Dag 121 – Stroperij en ander dierenmisbruik

Ik zit de getallen en berichten over dierenstroperij te bekijken. het is schokkend, en tegelijkertijd onvoorstelbaar. Er is al zoveel kapot gemaakt, en nog steeds is er nog ‘over’ op aarde om dagelijks nog zoveel kapot te maken. Dit maakt het onvoorstelbaar hoeveel de aarde ter beschikking heeft (gehad), en hoe ongelooflijk veel wij als mens kapot hebben gemaakt en maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet voor te kunnen stellen dat er zoveel leven op aarde is en dat we zoveel leven op aarde hebben stuk gemaakt en stuk maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb pijn en verdriet te ervaren over het stukmaken wat we dagelijks als mens doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat we als mens zoveel stuk maken zonder enige scrupule.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf ook dagelijks visolie gebruik en ruime hoeveelheden verkoop, waarin ik mijn eigen gezondheid en mijn baan voor laat gaan op mijn twijfels over het verbruik hiervan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen gezondheid en mijn baan voor te laten gaan op het verbruik van een product waar dieren in verwerkt worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet precies te weten hoe te staan in het verbruik van dierlijke producten waar dieren voor gedood worden, ook niet binnen een gelijk geld systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een neiging tot opgeven te ervaren als ik de enorme schaal zie waarop het misbruik op aarde plaats vindt waarin ik zelf meedoe in een bepaalde mate.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof ik het enorme verdriet van al het misbruik op aarde niet kan aanzien door de enorme overlading aan emoties.

Ik stel mezelf ten doel te blijven schrijven en zelfvergeven waarin ik voor een leven in eenheid en gelijkheid op aarde voor alle leven sta, waarin vanuit dit startpunt een oplossing gevonden kan worden voor het enorme verbruik van producten waar dieren in verwerkt worden.

Ik stel mezelf ten doel de emoties als verdriet als reactie op het dierenleed/misbruik op aarde te stoppen, te ademen en zelfvergevingen toe te passen waar nodig. In een emotie van verdriet heeft niemand iets aan me, ook de dieren niet. In een emotie van verdriet houd ik mezelf als emotie van verdriet in stand doordat ik niets toepas behalve verdrietig zijn. Dit is niet effectief.

Ik stel mezelf ten doel mezelf en de ander te zien op aarde zoals we zijn als misbruikers als mens als mindsysteem en hierin gelijk te gaan staan door het toepassen van zelfvergevingenen en zelfcorrecties.

Ik stel mezelf ten doel mezelf door te duwen in het onder ogen zien van mezelf en de ander als on-aardig mens, hoe moeilijk/pijnlijk ook, hoe langzaam ook, adem voor adem.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met participatie in/als mindsysteem en niet te stoppen met het proces van schrijven tot het nulpunt, waarin laatste geen optie is, er is geen weg terug.

Ik stel mezelf ten doel dag voor dag de punten op te pakken en het klein te houden zodat ik niet overweldigd word door een ervaring van onmogelijkheid, maar het mogelijk maak voor mezelf om te veranderen in de kleine punten en zo het zelfvertrouwen te vergroten in de kleine veranderingen.

Ik realiseer me dat het mindsysteem voedingsmiddelen/nutrienten vraagt en deze in hoog tempo verbruikt, wat we compenseren met het nuttigen van dierlijke producten. Zolang ik functioneer als mindsysteem blijf ik in een mate die ondersteunend is voor het fysiek de dierlijke producten gebruiken, niet meer dan nodig waarin ik zoveel mogelijk let op waar en hoe het dier geleefd heeft die hierin is verwerkt. Ik realiseer me dat dit geen gelijkheid is; hoe is de gelijkheid als het dier leeft voor mij als voeding zonder inspraak hierin? Maar het is op het moment het beste wat ik kan doen, onderwijl mezelf bevrijdende van de mindconstructies zodat ik in het fysiek tot leven kan komen en minder voedsel onnodig verbruik, en eventueel een stem kan worden voor de dieren die niet kunnen spreken in woorden die wij verstaan.

Uil

Olifant

Schaap

Walvis

—————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Advertenties

Dag 62 – Zorgen over kwetsbaar Leven

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het overzicht te verliezen in de verhuizing en alleen nog maar emotioneel rondjes te draaien in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik gisteren niet in prioriteit heb toegepast wat het beste is voor mijn fysiek, maar een zorg voor een boompje voorop heb gesteld zodat ik me geen zorgen zou maken in/als de mind, waardoor het lijkt alsof ik leven ondersteun maar ondertussen bezig ben met mezelf een goed gevoel geven als geen zorgen wat ik ervaar als rust, waardoor ik vandaag de consequentie ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf door te duwen in/als de mind in plaats van in/als zelf, waarmee ik polariteit als krampen creeer in mijn darmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel te zien wat ik anders kan doen maar het niet te kunnen toepassen, wat me frustreert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te frustreren door te zien wat gedaan moet worden maar dit te ervaren als ‘ niet leuk’ en ongemakkelijk, waardoor ik niet echt luister naar mezelf en mijn gevoel blijf volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me veel zorgen te maken over het leven wat ik mee verhuis: dieren, planten, en planten en dieren die ik niet mee verhuis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren over het achterlaten van de planten in de tuin en de musjes en de duifjes en de merel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik het wel red zonder de musjes en de duifjes en de merel en de planten in de tuin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken over een heel jong mereltje wat hier op de grond zit omdat het uit het nestje is gevallen en daarom op de grond wordt gevoerd, zittende midden op het pad tussen wat struikjes waardoor het lijkt of het een veilig plekje is, maar dat is het niet omdat het midden in de doorgaan zit en de tegels eromheen weggehaald gaan worden voor de verhuizing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik niet hier kan blijven totdat de merel groot genoeg is om te vliegen, en ik tot dan kan zorgen dat het rustig is in de tuin, waar het altijd rustig is behalve nu nu ik ga verhuizen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf bang te zijn om het veilige plekje hier tussen de planten op te geven, in gezelschap van de musjes en de duifjes en de merel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik casper en witneus de konijnen weghaal uit deze groene omgeving die zo beschut en rustig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen maar te willen huilen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat er iemand bovenop het mereltje stapt, zo stil zit het verscholen midden op het pad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet uit te kunnen staan dat de wereld zo onveilig is voor alle kleine diertjes en als het kwetsbare leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet aan te kunnen zien dat het kwetsbare leven en de kleine diertjes iets wordt aangedaan, per ongeluk of expres.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn dat ik geen plekje meer kan bieden waar het veilig en groen is voor de kleine diertjes zoals hier in de tuin in Zegveld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet weg te willen om deze kleine diertjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze kleine diertjes in de tuin als vriendjes te gaan beschouwen en te geloven dat ze hier speciaal voor mij zitten, wat ik ook weer niet echt geloof en ik zie/weet dat het komt doordat ik een aangename en veilige leefomgeving creeer in de tuin voor de kleine diertjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een gevoel/gedachte te behouden dat ik wel gek lijk om dit huis achter te laten, terwijl er ondertussen geen twijfel is over de verhuizing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de wereld absoluut niet leuk te vinden, waarmee ik ondertussen weet dat ik het mindsysteem absoluut niet leuk vind, en ondertussen allerlei weerstanden ervaar om participatie in/als de mind te stoppen, welke voornamelijk gebaseerd zijn op angsten, angsten voor reacties van andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor de reacties van andere mensen als ik opkom voor het kwetsbare Leven, terwijl ik weet dat iedereen van binnen even bang moet zijn als ik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf zorgen te zitten maken, terwijl de kleine merel doet wat ie doen moet, namelijk het jonge mereltje voeren die midden op het pad verscholen zit, en dus af en aan vliegt en het mereltje al(l)een laat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik 4 tegels heb weggehaald waardoor er een stukje aarde vrij is gekomen, waardoor het mereltje wellicht is gaan verplaatsen over de aarde heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken en me schuldig te voelen, terwijl de dieren er werkelijk niets aan hebben als ik me zorgen maak en schuldig voel, aangezien ik dan het mindsysteem voedt en het kwetsbare leven alleen maar meer onder druk komt te staan, wat geen zorgen is voor het kwetsbare Leven maar zorgen maken in/als de mind als afleiding van werkelijk zorgen als Leven, wat me ineffectief maakt in het zorgen voor het kwetsbare leven in/als mezelf in/als de diertjes en de plantjes, in als de andere mens.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog zoveel verongelijking als kwetsing ervaar in mezelf dat ik wel voor dieren en planten wil zorgen maar niet voor mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet voor mensen te willen zorgen en hier misselijk van te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb misselijk te worden van mijn onwil om voor andere mensen te zorgen, waarin ik mezelf afscheid van mezelf als de ander en dus ook niet voor mezelf zorg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet zorgen voor andere mensen zoals zorg verwacht wordt in/als de mind, in plaats van in te zien dat zorgen voor alle Leven in veel gevallen niet hetgeen is wat ik/we als zorg kennen.

Als ik mezelf zorgen zie maken in/als de mind over het kwetsbare leven zoals het jonge mereltje, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik het mindsysteem voed met het zorgen maken in/als de mind, wat geen zorgen is voor het ketsbare leven zoals het jonge mereltje; ik stop dan ook direct met me zorgen maken. Ik adem. Ik zie of er ioets is wat ik kan doen als ondersteuning voor het jonge mereltje of ander kwetsbaar leven. Ik zie tevens dat de zorgen voortkomen uit doodsangst voor het jonge mereltje, en angst dat ik het had kunnen voorkomen en dit niet gedaan heb, dus eigenlijk maak ik me zorgen over mezelf die niet effectief aanwezig is ter ondersteuning van het kwetsbare leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn en me zorgen te maken dat ik niet effectief aanwezig ben ter ondersteuning van het kwetsbare leven, en dat er hierdoor leven sterft door mijn nalatigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat er leven sterft door mijn nalatigheid, wat ook zo is zolang ik participeer in/als de mind, wat de reden is van mijn angst: ik weet dus dat ik nalatig ben en dat er hierdoor leven sterft, in mezelf, in de ander, hier op aarde, wat me misselijk maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb misselijk te worden van mezelf als angst als mindsysteem, waarin ik mezelf toesta nalatig te zijn in mijn zorg voor het kwetsbare Leven Hier op Aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken over mezelf als kwetsbaar Leven.

Ik stop, ik adem, ik ben Hier.

Ik verbind mezelf met mezelf door mijn participatie in/als de mind, al dan niet in zorgen maken, te stoppen, en mezelf en/als het kwetsbare leven te ondersteunen in mogelijkheden tot werkelijk leven, door het toepassen van dagelijks schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie.

www.equalmoney.org

www.desteniiprocess.com

www.eqafe.com

www.desteni.net