Dag 345 – Waar begint Politiek?

Politiek heeft nooit mijn volle aandacht gehad, al vond ik gaan stemmen wel altijd belangrijk en dat heb ik dus ook altijd gedaan, en doordat ik me er niet voldoende in verdiept heb, heb ik het niet volledig begrepen. Ik vond voornamelijk dat er erg veel en erg lang gepraat werd en dat er agressief werd aangevallen en verdedigd ten aanzien van standpunten van een politieke partij. En ik merkte dat als ik het wel echt zou gaan volgen, het interessant werd. Sinds mijn participatie in Desteni is politiek iets wat erbij hoort, waar de mogelijkheid en noodzaak ligt tot verandering. Ik vind het nog steeds lastig te volgen als we praten over de problemen op wereldniveau, hoe deze aan te pakken en op te lossen aangezien er zoveel mensen en zoveel geld bij betrokken zijn; ik heb hier nog geen overzicht in. Wat ik echter wel direct begrijp, is hoe de politiek begint bij en in de mens zelf, bij de ‘gewone’ mens zoals jij en ik, hier op straat. Dus laten we het eens dicht bij huis halen en zien hoe we ieder kunnen starten om een levende samenleving te vormen.

Want is het niet zo dat politiek start hier op straat? In de buurt waar we wonen, met de buurman en de buurvrouw? Rondom ons is een directe afspiegeling van wat er op wereldniveau, of in ieder geval op landniveau, afspeelt. Alleen in het klein. Laat ik mezelf de vraag stellen: durf ik hier de straat op om iets te vragen aan de buurman waarvan ik zie dat het niet het beste is voor al het leven, zoals in het voorbeeld met de stationair draaiende auto’s? Nee, ik durf het niet. Ik ervaar angst voor een reactie in boosheid van de buren aan wie ik het vraag, en uiteindelijk angst dat het juist erger wordt gemaakt, dat ik een doelwit word in de buurt. Ik realiseer me dat dit gebeurde met het voorval met de kinderen en de voetbal hier in de buurt, en dus zal dit gestoeld zijn op een herinnering uit kindertijd, welke niet direct naar mij toe heeft plaats gevonden, maar welke ik wel gezien heb naar anderen toe, en deze ook volledig toegestaan heb naar anderen toe. Zo zijn we allemaal opgegroeid, en dus hebben we geleerd groepjes te vormen en mensen buiten te sluiten.

Terug naar politiek in de buurt. Zou het niet zo moeten zijn dat er in de buurt een gezamenlijk startpunt is waarin je als buur naar buiten kunt stappen en een vraag kunt stellen aan de ander om iets in overweging te nemen en in te zien als eventuele mogelijkheid als wat het beste is, zonder dat hier direct een aanval in wordt geopend? Zonder dat er onverschillig, schamper of agressief gereageerd wordt? Waarin we aan elkaar geven zoals we zouden willen ontvangen? Zou jij uitgejouwd willen worden? Agressief of onverschillig benaderd willen worden als je iets vraagt om in overweging te nemen, waarvan je ziet dat de buur dit niet doet en er dus een correctie nodig is? Waardoor de situatie ontstaat die het beste is voor al het leven, dus alle mensen en kinderen, maar ook zeker inclusief plant en dier in gelijkheid?

Hoe anders zou het dagelijks leven eruit zien als dit aan de orde van de dag is, als we in vertrouwen hierin rond kunnen lopen en een gesprek kunnen voeren met elkaar. Er wordt gezegd in de buurt, we helpen elkaar, en als iemand bijvoorbeeld te hard rijdt, wordt diegene hierop aangesproken. Echter, dit aanspreken gebeurt in dreiging en boosheid; er wordt bijvoorbeeld gezegd: ‘ik zou het maar corrigeren, want als die en die erachter komt dat je dat niet doet, dan pakken ze je’, en ja hoor, het gedrag wordt gestopt. Maar het wordt gestopt in een startpunt van angst; angst voor reprimande, angst voor afrekening, en niet in en als het startpunt van wat het beste is, bezien in gezond verstand, in samenspraak met elkaar en ondersteuning van elkaar. En zo is hetgeen gecorrigeerd wordt, dus afhankelijk van de sterkste. Wat mist hier is het verplaatsen in de schoenen van een ander, zowel van de hardrijder als van degene die agressief een reprimande uitspreekt.

Dit is waar politiek begint, in de buurt waarin we wonen. In samenspraak in gezond verstand, waarin alles en iedereen in overweging wordt genomen als leven, en niet in eigenbelang, waarin een ‘motor laten brullen’ getolereerd wordt omdat iemand dit ‘leuk’ vindt, of waarin een auto stationair kan staan draaien omdat ‘iemand haast heeft en zo weg moet en dit gemakkelijker is’. Het wordt ook niet geleid door voorkeur of je nu wel of niet van planten houdt, en als je niet van planten houdt hoef je er dus niet voor te zorgen en kun je de auto dus laten gassen bovenop de planten en degene die ervoor opkomt, afdoen als iemand die moeilijk doet; nee, het wordt gezien in en als het startpunt van gelijkheid in leven; in plant, mens en dier, en dus wordt de plant en het dier in gelijkheid in overweging genomen, met gezond verstand, en dus wordt hier voor gezorgd, of je dit nu leuk vindt of niet. Wat betreft het hard rijden en laten brullen van een motor, hier kan eens nader ingezien worden wat er nu zo leuk in is, wat de ervaring geeft hierin die behaald moet worden. Vaak heeft dit te maken met een ontlading van onvrede als energie, welke onverschillig maakt naar het leven om ons heen, en welke is ontstaan doordat wijzelf onverschillig benaderd zijn, door anderen en door onszelf. Doordat we niet gehoord zijn en dus maar gaan brullen in de vorm van een brullende motor. En is er de mogelijkheid om te zien of er ergens op een geschikte plaats een vorm van hardrijden kan plaatsvinden die geen schade aanricht.

Hoe kunnen we een regering vormen in samenspraak, in overeenstemming in gezond verstand, waarin alles en iedereen – als Leven – in overweging wordt genomen als wat het beste is als we in een eenvoudige woonwijk niet eens het respect kunnen opbrengen voor elkaar om naar elkaar te luisteren, werkelijk te luisteren en te horen wat er gezegd wordt? Hoe ver zijn we afgedwaald als mens van een werkelijk zorgzame samenleving? En waarom loopt dit steeds verder uit de hand en is niemand in staat hier werkelijk verandering in te brengen, terwijl 99% van de mensen over het algemeen hetzelfde wil hierin: in overweging genomen worden als levend wezen. Wat zegt dit over wie we zijn als mens? Als we hiertoe niet in staat zijn en steeds meer in eigenbelang handelen en/of handelen in eigenbelang toestaan in zelf en in de ander?

Politiek begint in onszelf. Het startpunt in onszelf dient te veranderen. Waarmee ik bedoel, verplaatsen van de geest in afscheiding, in eigenbelang – welke onverschilligheid en vernietiging met zich meebrengt – naar het fysiek in gelijkheid. waarin leven als wat het beste is in overweging wordt genomen. Het eigenbelang moet echt een stapje terug doen, in ieder opzicht, in ieder-een.

Aan mijzelf hierin de taak om de angst volledig te onderzoeken en stoppen in mijzelf ten aanzien van de onverschilligheid in de wereld, welke verbonden is aan onverschilligheid in mezelf en waarin ik veroordeel, anders zou ik niet in angst verkeren. Een startpunt in en als angst maakt me ineffectief en zal angst en/als oordeel in stand houden en voortbrengen. De angst vindt plaats in en als eigenbelang. Het betreft eigenbelang in dit specifieke onderwerp en/of eigenbelang in het algemeen, als het willen vasthouden aan het eigenbelang, de zelfzucht, in en als een aspect in de geest, in en als voorprogrammering als een vorm van controle.  Als ik namelijk werkelijk het eigenbelang opgeef, dien ik ook mijn ‘voordeel’ van mijn positie in deze voorprogrammering – mijn ‘voordeelpositie’ – op te geven. Voordeel in en als oordeel, welke mij een ervaring van controle geeft en waarin ik dus niet gelijk sta. Pas als ik vrij ben van oordeel ben ik in staat effectief richting te geven aan mezelf in situaties van onverschilligheid en ben ik in staat om een ander hierin te ondersteunen. Zolang als ik spreek en beweeg in een ervaring van angst en/als oordeel, wek ik reactie op, in mezelf en in de ander. Welke niet effectief is en niet werkelijk zorgzaam, ook al kom ik met de boodschap als wat het beste is voor al het leven. Als mijn startpunt niet gelijk is en ik me niet werkelijk verplaats in de schoenen van een ander, breng ik geen gelijkheid voort en dus niet wat het beste is voor al het leven.

Hieraan werk ik in het schrijven in de blogs, de Reis naar Leven, waarin dit ‘opgeven’ plaatsvindt in zelfvergeving, en het opgeven van het eigenbelang een terug geven wordt aan zelf van leven. Want voordeel als oordeel in eigenbelang is niet het beste voor ieder-een, en dus ook niet voor mijzelf, al ‘lijkt’ dit soms wel zo. Niets is wat het lijkt. Onderzoek het ‘lijk’ in jezelf in de Reis naar Leven.

Bedenk hierin dat hoe meer mensen hierin opstaan, hoe sneller de angst in onszelf zal afnemen aangezien er dan een samenwerking kan plaatsvinden in vertrouwen. Echter, het werkelijke vertrouwen start in en als onszelf als Zelfvertrouwen, onafhankelijk van wie er wel of niet opstaat buiten onszelf. De beslissing is aan ieder zelf.

Geef zoals je zou willen ontvangen

Full the crucifixion of jesus part 3Full the crucifixion of jesus part 5

The Crucifixion of Jesus – Part 3

The Crucifixion of Jesus – Part 5

Degenen die een huis, geld om te eten en beschikking tot internet hebben, zijn degenen die hierin op zullen moeten (gaan) staan om verandering wereldwijd plaats te laten vinden, zodat ook een ieder die nu de dag moet doorkomen met een kopje witte rijst, een startpunt in gelijkheid heeft die hem of haar toekomt: Leven als Geboorterecht met recht op voedsel, water, huisvesting, onderwijs en gezondheidszorg, onvoorwaardelijk, net als ieder ander, net als jij en ik zouden willen ontvangen.

Hoe anders zou de wereld eruit zien als dit plaatsvindt.

Start de Zelfverandering, stop de onverschilligheid in jezelf ten aanzien van de medemens en al het leven op aarde – en met medemens bedoel ik niet alleen je naaste ‘geliefden’ maar ieder mens op aarde: het oorlogskind aan de andere kant van de wereld en de buurman waar je zo’n hekel aan hebt – en wees deel van de Oplossing.

De informatie/educatie hoe hiermee te starten wordt gratis aangeboden via internet als online-cursus met begeleiding van een buddy (nu alleen nog in het engels):

Desteni I Process – Lite

——————————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 343 – Stationair draaiende auto’s een futiliteit?

Zoals ik vaker benoemd heb ligt mijn tuintje hier pal aan de straat. Het is een straatje welke doodloopt, waar de rij buren en overburen hun auto inparkeren, starten, wegrijden, maar ook bekenden die aankomen, parkeren, stoppen en praten, terwijl de auto minimaal 5 minuten tot aan een kwartier stationair staat te draaien. Het tuintje ligt ongelukkig, want iedereen heeft hier zijn dingetje te doen. echter, ik zie, hoor en ruik alle dingetjes zeg maar, achter elkaar voorbij komen, en zit soms in de uitlaatgassen, zelfs in huis, en zo ook de konijntjes en de planten. mmm lekker die tomaatjes hier uit de tuin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zo gehad te hebben met al die auto’s die aan en uit gaan hier en met al die mensen die er geen erg in hebben dat de auto’s behoorlijk lang stationair staan te draaien direct naast mijn tuintje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb teleurgesteld en verdrietig te zijn dat een paar buren vonden dat ik problemen maakte en 1 van hen me niet eens aan durfde te kijken toen ze zit zeiden, toen ik vroeg of ze, na 5 minuten stationair draaien, even hun auto uit wilden zetten, terwijl ik normaal met 1 van hen vrij uitgebreide gesprekken voer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn dat het geen ‘normaal gegeven’ is dat je let op de fysieke woonomgeving met planten en dieren en hier zoveel als mogelijk je gedrag op afstemt als wat het beste is ten aanzien van al het leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn dat er blijkbaar niet in mijn schoenen wordt gestaan en hierin gezien wordt hoe het is om de tuin tussen de auto’s te hebben, terwijl ieder ander de tuin aan de andere kant van de huizen heeft waar geen buren en geen auto’s zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo genoeg te hebben van de zelfzucht die getoond wordt in deze wereld en in de buurt, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb genoeg te hebben van mijn eigen zelfzucht en die toch nog ten toon spreid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor onbegrip en neerbuigend gedrag als ik vraag of een motor even uitgezet kan worden als deze onnodig lang staat te draaien, in plaats van in te zien dat ik blijkbaar iets verwachtte toen ik de vraag stelde, en in deze verwachting ging het de mist in, waarin ik reageerde en ik angst ervoer voor het alleen staan te midden van eventueel onbegrip.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren alleen te staan voor eventueel onbegrip.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat we hierna iets uit moeten praten, terwijl er alleen maar iets hoeft te worden ingezien, ik in mijzelf, en zij in henzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik wil hier weg’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik neem hierna hier geen nieuwe konijntjes meer in dit tuintje’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat het rustiger zou zijn als ik geen konijntjes zou hebben hier, en me ondertussen schuldig voel hierover alsof ik de konijntjes niet zou willen houden hier, terwijl ik elke dag plezier met ze heb, in plaats van in te zien en me te realiseren in een moment van ervaring van zorg, dat het met de konijntjes okay, gaat, en dat ik het ben die onrust zaait in mijn eigen geest door me zorgen te maken over ‘wat en als’ voor de konijntjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren over de afschuwelijke onverschilligheid die er bestaat ten aanzien van elkaar en van het samenleven met elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf een zeur te voelen omdat ik vraag of de auto even uit kan na 5 minuten stationair draaien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als ‘te zacht’ te ervaren voor deze wereld waarin er het ene moment een leuk gesprek gevoerd wordt en het volgende moment een ander wordt afgebekt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te reageren op een draaiende motor van een auto hier in de buurt, kort of lang, en me zorgen te maken over de uitlaatgassen waar ik, de planten en de konijnen middenin zitten en tegelijkertijd denk ‘er wordt geen rekening met me gehouden’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo moe te zijn van het feit dat er niet fysiek gekeken wordt naar elkaar in de leefomgeving, dat er niet gezien wordt wat er wordt gedaan en wat dit voor een ander betekent, en dat ik de hele tijd mijn mond open moet doen over dit soort kleine zaken die niet gezien worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo moe te zijn van mijn eigen geest die niet fysiek ziet in de leefomgeving als mijn eigen fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wrok te ervaren naar degenen die me afbekken en me niet meer aankijken, en hierin in mijn hoofd hetzelfde doe en hen niet meer aankijk als ‘met de nek aankijk’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verlagen tot denigrerend gedrag in de geest, in plaats van in te dalen in en als het fysiek en hier te zijn, stabiel, en de onverschilligheid van de ander, bij de ander te laten zonder dat het mij of mijn gedrag beinvloedt ten aanzien van hen en mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te hebben vertrouwd op de buren door een aantal lange gesprekken die we hebben gevoerd waarin we overeenstemden aangaande de ongelijkheid in de wereld, terwijl ik onderwijl merkte dat de ongelijkheid als onverschilligheid in zelf hierin niet gezien wordt, wat nu duidelijk werd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het innerlijk proces als futiliteit te zien en als onbelangrijk aangezien het over zulke hele kleine punten gaat, terwijl ik al heel lang weet, zie, realiseer, ervaar en begrijp dat hier alles start, dat alles heel klein begint en begonnen is, en dat werkelijke verandering alleen heel in het klein, in zelf kan starten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik zeur over futiliteiten als ik deze kleine punten bespreekbaar maak en hier mezelf in zelftwijfel trek als een ander reageert op wat ik benoem, in plaats van in te zien dat het feit dat er gereageerd wordt, aangeeft dat er iets geraakt wordt wat niet in gelijkheid is toegepast.

*

Als ik een auto stationair hoor draaien dan stop ik, ik adem.

Ik zie in mezelf waar ik me zorgen over maak, welke gedachten opkomen, en pas hier zelfvergevingen op toe.

Ik zie in het moment of het werkelijk nodig is om te vragen een motor te stoppen, of het werkelijk onacceptabel lang is. Ik pas zelfvergevingen toe op de angsten die ik ervaar en adem, en adem door de pijn heen die ik ervaar in mezelf.

Ik realiseer me dat er veel te doen is ten aanzien van het gewaar worden van de noodzaak tot het innerlijk proces van zelfverandering.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te trainen als stem voor en als het leven, en mezelf hier in te zetten voor algemene verandering in de wereld, beginnende in de mens zelf, en de kleine veranderingen hier in de buurt voorlopig te laten voor wat het is, en tegelijkertijd de mensen de tijd te geven om in zelf te realiseren wat er gebeurt als er wel een punt ter sprake komt.

Ik stel mezelf ten doel me in te zetten voor het proces van zelfverandering en hierin ondersteuning te bieden aan een ieder die bereid is in zelf te zien, waarin ik een weg vind om deze ondersteuning aan te bieden en mensen hiervoor naar mij kunnen komen als ze er klaar voor zijn, en met deze mensen samen te gaan werken, en met de rest gewoon een praatje te maken over het weer of zaken waarvoor ze open staan.

Ik stel mezelf ten doel mijn eigen innerlijk proces van zelfinzicht, zelfeerlijkheid en zelfverandering voort te zetten en hierin steeds meer stabiel te worden, adem voor adem, dag voor dag, en mezelf te omarmen in de punten waarin ik dit niet ben, mezelf te vergeven, mezelf te begrijpen, en op deze manier  zelf  de verandering te wandelen.

Proces van Zelfverandering:

Desteni I Process – Lite (Free!)

Desteni I Process – Pro

Full reptilians the road ahead part 2

Reptilians – The Road Ahead – Part 2

————————————————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 307 – Mijn Hartje (een blogje tussendoor)

Ken je de uitspreek ‘mijn hartje’?

Wat is het feitelijk dat gezegd wordt hierin?

Dat de ander jouw motor is tot leven, als het hart wat het het bloed rond pompt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ander tot mijn motor te maken, niet zozeer door te zeggen dat hij mijn hartje is – eerder zelfs door de ontkennen dat hij mijn hartje was – maar meer door mezelf steeds aan te laten zetten tot het doorwandelen van weerstanden door de aanwezigheid van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf steeds aan te laten zetten tot het doorwandelen van weerstanden door de aanwezigheid van de ander, en de ander hierin mijn motor, en dus mijn hart te maken die het bloed rondpompt zodat ik in leven blijf en/of tot leven kom, ondertussen de ander verwijtend dat ik steeds getriggerd wordt door de aanwezigheid van de ander in mijn weerstanden, wat aangeeft dat ik liever mijn eigen weerstanden niet doorloop – niet uit eigen beweging, niet uit zelfbeweging.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het doorwandelen van mijn weerstanden afhankelijk te maken van de aanwezigheid van een ander en niet in/als zelfbeweging op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een gemis te ervaren nu dat de ander als mijn motor weg is, onbereikbaar, waarin ik dit gemis als motor als hartje – al dan niet ontkend – als liefde ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het missen van een hartje van een ander als motor als liefde te ervaren, waarin ik door de ervaring van gemis, denk dat ik dit moet opvullen met een ander hartje, aangezien ik het mis, dus moet een ander het opvullen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vullen met een hartje van een ander als motor tot zelfbeweging tot het doorwandelen van weerstanden, in plaats van in mezelf te zien wat het is dat ik mis, wie het is dat ik mis, en in dit zien en onderzoeken en zelfvergeven, mezelf terug te geven aan mezelf in/als zelfbeweging, en zo mijn eigen hartje als motor te worden, waarin ik mezelf beweeg tot het doorwandelen van weerstanden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik moet worden ‘aangezet’ tot het doorwandelen van weerstanden, en hierin mezelf te laten triggeren door iets of iemand buiten mij, om vervolgens steeds boos te worden op hetgeen mij aanzet/triggert, aangezien ik dan een weerstand door moet die ik niet uit zelfbeweging zou doen/heb gedaan, in plaats van in te zien dat ik constant boos ben op mezelf, dat ik mezelf niet beweeg tot het doorwandelen van weerstanden, zodat ik niet hoef te wachten op een triggerpunt als aanzet van buitenaf, waarop ik mijn weerstand kan projecteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn weerstanden te projecteren op de triggerpunten buiten mij die mij aanzetten tot verandering, in plaats van mezelf te bewegen, mijn eigen weerstanden in te zien, zelf te vergeven en mezelf te corrigeren, zodat en totdat ik niet meer reageer en niet meer hoef te reageren op een aanzet als triggerpunt van buitenaf, en zodat en totdat ik zelfs geen triggerpunten als aanzet van buitenaf nodig heb.

*

Als ik mezelf zie wachten op een aanzet als triggerpunt van buitenaf, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik stil blijf zitten in mezelf in zelfinteresse, ogenschijnlijk tevreden met wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ogenschijnlijk tevreden te zijn met mezelf terwijl ik ieder dag onvrede ervaar in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iedere dag onvrede te ervaren in mezelf met mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te omarmen in de punten waarin ik onvrede ervaar, welke de punten zijn waar ik de meeste weerstand ervaar, en waar ik een weigering ervaar om mezelf te veranderen uit en als mezelf. Alleen als ik mezelf omarm hierin, stel ik mezelf in staat gelijk te gaan staan aan de ervaring van weigering in mezelf, mezelf te vergeven en uiteindelijk mezelf te corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen in het wachten op een hartje van een ander als aanzet als triggerpunt van buitenaf tot het doorwandelen van weerstanden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven als ik me laat triggeren door een punt van buitenaf als aanzet tot verandering in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf bij de hand te nemen en mezelf te vullen in en als mezelf in zelfvergeving en mijn eigen hartenklop te zijn, me realiserende dat ik zelf een fysiek hart heb die klopt, dat ik geen ander hart nodig heb om te kloppen en te leven, dat dit zelfs een beetje veel wordt, 2 harten in 1 lichaam.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb conflict in mezelf te creeren en manifesteren door steeds een ander hart te willen, te wachten op een ander hart en/of een ander hart toe te laten in mijn eigen fysiek, terwijl ik zelf al een hart heb die klopt.

2 kapiteinen op 1 schip, dat is geen welvarend schip die koers houdt, aangezien 1 kapitein imaginair is en dus geen rekening houdt met de fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te wachten op een imaginair hart in/als de geest en/of deze te willen en/of deze in mij toe te laten, waardoor ik conflict creeer en manifesteer in mezelf met een imaginaire kapitein die geen fysieke koers houdt, maar roet in het eten gooit door geen rekening te houden met de fysieke werkelijkheid en illusies creeert in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik een imaginaire hartenklop nodig heb om te leven.

doorkijkhartje

Why Love is so Addictive

————————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/