Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

I had a chat with my buddy from the dip-pro course yesterday; I said I was irritated and my intestines feel cramped and irritated, and he asked:  Irritated intestines. So what is the inner test?

The Inner Test. This makes the irritated intestine more tangible.

Slapen cliparts

Problem:

I still sleep too long, and in relation to sleep I have created and build up several, well many limitations for and about myself. One of them is fear of tiredness. Not just fear of the experience – which I experience physical, as it is not really physical in source but it manifested in a physical experience – but also fear that if I do not listen to this tiredness and push through, I will ‘break down’ something in the physical and do harm to the physical.

Which of course is vice versa, the information I turned around in/as the mind, as by over sleeping and generating energy within this and judging myself for this, I actually harm the body, as the participating in/as the mind is what is doing harm to the body and not the pushing through lol.

Solution:

To write out the related topics to sleep and the patterns and fears that I created around sleep; investigate them, forgive myself the patterns and correct myself in this where in I create the ability for myself to stand up in this patterns and fears related to sleep within the support of myself.

Reward:

Having no more sleep than 6 hours and within this having more time to write and do the other daily tasks in combination with the job outside the house, and within this being satsified with myself in pushing myself to do as much as possible and so to push myself slowly but surely to the utmost potential of what I am capable of, which is the real inner test.

*

Let’s make a general start:

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear the physical experience of being tired, where in all my muscles feel so heavy and powerless, where in my eyes just want to close, where in I experience my whole body as just wanting to lay down and go back to sleep, where in I experience myself as unable to stand up, to put aside the blankets, to experience the cold, to sit down on the side of the bed, to breathe, to drink some water, to stand up and go to the bathroom.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to wake up in the morning after 5.5 – 6 hours sleep, just before the alarm goes off, and not wanting to stand up, altough in that moment I do not feel tired.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to start creating a thought after the alarm goes off, and from this thought see the moment where I make the decision to stand up immediately or to lay down for a while and wait again for the snooze-function of the alarm which is 10 minutes later, believing that I only will lay down 10 minutes, but every morning repeating this pattern from in between time of 20 minutes till 1 hour, and so within this spend up to 1 hour more in bed, after which I stand up, already irritated by myself that I did it again.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to every night make the resolve to stand up immediately when the alarm goes off next morning, and really feeling like ‘this time I am really doing it’, and next morning again make the decision to procrastinate the standing up and using the snooze function of the alarm, for a short or a longer time, but snoozing is snoozing.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to make myself believe – although I know I lie to myself –  that short snoozing like 10 or 20 minutes is okay, and only long snoozing is not okay, not using the common sense in this that there is no ‘in between’ in making a decision, and as long as I am standing in between, I allow myself to fall.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to act as an addict every morning with regards to the decision of standing up immediately after the alarm goes off, in which I use excuses that are really no different of the excuses that a drug-or alcohol addict uses every time, every day with regards to the decision to stop drinking and/or doing drugs.

To be continued

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Desteni I Process Lite – Learn Practical Life Skills Online

————————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Advertenties

Dag 158 – Mourning in the Morning

I am Mourning in the Morning.

Zittend in een klein huisje alleen zie ik hoe ik mourn, rouw en hierin vast wil houden aan een ervaring van alleen zijn in de wereld. Bij ieder klein idyllisch huisje wat ik zie neig ik tot fantaseren over hoe het zou zijn om hier alleen te wonen. Een soort eenzaamheid geidealiseerd tot een idylle en vanuit deze idylle toch hopen op een ontmoeting met een ander in soortgelijke idylle. Ik realiseer me nu dat ik dit uit films heb opgepikt. En ik zie dat het in werkelijkheid niet zo werkt. Door het vasthouden, mournen in de idylle van eenzaamheid is er geen ruimte voor communicatie met een ander en blijft de idylle van eenzaamheid dus bestaan. Precies zoals bedoeld is, want deze idylle van eenzaamheid geeft een ervaring van mourning, rouw, welke energie genereert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb energie te genereren in het mourning in eenzaamheid, waarmee ik mezelf vasthoud in een bestaan in bewustzijn in/als mourning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf slachtoffer te voelen in de ervaring van mourning en de eenzaamheid die deze geeft zonder in te zien dat ik deze ervaring in eerste instantie zelf gecreeerd heb als idylle.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf slachtoffer gemaakt te hebben van mijn eigen gecreeerde idylle.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf gevangen te zetten en houden in mijn eigen gecreeerde idylle.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik vanuit deze idylle een persoon in soortgelijke idylle kan ontmoeten en van hieruit samen deze idylle stoppen, in plaats van in te zien dat deze idylle de ontmoeting en communicatie met een andere persoon belemmert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb samen de illusie/idylle te willen stoppen, wat eigenlijk geen stoppen is maar een voortzetten van de idylle in eenzaamheid, maar dan samen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de idylle van eenzaamheid helemaal niet te willen stoppen maar samen te willen voortzetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gezien te hebben dat ik deze idylle heb overgenomen uit films die ik gezien heb, waar 2 mensen in eenzaamheid elkaar ‘vinden’ en de eenzaamheid herkennen in elkaar wat een basis geeft om samen verder te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de idylle van eenzaamheid een basis geeft om samen verder te leven, in plaats van in te zien dat de idylle van eenzaamheid gevangen houdt in de eigen idylle en dus meer eenzaamheid voortbrengt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het mogelijk is om in een idylle van eenzaamheid te communiceren met een ander en zo de idylle te verbreken, in plaats van in te zien dat de idylle van eenzaamheid het onmogelijk maakt om te communiceren aangezien de idylle van eenzaamheid bezig is zichzelf in stand te houden en hierin mourning creeert om te blijven mournen, rouwen, in de idylle van eenzaamheid als de illusie/religie van zelf.

Ik realiseer me dat als ik de eenzaamheid wil stoppen en in de toekomst eventueel samen wil leven met iemand, ik zelf alleen de idylle die ik gecreeerd heb dien in te zien en te stoppen. Alleen ikzelf kan kiezen om de religie van zelf te stoppen en het mournen te stoppen waarin ik de idylle als religie van zelf in stand houd.

Ik stel mezelf ten doel de mourning in the mourning specifiek te onderzoeken zodat ik kan zien waaraan ik vasthoud om energie te creeren in the mourning in the morning.

Ik stel mezelf ten doel de specifieke relatie in/als angst tot mourning in het behoud van zelfreligie te stoppen, te onderzoeken en zelf te vergeven waarin ik ruimte creeer in mezelf tot communicatie in/als zelf met een ander.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met slachtofferschap en gelijk te gaan staan aan mijn eigen gecreeerde idylle.

———————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life