnen voorkomen, in plaats van in te zien dat dit nu juist is waar ik zo moe van werd, het zorgen dat de ander voor zichzelf zorgt omdat (ik denk dat) hij dat zelf niet doet, en ik daardoor alleen voor hem zorg en niet voor mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat de ander niet voor zichzelf zorgt en ik dat dus ga doen, waardoor ik een situatie creeer waarin de ander in mijn aanwezigheid niet voor zichzelf hoeft te zorgen aangezien ik dat al doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen levend voorbeeld als zorg voor zelf te zijn voor de ander zolang ik voor de ander zorg, en op het moment dat ik dat wil gaan doen, gaan leven als zelf in communicatie met de ander als zelf op een manier die voor mij mogelijk is, nl in een huis apart, verliest de ander binnen een week de controle over zichzelf aan de mind(en ik de controle over de situatie) en lijkt het niet meer te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geprobeerd te hebben de controle te bewaren over de situatie en de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het fout heb gedaan, in plaats van in te zien dat ik hiermee oordeel dat de situatie waarin de ander zich nu bevindt fout is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het verkeren in een waan als fout te beoordelen, in plaats van in te zien dat de realiteit is; we verkeren allemaal in een waan en iedereen geeft hier een apart geprogrammeerde uitdrukking aan.

Zelfvergevingen in de schoenen van de ander:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik via een vriendin een plek in nederland kan bemachtigen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik verloren ben zonder woonplek, in plaats van in te zien dat ik eigenlijk geloof dat ik verloren ben zonder de ander=de mind, en in mijn geloof van verlies geef ik me volledig over aan mijn mind en verlies ik mezelf als leven aan de mind, waarin blijkt dat ik juist verloren ben door geloof in de mind=de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik zonder de ander geen recht heb op een woning in nederland, in plaats van in te zien dat ik dit geen recht hebben blijf bevestigen en creeren door hierin te geloven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles op alles te zetten om in dit huis te blijven wonen samen met de ander, waardoor ik alle kansen om in gelijkheid de situatie te bespreken en oplossingen te zoeken heb afgewezen, uit angst om deze woonplek en de ander te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb datgene waar ik zo bang voor ben (mede)gecreeerd te hebben, verlies van de mindcontrole, van de ander en van het huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ego als dood teveel te hebben uitgedaagd omdat ik geloofde dat ik niet meer wilde leven zonder de ander door drugs en drank te gaan gebruiken, om vervolgens in te zien dat de ander niet weg is, ze woont alleen in een andere woning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de controle te zijn verloren door het drugs en drankgebruik, en mijn mind zo geactiveerd heb dat ik zelf niet meer in staat ben om deze te stoppen en geloof dat dat wat mijn mind me in plaatjes laat zien, echt is, in plaats van in te zien dat ik deze plaatjes zelf ooit gecreeerd heb en dat deze nog in mij bestaan, en door de activatie komen ze nu naar boven als levensecht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat wat mijn mind in plaatjes laat zien, voorkomende uit opgeslagen herinneringen en gedachten, echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor de projecties van anderen omdat ik ze geloof en er dus in verdwijn, terwijl ik alle informatie hierover die de ander me de maanden ervoor aanreikte afwees als zijnde “haar zaak, niet de mijne” doordat ik vast wil houden aan het geloof in mezelf als mijn eigen mind als zijnde anders dan anderen, waardoor ik slachtoffer kan blijven en nog niet op hoef te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat anderen mij manipuleren, in plaats van in te zien dat ikzelf mijzelf en anderen manipuleer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in de slachtofferrol te houden, waardoor ik mezelf zo ver push dat ik mezelf slachtoffer maak van mijn eigen slachtofferrol als mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat, omdat ik mijn hele leven al slachtoffer ben van het systeem, ik hier geen verantwoordelijkheid in mezelf voor hoef op te nemen en slachtoffer mag blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom we niet samen in het grote huis kunnen wonen, en op het moment dat ik het begreep verlies ik de controle over mijn mind doordat ik denk dat het te laat is, dat ik het verpest heb en mezelf te ver gepushed heb, waardoor ik me wederom door de mind laat afleiden en niet in zelf hoef te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb drank en drugs te hebben gebruikt om niet in mezelf te hoeven zien, niet ziende dat ik mezelf als mind 10x duidelijker voor ogen krijg door drank en drugs te gebruiken en het mezelf 10x moeilijker maak om hierin op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen mind niet meer te kunnen controleren, in plaats van in te zien dat door het controleren als onderdrukken ik de mind versterk, waardoor deze groter is geworden dan ikzelf als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn mind zo groot te laten worden dat ik wordt overgenomen door mijn mind, en nu niet meer weet hoe ik deze kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb slachtoffer te worden van mijn eigen mind, net zoals ik altijd slachtoffer ben geweest van het systeem, en niet weet of het me nog een keer lukt hierin op te staan.

Zelf-correcties:

Ik verbind mezelf met mezelf door mijn  relatie-verlangen als mind-energie te stoppen, zodat ik als medemens de ander en mezelf ondersteuning kan bieden in het oplossen van deze situatie zodra daar een mogelijkheid toe is, en geen onnodige slachtoffers maak door dit verlangen uit te leven via het pushen van de ander in plaats van mezelf.

Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf te pushen door mijn weerstanden heen en zelfvergevingen toe te passen op dat waarvan ik me heb afgescheiden en in weerstand heb omgezet; de ander laat ik het eigen proces wandelen zonder mijn oordeel te vestigen op die ander.

Als ik mezelf zie participeren in reageren bemoeien met de ander, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat dit manipuleren is, voortkomend uit angst dat de ander de controle verliest, en dus ben ik controle aan het houden en ben dus eigenlijk zelf bang de controle te verliezen.

Ik verbind me met mezelf door mezelf in praktijk te brengen in het ondersteunen van het oplossen van de situatie als mezelf als medemens.

Ik verbind me met mezelf door voor mezelf te zorgen in zelfverantwoordelijkheid en hierin duidelijk te zijn naar de ander toe, waardoor de verantwoordelijkheid van de ander voor zelf bij de ander blijft.