Dag 520 – Stabiliseren met de ondersteuning van een schaap

bramen-shutter-630

Ik ga zondagochtend vroeg een wandeling maken, langs het water, tot aan een huis aan het water waarbij een hele grote bramenstruik staat. De bewoner van het huis heeft hier ook een bankje gemaakt voor de voorbijgangers met een bordje erbij ‘Rust wat’. De struik staat hiernaast en ook hier – zo vertelde hij me vorig jaar – kunnen de voorbijgangers bramen van plukken aan de kant van het voetpad. Grote, dikke, sappige bramen. Ik heb een klein plastic zakje in mijn broekzak en deze vul ik met bramen terwijl ik er een aantal gelijk opeet. Ik herinner me hierbij ook wat Bernard zei toen ik in Zuid-Afrika was, dat de vruchten geplukt moeten worden, anders geeft de plant het jaar erna geen vruchten meer.

Verderop is een weiland met schapen en soms een paar bokjes. Als ik even bij het hek ga staan en wat praat tegen ze, staan ze op een gegeven moment op en komen naar het hek. Dit had ik eerder zo zien gebeuren en dus ging ik bij het hek staan en sprak wat tegen de dieren. Totdat er één begint te ‘antwoorden’, opstaat en naar het hek komt en de rest komt erachteraan. Hier geef ik de paar schaapjes die dat willen, wat klaver en weegbree van langs het pad. Niet alle schaapjes en bokjes eten dit op, het zijn er 2 of 3 die het aannemen, de rest gaat langzaam weer iets terug het weiland in, door met grazen. Ze kijken af en toe mijn kant op. Het grote moederschaap en twee groter gegroeide lammeren blijven staan en vooral de moeder wil wel lekker eten. Dus ik pluk en geef en aai haar snuit en doe mijn snuit bij haar snuit.

Op een gegeven moment zeg ik “schaap, ik voel me verdrietig, ik ben zo veel alleen”. Het schaap gaat me natuurlijk niet troosten. Het schaap blijft gewoon staan en kijkt vooruit met levende ogen. En ik kijk naar het schaap. Ik zie dat het een keuze is om in deze ervaring van ‘verdrietig zijn’ te gaan of om hier te blijven. Ik herinner me het eerste interview van het schaap, waarin ze zo is afgestemd op de zon en wat de zon brengt en dus eigenlijk op het leven in en om haar. Het lijkt of het schaap van me weggaat omdat ze niet ‘speciaal naar me toekomt’ maar ze gaat niet weg, ze blijft staan en laat zichzelf zien.

Uiteindelijk ga ik op de terugweg. Ik zie dat het geen zin heeft om in een ervaring van verdrietig zijn te gaan. Wie zou ik willen zijn, wie zou ik willen ontmoeten als ik mezelf zou ontmoeten; iemand die in de ervaring van verdriet blijft of iemand die ziet dat dit geen zin heeft, dat ik beter kan werken met wat hier is, dat er altijd leven is binnenin en om me heen, ook al ‘ervaar’ ik dit niet zo. Niet als oordeel naar mezelf toe ten aanzien van een ervaring van ‘verdrietig zijn omdat ik zoveel alleen ben’ maar benaderd in gezond verstand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in een ervaring van verdrietig zijn te stappen omdat ik zoveel alleen ben op het moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘alleen zijn’ te koppelen aan ‘verdrietig zijn’.

Als en wanneer ik mezelf in een ‘ervaring van verdrietig zijn zie gaan omdat ik zoveel alleen ben’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat het geen zin heeft om in een ‘ervaring van verdriet te gaan omdat ik zoveel alleen ben’, dat ik mezelf kan stoppen om in deze ervaring te gaan en dat ik mezelf liever ontmoet in gezond verstand als dat het leven in en om me heen aanwezig is waarin ik me realiseer dat ik hierin (nog) niet aanwezig ben en in plaats hiervan zoek naar ‘een ervaring van leven’ welke ik denk te vinden in en als de ervaring van verdriet, als surrogaat voor leven, als energetische beweging, in plaats van een beweging in en als mezelf, de geest uit, het lichaam in.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen als ik neig in een ‘ervaring van verdrietig zijn te gaan omdat ik zoveel alleen ben’ en in plaats hiervan te focussen op mijn ademhaling.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met participatie in de gedachte ‘dat ik zoveel alleen ben’.

Ik stel mezelf ten doel de ervaring van verdrietig zijn los te koppelen van de gedachte ‘dat ik zoveel alleen ben’.

Ik stel mezelf ten doel het alleen zijn vrij te maken van de ervaring van verdrietig zijn door zelfvergevingen toe te passen op de energetische verbindingen als gedachten als herinneringen en aannames ten aanzien van het alleen zijn.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stabiliseren in en als het alleen zijn.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te pushen naar buiten te gaan waar de dieren en planten mij iedere keer opnieuw ter ondersteuning zijn door en als het levende voorbeeld dat ze zijn en laten zien, welke ik eenvoudig kan waarnemen en zo integreren binnenin en als mezelf.

Full psychic animals the sheep part 1

Psychic Animals – The Sheep – Part 1

——————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 497 – Zingeving

ZingevingIk had gisteren wat taken gedaan die ik zo gepland had en hierna had ik een paar uurtjes ‘vrije tijd’. In deze uurtjes kon ik maar niet beslissen wat te gaan doen, even naar mijn ouders, maar dat was eigenlijk net te ver reizen of juist thuis blijven en een paar interviews luisteren. Ik ervoer mezelf al sinds de ochtend als ‘ongedurig’, niet effectief in hetgeen ik oppakte en veel tijd kwijt in de geest met afwegen van wat te gaan doen, in plaats van iets te beslissen en dit te doen. Uiteindelijk heb ik mijn vader gebeld en ben ik thuis gebleven en wilde ik een paar interviews over sadness gaan luisteren van de Atlanteans. Vervolgens ben ik een uur druk geweest om deze op mijn mp-3 spelertje te krijgen wat niet goed lukte en uiteindelijk stonden ze er half geknipt en door elkaar heen, op. Geen idee hoe dit komt, ik zag alleen wat foutmeldingen hier en daar. Intussen was de zon verdwenen gedurende dit uurtje maar ik ben toch buiten gaan zitten en de interviews gaan luisteren. Hier heb ik mezelf ertoe gezet te blijven zitten, ook al wilde ik na een aantal minuten alweer opstaan. Alhoewel ik dus delen van de 4 interviews gehoord heb door elkaar heen, kwam ik toch tot het punt van inzicht. Het ging over ‘the gift within’ sadness en hierin de vraag wat ik gekoppeld heb aan Witneus het konijn en waarom ik verdriet ervaar nu zij er niet meer is. Daar moest ik even over nadenken, wat het nou precies was dus ik ben er even voor gaan zitten en heb mezelf deze vraag gesteld. En ik zag, het was zingeving. Door Witneus had ‘alles zin’, als ik thuis kwam en zij zat midden in de kamer, als ik voor haar zorgde, als ik thuis aan het werk was en zij was binnen of buiten met iets bezig, hoe dan ook, als zij er was ‘was het oké’. Ik wist wel dat ik me nog in iets ‘aan haar verbonden’ had en hierin zag ik het woord. De ervaring van verdriet stopte direct en ik werd rustig van binnen, al heb ik hier natuurlijk wel een puntje aangeduid om mezelf richting in te geven.

Zingeving – zij gaf mij zin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de zin van het leven te verbinden aan de aanwezigheid van Witneus.

Ik realiseer me dat de zin in al het leven aanwezig is, binnenin mij en om mij heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zingeving te zoeken in en als de geest en de zin van en als het leven in het hier aanwezig zijn in en als het fysiek,  niet te begrijpen als concept in en als de geest waarin ik me realiseer dat ik zoek in de geest naar begrip waardoor ik in afscheiding besta van mezelf als leven en niet hier aanwezig ben en dus de adem mis, in en als aanwezigheid in en als het fysiek zonder zoeken in en als de geest in afscheiding.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb via Witneus het concept van zingeving probeer ‘te vatten’ door te focussen op haar als hoe zij aanwezig is in en als leven, in eenheid en gelijkheid met en als haar fysiek en dus al het leven in en als het fysiek.

Als en wanneer ik mezelf zie zoeken in de geest naar een concept van zingeving, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in en als de geest mezelf slechts in concepten (be)vind in en als polariteit om energie te genereren via deze polariteit en dat de geest het concept van polariteit bevat en hier gelijk aan is.

Ik realiseer me dat ik gelijk kan staan als mezelf in concepten in en als polariteit in en als de geest zodat ik mezelf hierin richting kan geven in overweging van leven en dat dit de eerste stap is om werkelijk de afscheiding te stoppen binnenin en als mezelf en in en als leven, in en als het fysiek aanwezig te zijn.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te omarmen in de onwetendheid van wat leven in en als het fysiek inhoudt en in dat moment mezelf te zien in en als de geest als hoe ik besta in afscheiding in en als polariteit om energie te genereren, zodat en waarin ik mezelf stop in het voeden van mezelf in dit punt van onwetendheid als afscheiding in een gedachte in polariteit en hierin verantwoordelijkheid neem voor en als mezelf door de toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie.

Als en wanneer ik mezelf zie focussen op iets of iemand buiten mij – meestal dieren of planten of een interactie met een ander mens, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik probeer mijzelf zin te geven via de ander als iets of iemand buiten mij, in en als een concept in en als de geest waarin ik in en als de geest mezelf indeel in concepten om mezelf te kunnen bevatten.

Ik stel mezelf ten doel te zien wat het concept inhoudt waarin ik mezelf probeer te bevatten.

Ik stel mezelf ten doel te zien wat het is dat mij een ervaring van zingeving geeft in en als de geest en vervolgens hierin mezelf te vergeven en corrigeren en te zien hoe ik dit punt kan integreren in en als mezelf en kan leven in en als zelfexpressie.

Ik stel mezelf ten doel te zien waarom ik in dat moment zingeving zoek in en als een concept in en als de geest zodat en waarin ik mezelf hierin kan ondersteunen in een punt waarin ik me blijkbaar onzeker voel en houvast zoek in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen in zelfzekerheid in en als de adem door het stoppen van de afscheiding in en als een specifieke gedachte waarin ik energie genereer in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het genereren van energie zodra ik bemerk in mezelf dat ik hierin participeer door 1-2-3 in te ademen, even vast te houden en uit te ademen totdat de energie afneemt binnenin mij.

Ik stel mezelf ten doel steeds opnieuw uit te zien naar het punt van activatie van de energie en naar de gedachte die ik hierin activeer als controlemechanisme welke gebaseerd is op een gedachte als herinnering waarin ik ooit ervaren heb de controle te verliezen en het dus nodig vond om een gedachte als ‘denkbeeld’ aan te maken in en als een geloof als ‘dit ben ik’ om mezelf een ervaring van zekerheid te geven over wie ik ben ter verdediging van alle denkbeelden die bestaan in de wereld in afscheiding van leven als wat het beste is voor alles en iedereen.

Ik stel mezelf ten doel te zien of ik een gerelateerde herinnering zie opkomen binnenin mezelf en zoja, om deze later uit te schrijven en zo nee, niet te gaan ‘zoeken’ maar te werken met wat hier is als fysieke omstandigheden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in en als de adem te leren vertrouwen door dit keer op keer toe te passen in momenten waarin ik ‘onzekerheid’ ervaar als bijvoorbeeld in het zoeken naar zingeving in iets of iemand buiten mij.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van verdriet te koppelen aan het uitblijven van het concept van zingeving in en als de geest en dus telkens, als ik geen zingeving kan vinden en/of  de ervaring van zingeving verlies doordat hetgeen waaraan ik deze ervaring gekoppeld had, weggaat/weg is, in een ervaring van verdriet te gaan in en als mezelf en hierin energie te genereren welke de ervaring van verlies all leegte in mij ‘vult’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van verlies van zingeving als ervaring van leegte in mij te vullen met een ervaring van verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de ervaring van leegte echt is, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat de ervaring van leegte voortkomt uit gedachten over een zogenaamd verlies welke een stoppen is van de illusie van de relaties die ik gelegd heb in en als gedachten in en als de geest in een poging om mezelf beter te voelen door mezelf te voeden/vullen met energie die zich manifesteert in en als gevoelens en emoties in en als mijn fysiek ten gevolge van de gedachten die aanmaak ter controle van mezelf in en als het bestaan in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ene ervaring ten gevolge van gedachten binnenin mezelf in stand te houden met een andere ervaring ten gevolge van gedachten binnenin mezelf en zo mezelf fysiek te manifesteren in en als gedachten en ervaringen in en als de geest en vervolgens mezelf in en als de ene ervaring te verdedigen met de andere ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb relationele verbindingen steeds te verbreken en/of niet aan te gaan in een poging om geen zingeving buiten mezelf, in en als deze relatie en bij de ander/het andere te leggen in plaats van in en als de relationele verbinding te blijven staan en hierin de ervaring van zingeving naar mezelf terug te halen steeds opnieuw, stap voor stap door middel van het uitschrijven van de relationele verbindingen als gedachten in en als de geest en mezelf hierin te zien, vergeven en corrigeren en vervolgens de zingeving te leven in en als zelfexpressie in en als het punt waar ik zelfverantwoordelijkheid voor heb genomen.

Met Witneus ben ik niet uit de relatie weggegaan maar ben ik gebleven en heb ik mezelf toegestaan in (zelf)intimiteit aanwezig te zijn met haar en me direct te laten raken door haar en te zien waarin ik mezelf dien te vergeven, corrigeren en veranderen – ik heb alles gegeven als mezelf wat binnen mijn mogelijkheid ligt/lag in het stadium als wie ik nu ben/was in samenleven met haar en zo kom ik bij het punt van de ervaring van zingeving die ik nog als ervaring aan haar had gekoppeld.

PENTAX Image

Dag 495 – Onderdrukking van emoties

Dag 496 – Zelfvergevingen op onderdrukking van emoties

————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 441 – Zelfvergevingen verlangen naar ‘off the grid’

PENTAX Image

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘off the grid’ te willen leven, weg te willen uit de samenleving zoals die bestaat en een rustige plek te willen met mensen die leven in begrip en zorg voor zelf, elkaar en de omgeving.

Als en wanneer ik zie in mezelf dat ik weg wil, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik weg wil in de geest, dat ik niet fysiek hier wil zijn, wat betekent dat ik reageer op hetgeen fysiek hier is, reacties heb op de drukte om mij heen welke drukte in mijn hoofd geeft in en als gedachten als oordelen, de hele dag door. Ik stel mezelf ten doel, dag voor dag, te wandelen met mezelf en mezelf te ondersteunen in het stoppen van participatie in oordelen als delen van mezelf waarin en waarvan ik me heb afgescheiden door toepassing van adem, schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie in en als zelfonderzoek totdat ik mezelf volledig begrijp en dus vergeven heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb werkelijk voor mezelf te zorgen door geloof in gedachten als oordeel als zijnde werkelijkheid en hierin het levende oordeel te worden, welke reacties in mij oproept en waarin ik mijn fysiek compromitteer, waardoor ik niet meer fysiek hier wil zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te identificeren met mijn oordelen in en als de geest en hierin mezelf op te splitsen en reacties te creeren in en als afkeer van mezelf.

Als en wanneer ik mezelf zie geloven in een oordeel als zijnde werkelijkheid en hierin het levende oordeel wordt als dat ik me identificeer met de gedachte als oordeel, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik dit oordeel geleerd en geleefd heb en voortleef zoals ik geleerd en geleefd heb en dus  het oordeel tot leven heb gebracht in en als de geest in plaats van mezelf als Leven geboren te laten worden in en als het fysiek. Ik stel mezelf ten doel, mezelf onder ogen te zien als het levende oordeel en mijn geloof hierin als zelfreligie, te stoppen, te vergeven en mezelf te corrigeren in en als de reis naar leven, in en als geduld met en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb jaloersheid te ervaren op mensen die de mogelijkheid hebben om ‘off the grid’ te leven waarin ik het als oneerlijk ervaar dat zij de mogelijkheid hiertoe hebben terwijl het geen geheel omvattende oplossing biedt voor de toestand waarin we leven op aarde.

Als en wanneer ik in mezelf jaloersheid ervaar op mensen die de mogelijkheid hebben om ‘off the grid’ te leven, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf vergelijk met anderen in en als de geest; ik realiseer me dat er in feite ‘oneerlijkheid’ als ongelijkheid bestaat, enorme ongelijkheid, en dat dit hetgeen is wat we dienen te stoppen in onszelf en als hoe we bestaan als mensheid; ik realiseer me dat ik oordelen in en als mezelf voor waar aan neem waardoor ik ontevredenheid creeer in en als mezelf met waar ik leef, hier, in en als het fysiek en dus, om deze ontevredenheid te omzeilen, jaloersheid creeer als afleiding van het werkelijk zien in wat me ontevreden maakt in en als afscheiding van mezelf in punten die ik accepteer en toesta in en als mezelf. Ik stel mezelf ten doel, tevreden met en als mezelf te zijn en/of worden en de punten als afscheiding als oorzaak als oordeel in en als de geest, onder ogen te zien, zelf te vergeven en mezelf hierin te corrigeren en hierin in geduld te wandelen met mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘off the grid’ leven als een droom te zien die ik niet ga behalen omdat ik de financiele mogelijkheden hier niet toe heb, waarin ik niet zozeer ‘off the grid’ wil leven als dat ik mezelf altijd meeneem en niet werkelijk off the grid leef zolang ik participeer in oordeel in en als mezelf, maar waar ik meer het leven in de natuur ‘mis’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het leven in de natuur te missen en dus mezelf te missen in en als het leven in en als de natuur.

Als en wanneer ik participeer in een gemis van het leven in de natuur, dan stop ik, ik adem. Ik adem, ik vergeef mezelf hetgeen ik zie als oordeel als afscheiding in mezelf waardoor en waarin ik mezelf mis en mezelf te ondersteunen in en als de reacties die ik ervaar als angst als gedachten als oordelen op de drukke omgeving om me heen, waarin ik me realiseer dat ik vrij ben als ik hierin stil ben in en als mezelf en dat een stille omgeving in de natuur slechts tijdelijk verlichting brengt en dat een verlangen hiernaar, me afleidt van het fysieke proces hier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb feitelijk de ervaring van stilte en vergeving te missen die ik ervaar in de natuur, met planten, dieren, die vrij zijn van oordeel.

Ik stel mezelf ten doel mezelf stap voor stap te bevrijden van oordeel en hierin stil te zijn/worden in en als mezelf door toepassing van schrijven, zelfvergeving, zelfcorrectie, ademhaling, tot leven in werkelijk zelfbegrip waarin ik niet langer mezelf en als de ander veroordeel en hierin pijn doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf en/als de ander pijn te doen door te leven in en als oordeel en hierin een wandelend oordeel te zijn, levend in en als afgescheiden delen in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf slachtoffer te maken van mijn eigen oordelen in en als de geest.

Als en wanneer ik mezelf als slachtoffer ervaar, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik misbruik toesta in en als mezelf waarin ik mezelf minder maak dan leven, waarop ik me vervolgens zal proberen meer te maken dan leven door me beter te willen voelen dan leven door participatie in en als de geest en zo energie te genereren door participatie in reactie en deze eventueel zelfs uit te spreken.  Ik realiseer me dat ik door te spreken in en als reactie, de ervaring van slachtofferschap probeer weg te duwen, welke geen werkelijke oplossing is. Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik me slachtoffer voel, niet in reactie te gaan spreken maar de ervaring van slachtofferschap te vergeven en te zien waar die uit voortkomt tot in zelfbegrip als werkelijke zelfvergeving en hier vandaan te zien wat ik al dan niet spreek en/of doe. Ik stel mezelf ten doel mezelf te omarmen en ondersteunen en er voor mezelf te zijn in en als de ervaring van slachtofferschap en hierin te ademen met en als mezelf.

Ik realiseer me dat ik feitelijk verlang naar zelfbeweging en participerend in en als oordeel op wie ik ben als Ingrid (in-grid) ben ik niet in staat mezelf te bewegen. Ik realiseer me dat ik hierin een oordeel plaats op mezelf al bestaande in en als oordeel (in en als gedachten) en mezelf hierin vastzet. Ik stel mezelf ten doel gelijk te (gaan) staan als mezelf als Ingrid waarin ik mezelf beweeg in en als werkelijke zelfvergeving in en als zelfbegrip met toepassing van schrijven, zelfvergeving, zelfcorrectie en ademhaling in en als fysieke toepassing.

PENTAX Image

Gerelateerde blogs:

Dag 439 – Dag des Oordeels

Dag 440 – Is ‘off the grid’ leven mogelijk?

—————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 440 – Is ‘off the grid’ leven mogelijk?

“Niet hier zijn is tegen hier zijn”.

Dit kwam naar voren in een gesprek vandaag. Absoluut (en) verhelderend.

Dit brengt me bij het leven ‘off the grid’ zoals populair is in een aantal kringen. Off the grid leven als weg van de matrix, in een poging niet mee te draaien in het wereldsysteem.

Het is iets wat ik wel verlangd heb. Ik vind het ‘fantastisch’ als ik de huisjes en omgeving zie. Het is wat ik in enige mate ook geleefd heb in de vorige woning in een dorpje welke in een gebied ligt tussen de weilanden en waarvan wel gezegd wordt dat het in een soort bel ligt waar meer rust heerst. Ik heb dat zelf zo ervaren elke keer als ik op weg naar huis ging. Halverwege op weg naar huis reed ik een gebied in en liet ik de wereld achter me zogenaamd. Niet echt natuurlijk. Off the grid leven kan namelijk helemaal niet.

Want wat is het feitelijk wat we proberen te bereiken in een streven ‘off the grid’ te leven? Is dit niet een ‘niet hier zijn is tegen hier zijn’? En ‘ergens tegen zijn’ versterkt hetgeen waar we tegen zijn als wat hier is. Opmerkelijk, mijn naam is In-grid. Welke al aangeeft, off the grid leven, welnee. De grid zit in mij, en ik ben in de gridlijnen gevangen zolang ik ten eerste participeer in gedachten, gevoelens en emoties, reacties, verbeeldingen, fysieke gedragingen, interne gesprekken, oftewel, participeer in en als het geest bewustzijn systeem en ten tweede; zolang ik op deze aardbol leef en gebruik maak van de voorzieningen die de aarde ons levert zoals water, stroom, internet – ben ik aanwezig in the grid. En als ik ertoe kom om mezelf eenmaal tot het punt van Leven te brengen, als zijnde vrij van participatie in het geest bewustzijn systeem en dan zou beslissen ‘off the grid’ te gaan leven zonder te ondersteunen in het proces in de wereld, in de mensen, de dieren, de planten, de economie, het geldsysteem, om oplossingen te helpen vinden voor de huidige toestand; als ik me hier vanaf zou keren, zou dit betekenen dat ik niet werkelijk mezelf geboren heb laten worden als Leven in en als het fysiek, want als dat zo is, als ik een en gelijk ben als Leven dan zou ik me volledig inzetten tot het ondersteunen van en richting geven in en als het fysieke leven van al het leven in dit proces als reis naar leven, totdat en zodat een ieder gelijke kansen heeft hierin tot een waardig leven in en als gelijkheid.

Betekent dit dat ik geen fijne leefomgeving mag en kan creeren in (samenwerking met) de natuur als ik hier de mogelijkheid toe heb en zolang niet iedereen hier de mogelijkheid toe heeft? Nee dat betekent het natuurlijk niet. Het betekent dat ‘off the grid’ leven geen werkelijke, allesomvattende oplossing is voor de toestand waarin de wereld bestaat. Het heeft wel de intentie in zich van een wereld met gelijke kansen voor iedereen. Echter intentie alleen is een gegeven in en als de geest, welke niet de gehele fysieke werkelijkheid in overweging neemt en hierin praktische oplossingen zoekt vanuit het startpunt van eenheid en gelijkheid. De term ‘off the grid’ geeft aan dat er geen werkelijk begrip is van wat de grid is, van hoe die in onszelf aanwezig is, waar we ons ook bevinden, en hoe een ‘niet hier’ zijn betekent dat we ‘hier’ tegenwerken, als ‘niet meewerken’ aan een blijvende oplossing voor Al het Leven. Als we ‘off the grid’ leven worden we minder geconfronteerd met de miserabele toestand waarin de wereld verkeert en worden onze eigen gridlijnen – onze geest bewustzijn structuren – minder getriggerd en dus kunnen ze blijven bestaan in en als onszelf, levend in een illusie van off the grid zijnde. We zijn zo in-grid dat we niet eens zien dat we niet hier zijn. Terwijl; werkelijke verandering begint binnenin onszelf en om iedereen deze mogelijkheid te bieden is er verandering nodig van het huidige geldsysteem.

Onderzoek de mogelijkheden en draag bij! Waar je ook woont, we leven allemaal in dezelfde grid en de grid is gelijk aanwezig in ons allemaal en als je dit leest betekent het dat je gebruik maakt van internet – en dus niet werkelijk ‘off the grid’ leeft.

Dit blog is niet geschreven als ‘afkeur’ van het gegeven van ‘off the grid’ leven; het is een (zeer eenvoudig verwoorde) aanreiking om verder te zien, verder te zoeken en bij te dragen waar mogelijk aan een wereld waarin iedereen gelijke kansen heeft/krijgt tot een waardig leven, in een prettige leefomgeving. Precies zoals een ieder die ‘off the grid’ leeft en/of wil leven, feitelijk wil. Welke begint in het werkelijk zien in zelf, participerend in de eigen gridlijnen als het geest bewustzijn systeem. Zodat we in samenwerking het verlangen tot ‘off the grid’ leven stoppen; in en als de geest als verlangen en in en als de wereld als dat het niet langer nodig is als een ieder een fatsoenlijk leven heeft op een fijne plek in samenwerking met elkaar, de natuur, de dieren, de planten, kortom Leven.

Voor zelfonderzoek en zelfverandering:

Desteni-I-Process + Desteni-I-Process-Lite (free)

Eqafe-store free

(+ klik op de links in bovenstaande blog)

Gerelateerde blogs:

*

Voorstel tot verandering van het huidige geldsysteem:

De weg vooruit is Politiek

Living Income Quaranteed

Equal Life Foundation

Facebook

LIG

————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 258 – Expressie en de Darm – Zelfvergevingen Verbeeldingsdimensie van Opgeven

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232 (inclusief Disclaimer)

Dag 254 met Probleem, Oplossing en Beloning 

Dag 255 welke is onderverdeeld in de verschillende Dimensies

Dag 256 Zelfvergevingen Angstdimensie

Dag 257 – Zelfvergevingen Gedachtendimensie

Verbeeldingsdimensie:

Ik ga allerlei verbeeldingen creeren door bijvoorbeeld het lezen van verhalen van mensen die in de natuur leven; ik vlucht in verbeeldingen in de natuur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb allerlei verbeeldingen te creeren door verhalen te lezen van mensen die in de natuur leven en hierin te vluchten in verbeeldingen in de natuur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vluchten in verbeeldingen van leven in de natuur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vluchten in de natuur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vluchten in mijn eigen natuur dus hoe ik besta als geprogrammeerd wezen, welke ik als natuurlijk ervaar, dus als herkenbaar dus veilig dus ogenschijnlijk vrij van angst, zodat ik de angst voor het onbekende en hierin de angst voor falen niet hoef te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ervaring van angst voor falen niet te willen ervaren, en mezelf hiermee bestaande in/als angst gevangen te houden, want als ik leef in/als angst, ervaar ik de angst niet als zodanig aangezien ik hierin beweeg zonder te zien dat het ook anders kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen zien dat het ook anders kan, want dan daag ik mezelf uit het anders te doen, en dit jaagt me angst aan; angst dat het niet lukt het anders te doen en angst voor mijn ervaring van falen hierin waarin ik mezelf aanval omdat ik ervaar dat ik faal, en hierin opnieuw angst ervaar voor mijn ervaring van mezelf aanvallen, dus feitelijk angst voor mijn ervaring in het algemeen als zijnde bepalend wie ik ben.

Als ik mezelf zie vluchten in een verbeelding van mezelf in de natuur, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf waar ik van weg wil vluchten, wat zich aandient waardoor ik liever in de natuur en/of mijn eigen natuur wil zijn. Ik pas zelfvergevingen toe op hetgeen ik zie en ervaar en omarm mezelf hierin. Ik realiseer me dat ik mijn eigen stem kan gebruiken om mezelf ‘gerust’ te stellen als stabiel te maken/houden. Ik zie tevens dat ik weerstand ervaar tegen het gebruiken van mijn stem en liever stil wil zijn. Ik onderzoek in het moment wanneer en waarom ik liever stil wil zijn. Als ik echt liever stil wil zijn en geen woorden wil vormen, pas ik alleen de ademhaling toe. Ik adem in, houd even vast, adem uit, houd even vast. In de adem houd ik mezelf vast zonder mezelf te forceren tot het spreken van woorden.

Ik stel mezelf te doel de vlucht in de natuur verder uit te schrijven zoals ik aan het doen ben in het mindconstruct in de SRA-2.

Als ik mezelf ervaar in angst voor falen, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf wat het is dat ik bang voor ben in dit moment, en onderzoek of ik bang ben in het moment of dat ik angst ervaar voor een hele toekomstprojectie welke ik denk en geloof in dit moment op me te moeten nemen en het dus op te moeten nemen tegen mijn toekomstprojectie, wat me natuurlijk nooit gaat lukken, nooit lukt en nooit is gelukt. Ik realiseer me dat ik mezelf hierin altijd tekort doe aangezien ik mezelf in de toekomst projecteer als een held in de geest zoals ik niet ben in realiteit, en waarin ik mezelf dus telkens teleurstel en hierin vasthoud in angst voor de ervaring van teleurstelling, welke dan een excuus is en wordt om de angst voor falen niet werkelijk door te hoeven wandelen in realiteit.

Als ik mezelf ervaar in angst voor mezelf aanvallen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik vaak nog niet eens door heb dat ik mezelf aanval, behalve dat ik in een vervelende ervaring aanwezig ben. Ik onderzoek in mezelf de vervelende ervaring en zie welke woorden ik naar mezelf toe gebruik waarin ik me vervelend voel, welke ik tevens kan onderzoeken in de woorden die ik gebruik naar anderen, al dan niet in mijn geest.

Ik stel mijzelf ten doel mijn woorden naar anderen in de geest die ik nog toesta, in eerste instantie te stoppen, en vervolgens te onderzoeken wat dit betekent naar mezelf toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf op te geven voor een verbeelding van mezelf in de natuur/in mijn eigen natuur.

The-metaphysical-secrets-of-imagination-introduction

Free

————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 111 – Gaan we het redden op Aarde?

De kracht van 10 zal onze aarde redden Equal Money FAQ

(Al het blauw in deze blog is een link met teksten over het onderwerp van het woord/de woorden)

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat we het niet gaan redden om definitieve destructie op aarde te voorkomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wanhoop te ervaren bij de gedachte dat we nog maar kort tijd hebben om het tij te keren van destructie naar opbouw voor een leven op aarde in gelijkheid voor iedereen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er niet in te geloven dat we het redden om op tijd het tij te keren om definitieve destructie op aarde te voorkomen als ik zie hoe lastig het is om de boodschap van eenheid en gelijkheid in de wereld te brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat we nog maar 10 (nu 9) jaar hebben om het tij te keren, wat is wat iedereen hier moet ervaren die leeft in een relatief rustige omgeving waarin alleen af en toe de gekte naar buiten breekt, wat direct de reden is waarom niet iedereen opstaat voor een leven op aarde in eenheid en gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het eerst nog erger moet worden voordat ogen worden geopend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen en te vinden dat ik niet effectief genoeg ben in het naar buiten brengen van de boodschap van eenheid en gelijkheid, terwijl het ook deels van mij en mijn effectiviteit afhangt of het tij op tijd zal keren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me belachelijk te voelen dat ik bezig ben met relaties en het stoppen van verlangens hierin terwijl het kritieke punt op aarde zo dichtbij is, in plaats van in te zien dat het relatie-verlangen stoppen en het veranderen van de relatie met mezelf en van hieruit met de ander en van hieruit met de wereld het essentiele onderdeel is om de wereld in zijn geheel te veranderen, aangezien de wereld is gebouwd op relaties in polariteit in ongelijkheid en we hierin de relaties dienen te veranderen naar een startpunt van gelijkheid, welke start in het communiceren in gelijkheid waarin gezien wordt door EEN IEDER dat de eigen woorden over zelf gaan en NIET over de ander, en dus is het enige wat we kunnen veranderen onszelf in/als onze woorden aangezien we met onze woorden de wereld creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om te spreken over eenheid en gelijkheid op aarde aangezien dit in elk gesprek weerstand en conflict oproept, welke voortkomt uit angst van mezelf en de ander om te veranderen en in zelf te zien wat voor een afschuwelijke toestand we zelf in de wereld hebben toegestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen dat we niet met z’n allen als startpunt nemen een wereld in eenheid en gelijkheid voor ALLE LEVEN, maar dat we in plaats hiervan bezig zijn met het verdedigen in zelfinteresse waarom het nu eenmaal niet mogelijk is, zonder te zien dat een verandering start IN EEN PERSOON en als niemand die verandering start om wat voor reden dan ook, er geen verandering zal plaatsvinden wat ten koste zal gaan van EEN IEDER inclusief ONSZELF.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hartkloppingen te ervaren bij de gedachte aan het verspreiden van deze boodschap, waarin de waanzin van de wereld duidelijk naar voren komt, namelijk dat ik enorme angst ervaar om een boodschap van eenheid en gelijkheid voor ieder leven naar buiten te brengen terwijl dit feitelijk het enige is wat iedereen in wezen nodig heeft en wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de angst in mezelf zo groot te laten worden dat ik excuses ben gaan verzinnen om deze boodschap niet naar buiten te hoeven brengen, waarin duidelijk zichtbaar is hoe ontzettend bang we voor elkaar zijn om werkelijk te benoemen wat er gaande is in onszelf en op de aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb elke dag in angst te leven voor aanvallen in woorden en fysiek van de ander=de mind, welke IEDER-EEN in zichzelf moet ervaren aangezien we allemaal ons mond houden en door ‘leven’ alsof er niets aan de hand is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren naar een ieder die niet wil starten met het proces van zelfverandering met als startpunt zelfoprechtheid, in plaats van in te zien dat ik boos ben op mezelf dat ik niet durf te spreken over het proces van zelfverandering met als startpunt eenheid en gelijkheid en ik in deze boosheid niet gelijk ga staan aan de zelfinteresse als weerstand die een ieder van ons heeft opgebouwd in angst voor verlies van ons geriefelijke leven als alles wat we kennen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te verliezen wat ik ken en in te zien dat ik alles wat ik ken en ooit geweest ben, zal ‘verliezen’ zoals ik het ken, welk verlies groteske vormen aan al nemen als ik niet bereid ben en/of durf te veranderen.

Ik stel mezelf ten doel de angst in mezelf te stoppen adem voor adem, dag voor dag, door het dagelijks schrijven, zelfvergeven en corrigeren van de mind-constructies opgebouwd als angst, om mezelf vrij te maken van angst als bewustzijn zodat ik effectief kan zijn in het spreken in eenheid en gelijkheid als Zelf ter ondersteuning van een Leven op Aarde in Eenheid en Gelijkheid voor Zelf en/als Alle Leven, waarin ik in/met mijn woorden geen polariteit als angst creeer maar Leven voor Ieder-Een Gelijk.

Ik stel mezelf ten doel geduld te hebben met mezelf en de ander door in te zien dat het proces van deconstructie van de mind als ongelijkheid behoorlijk veel tijd inneemt, minimaal 7 jaar om te komen tot een nulpunt, en van daaruit kan pas gestart worden met werkelijk opbouwen in gelijkheid, en dus leef ik dag voor dag, adem voor adem, mezelf vergevend en corrigerend en telkens brengend naar een startpunt in Zelfoprechtheid.

Ik stel mezelf ten doel de ongelijkheid als angst naar de ander=de mind te stoppen door alle oordelen als gedachten als polariteit terug te halen naar zelf en zelf te vergeven, en pas te spreken als ik vrij ben van oordeel.

Ik stel mezelf ten doel het proces in eerste instantie voor/als mezelf te wandelen ter verandering van mezelf, aangezien er alleen een werkelijke verandering kan plaatsvinden in de wereld als ik zelf ten volle verander, waarin ik de relatie met mezelf verander waarin de relatie met een ander verandert waarin de relatie met de wereld verandert waarin uiteindelijk de wereld kan veranderen.

Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:

www.equalmoney.org

Proces van relatie naar agreement:

www.desteniiprocess.com/courses/relationships

Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:

www.eqafe.com

Zelfeducatie free:

www.eqafe.com/free

www.desteni.net

Journey to Life:

7 jaar dagelijks schrijven

7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven

http://www.facebook.com/groups/journeytolife/

video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 67 – Mijn relatie met de natuur; de natuur als vervanging van een relatie

(Offline geschreven 8 juli 2012)

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een vervanging van een relatie nodig te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de natuur te gebruiken zodat ik me niet zo eenzaam voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets van paniek te ervaren nu ik niet meer in de rust van de natuur woon en tevens geen relatie heb, waardoor ik nergens meer in kan vluchten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vluchten in de natuur of in een relatie buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het niet lukt hier de internetaansluiting voor elkaar te krijgen, en ik zonder relatie, zonder natuur en zonder internet in dit nieuwe huisje woon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen wie ik ben alleen met de mensen om me heen die in de buurt wonen zonder verder connecties via internet of met vrienden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te definieren aan de hand van de natuur, internet, een relatie en vrienden, oftewel aan de hand van relaties in het algemeen dus in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te definieren in/als de mind als relaties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de natuur als leven te definieren, en me dus levend te voelen als ik in de natuur ben en niet levend als ik niet in de natuur ben, in plaats van een en gelijk als zelf als leven als adem te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf tuttig te vinden en te vinden dat ik een tuttig huis en tuintje te bouwen, in plaats van in te zien dat ik het kwetsbare leven tuttig noem aangezien het zo afsteekt tegenover de hardheid van de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik mijn tuttigheid als kwetsbaarheid laat zien, aangezien ik het hier in dit huisje niet kan verbergen, het is direct aan de buitenkant zichtbaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me aan de ene kant hier direct thuis te voelen en toch weer een andere kant te ervaren als angst voor/door de stap van verhuizing die ik genomen heb, waarbij het bijna lijkt alsof ik me hier niet direct thuis mag voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me hier niet direct thuis te mogen voelen aangezien ik als de mind dit niet vertrouw.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me direct thuis voelen niet te vertrouwen, en dus ga ik nog wat angst creeren en zoeken of er toch niet ergens een twijfel of een minpunt is, of eigenlijk ga ik het kleine minpuntje wat er is, namelijk dat het een klein tuintje is in een wat drukke buurt wat onveilig aanvoelt uitvergroten door de hele tijd bezig te zijn in de mind met het goedpraten van dit minpunt en het vergelijken van dit minpunt met andere tuintjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bezig te zijn met goedpraten van een minpunt in/als de mind en het vergelijken van het mindpunt in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn van harde geluiden, en steeds denk dat ze hiermee de schutting komen binnenvallen, in plaats van in te zien dat ik schrik van harde geluiden, en omdat ik het tuintje als onveilig ervaar maak ik direct een connectie tussen de harde geluiden en datgene waar ik bang voor ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een connectie te maken van iets in de werkelijkheid als triggerpunt met datgene waar ik op dit moment bang voor ben in/als de mind, en op deze manier een nieuwe connectie in/als de mind te maken in angst, zodat ik als angst kan blijven bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet goed te weten wat ik van de harde geluiden moet vinden, en voornamelijk doordat ik mezelf heb gedefinieeerd als iemand die van een stille woonomgeving houd, vind ik het bizar dat ik midden in een drukker woonwijkje ben gaan wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me gedefineerd te hebben aan het oude huis in het groen waar ik trots op was (en dankbaar!) dat ik er mocht wonen, en nu ik er niet meer woon heb ik niet meer iets om me aan vast te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het eigenlijk wel gezellig te vinden die drukte om me heen, maar er van mezelf iets van te moeten vinden want het kan toch eigenlijk niet zoveel lawaai de hele tijd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets te vinden van lawaai en geluiden om me heen, waardoor ik een weerstand creeer als ego die denkt er iets van te moeten zeggen, terwijl er eigenlijk niets aan de hand is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat er over me heen gelopen wordt als ik niets zeg van de harde geluiden om me heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te verdwijnen als ik niet word opgemerkt door de mensen om me heen, en dus trek ik mijn mond open om te laten zien dat ik er ben, heel subtiel en vriendelijk maar tegelijkertijd heel aanwezig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb heel subtiel en vriendelijk te doen terwijl ik niet zeker weet of er geen ego speelt die zich wil laten gelden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te verdwijnen als ik opga in de geluiden, in plaats van in te zien dat ik niet opga in de geluiden maar dat ik mezelf gelijk maak aan mijn reacties op de geluiden zodat de geluiden me niet meer storen en ik hier kan leven temidden van andere mensen die meer geluiden maken dan ikzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iedereen te veroordelen die meer geluid maakt dan ikzelf, en dus denk ik dat ik er iets van moet vinden of zeggen aangezien ik denk dat het niet ok is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het niet ok is als mensen meer geluiden maken dan ikzelf, in plaats van in te zien dat iedereen een ander programma heeft en een andere expressie, de een met meer en de ander met minder geluid.

 Als ik mezelf zie schrikken van harde geluiden, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf of ik iets vind van de geluiden en pas hier zelfvergevingen op toe. Ik luister naar de geluiden, laat de geluiden door me heen gaan. Als ik blijf reageren in mezelf en de geluiden echt buiten proportie zijn kan ik opstaan en vragen of het anders kan.

 Als ik merk dat ik de natuur mis, dan zie ik in mezelf wat ik op dat moment mis wat de natuur me geeft. Over het algemeen is het het ruisen van de wind die me ondersteunt in de adem. Ik adem, en indien mogelijk en/of gewenst sta ik op, pak mijn jas, loop naar buiten en 500 meter verderop zit ik in de natuur in het ruisen van de wind.

 Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het ruisen van de wind in de bomen te missen rondom het huis welke me een gevoel van leven geeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te leven via het ruisen van de wind in de bomen om het huis, en nu ik geen bomen meer heb om het huis waar de wind doorheen kan waaien, en ook geen mogelijkheid heb om dit te creeren rondom het huis, ervaar ik verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren van het missen van het ruisen van de wind door de bomen rondom het huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf dom te vinden dat ik het huis met bomen waar de wind doorheen kan ruisen heb opgegeven voor een huisje middenin een woonwijk met een tuintje waar geen grote bomen in passen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me afgesneden te voelen van de wind die ik geassocieerd heb met de adem, in plaats van zelf een en gelijk te zijn als de adem als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe het is om als de adem als het ruisen van de wind door de bomen te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet zijn als de adem als het ruisen van de wind door de bomen, in plaats van in te zien dat dat is wat ik geassocieerd heb met leven als adem, maar wat niet gelijk is als mezelf als Adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb adem als natuur als wind te definieren, waardoor ik blijf zoeken naar iets buiten mezelf wat lijkt op adem als wind als ruisen door bomen en ik mezelf als adem blijf missen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb leven te defineren met natuur en boom en wind en plant en dier maar niet met mens en dus niet met mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb Mezelf als Mens als Adem als Leven te defineren, waardoor ik niet geloof dat ik als mens in staat ben om te leven als Adem.

 Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf te zien in de woorden die ik schrijf, zodat ik als mens tot leven kan komen, een en gelijk aan, maar los van, de wind die door de bomen ruist.

www.desteniiprocess.com

www.equalmoney.org

www.eqafe.com/free

www.desteni.net