Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Nederlandstalige voortzetting van het onderwerp moeheid en slapen:

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Probleem:

Een ervaring die van tijd tot tijd terugkomt is dat het ‘opeens teveel’ is’. Dit ‘opeens’ is al een opmerkelijk gegeven, aangezien iets niet opeens teveel is, daar gaat iets aan vooraf. Ik ervaar dit ‘opeens teveel’  als ik ‘opeens’ last krijg van een plek in mijn schouder die doortrekt door de arm heen. Ook dit is niet opeens maar bouwt zich op. Deze plek in mijn schouder is gerelateerd aan een plek ter hoogte van mijn middenrif, waar mijn fysiek zich samentrekt. Een punt waar alle structuren lijken samen te komen en in 1 grote kramp vasthouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring te hebben waarin het ‘opeens teveel’ is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos op mezelf te zijn dat ik van tevoren – voordat het teveel is – niet beter oplet, en dus de aanloop naar dit ineens teveel niet tijdig inzie en voorkom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet leuk te vinden als iets teveel is, en het niet leuk te vinden om toe te moeten geven dat iets teveel is en het liefst alles op te pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets als teveel te ervaren door een zorg voor wat ik (eventueel) in de toekomst allemaal moet oppakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in de geest te participeren en hierin zorgen te maken over wat er moet gebeuren in de toekomst, al dan niet nu bekend, en hierin een opstapeling te zien welke ik als ‘teveel’ ervaar, terwijl ik dit nu opschrijf, ik me afvraag of dit niet een ervaring is van alle structuren die ik heb opgestapeld in de geest en neergelegd in het fysiek, welke ik als teveel ervaar, en welke ik projecteer in de toekomst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden, denken en geloven dat ik fysiek niet zoveel aankan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden, denken en geloven dat ik in de geest alles aankan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van zowel fysiek als de geest door te participeren in oordelen, geloven en gedachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets perfect te willen doen, in plaats van in te zien dat het eerste wat ik perfect dien te doen is het perfectioneren van zelf, door eerst mijn reacties te stoppen in de geest, en dan iets op te pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vaak nog te vergeten eerst mijn reacties te stoppen en dan pas iets op te pakken, en al te gaan oppakken voordat ik alle reacties in mezelf gestopt heb, in hierin dus iets oppak in de geest, wat niet het beste is voor mezelf en voor hetgeen ik oppak, en wat niet het meest effectief is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden, denken en geloven dat een ander niet even kan wachten, en dus laat ik mezelf wachten totdat al het andere gedaan is, en als al het andere dan erg veel is, ervaar ik dit als teveel, als teveel voor mezelf om op te wachten voordat ik aan mezelf toekom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten wachten en mezelf achterin de rij te plaatsen van alles wat gedaan moet worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me hierin druk te maken over wat een ander van me vindt, en dit druk maken voor te laten gaan en te laten bepalen wat ik wel en niet doe en het hierin en hiermee dus heel druk te hebben.

Oplossing:

Het is vrij veel – lol –  dus ik ga het uitschrijven als een karakter.

Gedachtendimensie:

Ik kan het niet – Ik weet het niet

Verbeeldingsdimensie:

Mezelf, jong meisje, stilstaand, hoofd iets omlaag, alleen, niet wetend wat te doen en wat te zeggen

Herinnering:

Ik sta buiten bij x in zijn tuin, hij is met iets bezig in de schuur, we zijn alleen, de familie is binnen. Terwijl hij bezig is, half met zijn rug naar me toe, vraagt hij opeens: ‘zeg Ingrid, zie ik daar iets komen? Krijg je borstjes?’ Ik antwoord niet, ik beweeg niet, ik kijk naar de grond, weet niet wat te zeggen. Ik schrik, het beneemt me de adem en deze zet vast in mijn borst. Ik val stil en trek me terug in mezelf. Om er nooit meer uit te komen. Dit is teveel.

Atlanteans – Caged in Powerlessness

Angstdimensie:

Fysiek niet kunnen uitvoeren wat ik zou willen

Fysieke pijn

Fysieke uitputting

Overweldigd te worden door alles wat gedaan moet worden en hierin het ‘niet meer aan kunnen’ en opeens instorten en dus niets meer op kunnen pakken, waarvan anderen ook de dupe worden

Me niet uit kunnen/durven spreken en hierin mezelf dus niet uit kunnen drukken en dus mezelf geen richting kunnen geven, maar in  plaats hiervan mezelf te laten overweldigen door reacties in mezelf op wat een ander zegt en doet.

Dat ik het niet goed genoeg doe

Backchatdimensie:

Het is me teveel

Wat als ik het niet aankan?

Waarom moet ik dit allemaal doen?

Dit gaat me nooit lukken

Nu doe ik het weer

Verdomme

Wat ben ik toch een oen

Ik baal van mezelf

Leer ik het dan nooit?

Reactiedimensie (emoties en gevoelens):

Angst, paniek, irritatie, boosheid, onmacht, onzekerheid, zekerheid, verdriet

Fysieke Gedragsdimensie:

Uitputting, alsof iedere stap en iedere handeling teveel is, pijn in schouder(s), stagnatie rondom het middenrif welke begint in het borstgebied (voor zover voor mij tot nu toe waarneembaar), stagnatie in bepaalde delen in de dikke darm

Consequentiedimensie:

Mezelf klein houden en niet mijn volle potentie leven uit angst dat ik het niet aankan, niet weet wat te doen, opgeef en faal

Wordt vervolgd met zelfvergevingen en zelfcorrecties

Beloning:

Inzicht in de ervaring van ‘het is me teveel’, een toegift aan mezelf in zelfvergeving van hetgeen hieraan verbonden zit, bevrijding van een herinnering waardoor ik me sinds jaar en dag laat beinvloeden en uiteindelijk een correctie in het fysieke leven waarin ik mezelf ondersteun en steeds meer gelijk loop met en als mezelf in de adem in de bezigheden en taken die ik oppak, op wil pakken en een juiste inschatting hierin waartoe ik fysiek in staat ben om op te pakken, voorbij de limiet van de geest en in overweging van en samenwerking met mezelf in/als het fysiek.

samenwerken2.jpg

The Consciousness of the Ant

——————————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 171 – Zelfvergevingen op relaties – 4 – ik ben niet goed genoeg

Dag 168 – Zelfvergevingen op relaties – 1 – relatiecheck

Dag 169 – Zelfvergevingen op relaties – 2 – alleen bij jou zijn

Dag 170 – Zelfvergevingen op relaties – 3 – iemand leuk vinden

Een aantal ervaringen die opkomen in de ochtend in relatie tot relaties, welke ik heb vastgezet in mijn fysiek:

Borst: ik ben niet goed genoeg

Darm links-onder/middenrif links en rechts: ik verpest het toch

Emotie: afgeranseld, afgemaakt (welke ik gedaan moet hebben met mijn eigen backchat).

Emotionele reactie algemeen: ik wil alleen maar huilen.

Losse gedachten:

Ga niet weg; geef me de tijd; ga niet weg voordat ik hier doorheen ben; ik ben zo niet, ik ben zo geworden.

Niemand wil met me leven; ik heb een hekel aan mezelf; niemand wil bij me zijn als ik zo ben.

Reactie: ik draai me fysiek weg; ik wil alleen nog maar slapen.

——————————————————————————————————

Borst: Ik ben niet goed genoeg

->Darm/middenrif: ik verpest het toch

->->emotie van afgeranseld, afgemaakt worden

->->->ik wil alleen maar huilen

->->->->ga niet weg, geef me de tijd hier doorheen te komen

->->->->->ik ben zo niet, ik ben zo geworden

->->->->->->niemand wil met me leven,/bij me zijn als ik zo ben

->->->->->->->ik heb een hekel aan mezelf

->->->->->->->->ik draai me fysiek weg

->->->->->->->->->ik wil alleen nog maar slapen

———————————————————————————————————-

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet goed genoeg ben in plaats van in te zien dat ik mezelf klein houd door te geloven in niet goed genoeg zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte dat ik niet goed genoeg ben weg te stoppen in mijn fysiek, in het borstgebied, zodat ik de gedachte niet onder ogen hoef te zien, in plaats van de gedachte direct in te zien en mezelf laag voor laag te bevrijden van de pijnlijke opslag in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte te geloven dat ik het toch verpest in plaats van in te zien dat ik die gedachte heb aangemaakt naar aanleiding van een gebeurtenis in het verleden welke ik me persoonlijk heb aangetrokken en heb opgeslagen als herinnering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte dat ik het toch verpest te onderdrukken en weg te stoppen in mijn fysiek, in de spieren rondom mijn middenrif en/of van de dikke darm waardoor deze zich gaat samentrekken en een kramp gaat vormen, in plaats van in te zien dat ik de gedachte kan zelfvergeven en eventueel een herinnering die eraan verbonden zit kan uitschrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de kramp in mijn fysiek in stand te houden doordat ik de pijn niet wil voelen die deze gedachte me doet/heeft gedaan, in plaats van mezelf te ondersteunen door rustig te gaan zitten en zien waar de pijn vandaan komt en wat ik hierin onderdruk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me afgeranseld en afgemaakt te voelen door de gedachten ‘ik ben niet goed genoeg’ en ‘ik verpest het toch’, in plaats van te stoppen met deze gedachten te herhalen waarin/waarmee  ik mezelf afransel en afmaak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen nog maar te willen huilen zo ellendig voel ik me door de gedachte ‘ik ben niet goed genoeg‘ en ‘ik verpest het toch’, in plaats van te stoppen met het geloof in deze gedachten en in te zien dat er niet zoveel huilen valt, en als ik huil dan is dit als ‘ontlading’ van de opslag in het fysiek welke niet lang als ‘alleen nog maar’ hoeft te duren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het verpest door te gaan huilen in plaats van in te zien dat ik het verpest door te geloven dat ik het verpest door te gaan huilen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb huilend de gedachte in me te hebben opgeslagen als ‘ga niet weg, geef me de tijd hier doorheen te komen’, in plaats van zelf de tijd te nemen om hier doorheen te komen, no matter what, onafhankelijk wie er bij me is en zorgend dat ik bij/in mezelf blij om mezelf hierin te begeleiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat mensen bij me weg gaan omdat ik niet goed genoeg ben en het toch verpest en hierdoor ga huilen, in plaats van in te zien dat ik mensen geen kans geef bij me te zijn doordat ik allang zelf ben weggegaan, in fysieke werkelijkheid of vertrokken uit het fysiek het bewustzijn in.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat mensen bij me weg gaan als ik ga huilen, in plaats van in te zien dat ik bij mezelf weg ben gegaan als ik ga huilen in slachtofferschap en het opgeef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat anderen denken dat ik alleen maar zo ben, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik alleen maar zo ben, in plaats van in te zien dat het 1 er niet toe doet wat een ander gelooft aangezien die ander alleen zichzelf ziet en 2 ik mezelf kan stoppen met geloven dat ik zo ben door in te zien dat in het moment van de emotie het werkelijkheid lijkt maar dat dit niet zo is, en dat ik deze zogenaamde werkelijkheid kan uitschrijven waarin ik mezelf ondersteun de schijnwerkelijkheid in/als mezelf als afscheiding te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo te zijn geworden door de gedachten die in me bestaan te geloven, weg te drukken, er emoties van te vormen en deze opnieuw te geloven en vervolgens dit scenario te gaan leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een hekel aan mezelf te hebben aan hoe ik geworden ben, zonder exact te zien waar ik dan een hekel aan heb aangezien ik die gedachten in mezelf heb weggedrukt, waardoor ik zelf niet meer kan drukken, waardoor ik creeer wat ik in gedachten heb weggestopt, namelijk dat ik zelf niet meer met andere mensen wil zijn in de ochtend doordat ik me nu ook fysiek zo ellendig voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me fysiek weg te draaien en hiermee weg te kijken/weg te gaan van wie ik geworden ben in plaats van hier te zijn en direct in zelf te zien hoe ik deze situatie van opvolgende gedachten, emoties en reacties gecreeerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen nog maar te willen slapen aangezien het leven toch geen zin heeft in wie ik geworden ben, in plaats van in te zien dat ik de ervaring van geen zin hebben gecreeerd heb in het geloof in wie ik geworden ben in/als de mind als bewustzijn, waarin geen leven is en het leven dus inderdaad geen zin heeft, maar waarin ik als het bewustzijn als gedachten, gevoelens en emoties mezelf  wel laat zien waarin/waarvan ik me precies heb afgescheiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als bewustzijn af te wijzen door mezelf hierin opnieuw te veroordelen, in plaats van met mezelf als bewustzijn samen te werken en de exacte aanduiding die ik als bewustzijn in gedachten, gevoelens en emoties laat zien te gebruiken om deze afscheiding van mezelf in het geloof in deze gedachten, gevoelens en emoties heb afgescheiden, te stoppen, zelf te vergeven en zelf te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de slaap als excuus te gebruiken voor het moeilijk opstaan, in plaats van in te zien dat de slaap/moeheid in de ochtend het gevolg is van een programma dat ik afdraai en waarin ik mezelf onderdruk.

Ik stel mezelf ten doel in de gedachten te zien die ik onderdrukt en hiermee weggestopt heb in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met onderdrukken van gedachten en deze weg te stoppen in het fysiek als gevoelens en emoties, waardoor met name de emoties plotseling als overweldigend omhoog komen, getriggerd door een bepaalde situatie, waardoor het lijkt alsof het ‘teveel’ is, in plaats van in te zien dat de ervaring van ‘teveel’ voortkomt uit een accumulatie/opeenstapeling van emoties, voortkomend uit enkele gedachten die ik keer op keer herhaal zonder er werkelijk in te zien en vervolgens wegstop/onderdruk.

Ik stel mezelf ten doel in het moment te zien welke gedachten, gevoelens en emoties omhoog komen zodat ik deze in kan zien, kan stoppen, kan zelfvergeven en corrigeren,  waarin ik mezelf in staat stel weer te drukken/me weer uit te drukken en weer samen te willen zijn met een ander in de ochtend.

Ik stel mezelf ten doel te oefenen in het uitschrijven van mindconstructs zodat ik ga zien hoe ik een bepaalde reactie en hiermee situatie in mezelf tot stand breng in plaats van zelf te gaan staan.

Ik stel mezelf ten doel zelf te gaan staan in plaats van reacties in mezelf tot stand te brengen.

————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life