Dag 725 – De beugel

tanden-voor-beugel

Gisteren is de beugel in mijn mond geplaatst. Het plaatsen zelf was vrij onplezierig, vooral omdat er spreiders nodig zijn om de lippen opzij te houden en een afzuigertje voor het speeksel, zodat de beugelslotjes op de tanden kunnen worden geplakt. Dit duwt op het bot van de onder- en bovenkaak en dit is oncomfortabel tot pijnlijk en het duurt ongeveer twee uur.

De beugel zelf geeft een druk op mijn tanden die ik wel prettig vind. Er zijn ook twee extra blokjes geplaatst achter mijn voortanden om te voorkomen dat ik bij mijn kiezen de slotjes er af bijt als ze op elkaar komen. Hierdoor komen de kiezen niet geheel op elkaar met als gevolg: ik kan niet kauwen!

Dit brengt een gedachtenstroom op gang: kan ik 18 maanden alleen maar vloeibaar voedsel eten? Krijg ik wel genoeg voeding binnen? Wat moet ik eten?

Ik heb vaker mijn eetpatroon veranderd ter ondersteuning van mijn fysiek en dat zal ik nu weer doen. Er bestaat zelfs een uitgebreid programma ter ondersteuning van een spastisch colon, waarbij zes maanden vloeibaar voedsel wordt voorgeschreven (met alles heel fijn gemalen, dus wel vezeltjes etc maar niet te grof) en een lichte dosis anti-biotica, dit om de miniscule ontstekingen die aanwezig zouden zijn in het weefsel bij een spastisch colon, de tijd te geven om te helen. Ik heb hier altijd wel wat in gezien maar ik ben nooit dit hele programma gaan onderzoeken met een therapeut, het is vrij ingrijpend.

Nu lijkt het er dan toch op dat ik voor langere tijd vloeibaar of erg zacht voedsel zal gaan eten en voor het spoelen van mijn mond ga ik colloidaal zilverwater gebruiken (wat als een ‘natuurlijk anti-bioticum’ gezien kan worden, al kunnen we het officieel niet zo noemen maar het doodt bacterie, virus en schimmel). Dus wie weet, pakt het ook gunstig uit voor mijn darmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me teneergeslagen te ervaren als ik merk dat ik niet kan kauwen en geen vast voedsel tot me kan nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik kan toch niet 18 maanden op vloeibaar voedsel leven? Hoe doen andere mensen dat?’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te hebben verwacht dat het kauwen zo lastig zou gaan met een beugel in.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik 18 maanden geen vast voedsel kan eten in plaats van dag voor dag te bekijken hoe het gaat en van hieruit aanpassingen te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken aan de producten die ik niet meer kan eten en me af te vragen of ik dit zolang volhoud.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het ook wel prettig te vinden dat ik nu een aanleiding heb om op deze manier mijn voeding aan te passen en te zien of dit weer een stapje verder ondersteunt met betrekking tot de krampen in mijn darm en met betrekking tot het laten staan van voedsel dat ik misschien beter niet elke dag kan eten omdat het iets te zwaar is om te verteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om gewicht te verliezen  door niet op tijd voedsel bij de hand te hebben dat ik kan eten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een diepe zucht te ervaren bij de gedachte aan het voorbereiden van voedsel dat ik nu wel kan eten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘nee niet weer’ en hierin in een herhaling te kijken, in plaats van deze periode met de beugel als een losstaande periode te zien waarin ik mijn lichaam en mijzelf zo goed mogelijk ondersteun met passend voedsel.

Als en wanneer ik een ‘diepe zucht’ ervaar en mezelf in gedachten zie verkeren over het voorbereiden van voedsel dat ik kan eten, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik een weerstand ervaar ten aanzien van het voorbereiden van voedsel en hierin zit een angst verborgen dat ik er niet toe in staat ben, dat ik niet voldoende voorbereid en me door de weerstand – dus de geest – laat leiden en hierdoor niet op tijd voedsel tot me neem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik me door  in en als de geest laat leiden in plaats van mezelf optimaal fysiek te ondersteunen met het voorbereiden van voedsel.

Ik stel mezelf ten doel de ervaring van angst in te ademen en op de uitademing op te staan en voedsel voor te bereiden of een plan te maken voor de dag met voedsel dat ik kan eten.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in gedachten over voedsel dat ik voorlopig niet kan eten, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf niet ondersteun door deelname in gedachten over voedsel waar ik niets mee kan en dus is het beter en meer ondersteunend om deze gedachten niet te volgen.

Ik stel mezelf ten doel direct te stoppen met deelname in gedachten over voedsel dat ik op het moment niet kan eten en een alternatief voedingsmiddel te vinden dat ik nu wel kan eten.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een angstervaring of angstgedachte dat ik gewicht zal verliezen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik vloeibaar voedsel goed kan verteren en hier veel van tot me kan nemen en dat de opname hiervan niet zoveel inspanning vraagt van mijn lichaam/spijsvertering en dat er geen gewichtsafname hoeft plaats te vinden als ik een goede planning en voorbereiding maak.

Ik stel mezelf ten doel mijn voeding voor te bereiden en voldoende passend voedsel bij de hand te hebben zodat ik voldoende voeding binnenkrijg.

Hier vandaan realiseer ik me dat ik regelmatig niet wil voorbereiden omdat ik liever ‘iets anders doe’ en het dan uitstel totdat mijn bloedsuikerspiegel iets gedaald is en ik ‘nu’ eten nodig heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb liever iets anders te doen dan voedsel op tijd en grondig voor te bereiden.

Ik stel mezelf ten doel het woord grondig voor mezelf te herdefiniëren en gebruiken als ondersteuning om op tijd voedsel voor te bereiden en mezelf te gronden.

Ik stel mezelf ten doel dag voor dag te bekijken hoe het met mijn tanden en kiezen gaat en wat ik kan eten.

beugel

 


Proces van zelfverandering:

http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Advertenties

Dag 562 – Een verwrongen beeld van verantwoordelijkheid

Morality-4

Een triggerpunt in mij in relatie tot mijn fysiek is dat ik het niet uit kan staan als iemand die in het dagelijks leven in veel zaken geen verantwoordelijkheid neemt door niet te zien wat consequenties zijn van bijvoorbeeld gedrag, iedere dag eenvoudig naar het toilet wandelt en daar zichzelf ontdoet van de fysieke ontlasting. Poept dus.

Ik heb veel verbetert in mijn ontlastingspatroon, echter het is nog steeds geen vanzelfsprekend proces voor mij en er zijn nog dagen dat ik niet goed kan poepen. Hierin zie ik mezelf als iemand die naar beste kunnen bezig is om verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf en hierbij komt dan de gedachte ‘en toch lukt het me niet om eenvoudig te poepen’.

Ik vind dit zo oneerlijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het zo oneerlijk te vinden dat ik niet eenvoudig kan poepen elke dag terwijl ik zo mijn best doe om alles op te pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het zo oneerlijk te vinden dat een ander elke dag eenvoudig poept, onafhankelijk van wat die ook uitvoert of niet uitvoert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik verantwoordelijkheid neem voor mezelf als ik alles ‘in de gaten houd’ en probeer in banen te leiden, waarbij ik de omgeving om mij heen ‘in de gaten houd’ en in banen probeer te leiden, in plaats van mezelf in banen te leiden en te stoppen met deelname in de verslavende energie van gedachten, gevoelens en emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen verantwoordelijkheid voor en als mezelf te nemen in het stoppen van deelname in gedachten, gevoelens en emoties en in deze deelname in de energie, mijn darm te belasten en te verkrampen en zo mijn eigen fysieke ontlasting te bemoeilijken in reactie op iets in mijn omgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te proberen mijn omgeving te controleren in en als een angst dat ik mezelf niet onder controle kan houden en in reactie ‘schiet’ en zo mijn eigen darmweefsel beschadig en mijn  ontlasting bemoeilijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het diep van binnen zo oneerlijk te vinden dat ik geheel verantwoordelijkheid moet nemen voor en als mezelf en dat een ander dit blijkbaar niet hoeft te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als deelname in en als het geloof in het bestaan van deze oneerlijkheid, steeds een ander te triggeren/activeren door te proberen deze duidelijk te maken wat er speelt en wat diegene doet met zijn acties waarin ik juist zelf weer getriggerd wordt door de reactie van de ander op hetgeen ik probeer duidelijk te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen triggerpunt te creëren terwijl ik probeer ‘goed te doen’ en hierin verdriet te ondervinden wat opnieuw een genereren van energie is in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb steeds opnieuw in onbegrip te vallen als een ander niet begrijpt wat ik wil duidelijk maken, waarin ik uitga van mezelf als hoe ik iets zou begrijpen en me eigenlijk niet verplaats in een ander en zijn/haar vermogen tot begrip in dat moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen en willen vergeven dat een ander me niet begrijpt in wat ik probeer duidelijk te maken als wat ik zie ‘dat toch het beste is’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik zie wat het beste is, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat wat en hoe ik het zie, deel uitmaakt van mijn voorprogrammering die er niet op geprogrammeerd is om werkelijk fysiek te zien wat het beste is in het moment in relatie tot een ander met een andere programmering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verraden te voelen door mijn eigen programmering waarvan ik toch dacht dat die het beste is, zonder in te zien dat het hier deel uitmaakt van moraliteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb enorm veel moeite te hebben om de moraliteit los te laten en hier voorbij te zien, waarin het is alsof ik alles van mezelf los moet laten als enige oplossing om een benadering te vinden die voor beiden ondersteunend is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ander in mijn programma van moraliteit probeer te duwen waarin ik denk dat die ‘klopt’, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat dit botst met het programma van moraliteit dat de ander handhaaft in en als zichzelf en dat die ander dus blijkbaar geen idee heeft waar ik het over heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit een programma te leven in en als de geest, in plaats van hier in het moment, dag voor dag, te zien hoe mezelf te bewegen in en als het fysiek in overeenstemming met mijn omgeving als wat het beste is in dat moment.

Als en wanneer ik mezelf zie reageren op een handeling of op gedrag welke indruist tegen mijn moraliteitsprincipe als interpretatie van mezelf als wat ik denk hoe het zou moeten zijn, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat hetgeen ik ken in en als moraliteit als wat ik denk dat ‘hoe het zou moeten zijn’, niet hetzelfde is als hoe de ander denkt ‘dat het hoort’ of ‘zou moeten zijn’ en dus komt er hier direct een botsing.

Ik realiseer me dat mijn gedachte als interpretatie als ‘hoe het zou moeten zijn’ gebaseerd is op wat ik denk ‘dat hoort’ als dat mijn omgeving zal denken als hoe ik iets geleerd/geprogrammeerd heb.

Ik realiseer me dat ik in paniek raak in en als de gedachte dat ik iets verkeerd doe ten aanzien van mijn omgeving en dat ik angst ervaar om mijn omgeving te verstoren en dus, wil ik hetgeen controleren waarvan ik denk dat het mijn omgeving verstoort.

Ik stel mezelf ten doel om in te ademen en uit te ademen en in het moment te zien of het werkelijk iets is wat leven in en als het fysiek in mezelf en/of een ander en/of de omgeving schaadt, of dat het iets is dat mijn interpretatie ‘schaadt’ in en als de geest waardoor ik ervaar dat er iets kapot gaat.

Ik stel mezelf ten doel, als ik zie dat leven niet geschaad wordt, me op mezelf te richten, in te ademen en uit te ademen en door te gaan waar ik mee bezig ben en eventueel (achteraf) zelfvergevingen toe te passen om meer inzicht te krijgen in een programma of structuur die in mij geactiveerd wordt en hierin ‘geschaad’ wordt.

Ik stel mezelf ten doel, als ik zie dat leven in en als het fysiek werkelijk geschaad wordt, binnenin mij en/of buiten mij, op te staan en direct te spreken.

Ik stel mezelf ten doel de geactiveerde en geschade programma’s/geestbewustzijnsstructuren binnenin mij, zelf te vergeven en mezelf te omarmen in de ervaringen van verdriet en onvermogen die hierin omhoog komen.

Ik stel mezelf ten doel tijd voor mezelf te nemen en eventueel weg te lopen als dit mogelijk en nodig is om even tot mezelf te komen alvorens te spreken, waarin ik me realiseer dat weglopen indruist tegen mijn moraliteitsprogrammering en dus ervaar ik dit als iets wat ‘niet hoort’ als iets wat ‘ik niet kan maken’ tegenover de ander/mijn omgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik niet weg mag lopen en dat ik dit niet kan maken tegenover de ander/mijn omgeving.

Ik stel mezelf ten doel in het moment te zien of het weglopen een mogelijkheid is door de praktische omstandigheden in overweging te nemen en niet mijn eigen ervaringen hierin en juist mijn  ervaringen zelf te vergeven.

Ik stel mezelf ten doel steeds opnieuw praktisch te zien als wat het beste is en met een simpel ‘ja’ of ‘nee’ richting te geven aan mezelf binnen en als de fysieke omstandigheden zonder te willen dat een ander begrijpt waarom en zo in en als verantwoordelijkheid te staan voor mezelf in de beslissing en waar blijkt dat dit anders/beter had gekund, mezelf te vergeven, corrigeren en bij te sturen in de fysieke werkelijkheid.

Voor een beschrijving van het moraliteitskarakter zie de blogserie (Engelstalig):

Morality Character (overzicht)

Beginnend bij:

Day 94 – The Morality Character

“We adopt values, belief systems and opinions from our parents and from our environment where we classify things as ‘right’ and as ‘wrong’.
The first thing we think about when looking at a person with moral principles is that they are quite strict in what they accept and allow, and we also to a certain extent link religion to them. But these individuals have only taken morality to an extreme level. We all carry morality within and as ourselves by how we had programmed ourselves into believing that certain things are ‘right’ and other things are ‘wrong’. The morality character stands as the judge and jury of what it has been programmed to believe is ‘right’ and what is ‘wrong’ and will thus enforce this from a position of self-righteousness onto others.”
(…)
We have thus through this abdicated our self-responsibility to the pre-programmed designs of what is ‘right’ and what is ‘wrong’, where we listen to knowledge and information passed down through our past generations instead of allowing ourselves to look directly, see what is here, look at the consequential outflows of our actions and thus make decisions based on what is best for all.
What is certain is that our customs and behaviours change over time, where one thing was seen to be ‘wrong’ a 100 years ago becomes part of our behaviour today. Why do we place judgments on things in this century just to revoke them in the next century?
(…)
See more at: earthsjourneytolife Day 94
 boom
——————————————————————————————

 

 

 

Dag 182 – Zelfvergevingen op relaties – 15 – opstaan in de ochtend/alleen

Vervolg op

Dag 181 – Zelfvergevingen op relaties – 14 – opstaan in de ochtend/samen

Gedachte alleen:

Ik wil nog niet opstaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte ‘ik wil nog niet opstaan’ in me te laten bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘ik wil nog niet opstaan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte ‘ik wil nog niet opstaan’ te geloven doordat het zo voelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn gevoel van moeheid in de ochtend en zo lekker liggen te gebruiken als validatie van echtheid van de gedachte dat ik nog niet op wil staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierop te reageren in mijn hoofd met de reactie ‘maar ik wil echt nog niet opstaan’, alsof die reactie het moet bewijzen/echt moet maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn reacties op mijn eigen gedachten als bewijs te gebruiken van de echtheid van een gedachte.

Ik doe mezelf tekort als ik gelijk opsta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte ‘ik doe mezelf tekort als ik gelijk opsta’ in me te laten bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘ik doe mezelf tekort als ik gelijk opsta’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf tekort doe als ik gelijk opsta door te geloven dat ik gedachten, gevoelens en emoties ben, en als rottig of naar voelt, of juist fijn en lekker, ik hiernaar moet luisteren en als ik dit niet doe, ik een gevoel creeer waarin ik ervaar mezelf tekort te doen, welke niet voortkomt uit het eventueel niet luisteren naar gedachten, gevoelens en emoties, maar welke juist voortkomt uit het wel luisteren naar gedachten, gevoelens en emoties en hiernaar te handelen, en vervolgens hierin te geloven, waarin dit geloof en luisteren naar gedachten, gevoelens en emoties als mezelf als de mind, juist hetgeen is waarin ik mezelf werkelijk tekort doe.

Gevoel:

Ik lig zo lekker; dit moet goed zijn, nog even liggen, het voelt zo lekker.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring van een gevoel zo lekker te liggen te gebruiken als validatie/reden om nog even te blijven liggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn gevoel als validatie/reden te gebruiken om niet op te staan.

Emotie:

Kwaadheid/verontwaardiging dat ik moet opstaan terwijl ik zo lekker lig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb kwaadheid te ervaren om het feit dat ik op moet staan terwijl ik zo lekker lig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb

Angst:

Dat ik niet naar het toilet kan en weer de hele dag met mijn eigen backchat moet doorbrengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te creeren voor mijn eigen backchat, welke juist is gecreeerd uit angst, om niet naar het toilet te kunnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om niet naar het toilet te kunnen, en deze angst als reden/validatie te gebruiken om nog even te blijven liggen/niet direct op te staan, in plaats van in te zien dat de fysieke klacht als niet naar het toilet te kunnen in eerste instantie gecreeerd is in angst om op te staan, en dus houd ik de fysieke klacht, gecreeerd in angst, in stand in dezelfde angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te controleren en regeren in lagen van angst in/als de mind om op te staan, zonder in te zien dat deze angst een angst is van de mind die bang is niet te overleven in/als energie zodra ik opsta/gelijk sta aan mezelf als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven in mijn angsten en deze reacties te onderzoeken en druk te zijn hiermee, in plaats van in te zien dat ik ze in eerste instantie gewoon dien te stoppen zodat ik mezelf de mogelijkheid geef op te staan zonder mezelf te bombarderen in gedachten/reacties in angst welke starten zodra ik in bed blijf liggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb in bed te liggen, wakker, zonder gedachten te produceren.

Emotie algemeen:

Schaamte dat ik niet naar het toilet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb schaamte te ervaren over het feit dat ik niet naar het toilet kan, terwijl ik deze al gestopt heb, en tevens schaamte ervaar voor mijn reacties en gedrag hierop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor mijn eigen reacties op mezelf die moeite heeft met naar het toilet gaan van tijd tot tijd, in plaats van in te zien dat het ten eerste een vervelende ervaring is die heel ongemakkelijk aanvoelt, dus ga ik wat spastisch doen, net als mijn darm (mijn darm doet natuurlijk net als ik wat spastisch en ik reageer weer op mijn spastische darm die in eerste instantie spastisch is gaan doen door signalen van mij) en ten tweede dat schaamte niets toevoegt en ik deze dus direct kan stoppen zodra deze opkomt.

Ik stel mezelf ten doel de schaamte die opkomt over mijn spastische darm, de gevolgen hiervan en mijn reacties hierop, te stoppen zodra ik deze op zie komen.

Schaamte dat ik steeds maar schrijf over niet naar het toilet kunnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb schaamte te ervaren over het feit dat ik steeds maar schrijf over niet naar het toilet kunnen, waarin het lijkt of dit altijd speelt, wat niet waar is, het is alleen zo dat ik er altijd mee bezig ben waardoor het lijkt alsof het altijd zo is.

Zelfcorrecties:

Ik zie geen realisaties, en ik vraag me af of die er wel zijn en/of nodig zijn. Het gaat erom dat ik beslis in de ochtend direct op te staan, wat ik niet doe en wat ik niet wil, althans niet elke ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb elke ochtend direct in de ochtend op te (willen) staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om deze beslissing te nemen waarin het lijkt en wat wellicht ook zo is, dat ik de achterdeur dichtgooi en geen excuses meer heb om in de mind te verdwijnen, wat ik op dit moment wel heb, want door in de ochtend de mind/het bewustzijn te activeren, start ik de dag in de mind/het bewustzijn waar ik druk mee kan zijn en dus een excuus heb om in/als bewustzijn te bewegen en geen volledige zelfverantwoordelijkheid te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te lopen te talmen om volledige zelfverantwoordelijkheid te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog geen corrective statement te willen schrijven waarin ik mezelf richting geef in het direct opstaan in de ochtend, aangezien ik mezelf er niet in vertrouw deze ook daadwerkelijk in praktijk te brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het liever eerst in praktijk te brengen voordat ik het als correctie opschrijf, waarin ik het geen correctie schrijven gebruik als excuus om mezelf nog niet te hoeven veranderen/corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf nog niet te willen veranderen/corrigeren in het punt van direct opstaan in de ochtend als de wekker gaat, aangezien ik twijfel ervaar of dit nodig is, of ik toch niet even kan blijven liggen zonder in de mind te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin ergens in een polariteit te blijven steken van wel en niet mogen, welke ik opnieuw als excuus wil gebruiken voor onderzoek, terwijl het direct opstaan in de ochtend niet meer inhoudt dan direct opstaan in de ochtend, en tijdens dit opstaan zal duidelijk worden welke punten me hiervan weerhouden en welke ik onderdruk door direct in het bewustzijn te verdwijnen en niet direct op te staan en mezelf te dirigeren/richting te geven in fysieke bezigheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in een polariteit van mogen en niet-mogen te zitten, waarin ik mzelf in een niet-mogen behoorlijk onderdrukt heb en hierin een ervaring van verongelijking te creeren, waardoor het in het doorduwen hierin lijkt of ik iets niet mag, waar ik me tegen verzet aangezien ik dit niet-mogen als onderdrukking heb gebruikt en/of ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in polariteit van een niet-mogen als onderdrukking van mezelf een mezelf vanalles toestaan gecreeerd heb, gelovende dat ik daarin onder de onderdrukking uitkom/de onderdrukking ophef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik onder de onderdrukking uit kan komen/de onderdrukking op kan heffen door het tegenovergestelde te gaan doen, in plaats van in te zien dat ik de onderdrukking als gecreeerde polariteit dien te stoppen.

Ik stel mezelf ten doel de polariteit van mogen en niet-mogen in mezelf te onderzoeken en te zien wat ik mezelf juist wel of juist niet toesta/heb toegestaan op momenten dat ik conflict in mezelf ervaar welke zich uit in moeheid, lusteloosheid, zinloosheid en opgeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in de ervaring van moeheid, lusteloosheid, zinloosheid en opgeven zoveel angst heb ervaren om het werkelijk op te geven, dat ik mezelf niet heb toegestaan voorbij deze balans in polariteit te zien en dus in de polariteit ben blijven steken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb polariteit te blijven steken uit angst om het op te geven, waarin ik juist hetgeen doe waarvoor ik angst ervaar, namelijk mezelf opgeven door in de polariteit te blijven steken, welke gelijk staat aan opgeven om werkelijk in zelf te zien, voorbij de balans van de polariteit, waar verder dan de balans ziende pas duidelijk wordt hoe ik deze polariteit in/als bewustzijn zelf toegestaan en gecreeerd heb.

Ik stel mezelf ten doel in de avond de tijd te nemen om te ontspannen en los te laten, zodat ik niet opsta in de ochtend met waar ik in de avond mee ben gaan slapen, welke het opstaan bemoeilijkt.

———————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life