Dag 214 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-5 op ‘Motie van Wantrouwen’

Dag 207 – Motie van wantrouwen – Angst als E-Motie als Rechtvaardiging van Manipulatie

Dag 208 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-1 op ‘Motie van Wantrouwen’

Dag 210 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-2 op ‘Motie van Wantrouwen’

Dag 211 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-3 op ‘Motie van Wantrouwen’

Dag 213 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-4 op ‘Motie van Wantrouwen’

Consequenties (tweede helft):

Schuld geven aan de ander

Schuldgevoel (emotie)

Ik word deze persoonlijkheid/heden als Bescherming, dus feitelijk wordt angst mijn bescherming en zal ik dus mijn angst beschermen als rechtvaardiging van wie ik ben geworden

Angst voor verlies van wie ik ben geworden (emotie)

Dood-ervaring; Afsluiting van uitwisseling tussen binnen- en buitenwereld

Weigering/koppigheid (emotie)

Angst voor mensen (emotie)

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de schuld te geven aan een ander als ik angst ervaar om iets te zeggen tegen/vragen aan die persoon. Ik realiseer me dat ik in/als bewustzijn bezig blijf met redenen en rechtvaardiging zoeken waarom ik bang zal zijn/blijven om iets te zeggen tegen/vragen aan die persoon. Zolang ik een reden blijf bedenken en/of vast blijf houden aan een reden om bang te zijn om iets te zeggen tegen/vragen aan die persoon, leg ik mijn kracht als zelfverantwoordelijkheid bij de ander en zal het me niet lukken de angst in mezelf te stoppen, aangezien ik de ander(=de mind) groter/sterker maak dan ikzelf.

Ik sta mezelf niet toe de ander=de mind groter/sterker te maken dan ikzelf door vast te blijven houden aan redenen en rechtvaardiging om angst te ervaren om iets te zeggen tegen/vragen aan die persoon. In plaats hiervan, stop ik met redenen bedenken/vasthouden aan redenen en rechtvaardiging. Ik stop, ik adem. Ik zie in mezelf of de angst verdwijnt in/als de adem, of dat het iets is wat terug blijft komen en ik dus nader dien te onderzoeken in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een schuldgevoel te creeren door de ander te beschuldigen van een ervaring van angst in mijzelf om iets te zeggen tegen/vragen aan die ander terwijl ik diep in mij weet dat ik hierin ongelijk ga staan aan mezelf en dus aan de ander als mezelf, waarin ik de ander domineer in gedachten, voortkomend uit gevoelens van onmacht in realiteit waarin ik me gedomineerd voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me in realiteit gedomineerd te voelen welke ik ga omdraaien in backchat en ga domineren in backchat om hieraan gelijk te proberen te gaan staan, uit angst dat ik er anders ‘niet tegenop kan’, in plaats van in te zien dat ik niet tegen een ander op hoef te kunnen maar dat ik alleen maar gelijk hoef/dien te staan in/als mezelf in/als de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander de schuld te geven van mijn gevoel als emotie van gedomineerd worden in realiteit, in plaats van in te zien dat het mijn emotie is die ik ervaar, waar een ander in feite niets mee te maken heeft maar dat ik op die ander reageer. Ik geef hiermee de mogelijkheid weg om mezelf te veranderen door mezelf in een geloof in/als angst voor een ogenschijnlijke dominantie vast te houden, waarin ik mezelf dus domineer in/als de mind/de geest/het bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn geweest voor geesten en dat dus feitelijk nog steeds ben, voor de geest van mezelf en de ander, waarin ik alleen in staat ben en hoef te zijn om mijn eigen geest te stoppen in dominantie over mezelf als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb persoonlijkheden als Bescherming te zijn geworden waarin angst mijn bescherming is geworden waarin ik mijn angst ga beschermen als rechtvaardiging van wie ik geworden ben in/als persoonlijkheden/

Ik stel mezelf ten doel de persoonlijkheden die ik ben geworden in/als Bescherming van mezelf zoals ik mezelf ken en staande heb gehouden, een voor een te onderzoeken en in te zien hoe ik ze gecreeerd heb, waarin ik mezelf in/als persoonlijkheid als Bescherming zelf vergeef en zelf corrigeer, zodat ik de Persoonlijkheid als Angst als Bescherming als Rechtvaardiging wan wie ik ben geworden kan stoppen waarin ik Zelf als Leven op sta in Gelijkheid als mezelf in/als persoonlijkheden, waarin geen ruimte is voor dominantie maar voor Samenwerking in Gelijkheid in mezelf met mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor verlies van wie ik ben geworden, aangezien dit het enige is wat en wie ik ken als/van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een dood-ervaring te creeren door de uitwisseling tussen binnen- en buitenwereld af te sluiten/mezelf op te sluiten in/als de mind/het bewustzijn als bescherming van wie ik ben geworden in/als persoonlijkheden in/als angst, uit angst voor verlies van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in angst met angst te beschermen en mezelf hierin dood te maken/af te sluiten/op te sluiten in angst in/als bewustzijn zonder uitwisseling tussen binnen- en buitenwereld. Ik realiseer me dat ik deze angst heb opgestapeld in ervaringen in herinneringen, en dat ik die niet in 1x gestopt heb, dan had ik dat allang gedaan. Dus ik ondersteun mezelf in het inzien van mezelf in deze opgebouwde angststructuren/lagen in/als bewustzijn in/als ervaringen/herinneringen door uit te schrijven wie ik geworden ben in de (zoveel als mogelijk) dagelijkse blogs en in de mindstructuren in de dip-pro lessen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een weigering gecreeerd te hebben om uit te wisselen tussen binnen- en buitenwereld, waarin ik ooit deze beslissing zo heb genomen in/als bescherming van/in/als zelfinteresse en welke ik nu door moet wandelen om mezelf weer te openen door middel van zelf-onderzoek in zelf-eerlijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb koppigheid te ervaren in/als mezelf welke me niet dient maar welke ik toch niet zomaar stop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te pushen/te hebben gepushed in/als bewustzijn om deze weigering en koppigheid te stoppen omdat ik weet en ervaar dat ik mezelf hierin vastzet, terwijl ik mezelf hierin alleen maar meer vastzet door te pushen met/als kennis en informatie, welke geen werkelijke ondersteuning is, maar slechts weerstand oproept.

Ik stel mezelf ten doel mezelf en een ander niet te pushen met kennis en informatie, aangezien ik hierin juist het tegenovergestelde creeer van wat ik wil bereiken, door alleen al iets te willen bereiken. Ik stop, ik adem. Ik zie in mezelf wat er omhoog komt en pas zelfvergeving toe, terwijl ik mezelf in/als de adem heel langzaam voortbeweeg door de angst heen in het proces.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst voor mensen te ervaren. Ik realiseer me dat ik mezelf in/als angst ervaar in/als bescherming, welke ik projecteer op de mensen om me heen. Hoe werkelijk het ook lijkt dat ik bang ben voor de ander, ik beweeg me feitelijk alleen maar in/als bewustzijn in mijn eigen angst waardoor ik niets anders en geen ander en tevens mezelf niet werkelijk zie, vrij van angst.  Zo heb ik een veilige binnenwereld van angst als persoonlijkheden om me heen gecreeerd waardoor ik iedereen en alles filter, en aangezien ik filter in/als bewustzijn als angst, zie ik mijn eigen angst op de mensen en de wereld om me heen geprojecteerd. Zolang ik in deze angst beweeg kan ik een ander niet werkelijk volledig zien en dus ook niet volledig ondersteunen, dus hetgeen ik doe is mezelf ondersteunen: ik stop mijn eigen angst als persoonlijkheden door te schrijven, zelf te vergeven en zelf te corrigeren in het fysiek. Hierin ben ik eventueel een voorbeeld voor een ander, wat ook ondersteuning is.

Wordt vervolgd

2013-the-future-of-consciousness-introduction

——————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 211 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-3 op ‘Motie van Wantrouwen’

Dag 207 – Motie van wantrouwen – Angst als E-Motie als Rechtvaardiging van Manipulatie

Dag 208 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-1 op ‘Motie van Wantrouwen’

Dag 210 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-2 op ‘Motie van Wantrouwen’

Backchat:

Ik kan niet op tegen die persoon

Die persoon weet het toch altijd beter

Wat ik ook zeg, het is toch niet goed

Laat maar, ik doe het wel alleen

Ik heb er geen zin meer in

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in mijn hoofd in de woorden ‘ik kan niet op tegen die persoon’.

Ik realiseer me dat ik niet op hoef te kunnen tegen een persoon, en dat ik hiermee bezig ben om ‘op te kunnen’ tegen een persona in mezelf waarin ik mezelf overheers en hierin ervaar hier niet tegenop te kunnen. Door deze ervaring te geloven maak ik mezelf minder dan mezelf participerend in persona in/als bewustzijn in backchat, en als ik hier vervolgens naar ga leven, in projectie op een ander mens, waarbij deze ervaring in/als persona in mezelf geactiveerd wordt, bevestig ik mezelf in/als bewustzijn als sterker dan ikzelf als Leven, aangezien ik mezelf laat leiden door mezelf in/als bewustzijn in backchat, welke voortkomt uit angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten leiden door mezelf in/als bewustzijn participerend in/als backchat in een ervaring van angst, gelovend dat ik dit ben en hierin mezelf afhankelijk makend van wie ik geloof dat ik ben in/als bewustzijn, waarbij we weer terug zijn bij het Geloof in afhankelijkheid van God/De Mind/De Geest/Het Bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de woorden in mijn hoofd als ‘ik kan niet op tegen die persoon’ in backchat te geloven als werkelijkheid, en in dit geloof mezelf in werkelijkheid te manifesteren als de woorden ‘ik kan niet op tegen die persoon’ door deze woorden te leven als zijnde zo ben ik.

Ik stel mezelf ten doel mijn participatie in de woorden ‘ik kan niet op tegen die persoon’ te stoppen. Als ik de woorden ‘ik kan niet op tegen die persoon’ in mijn hoofd op zie komen, dan stop ik, ik adem. Ik breng mezelf hier in het fysiek, kijk om me heen en zie dat er werkelijk niets gerelateerd is in mijn fysieke werkelijkheid wat ook maar te maken heeft met deze woorden. Dus ik stop, ik adem in, ik ervaar de reactie in mij, ik houd de adem vast, ik zie waar deze reactie mee te maken heeft, ik adem uit, ik laat de energie gekoppeld aan deze reactie door me heen stromen de aarde in, ik houd vast en zie of er nog iets beweegt in mij ten aanzien van deze woorden, en zoja, dan ga ik verder met dit onderzoek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in mijn hoofd in de woorden ‘die persoon weet het toch altijd beter’.

Als ik mezelf zie participeren in de woorden ‘die persoon weet het toch altijd beter’, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf hoe ik in/als bewustzijn het altijd beter weet, altijd een reden heb om mezelf in/als bewustzijn te geloven, waarin ik mezelf als leven in aanwezigheid hier in het fysiek, onderdruk. Ik realiseer me dat voor mij in/als bewustzijn het nooit genoeg is, aangezien ik in/als bewustzijn altijd door zal gaan om energie te genereren ter overleving in/als bewustzijn. Dus, het heeft geen zin hiermee een ‘strijd’ aan te gaan, welke alleen maar uitloopt in een algehele ervaring van ‘het heeft geen zin’ en dus van ‘geen zin hebben’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in mijn hoofd in de woorden ‘wat ik ook zeg, het is toch niet goed’.

Ik realiseer me dat ik hierin relateer aan mijn eigen beoordelingssysteem in/als bewustzijn, waarin ik het nooit goed genoeg doe, waarin ik nooit aan mijn eigen streven in/als bewustzijn kan voldoen, aangezien ik mezelf  in/als bewustzijn altijd een ‘hoger doel’ zal voorhouden om naar te streven, zodat ik altijd energie blijf genereren in het nastreven van dit doel in een uitgangspunt van onvrede dus in/als bewustzijn.

ik realiseer me dat ik in mezelf mijn eigen minderwaardigheidservaring creeer door doelen te stellen in/als bewustzijn waar ik niet aan kan voldoen in werkelijkheid in/als bewustzijn, en me dus constant als minderwaardig ervaar in/als bewustzijn waardoor ik nooit aanwezig ben in gelijkheid in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in mijn hoofd in de woorden ‘laat maar, ik doe het wel alleen’.

Ik realiseer me dat ik op deze manier kan blijven bestaan in/als bewustzijn door mijn woorden niet in werkelijkheid naar voren te brengen ter correctie van mezelf als leven maar deze bewaar in mijn hoofd in backchat ter generatie van energie in mezelf in/als bewustzijn. Ik realiseer me dat ik me ongemakkelijk en onveilig voel als ik dit alleen-zijn in mijn hoofd opgeef, aangezien ik hierin de fouten/failures in mezelf onder ogen krijg van wie ik geworden ben in/als bewustzijn, me niet realiserende dat failures open deuren als mogelijkheden zijn om in te stappen en mezelf te corrigeren ten behoeve van mezelf als leven en hierin ten behoeve van alle leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me ongemakkelijk en onveilig te voelen als ik het alleen-zijn in mijn hoofd opgeef en mijn fouten als failures onder ogen zie welke naar voren komen in mijn woorden in de fysieke  werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fouten/failures in mezelf in/als bewustzijn te ervaren als iets verschrikkelijks wat verborgen moet worden, wat niemand mag zien, anders is het met me gedaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het met me gedaan is als iemand mijn fouten/failures ziet en/of hoort in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen over mijn fouten/failures in/als bewustzijn, en tegelijkertijd te denken dat het ook weer niet zo erg is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven, als tegenhanger van de ervaring als iets verschrikkelijks, dat het niet zo heel erg is als wie ik ben geworden in fout/failure in/als bewustzijn, aangezien het maar kleine foutjes lijken, in plaats van in te zien dat de grootte niet uitmaakt, een foutje is een failure en dient te worden gecorrigeerd om werkelijk gestopt te worden in het voortbrengen van een disbalans in/als ongelijkheid in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de grootte van een fout/failure te gebruiken als maatstaf voor wel of geen correctie en hierin dus opnieuw te gaan vergelijken en oordelen, en mezelf zo vast te houden in de gevangenis van het bewustzijn in oordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat een ander zegt ‘zie je wel, ik wist het wel’ als ik een fout/failure toon.

Ik realiseer me dat ik in/als bewustzijn alles in de gaten houd en hierin naar mezelf en de ander zeg ‘zie je wel, ik wist het wel’. Hierin ben ik niet aanwezig in ieder moment als zijnde nieuw, maar participeer ik in een opeenstapeling als opstapeling van herinneringen, waarin ik een reactie in mezelf geaccumuleerd heb.

Als ik mezelf zie participeren in angst geprojecteerd op een ander als dat die zou zeggen ‘zie je wel, ik wist het wel’, dan stop ik, ik adem. Ik adem in en ervaar de angst, ik houd vast en zie waaraan die gerelateerd is, ik adem uit en laat de energie gekoppeld aan de angst door me heen stromen de aarde in, ik houd vast en zie of en wat er nog aan reactie in mezelf over is welke ik verder dien te onderzoeken.

Ik realiseer me dat dit patroon is opgebouwd in mijn hele leven, en dat ik dus vele dimensies hierin gecreeerd heb welke ik adem voor adem zal moeten doorwandelen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen in/als de adem in geduld en mezelf te vergeven waar ik te ongeduldig aan het trekken en duwen ben in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in mijn hoofd in de woorden ‘ik heb er geen zin meer in’.

Als ik geen zin hebben in mezelf ervaar, dan stop ik, ik adem. ik realiseer me dat ik de ervaring van geen zin hebben gecreeerd heb ik de woorden als ‘ik heb er geen zin meer in’, welke ik creeer als reactie op het geloof in het aangaan van de strijd met mezelf in/als bewustzijn, welke ik nooit ‘win’, waardoor ik ervaar dat het geen zin heeft. Ik realiseer me dat dit tot niets leidt behalve tot opgeven van mezelf en mezelf in/als bewustzijn de leiding te geven tot in de eeuwigheid, waarin ik mezelf opbrand in/als energie. Dit is niet acceptabel, en dus stop ik.

Ik sta mezelf niet toe mezelf op te branden in/als energie in/als bewustzijn.

Ik sta mezelf niet toe mezelf op te geventen behoeve van mezelf in/als bewustzijn.

In plaats hiervan, ik adem in, ik ervaar het geen zin hebben, ik houd de adem vast, ik zie waaraan het gerelateerd is, ik adem uit, ik laat de energie gekoppeld aan de ervaring van geen zin hebben dor me heen stromen de aarde in, ik houd de adem vast en zie wat er nog als reactie in me over blijft om verder te onderzoeken, welke ik eventueel later uit kan schrijven en uitgebreider in kan zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zinnen in me op te zien komen als ‘dat lukt me nooit’ en ‘het is teveel’.

Ik stop, ik adem, ik ben hier. Adem voor adem pak ik op wat gedaan moet worden, no matter how long it takes. Door mezelf vast te houden in/als bewustzijn in tijd, houd ik mezelf alleen maar vast in een ervaring van haast en hieraan gekoppeld van ‘het nooit halen’. In plaats hiervan ondersteun ik mezelf adem voor adem, moment voor moment, dag voor dag.

Ik stel mezelf ten doel te oefenen in de adem aanwezig te zijn en (mezelf in) de adem te vertrouwen zodat ik mezelf in/als ervaring in gevoelens en emoties los kan laten.

Wordt vervolgd

www.eqafe.com

www.eqafe.com/free

—————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 207 – Motie van Wantrouwen – Angst als E-Motie als Rechtvaardiging van Manipulatie

Ik doe iets vreemds in angst. Als ik angst voor een persoon (lees persoonlijkheid) ervaar, denk ik deze angst te moeten benoemen tegenover die persoon om in deze angst op te staan. Waarin ik natuurlijk enorme angst ervaar om dit te benoemen, en dus spreek in angst, en hierin vraag ik tevens de persoon om iets met mijn angst te doen. Waarom doe ik dit zo? Feitelijk projecteer ik angst in/als mezelf voor een bepaalde persoonlijkheid in/als mezelf op de andere persoon die deze persoonlijkheid reflecteert waar ik in mezelf angst voor ervaar.

Op de een of andere manier heb ik altijd geloofd dat ik hierin ‘kleur’ moet bekennen tegenover die andere persoon, dat ik de goedkeuring van die ander nodig heb om de angst te stoppen in mezelf. Zolang die andere persoon het niet weet, en dus geen goedkeuring kan geven, kan ik de angst in mezelf niet stoppen, dat ervaar ik dan als niet eerlijk, want ik heb daarvoor toch zolang in angst verkeerd tegenover deze persoon en hierin backchat gecreeerd, dus ik moet dit toch delen, anders ben ik hypocriet.

Dit herken ik als een kerkelijk construct, waar je moet gaan biechten/boete doen, om vrij te komen van de zonden in jezelf, en dit kan alleen via een persoon die hiertoe de machte heeft, de machte om met God te spreken, oftewel een persoon die ik mijn macht geef tot Vergeving. Feitelijk leg ik hierin mijn zelfverantwoordelijkheid bij de andere persoon.

Nu is het zo dat als een andere persoon hier met begrip naar luistert, dit snel wordt opgelost. Er is begrip, wat gelijk is aan vergeving, ik ben vergeven door de andere persoon, mijn angst verdwijnt, en ik kan communiceren zonder angst.

Maar wat als de andere persoon geen begrip toont en/of hiermee niet akkoord gaat? Dan zou er geen mogelijkheid zijn om vrij te komen van mijn angst, om vergeven te worden. Dit is compleet het Godsconstruct, waarin vergeving via een andere persoon via ‘God’ loopt. Bij de Gratie van God.

En dit is feitelijk waarin ik mijn hele leven ‘verkeerd’ heb. Ik werd niet begrepen, dat werd letterlijk zo gezegd. En dus heb ik hierin mezelf niet begrepen en vergeven door te blijven wachten op het begrip als vergeving van de andere persoon, waarin ik zelf een persoonlijkheid in/als angst gecreeerd heb. Waarin ik een ervaring gecreeerd heb dat ik alleen in gelijkheid kan communiceren met iemand die me begrijpt/vergeeft. Zoniet, dan doe ik het ‘verkeerd’ in mijn ervaring. Wat niet in gelijkheid is als mezelf in zelfoprechtheid maar in gelijkheid onderling in relatie tot elkaar, afhankelijk van elkaars begrip. Wat pas werkelijk/in werkelijkheid verkeerd als gekeerd is in/als de mind/het bewustzijn.

Hierin heb ik mezelf geforceerd door mezelf steeds door een angst heen te duwen om zo de angst ‘te overwinnen’. Op een gegeven moment ben ik hiermee gestopt, aangezien het me niet meer lukte, ik was fysiek uitgeput, en ik ben in de angst gaan zitten. In angst heb ik veel geaccepteerd en toegestaan, in mezelf en in de ander, waarin ik een reactie bij de ander  in eerste instantie ook nog eens zelf trigger/uitlok door in angst te bestaan en te spreken.

Waarom vind ik van alles goed/God? Uit angst dat ik anders niet Goed ben/ bij God kom. In een geloof dat ik een ander ‘nodig heb’ voor goedkeuring dus om bij god te komen. In een geloof dat ik het zelf niet kan, dus voortkomend uit Zelftwijfel. En in een basis van zelftwijfel, twijfel aan zelf, komt er een geloof in/afhankelijkheid van iets of iemand buiten zelf, waarin ik natuurlijk angst ervaar/creeer tegenover die persoon om uit de Gratie Gods te vallen, en tegelijkertijd boos word omdat ik juist mezelf vrij wil maken wat me niet lukt, want ik ben aan het wachten op die andere persoon, dat die iets doet wat onze ‘relatie verbreekt’, en dus ga ik met angst naar die andere persoon toe in de hoop dat die andere persoon iets doet en wil ik de verantwoordelijkheid dus bij de andere persoon leggen – in plaats van zelfverantwoordelijkheid te nemen voor mijn angsten en de relatie met/als angst met/als mezelf in mezelf te verbreken – want ik geloof onbewust en/of onderbewust dat dat niet zomaar mag, dat ik toestemming nodig heb, en dus handel ik bewust, automatisch naar mijn onderbewuste/onbewuste programma, niet ziende dat ik manipuleer, aangezien ik zelf gemanipuleerd word/mezelf manipuleer in/als Bewustzijn.

Ik manipuleer dus met angst om mezelf vrij te krijgen van deze angst, en deze angst gebruik ik als rechtvaardiging van mijn daden. Angst, als E-motie als rechtvaardiging van de manipulatie in angst. Waaruit de Motie van Wantrouwen voortkomt; de Macht wordt aan de Persoon/de Persoonlijkheid/het Bestuur/de Regering gegeven en ondertussen bestaat er een volledig wantrouwen naar die persoon/persoonlijkheid/regering/bestuur toe, aangezien het uitgangspunt angst is – een uitgang/backdoor weg van zelfverantwoordelijkheid – dus manipulatie, dus niet zelfoprecht, en hierin altijd vatbaar voor/afhankelijk van manipulatie door de persoon/persoonlijkheid/regering/bestuur. De Motie van Wantrouwen wordt het Motief als grond waarop we iets gaan verdedigen. De angst wordt de reden/het uitgangspunt van leven welke we gaan verdedigen als rechtvaardiging van ons gedrag in/als angst.

De basis is Wantrouw in plaats van Zelftrouw, welke we projecteren op iets of iemand buiten ons als zijnde niet te vertrouwen. Motie van Wantrouwen.

Zie hier de samenleving waarin we leven. Diep weggestopt en verdraaid dus ‘onzichtbaar’ in onszelf en tegelijkertijd zichtbaar in alles wat we creeren in deze wereld op het moment. Zelfs tijdens het schrijven draait het weg/draai ik weg.

Een hele lijst om zelfvergevingen op toe te passen.

Gedachte:

Ik ben bang om iets te zeggen tegen/vragen aan die persoon.

Afbeelding:

Ik zie mezelf ineenkrimpen, monddood, verbijsterd, verslagen.

Emotie:

Angst dat die persoon boos wordt

Angst dat die persoon me niet begrijpt

Angst dat die persoon me belachelijk maakt

Angst dat ik het fout/verkeerd doe

Gevoel:

Me beter voelen dan de ander

Backchat:

Ik kan niet op tegen die persoon

Die persoon weet het toch altijd beter

Wat ik ook zeg, het is toch niet goed

Laat maar, ik doe het wel alleen

Ik heb er geen zin meer in

Consequentie:

Afsluiting, stoppen met delen van wat er in me omgaat, verbergen

Me afkeren van die persoon

Boosheid (emotie)

Arrogantie (emotie)

Radeloosheid (emotie)

Dominantie in backchat

Schuld geven aan de ander

Schuldgevoel (emotie)

Ik word deze persoonlijkheid/heden als Bescherming, dus feitelijk wordt angst mijn bescherming en zal ik dus mijn angst beschermen als rechtvaardiging van wie ik ben geworden

Angst voor verlies van wie ik ben geworden (emotie)

Dood-ervaring; Afsluiting van uitwisseling tussen binnen- en buitenwereld

Weigering/koppigheid (emotie)

Angst voor mensen (emotie)

Fysieke consequentie:

Ineenkrimpen, me kleiner maken

Verkramping in borst-buikgebied

Verkramping van dikke darm als afsluiting van uitwisseling tussen binnen- en buitenwereld

Uitdrukkingsloos gezicht; starende ogen in het niets

Zelfvergevingen en Zelfcorrecties volgen.

Zelfeducatie free: www.eqafe.com/free

——————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life