Dag 644 – Lichamelijk verval – bij de tandarts

tandarts

Ik was gisteren bij de tandarts. Doordat mijn ‘oude’ tandarts ermee gestopt is en ik bij deze was gebleven terwijl ik allang verhuisd ben naar een ander woongebied zat er wat langer tijd dan ik normaal aanhoud tussen twee consulten. Toen de tandarts stopte vond ik het tijd om in de omgeving een tandarts te zoeken, echter ook hier ging wat tijd overheen doordat ik bij de eerste niet helemaal tevreden was en doordat ik een half jaar druk was met andere zaken waardoor ik het niet goed voor elkaar kreeg om dit op te pakken.

Welnu ik heb een praktijk gevonden die me bevalt en de twee gaatjes zijn gevuld. De tandarts gaf aan dat het eigenlijk iets te lang had geduurd met betrekking tot een optimale preventieve behandeling van een gaatje in een kies. Overigens is er heel veel correctie nodig om mijn gebit weer in optimale – zo goed als mogelijk in overweging van leeftijd, kwaliteit van de tanden etc – conditie te brengen. Een proces wat ik wel aan wil gaan en wat ik tevens wil gebruiken als ondersteuning om meer af te stemmen op mezelf in en als mijn fysiek en door de geestbewustzijnsstructuren heen te wandelen.

Het resultaat van de behandeling bevalt me. Er kwamen echter wel wat gedachten en emotionele ervaringen omhoog zittend in de stoel, waar ik doorheen heb geademd om me op mijzelf en de behandeling te concentreren. Hier neem ik de ervaringen en gedachten en plaats ze in zelfvergeving ter ondersteuning en voorbereiding van mezelf verder in dit traject.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik te lang gewacht heb met een adequate behandeling, iets wat ik over het algemeen goed bijhoud.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik te laat ben en dat dit grote gevolgen heeft voor mijn gebit, terwijl de tandarts dit niet zo aangaf en het gaatje op zo’n manier heeft gevuld waarbij het kleine restant aan ‘bederf’ zoals ze dit noemen binnen de afgesloten ruimte van de kies, in 96% van de gevallen wordt opgeruimd door het lichaam zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zwakte te ervaren in mijn tanden wat me doet herinneren aan een droom die ik soms had toen ik heel erg vermoeid was, dat mijn tanden uit vielen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat mijn tanden uitvallen/dat ik zo verzwakt raak dat mijn tanden uitvallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf dom te vinden dat ik lang gewacht heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mezelf in dit wachten/uitstellen van iets oppakken ten behoeve van mijn lichaam, mede doordat ik ‘bezet’ was in en als de geest en ook in de praktijk, door een privé-situatie gecombineerd met het feit dat ik een nieuwe tandarts moest vinden waar ik voorlopig verder kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet graag te wisselen van tandarts en huisarts terwijl nu blijkt dat de ontwikkelingen zoveel verder zijn en dat de jongere tandartsen zo enthousiast zijn over nieuwe technieken die beschikbaar zijn welke ik nooit aangeboden heb gekregen bij de oude tandarts, wat ik eigenlijk ook wel prima vond.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een gedachte van mijn vader te hebben overgenomen dat ‘tandartsen altijd van alles aanbieden wat vooral geld kost’ en hierdoor genoegen te nemen met een simpele, eenvoudige aanpak en niet verder te zien in wat de tandarts af en toe benoemde als mogelijkheid, terwijl juist mijn tanden misschien wel meer nodig hebben aangezien ik vanaf jongs af aan al veel gaatjes heb gehad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te hebben gedacht dat na het wisselen van de amalgaanvullingen voor witte vullingen, mijn gebit een soort van balans had gevonden doordat ik een lange periode geen of bijna geen gaatjes had, waardoor ik onzorgvuldiger ben gaan worden met de frequentie van de controles (van 2x per jaar naar 1x per jaar) en wat door de wisselingen, over dit tijdsbestek is heen gegaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de verdovingen altijd wel heftig te vinden om weer fysiek af te voeren en het gevoel te hebben dat deze verdoving sterker was en langer duurde voordat het was uitgewerkt dan ik me kan herinneren van voorgaande behandelingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdrietig te worden van het fysieke verval dat ik waarneem in mijn gebit en me hierin meer geconfronteerd te zien met het aanvaarden van fysiek verval dat onvermijdelijk is, ook al is het lichaam tot veel meer in staat naarmate de invloed en impact van de geest vermindert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te houden van mooie, gezonde en sterke lichamen, bij mezelf en bij anderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet graag fysiek de symptomen van het ouder worden te bemerken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik de fysieke symptomen van het ouder worden wel kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me oud te voelen, alsof ik bijna aan het einde van mijn leven ben, waarin ik me nu realiseer dat dit mijn geestbewustzijnssysteem kan zijn die zich bijna aan het einde van zijn invloedrijke bestaan bevindt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven en angst te ervaren dat mijn gebit niet sterk genoeg is voor de gehele restauratie en dat al mijn tanden uitvallen als ik dat laat toepassen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het een stap voor stap proces is waarin mijn tanden en kiezen zich uiteindelijk beter kunnen handhaven als ze beter op hun plek staan wat mijzelf weer kan ondersteunen om mezelf beter op mijn plek, in en als mijzelf, in en als mijn fysiek te plaatsen en stand te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn gebit minder goed te verzorgen/laten behandelen dan de rest van mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het ongemak in mijn mond dat gepaard zal gaan met de verschillende behandelingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat de behandelingen een verminderend effect hebben op het vermogen om te eten, terwijl het uiteindelijk juist zal ondersteunen in het kauwen en dus verteren van de voeding.

kleurplaat_van_de_tandarts_

Ik stel mezelf ten doel om in overleg met de tandarts een behandelplan te maken, de kosten te bekijken en hiermee te beginnen zodra mogelijk en tevens hierin de verdovingen te bespreken.

Ik stel mezelf ten doel de komende twee jaar de verzorging en behandeling van mijn gebit meer naar voren te plaatsen.

Ik stel mezelf ten doel door te gaan en door te zetten met het proces van het bevrijden van mijzelf van het invloedrijke bestaan van mijzelf in/als mijn geestbewustzijnssysteem door te stoppen met deelname in en volgen van gedachten, gevoelens en emoties en in plaats hiervan de gedachten, gevoelens en emoties als invloedrijke structuren zelf te vergeven en mezelf te corrigeren met nieuwe, levende woorden tot in eenheid en gelijkheid en ik stel mezelf ten doel het proces met mijn gebit te gebruiken ter ondersteuning van mezelf in dit proces van bewustzijn naar gewaarzijn.

full_consciousness-awareness-back-to-basicsBack to Basics

———————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Advertenties

Dag 372 – Roosje is dood

Roosje is dood (de vrouwtjes cavia). Ze was al oud, ze verloor haar kroesachtige vacht, ze kreeg wat staar in haar oogjes, ze liep rond op haar dunne pootjes, ze liet overal de hele tijd drolletjes welke ze met haar hele lijfje eruit bewoog. Ze was zo leuk, en zo aanwezig, en ze deed precies wat ze wilde, wat soms op ‘de zenuwen’ werkte van haar caviahuisgenootjes – vroeger haar moeder en nu Roy de mannetjes cavia – of haar mensenhuisgenootje (ikzelf).

PENTAX Image

De laatste maanden zijn, en voor haar waren, heel intensief qua verzorging. De mannetjesdieren hebben blaasklachten, en iedereen had behoefte aan verschillend voedsel. Roos kreeg ook verzorging om te zien of haar vachtje weer wat wilde groeien. Hiermee was ik ’s ochtend en ’s avonds een uur bezig. Het was/is heel gezellig. De hele tijd al die diertjes op het aanrecht nemen en even zitten en wat eten en het middeltje geven. Soms was het wat ‘veel’. Gisteren bleven ze maar doorgaan, vragen om eten, Witneus het konijn die 100 keer naar binnen en naar buiten wilde, Roos die door het huis banjerde en overal poepjes liet die de laatste paar dagen iets dunner waren. Opeens was ik het even zat. Ik had vaker gemerkt, dat hoe meer aandacht ik gaf, en inging op hun vraag naar eten, hoe vaker ze bleven vragen. Dus gisterenavond – ze hadden allemaal al eten en overdag verzorging gehad, wilde ik dit weer wat rustiger krijgen. Roos bleef maar komen en ik dacht dat ze eten wilde. Uiteindelijk heb ik het gedeelte rondom het hok afgezet met 2 planken. Ze rende nog een paar keer heen en weer, en toen schoot ze onder het hooi, het hok in, en daar is ze gebleven.

Als ik nu terugzie, was dit vreemd. Ze komt vaak aanlopen maar niet zo aanhoudend; ze schiet niet op die manier onder het hooi in de avond, en ze kwam ook niet meer vragen om het avondvoer. Ik heb alle diertjes deze avond laten rusten en ben zelf naar bed gegaan, met het voornemen de volgende ochtend 6.00 uur de gebruikelijke verzorging te geven, aangezien de mannetjes stabieler werden en Roos had niet perse het middeltje elke avond nodig. Dus ik heb, voor 1x, niet meer gekeken hoe Roos onder het hooi lag. Ik ervoer mezelf om geen aanwijzbare reden, super chagrijnig woensdagavond; en ben die nacht wel 6x wakker geworden, iets wat beiden vrijwel niet meer voorkomt.

Vanochtend kwam ik beneden, en ik hoorde wat vreemd bewegen in het hooi. Daar lag Roos op haar ruggetje, ze kon niet meer terugkeren. Ik pakte haar op en ik merkte dat ze al was afgekoeld, ik dacht even dat ze al dood was. Toen ik goed keek zag ik haar ademen, en heb ik haar in een bak met hooi en een doek gelegd, op haar zij. Ze knipperde af en toe met haar oogje, soms ging ze nog met haar pootjes trappelen, in het niets, en als er iets kriebelde op haar hoofdje schudde ze dit. Ze maakte al geen geluid meer maar ik kon nog een beetje met haar communiceren.

Ik wist dat ze een dezer dagen zou sterven van ouderdom; ik wist alleen niet dat het zo onverwacht en hierin zo snel zou gaan. Ze is niet ziek geweest, ze heeft tot en met de laatste dag gegeten en rond gerend en we hebben de laatste maanden veel tijd intensief doorgebracht waarin ik echt naar haar geluisterd en gekeken heb. Waarin heb ik dan gefaald?

Ik heb haar niet gehoord en niet gezien gisteren avond. Ik heb alleen geluisterd naar mijn eigen ‘het is even genoeg’, en hierin een angst dat ik ‘teveel’ vertroeteld had of zoiets, en dat ik dit even een halt toe moest roepen, dat het ‘anders maar door zou gaan’. Ik weet nu niet eens meer ‘wat me bezielde’. Het is werkelijk een reis van ‘ziel naar leven’. Hierin heb ik Roos gemist die herhaaldelijk naar mij toe kwam, op het tijdstip dat we even samen bij het aanrecht zaten de laatste dagen. Ik heb nagelaten even te zien hoe het met haar ging vlak voor het slapen gaan, iets wat ik normaal altijd bij iedereen doe aangezien iedereen nog het hok in moet buiten en nog iets te eten binnen. Als ik nu zie heb ik alle opmerkelijkheden geregistreerd, maar langs me heen laten gaan. Ik heb opzettelijk even niet gekeken om zelf zogenaamd tot rust te komen. Hierin heb ik mezelf en Roos de mogelijkheid ontnomen om nog 1 keer samen te zitten, even met haar te zijn, en haar comfortabel neer te leggen als ik bijvoorbeeld gezien zou hebben dat ze opeens zwakker werd, of eerder zou zien dat ze op haar rug lag. Het zijn speculaties van hoe lang dit allemaal geduurd heeft; punt hierin is dat ik een tijdsbestek van 7 uur heb waarin ik niet gezien heb hoe of wat, en  nu met de vraag blijf zitten wat ze me kwam vertellen gisteren avond.

Ik schaam me dat ik haar gestopt heb in de ruimte rondom het hok, waardoor ze niet meer naar me toe kon blijven komen, in plaats van mezelf in en als reactie te stoppen op haar aanhoudend aanlopen en hierin te zien wat er is. Ik heb geen enkel moment erbij stil gestaan dat ze vlak voor haar sterven was; ik ging er vanuit de volgende dag de hele verzorging voort te zetten. 1 moment waarin ik niet aanwezig was en besloot in zelfzucht ‘even te stoppen’, 1 moment waarin verandering plaats had kunnen vinden, welke bepalend is voor een gehele ervaring. Ik zie haar nooit meer in de gedaante van ‘Roos’, en vanochtend was ze al heel ver weg. Het sterven is niet het meest lastige punt hierin, al merk ik dat ik haar fysieke aanwezigheid behoorlijk mis; mijn eigen afwezigheid en nalatigheid in een onverwacht bepalend moment is het probleem welke ik moeilijk kan verteren. Het lijkt zo’n heel klein punt die met heel veel rechtvaardigingen teniet gedaan kan worden; echter het is een essentieel punt die bepaald wie ik ben in het moment, of ik er ben, of ik er ben voor iemand in en als mezelf, of dat ik verdwijn in de geest.

Zoals ik het zie heb ik het op het laatste moment laten afweten, en dit geeft aan dat ik het (nog) niet waard ben om als Leven te staan. Op het laatste moment laat ik het afweten, wat alles onderuit haalt. En ik begrijp zelf niet waarom ik dit doe. Het heeft met de dood te maken; met het ‘opgeven’ als stoppen van het eigenbelang in en als de geest en met de dood als transcendent punt. Het laatste, enige, allesbepalende, vasthoudende punt in en als de geest. Waarin werkelijke zelfvergeving nodig is. En ik ervaar in mezelf dat ik dit mezelf maar heel moeilijk kan vergeven. Ik begrijp niet hoe ik zo onoplettend heb kunnen zijn. Alsof opeens alle deuren dichtgingen. Er zit een polariteit in van zorgen, verzorgen, zorgen maken en opeens de zorg in een moment van afwezigheid nalaten, al is het maar voor een kort moment. Het is niet constant. Niet geheel constant aanwezigheid als werkelijke zorgzaamheid. Niet absoluut betrouwbaar.

Er is plotseling een huisgenootje verdwenen, terwijl we al jaren met z’n vijven samen leefden. Nu ze niet meer hier is merk ik hoe aanwezig ze was. Het is vreselijk stil opeens.

Zelfvergevingen volgen.

PENTAX Image

Roos in haar jongere jaren met volle vacht.

————————————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 362 – Zelfcorrecties Ontevredenheid over mezelf

Psychic Animals – The Sheep – Part 1

https://i2.wp.com/www.mijnalbum.nl/GroteFoto-87LZXGHV-G.jpg

Psychic Animals – The Sheep – Part 2

Dag 360 – Ontevredenheid over mezelf

Dag 361 – Zelfvergevingen ontevredenheid over mezelf

Als ik mezelf zie participeren in ontevredenheid over mezelf, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik energie genereer in een ontevreden ervaring over mezelf welke geen ander doel dient dan energie genereren.

Ik verbind mezelf door te stoppen met energie genereren als ervaring van ontevredenheid over mezelf en start een zelfonderzoek om te zien waar ik ontevreden over ben in en als mezelf.

Als ik mezelf aanwezig zie in een algehele ‘doffe’ ervaring, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me in een accumulatie bevind waarin ontevreden ervaringen over de toepassing van mezelf zich hebben opgehoopt, waardoor ik alleen nog maar dofheid en dufheid ervaar als sluier van de geest, op weg naar fysieke manifestatie en/of juist zich tonend als fysieke manifestatie op langere termijn.

Ik realiseer me dat de ervaring van ontevredenheid een reactie is op het nalaten van de toepassing in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de lagen te onderzoeken die ik heb opgebouwd in de ervaring van dofheid als ontevredenheid over mezelf, in/als toepassing van mezelf. Adem voor adem, wandel ik wat zich aandient in de geest, ik pas zelfvergeving toe op waar ik heb nagelaten mezelf toe te passen, net zolang totdat de ontevredenheid als reactie op mezelf in het nalaten in/als toepassing van mezelf afneemt en verdwijnt.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van zinloosheid, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf als zinloos ervaar als ik niet aanwezig ben (geweest)  in en als de toepassing van mezelf.

Ik zet mezelf in als dagelijkse toepassing van en als mezelf als aanwezig zijn in adem en het toepassen zelfvergeving en zelfcorrectie, hardop sprekend en in schrijven, op de punten die zich aandienen waarin ik niet aanwezig was/ben, waarin ik mezelf beweeg als en tot wat het beste is voor zelf als leven en hierin voor al het leven.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van depressie, welke niet werkelijk een ervaring van depressie is maar meer een ‘kijken naar’ mezelf in en als depressie in en als gedachten, gevoelens en emoties, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf onderdruk en op twee benen beweeg, 1 been in en als de geest en 1 been hier aanwezig willen zijn, en staande op 1 been in de geest is niet werkelijk hier aanwezig zijn maar een aarzeling in en als de geest.

Ik realiseer me dat ikzelf de aarzeling als weerstand ben.

Ik stel mezelf ten doel de aarzelingen in en als de geest die zich laten zien als gedachten, te onderzoeken en zelfvergevingen zen zelfcorrecties toe te passen op wat ik tegenkom in en als aarzeling als weerstand.

Ik verbind mezelf tot het omarmen van de weerstand in en als mezelf, waarin ik de weerstand zie als ‘tegenkracht’, die niet sterker is dan ik, maar gelijk als ikzelf, aangezien ik het zelf gecreeerd heb en dus ben ik het, en dus kan ik er in opstaan in en als gelijkheid.

Als ik mezelf zie participeren in dufheid en fysieke vermoeidheid, dan stop ik, ik adem.

Ik onderzoek in mezelf of ik werkelijk fysiek vermoeid ben en dus rust nodig heb, of dat er structuren drukken die ik in en als de geest als vermoeidheid ervaar en laat zien.

Ik realiseer me dat ik niet beweeg in en als de adem als ik vermoeidheid ervaar in en als de geest, maar dat ik ‘tegen dingen opzie’ en dus mezelf vermoei/bemoei door het opzien in en als de geest, en mezelf dus feitelijk kleiner maar dan de dingen die ik zie in en als de geest, waardoor ik bij voorbaat al vermoeidheid ga ervaren in een geloof kleiner te zijn en dus niet in staat tot.

Ik zet mezelf in om, zodra ik vermoeidheid op voel komen als manifestatie in en als de geest, in de adem te gaan en alleen te focussen op de ademhaling. Ik pas zelfvergevingen toe op de structuren die omhoog komen als ‘waar ik tegenop zie.

Ik stel mezelf ten doel in werkelijkheid te onderzoeken waartoe ik in staat ben, door fysieke toepassing van de taken die gedaan moeten worden en door te stoppen met geestelijke toepassing van bergen creeren en hierin mijn eigen vermoeidheid te manifesteren.

Als ik in mezelf fysieke verkramping ervaar, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat hier ophoping als accumulatie aanwezig is door de tijd heen, welke het nog lastig maakt om direct te zien in de oorzaak van de verkramping.

Ik realiseer me dat ik in een consequentie beweeg, fysiek gemanifesteerd, in en als de onbewuste laag van het geest bewustzijn systeem als onbewust controlemechanisme, in en als angst, dus in en als oordeel.

Ik realiseer me dat oordelen bestaan uit het waarde hechten aan bepaalde zaken, aan het een meer dan aan het ander, waarin ik ongelijkheid in en als mezelf manifesteer, ten opzichte van mezelf als alles wat hier aanwezig is, en dus hierin automatische ten opzichte van een ander die hier als alles aanwezig is.

ik realiseer me dat ik niet hier als alles aanwezig wilde zijn/wil zijn, waardoor ik afscheiding als waardeoordeel creeer in en als mezelf welke fungeert als controlemechanisme in en als de geest.

Ik realiseer me dat dit mechanisme van controle, geen werkelijke sturing is maar slechts een beperking in en als de geest in een illusie van controle als ‘me beter voelen dan iets of iemand’.

Ik realiseer dat deze beperking in de geest bestaat uit het genereren van energie, op welke manier dan ook, welke beperkt is, aangezien energie niet op en als zichzelf kan bestaat maar altijd afhankelijk is van substantie om te verbranden als omzetting.

Ik stel mezelf ten doel laag voor laag de fysieke verkramping te onderzoeken in mezelf door te zien waar ik in en als reactie een waardeoordeel aanmaak ten opzichte van iets of iemand, binnenin mezelf en reflecterend buiten mezelf. Ik pas zelfvergeving toe op de ervaring van verongelijking die ik tegenkom, welke een ongelijkheid aangeeft binnenin mezelf in en als een geloof in dit waardeoordeel in en als de geest.

Als ik mezelf aanwezig zie in fysieke dufheid ten gevolge van ontgiftingsverschijnselen van de verzuring in de geest, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat mijn lichaam hard aan het werk is om de balans te hervinden in en als het fysiek en hierin zich zo optimaal wil ontdoen en/of staande houdt binnen de belasting van de geest bewustzijn structuren als fysiek gemanifesteerde gedachten.

Ik realiseer me dat het fysiek en de geest bewustzijn structuren zijn samengesmolten, en dat dit proces dus tijd inneemt om mezelf en het fysiek vrij te maken van de belastende structuren.

Ik pas zelfvergevingen toe op de fysieke symptomen die aanwezig zijn en zie wat er in de geest opkomt aan gedachten en energetische ervaringen als gevoelens en emoties zodat ik hier zelfvergevingen op toe kan passen. Als nodig onderzoek ik de patronen in schrijven.

Ik stel mezelf ten doel mijn fysiek zo optimaal mogelijk te ondersteunen met voeding, rust, ontspanning, beweging, fysieke oefeningen en eventueel aanvullende supplementen en/of therapeutische behandelingen in dit proces van het vrijmaken van de fysieke belasting van de geest bewustzijn structuren.

Ik verbind mezelf door iedere fysieke toestand als een mogelijkheid tot verandering te zien en te stoppen met verschil maken als waarde hechten aan fysiek ‘mindere’ dagen en fysiek ‘betere’ dagen.

Als ik mezelf ervaar met hoofdpijn, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik een emotie onderdrukt heb waardoor ik spanning creeer in mijn nekspieren.

Ik realiseer me dat ik iets niet heb ingezien/in willen zien in en als mezelf en dit al fysiek gemanifesteerd heb in en als onbewust patroon.

Ik verbind mezelf tot vertraging in en als de geest en te zien wat er speelt in mij. Als ik tijd heb hiervoor zie ik wat er in me opkomt als ik in en als de adem, rondom de hoofdpijn beweeg. Als ik een verantwoordelijkheid heb uit te voeren waarbij hoofdpijn me belemmert tot uitvoering (zoals werk in de winkel of fysieke arbeid) neem ik een pijnstiller zodat ik mezelf erdoorheen kan bewegen en stel mezelf ten doel de onderdrukking te onderzoeken als de taken gedaan zijn, en onderwijl de uitvoering van de taken te zien in mezelf welke punten zich aandienen en die te markeren als punten voor nader onderzoek in schrijven en zelfvergeving.

Ik zet mezelf in om dag voor dag, adem voor adem, mezelf toe te passen in het uitvoeren van de taken die gedaan dienen te worden, mezelf te pushen als bewegen hierin met ondersteuning van/aanwezig in de adem en het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties en hier in een ritme te bewegen in en als fysieke toepassing waarin zowel ‘taken’ als ‘ontspanning’ aanwezig zijn en waarin ik de taken in ontspanning leer uitvoeren en waarin ik in de ontspanning aanwezigheid ben/blijf. Indien nodig maak ik een schema voor de dag om een verdeling te geven aan mezelf als leidraad.

Ik stel mezelf ten doel mezelf direct te vergeven waar ik niet effectief ben en door te gaan met de toepassingen.

Ik stel mezelf ten doel de veranderingen die ik schrijf te leven en te zien waar ik dit nalaat en waar dus meer onderzoek nodig is in en als deze nalatigheid van mezelf in en als de fysieke toepassing.

Ik stel mezelf te doel, iedere keer dat er weerstand opkomt en uitstel zich aandient, mezelf te her-inneren dat discipline de discs zijn in de ruggenwervel waarop het fysieke lichaam en dus het gehelen fysieke bestaan gefundeerd is, welke de kracht geeft om rechtop te staan in en als mezelf, in en als mijn fysiek, en dat toegeven aan weerstand en uitstel mezelf in en als mijn fysiek verzwakt, en dat zelfvergeving een toegift aan mezelf is ter versterking van mezelf, waarin ik de verantwoordelijkheid herneem voor en als mezelf en zo mezelf disciplineer en dus opbouw in en als zelfdiscipline ter versterking van mijn ruggenwervel als spil van mijn fysieke bestaan, zodat ik mezelf in staat stel mezelf in en als mijn fysiek tot geboorte te brengen, adem voor adem, disc voor disc.

wervelkolom

Start Ondersteuning in het ontwikkelen van Zelfdiscipline:

Desteni-I-Process-Lite  (free course)

Desteni-I-Process-Pro

————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/