Dag 564 – Nooit en altijd als nachtmerrie

nachtmerrie

Wat ik als een nachtmerrie ervaar, is als een man als partner in huis aanwezig is en (het lijkt of hij) niet bereid is tot enige verandering of communicatie. Hierbij benoem ik dat dit in het algemeen niet het geval is in mijn huidige situatie, echter er zijn momenten tot een periode van een aantal uren waarin dit wel zo is/lijkt en op zo’n moment, komt een ervaring van opgeven naar boven. Het zijn natuurlijk mijn eigen ervaringen als reactie op het gedrag van een ander die ik als nachtmerrie ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het als een nachtmerrie te ervaren om met een man als partner in huis te leven die – in mijn ogen op een bepaald moment – niet bereid is tot enige verandering of communicatie en zich hiervoor volledig afsluit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat iemand zichzelf wel moet gaan zien als het punt in de fysieke werkelijkheid plaatsvindt en tegelijkertijd angst te ervaren dat iemand consequent het hoofd in het zand blijft stoppen, in plaats van ieder moment in de fysieke werkelijkheid te gebruiken als mogelijkheid om mezelf te zien en ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te ervaren in en als de gedachte dat als iemand even het hoofd in het zand stopt, diegene dit ‘altijd zal blijven doen’ en op deze gedachte van ‘altijd’ en de ervaring van uitzichtloosheid hierin, komt er een ervaring van paniek op.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb paniek te ervaren bij de gedachte dat er nooit iets zal veranderen in en als een toekomstprojectie als ‘wat als….’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een moment van weerstand – dus angst om zelf onder ogen te zien – te interpreteren als een weerstand voor altijd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf te vertrouwen in het vinden van oplossingen voor momenten van weerstand maar me afhankelijk te maken van mijn eigen interpretatie van hoe ik in en als mijn programmering, een moment van weerstand ervaren en geleefd heb in en als een continu toestaan van de weerstand in een ander als mezelf/in mezelf als een ander waarin ik me niet werkelijk heb ingezet tot verandering van en als zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat omdat een punt naar voren komt, dit altijd zo zal zijn in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat als er een punt naar voren komt, dit een mogelijkheid inhoudt om mezelf en van hieruit, de situatie te vergeven, corrigeren en uiteindelijk veranderen in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus met name het ‘altijd’ als nachtmerrie te ervaren en woorden als ‘nooit’ en ‘altijd’ te gaan gebruiken om iets aan te duiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen nachtmerrie te verwoorden en zo te manifesteren/in stand te houden in en als de fysieke werkelijkheid.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in en als de gedachten als ‘wat als dit altijd zo blijft/nooit gaat veranderen’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik deelneem in een toekomstprojectie, gebaseerd op een herinnering in en als mezelf als een ‘niet willen veranderen’ wat ik jarenlang heb toegestaan in mezelf en/als de ander en dus waarin ik geen zelfvertrouwen heb opgebouwd in en als een vermogen van en als mezelf tot verandering.

Ik stel mezelf ten doel dag voor dag mezelf te ondersteunen in het telkens opnieuw onderzoeken en leven van een oplossing (die er bijvoorbeeld ten eerste uit kan bestaan dat ik mezelf en/als de ander vergeef alvorens naar verandering te streven) en zo vertrouwen in en als mezelf op te bouwen.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in en als een ervaring van opgeven, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me emotioneel verbonden heb met een ander als partner en dat ik opgeef zodra ik interpreteer als dat een ander opgeeft in en als het geloof dat we verloren zijn, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het illusies zijn in en als de geest die ik als verlies ervaar echter die ik in en als een ervaring van opgeven, tot werkelijkheid maak als ik niet doorzet maar opgeef om door te zetten in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen interpretatie als dat een ander opgeeft te geloven in plaats van in en als mezelf te onderzoeken hoe ik in en als de geest, bij voorbaat heb opgegeven/leef alsof ik geen kans maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen voor het ‘in disbalans’ brengen van mijn financiële stabiliteit door een partner toe te laten in mijn leven, in en als een geloof dat ik iets doe ‘wat niet mag’ waarin ik ‘tegen de regels inga van het systeem’ in en als mijn eigen geestbewustzijnssysteem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb soms helemaal toedeledokie te worden van de programmering als veiligheid die ik iedere dag tegenkom en onderzoek om los te laten als mijn partner me dingen vraagt die niet voorkomen in mijn programmering en/of voorkomen in mijn programmering als iets om te veroordelen en niet in deel te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat ik dan waarschijnlijk bij hem hetzelfde aanspreek en dat hierin ‘natuurlijk’ weerstanden opkomen.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in en als een veroordeling van mezelf als het in disbalans brengen van mijn financiële stabiliteit, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik het punt wandel als waar ik een tijd geleden gestopt ben en dat ik het nu instap om op te lossen binnenin mezelf.

Ik realiseer me dat ik tevens het algemene ‘geldpunt’ wandel waarin we allemaal zeer reactief aanwezig zijn wat invloed heeft op ons gehele wezen, van ieder mens.

Ik realiseer me dat ik een punt wandel die tot voorbij mijn programmering gaat/kan leiden en dit dus ervaar als ‘disbalans’ van de balans binnen mijn program.

Ik stel mezelf ten doel mijn ‘grenzen’ dag voor dag. adem voor adem ‘open te stellen’, in te zien, te onderzoeken en zelf te vergeven en verder te wandelen op een vraag van mijn partner in en als gezond verstand en inzicht en mezelf zo te bevrijden van de voorprogrammering in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vertrouwen in mijn inzicht en richting geven in mijn financiële situatie en hier mijn programmering als hoe ik geleerd en toegepast heb om hiervoor te zorgen, als ‘skill’ te gebruiken en mijn reacties ten aanzien van de onzekerheid hierin, zelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren over mijn financiële situatie nu een ander in mijn leven hierop invloed heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik geen volledige invloed heb op mijn financiële situatie in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik nog steeds invloed heb maar dat ik minder te besteden heb door alles te delen.

Ik stel mezelf ten doel de angst als weerstand als oordeel over mijn financiële situatie met een partner in mijn leven, stap voor stap te onderzoeken en zelfvergeven en hierbij te zien naar en in de zelfoordelen over het bevinden van mezelf in deze situatie en te zien hoe ik feitelijk constant verkeer in een angst in en als een toekomstprojectie voor het hebben van onvoldoende geld om mezelf ‘in leven te houden’ dus voor mijn ‘levensonderhoud’ als de nachtmerrie waarin we op dit moment bestaan in en als deze wereld.

Fear of Change – Fears & Phobias

Full fear of change fears phobias

—————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 44 – Mezelf fysiek ondersteunen in plaats van te vervloeken in de mind

Mezelf in het fysiek ondersteunen. Als het op fysieke klachten aankomt ‘denk’ ik dat ik mezelf behoorlijk ondersteun, maar is dat wel zo? Ik word boos op mezelf dat de klacht er weer is, ik wil de klacht (dus mezelf als de klacht) weg hebben, en ondertussen doe ik niet werkelijk iets om mezelf te ondersteunen maar blijf ik rond tollen in deze gedachten-kronkels.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf fysiek behoorlijk ondersteun, in plaats van in te zien dat ik mezelf ondersteun qua voeding, maar niet in/als de mind; in/als de mind val ik mijn fysiek constant aan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek in/als de mind constant aan te vallen, waarmee ik de fysieke klachten, voortkomend uit oordelen en herinneringen in oordeel, versterk door mezelf opnieuw te veroordelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf weg te duwen als ik fysieke klachten, met name in mijn darmen, ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen maar te kunnen denken “niet weer”, zodra ik last heb van mijn darmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik last heb van mijn darmen, in plaats van in te zien dat mijn darmen last van mij als mind hebben, wat zich heeft gemanifesteerd als systeem in mijn darmen waardoor mijn darmen hun fysieke werk niet kunnen uitvoeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zelf liefde te kennen, mezelf als liefde onvoorwaardelijk, waardoor ik liefde zoek buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb voorwaardelijk van mezelf te houden, in plaats van een en gelijk te zijn als Zelf als Leven in ieder moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen zien wat ik moet doen als ik dezelfde fysieke klachten in mijn darmen ervaar, terwijl ik weet dat ik mezelf hier ergens blokkeer waardoor ik niet kan/wil zien wat in het moment het beste is om mezelf te ondersteunen, onvoorwaardelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zo verongelijkt te voelen als ik pijn in mijn darmen en moeite met de stoelgang ervaar, waardoor ik niet meer kan en wil zien wat het beste is om mezelf als leven te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden van de moeizame stoelgang.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen als ik niet kan poepen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo moe te worden van een geobstipeerde darm, dat ik alles wil opgeven in dat moment, niet wetende hoe ik mezelf kan bewegen.

aha, ik weet niet hoe ik mezelf kan bewegen, wat best weleens de oorzaak zou kunnen zijn van de geobstipeerde en verkrampte darm. Me niet kunnen bewegen als Zelf als Leven, wat zich reflecteert in de darm, die zich niet kan bewegen als Zelf als Leven door gehinderd te worden door krampen veroorzaakt als energie in/als het mindsysteem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf volledig vast te zetten door de gecreeerde energie in/als mindsysteem als reactie als bescherming op andere mindsystemen of zelfs weer op mijn eigen fysiek gemanifesteerde mindsysteem, wat zich reflecteert in mijn darm die verkrampt en vasthoudt alsof zijn leven er vanaf hangt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te houden in/als de mind alsof mijn leven er vanaf hangt, wat voortkomt uit afhankelijkheid van een ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik voor de ander moet zorgen als die ander wil leven via zijn liefde voor mij in afhankelijkheid van mij, aangezien ik geloof dat die ander dood gaat als ik niet voor die ander zorg, aangezien die ander net doet alsof die doodgaat als ik niet voor die ander zorg, in plaats van in te zien dat ik mezelf vastzet door dit geloof, wat ik projecteer op de ander die dan weg moet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander te geloven die net doet alsof die dood gaat als ik niet voor die ander zorg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf te geloven dat ik dood ga als ik niet voor die ander zorg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik dood ga als die ander, die net doet alsof die dood gaat als ik niet voor die ander zorg, niet voor mij zorgt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb doodmoe te zijn van het zorgen voor elkaars geloof en afhankelijkheid in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een trillend oog te creeren door langdurige participatie in en onderdrukking van de energie die het zorgen voor elkaar in/als de mind geeft.

Als ik mezelf zie participeren in het zorgen voor elkaar en het onderdrukken hiervan in/als de mind, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik dit patroon in stand houd uit angst om alleen te staan. Zolang ik mezelf blijf vasthouden in angst om alleen te staan, zal ik dit gereflecteerd zien in mijn omgeving door vastgehouden te worden door iemand die bang is om alleen te staan. Ik sta mezelf en de ander niet toe te zorgen voor elkaar in/als de mind als vasthouden in angst in/als de mind in zogenaamde liefde dan wel afkeer. Ik hoef me niet af te keren; deze afkeer creeert slechts een nieuwe reactie van polariserende liefde, aangezien afkeren in/als de mind gelijk is aan angst, wat gelijk is als liefde. Ik ben Hier. In de Adem. Wat een ander doet heeft geen invloed op mij als ik niet participeer in dit patroon en geloof dat ik verantwoordelijk ben voor die ander als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te keren uit angst voor eeuwig gevangen te zitten in de liefde=angst van de ander=de mind, waarmee ik mezelf afkeer van het leven en dus de mind in ga, waar ik alsnog of eigenlijk juist voor eeuwig gevangen zit in de liefde=angst van de ander=de mind.

Als ik mezelf mezelf zie afkeren van mezelf in fysieke en emotionele pijn van een moeizame stoelgang, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat door me af te keren, ik mezelf voor eeuwig gevangen houd in de liefde=angst van de ander=de mind, oftewel in de angst van/voor het voor eeuwig gevangen zitten in/als mijn eigen mind, waardoor ik me fysiek niet vrij kan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het fysiek niet vrij kunnen bewegen als ergste te ervaren wat er is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een emotie van verdriet te ervaren bij de gedachte dat ik me fysiek niet vrij kan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik me nooit fysiek vrij zal kunnen bewegen, aangezien de vastzettende systemen zich fysiek gemanifesteerd hebben in de darm, waardoor ik me niet vrij kan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als mijn grootste nachtmerrie te zien om voor altijd last te hebben van mijn darmen, waarin dus mijn grootste nachtmerrie is dat mijn darmen als ikzelf als fysiek last hebben van mij als gemanifesteerd mindsysteem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik voor eeuwig verdoemd ben tot de mind, waardoor ik me niet vrij kan bewegen als Zelf als Leven.

Liefde voor de ander op voorwaarde dat de ander jou ook lief heeft. Hierop is de afhankelijkheid gebaseerd, hetzelfde als in een kerkelijke vloek, waar je vervloekt wordt als je niet van God houdt/voor God leeft die zogenaamd van jou houdt, waarin van God houden betekent dat je doet wat de door de mens gemaakte regels zijn, geprojecteerd op een Macht als God, welke eigenlijk de Macht als de Mind is van de mens die de regels gemaakt heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten vervloeken/mezelf te vervloeken door te geloven dat iemand mij kan vervloeken als ik niet doe wat de ander als de mind als regels gemaakt heeft in voorwaardelijke liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik slecht/schuldig ben door niet aan de regels van voorwaardelijke liefde te voldoen, waardoor ik mezelf afkeer/vervloek de mind in, zonder in te zien dat ik daarmee juist mezelf slecht en schuldig maak door te participeren in oordelen in/als de mind, wat een ervaring van schuld als gevolg heeft voor alle consequenties die ik creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik degene die mij voorwaardelijk lief heeft ook lief moet hebben, in plaats van een en gelijk te zijn als Leven als Gelijkheid=Liefde.

Als ik mezelf zie participeren in mijn ergste nachtmerrie van een toekomstprojectie van me nooit vrij kunnen bewegenin/als het fysiek, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik niet Hier ben, aangezien ik bang ben voor iets in de toekomst. Ik zie in mezelf dat de klachten minder vaak aanwezig zijn, waarmee ik mezelf bewijs dat ik mezelf kan ondersteunen in het stoppen van de fysieke klachten in mijn darm. Ik stop met klagen, aangezien het klagen de klachten in stand houden. Klagen tegen de klaagmuur, participerende in de slachtofferrol, waarin mijn darmslijmvlies weleens de klaagmuur zou kunnen vertegenwoordigen. ik stop met het gebruiken van mijn darm als klaagmuur. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn darmslijmvlies als klaagmuur te gebruiken. Het stoppen van het gebruiken van mijn darmslijmvlies als klaagmuur is een eerste stap in het zien hoe ik mezelf fysiek kan ondersteunen op het moment dat de klacht, voorkomende uit het klagen, zich voordoet. Zolang ik blijf klagen over de klachten zal ik niet zien hoe ik de klachten gemanifesteerd heb door het klagen in participatie in de slachtofferrol.

Ik verbind mezelf met mezelf door te stoppen met klagen als ik darmklachten ervaar, wat een eerste stap is in het zien hoe ik de darmklachten uit het klagen in slachtofferrol gemanifesteerd heb.