Dag 293 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Onverschillig – Een staartje

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 287 – Trigger Characters – Onverschillig-1

Dag 288 – Trigger Characters – Onverschillig – Reactiedimensie

Dag 289 – Trigger Characters – Onverschillig – Reactiedimensie-vervolg

Dag 290 – Trigger Characters – Onverschillig – Angstdimensie

Dag 291 – Trigger Characters – Onverschillig – Fysieke Gedragsdimensie en Consequentiedimensie

Een staartje in het uitschrijven van het Trigger Character Onverschillig (dank voor de support).

Ik zie dat ik twee woorden door elkaar haal, namelijk ‘luisteren’ en ‘horen’.

Wat er gebeurt is dat een persoon ‘ja’ zegt voordat ik helemaal uitgesproken ben en als ik vraag of de ander gehoord heeft wat ik gezegd heb, is het antwoord nee.

Wat ik hierin interpreteer is: ‘er wordt niet geluisterd maar wel gedaan alsof’.

En hierin gaat het hele mechanisme in mij aan welke ik heb uitgeschreven in de 5 blogs.

Ik interpreteer dit al voordat ik nagevraagd heb of de woorden gehoord zijn. In deze fractie van een seconde is er dus al een karakter aangegaan in interpretatie, en in/als dit karakter vraag ik of de ander gehoord heeft wat ik zeg, waarin de ander nu nee zegt. Ook hier weet ik niet werkelijk wat er gebeurt in de ander en waarom, want ik ben al aanwezig in een karakter.

Waarin ik de ander niet zie maar alleen mezelf in reactie; en dus niet zie en onderzoek waarom diegene in dat moment niet hoort wat ik zeg, en/of ja en/of nee zegt. Dat kan door van alles komen, dat is niet aan mij om in te vullen want mijn invulling is altijd een interpretatie van de werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het feit dat er ja wordt gezegd voordat ik ben uitgesproken, te interpreteren als ‘er wordt niet geluisterd maar wel gedaan alsof’, waarin ik mezelf als dit karakter zie als interpretatie, welk karakter ik gecreeerd heb op ooit een ervaring van waar ja gezegd wordt voordat ik ben uitgesproken’, en hierin realiseer ik me dat ik destijds nooit gevraagd heb of de woorden gehoord zijn, maar dat ik interpreteerde door de toon in de stem en het snelle ja als reactie, dat de woorden niet gehoord werden en hierin heb ik geinterpreteerd dat er niet werkelijk naar me geluisterd werd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een toon van ‘ja’ zeggen en de snelheid van dit ja zeggen te interpreteren als dat er niet geluisterd wordt, zonder ooit na te vragen of er gehoord is wat ik zeg en zonder ooit te onderzoeken of er begrepen wordt wat ik wil zeggen, en zonder in mezelf te onderzoeken wat ik zeg en of ik begrijp wat ik zeg, en zonder mezelf in/als deze reactie te begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander te willen dwingen naar mij te luisteren, waarin ik dit luisteren invul als ‘bevestigen op de juiste toon dat je me gehoord hebt en begrijpt wat ik zeg’, waarin de ‘juiste toon’ een toon is waarin ik me begrepen voel, en dus die mij bevestigt in/als mijn gevoel, in plaats van mezelf te leren mezelf te begrijpen door zelfonderzoek toe te passen ten aanzien van de woorden die ik spreek en de reacties in mezelf en hierin mezelf te vestigen in/als zelfvertrouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bevestigd te willen worden door een ander in mijn gevoel, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dat ik door een ander, bevestigd wil worden in een reactie als gevoel dus in de geest ter compensatie van een gemis aan vestiging in mezelf in/als zelfvertrouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het snelle ja van de ander te interpreteren als ‘een verkeerde reactie’ welke mij niet bevestigt, niet geruststelt en dus geen ‘ervaring van vertrouwen wekt’ in de geest in mijn gevoel, en dus ga ik op oorlogspad, en ‘vind’ hierin dat de ander mijn woorden niet gehoord heeft, wat me een reden geeft in reactie te schieten in/als karakter, en hierin te gaan schieten als mijn woorden van boosheid afvuren, op de ander en/of in en op mezelf op de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb energie te genereren door woorden af te vuren in boosheid in mezelf op mezelf als de geest, en hierin mezelf constant aan te vallen, en dus constant oorlog te voeren in, als en met mezelf, en zo een constante energiestroom te garanderen ter overleving van mezelf in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onverschillig te worden ten aanzien van mezelf in zelfvertrouwen door in een fractie van een seconde in/als reactie in een karakter te schieten, en hierin in onverschilligheid, woorden af te vuren op mezelf en/of de ander alsof ik het recht hiertoe heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het recht heb om oorlog te voeren en woorden af te vuren als ik iets interpreteer en hierin denk en geloof dat mij onrecht aangedaan wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in boosheid in/als mijn eigen interpretatie van een ja zeggen, te vragen of er gehoord is wat ik zeg, en hierin als in/als karakter iets te vragen, waarin ik een antwoord in/als reactie in/als karakter van een ander uitlok, en als die ander dan zegt ‘nee, ik heb je niet gehoord’, kan ik zeggen in mezelf, ‘zie je wel, ik heb gelijk’, en voila, een positieve ervaring in superioriteit naar de ander toe is gemanifesteerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een positieve ervaring van superioriteit te manifesteren ten opzichte van een ander door in/als karakter een ander uit te lokken.

Als ik mezelf zie reageren op een ja zeggen van een ander, welke ik zie als snel en op een toon die ik interpreteer als ‘niet luisteren’, dan stop ik, ik adem. Ik adem in, zie wat er in me opkomt, flagpoint dit ter onderzoek, adem uit, en laat los.

Ik realiseer me dat ik reageer, en dus dat ik een simpel ‘ja’ interpreteer en hierin aanga als een karakter.

Ik onderzoek de woorden die ik gesproken heb en mezelf in de woorden die ik gesproken heb. Ik zie of ik mezelf begrijp in wat ik spreek.

Als ik zie in mezelf dat de woorden niet zelfoprecht zijn doordat ik zelfonoprecht ben in dat moment, dan blijf ik stil in mezelf, ik adem.

Als ik werkelijk wil dat de woorden gehoord worden en/of zeker wil weten of en dat de woorden gehoord zijn, vraag ik de ander of die de woorden gehoord heeft, en als dit niet zo is, herhaal ik de woorden die ik gesproken heb.

Als ik een emotie van onrecht ervaar in mezelf en hierin denk en geloof dat ik het recht heb om woorden af te schieten, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat, los van wat een ander doet of niet doet, ik geen enkel recht heb op het afschieten van woorden, in geen enkel moment. En dus realiseer ik me dat als ik dit wel zo ervaar, ik mezelf ergens onrecht aandoe door iets te interpreteren en mijn interpretatie te geloven, en dus dien ik deze interpretatie nader te onderzoeken.

Ik stel mezelf ten doel mijn interpretaties die leiden tot een ervaring van onrecht te onderzoeken in mezelf door toepassing van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie en hierin de verschillen als ongelijkheid in en als mezelf een voor een te in te zien, zelf te vergeven en zelf te corrigeren, waarin ik mezelf in staat stel het karakter van onverschilligheid te ontmantelen.

In voorgaande posten heb ik de connectie naar de oorspronkelijke gedachte ‘je doet alsof’ toegevoegd, waardoor ik de verantwoordelijkheid terug haal naar zelf door te zien dat ik op een gedachte in en als mezelf reageer, waarin ik een heel karakter tot leven brengt.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vestigen in/als zelfvertrouwen door zelfonderzoek en zelfbegrip ten aanzien van de karakters in/als de geest die ik geworden ben, welke ik uitschrijf, zelfvergeef en zelfcorrigeer.

Quantum Mind Self Awareness – STEP 1

Quantum Mind Self Awareness – STEP 2

*

Uitgewerkte Trigger Characters:

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 280 – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

Dag 276 – Trigger Characters – Ontkenning-1

Dag 277 – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

Dag 281 – Trigger Characters – Ontkenning – Reactiedimensie

Dag 282 – Trigger Characters – Ontkenning – Consequentiedimensie en Fysieke Gedragsdimensie

Dag 283 – Trigger Characters – Afwachtend-1

Dag 284 – Trigger Characters – Afwachtend – Reactiedimensie

Dag 285 – Trigger Characters – Afwachtend – Angstdimensie en Fysieke Gedragsdimensie

Dag 286 – Trigger Characters – Afwachtend – Consequentiedimensie

———————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 19 – Nee zeggen – Wat is Waan?

Nee zeggen zonder weg te lopen. Zonder de ander weg te sturen/te vragen weg te gaan. Zonder in de mind te verdwijnen in boosheid, beledigdheid, verongelijking. Nee zeggen als niet toelaten, niet toestaan. Staan in mezelf en nee zeggen.

Mij is het tot nu toe niet gelukt. Met alle gevolgen van dien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorm verdriet en spijt te ervaren dat het me niet gelukt is nee te zeggen als niet toestaan zonder weg te lopen, zonder de ander te vragen weg te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bijna niet te kunnen schrijven uit schuldgevoel dat het me niet gelukt is nee te zeggen als niet toestaan zonder weg te lopen of de ander te vragen weg te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om in mijn schuldgevoel te verdwijnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen dat ik het zo ver heb laten komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik het zo ver heb laten komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te verwachten van mezelf dat ik het zo ver zou laten komen en dan toch zeg stop, tot hier niet verder, nu is het genoeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik heb gezegd stop, tot hier niet verder, nu is het genoeg, omdat ik het daarvoor zo ver heb laten komen, waardoor ik denk of waardoor het lijkt dat ik het nu niet meer mag stoppen omdat ik het zover heb laten komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bijna niet te kunnen ademen omdat ik het zover heb laten komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik de ander heb vernietigd door eerst hoop te geven en vervolgens te stoppen, in plaats van in te zien dat de ander ook in het proces is gestapt met mij en dit in zichzelf heeft toegestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de ander hoop heb gegeven, in plaats van in te zien dat ik mezelf hoop heb gegeven door mijn hoop te vestigen op een relatie met iemand buiten mij, en nu in paniek ben omdat ik dit gestopt heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de mind nog te creeren in plaats van mezelf direct te stoppen en vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat het gestopt is met de ander doordat het zo snel is gegaan, en ik er vanuit ben gegaan dat het niet zou stoppen tussen ons.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bijna niet verder te durven uit angst dat ik geen antwoorden heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen wel de illusie in te laten zien maar geen antwoorden te kunnen geven, waardoor er niets is om in op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien waarin ik kan opstaan, wat inhoudt dat ik mezelf niet zie door alle oordelen die ik over mezelf heen heb gelegd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik niet eerst in zelf ben gaan staan voordat ik een relatie gestart ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik dit punt wat we nu doorlopen niet aan het begin heb doorgelopen waardoor gelijk duidelijk wordt of we wel of niet alleen staan, in plaats van in te zien dat ik dat niet gedaan heb doordat ik niet alleen sta, en de ander ook niet, en daarom hebben we het samen geprobeerd om via de ander alleen te gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik via de ander alleen kan gaan staan en dat de ander via mij alleen kan gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat datgene waarvoor ik bang was 1 jaar terug, als ik de ander en mezelf alleen zou gaan laten staan, nu alsnog gebeurd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat nu alsnog gebeurd is waarvoor ik 1 jaar terug bang was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat de ander het niet gaat redden maar dat ik niet in staat ben om voor de ander te gaan staan waardoor deze in mij kan opstaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de ander in mij kan opstaan, in plaats van in te zien dat dat ongetwijfeld de mind is die dit voorspiegelt, zodat de ander als de mind in mij kan opstaan en ik als leven voorgoed verloren ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik als leven voorgoed verloren ben als ik de ander in mij laat opstaan, in plaats van in te zien dat ik bang ben dat ikzelf als mind als illusie van leven voorgoed verloren ben als ik in mezelf opsta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat en hoe de mind alles omdraait.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de vernietiging van (mezelf als) de mind volledig onderschat te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om op te staan in datgene wat ik 1 jaar terug in mezelf zag, namelijk door het stoppen van mijn participatie in mijn emoties en angst om alleen te gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er nu een laag bovenop gecreeerd te hebben met schuldgevoel voor de ander, waardoor het moeilijker is om hierin op te staan, in plaats van in te zien dat die schuldgevoelens allang aanwezig waren, waardoor ik niet in staat was om op te staan; ze zijn nu zichtbaar geworden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik schuldgevoelens gecreeerd heb in de ander waardoor het moeilijker is om op te staan, in plaats van in te zien dat deze schuldgevoelens allang in de ander aanwezig waren; ook bij de ander worden ze nu duidelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik dit proces samen met x kan lopen, dat ik veilig ben in zijn aanwezigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander nodig te hebben als bevestiging van wie ik ben, om vervolgens boos te worden als hij mij bevestigt als mind, want die ben ik niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik het zover heb laten komen, in plaats van in te zien dat ik het zover heb laten komen doordat ik ergens wel inzag hoe moeilijk het zou zijn de participatie in relaties in/als de mind te stoppen, niet ziende dat door uitstel het alleen maar moeilijker wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het stoppen en opstaan moeilijker te maken door het uit te stellen, onderwijl ook ziende dat we zoveel andere punten eerst doorlopen hebben waardoor het mogelijk is de relaties in/als de mind te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik het stoppen en opstaan moeilijker heb gemaakt door het uit te stellen, in plaats van in te zien dat ik het uitstellen nodig heb gehad om in te zien wat ik geworden ben en moed te verzamelen om op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor dit stoppen van relaties in/als de mind, en het daarom uitstel, onderwijl bang zijnde dat als ik te lang blijf ik het niet meer kan stoppen, in plaats van in te zien dat ik het dan niet meer kan stoppen doordat ik het zolang heb uitgesteld waardoor het steeds moeilijker wordt om te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten en te zien of ik dit anders had kunnen doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen omdat ik niet zeker weet of ik het juiste heb gedaan, in plaats van in te zien dat ik daar al 1 jaar (en mijn hele leven) mee bezig ben, met het wel of niet juist doen in/als de mind, wat constant een soort van vrije keuze met zich meebrengt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat we een keuze hebben in/als de mind, in plaats van in te zien dat we alleen kunnen kiezen wie we zijn in ieder moment, zelf-oprecht of zelf-onoprecht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het lastig te vinden te zien wat zelf-oprecht en wat zelf-onoprecht is, wat aangeeft dat ik dit probeer te zien in/als de mind, wat eigenlijk weer hetzelfde is als goed en fout; alleen door het stoppen en vergeven van dit oordeel van goed en fout in/als de mind kan ik zien wie ik ben als zelf; als ik zie wie ik ben als zelf zelf-oprecht zal ik het weten want dan ben ik het en is er geen zelf-twijfel meer, ontstaan door de keuze tussen goed en fout in/als de mind waarin ik me afscheid van zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het niet waard ben om op te staan doordat ik geloof dat ik dit verpest heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te gaan twijfelen aan het hele proces wat ik wandel doordat ik het niet in praktijk heb kunnen zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het me nooit lukt om het proces in praktijk te zetten en daarom wil ik direct het eindpunt bereiken zodat ik het in de praktijk bevestigd zie en ik niet aan mezelf hoef te twijfelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om hierin op te staan en zichtbaar in de wereld te staan doordat ik geloof dat ik het verpest heb doordat het me niet gelukt is het in de praktijk te zetten, in plaats van in te zien dat ik het in de praktijk aan het zetten ben door te schrijven, zelfvergevingen en zelfcorrecties toe te passen en hierin de mind te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets in/als de mind in de praktijk te willen zetten, om, als dit niet blijkt te lukken, onzeker te worden over het proces van het stoppen van de mind zodat ik niets meer creeer in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden dat het niet is gelukt om dit in/als de mind in de praktijk te zetten en het vervolgens te stoppen, dus eigenlijk wil ik het stoppen via de mind (=via de ander).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te willen stoppen via de ander = de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles via de ander (= de mind) te willen doen, en niet te zien hoe het anders kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet meer te kunnen/durven/mogen ontspannen omdat het me niet gelukt is, wat dus inhoudt dat ik me niet kan/durf/mag ontspannen doordat ik me schuldig voel dus door mijn eigen oordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel pijn te ervaren van wat ik zie als spiegel in de ander, hoever weg in de mind door het oordeel en schuldgevoel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het oordeel en schuldgevoel in de ander alleen maar versterkt heb door in zichzelf te laten zien terwijl ik zelf nog niet vrij ben van oordeel, en de ander dus met oordeel als voorbeeld in zelf laat zien.

Ik wens niemand toe dit te ervaren, en ondertussen is dit wat we allemaal ervaren waardoor we niet in zelf willen/durven zien. Wat is ‘dit’? Het zelfoordeel om wat we hebben toegestaan en aanvaard hebben in onszelf als de ander als de wereld te creeren.

Waar is de genade voor mezelf?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen genade voor mezelf te kunnen vinden, in plaats van in te zien dat dat het proces is, het een voor een vergeven van alle structuren en oordelen en het veranderen van onszelf, en dat alleen daarin de genade voor/als onszelf ligt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de enige ben die zo slecht is, die het zover laat komen en daarmee zoveel verdriet en verwarring creeert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik naast iemand kan staan in dit proces, terwijl ik in dezelfde structuur verward zit als diegene en ik diegene dus constant onderuit haal, en vice versa.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het mogelijk zou zijn dit proces met x te wandelen terwijl we constant in een babylonische spraakverwarring verkeren doordat we 2 verschillende talen spreken, letterlijk en figuurlijk.

Wat is Waan?

Waan is een volkomen verdwijnen in de mind, geen rust meer kunnen/durven/mogen vinden in het fysiek, voortkomend uit zelfoordeel en schuldgevoel wat niet onder ogen gezien wordt.

De wereld als onszelf verkeert in een waan. Degenen die uiterlijk in een waan verkeren noemen we gek, de drugs gebruiken we als excuus voor de waan om niet in de waan zelf (als wie we zijn geworden) te hoeven zien. Ondertussen draaien we door van binnen en van buiten.

Stop de Waan. Stop de Mind. Stop jezelf als de Mind nu het nog kan hier op aarde. Voor iedereen die (een beetje) tijd heeft om hierin te investeren, die al voorzien is van de basisbenodigdheden als huis en voedsel en internet. Stop de enorme pijn in jezelf als de ander, voortkomend uit afsplitsing van het leven door te verdwijnen in de mind als (zelf)oordeel, geprojecteerd op de ander in de wereld.

http://www.desteniiprocess.com

http://www.equalmoney.org

Ik verbind mezelf met mezelf door de waan als zelfoordeel te stoppen in/als mezelf, zodat ik kan/durf/mag rusten in mijn fysiek.

Ik verbind mezelf met mezelf tot het stoppen van de waan in mezelf als proces totdat/zodat ik hierin de ander als mezelf kan ondersteunen hetzelfde toe te passen; om alles toe te passen waartoe ik in staat ben om datgene te stoppen wat ik hier heb zien gebeuren als waan.

Ik verbind mezelf met mezelf door de enorme angst onder ogen te zien die ik ervaar bij de gedachte om hierin een levend voorbeeld te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik perfect moet zijn om een levend voorbeeld te zijn, en als ik dat niet ben, dan ben ik het niet waard een levend voorbeeld te zijn.

Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf te ondersteunen in de wankele stappen in dit proces, totdat ik stevig sta in en als mezelf, ongeacht de twijfel en de angst die ik ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel angst en twijfel en zelfoordeel te ervaren dat ik niet durf door te gaan, in plaats van in te zien dat dit onderdeel is van het proces, dat ik hierin inzie wat ik geworden ben als angst en twijfel en zelfoordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een voorwaarde voor mezelf te creeren om op te staan, namelijk dat ik vrij ben van zelfoordeel en geen acties meer onderneem voortkomend uit dit oordeel als de mind, in plaats van in te zien dat ik zelfoordeel ben geworden en dat het opstaan hierin  bestaat uit dit zelfoordeel in te zien, te stoppen, te vergeven en te corrigeren tot levend wezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de oplossing ben voor de ander zodat ik niet alleen hoef te staan, in plaats van in te zien dat ik de oplossing ben voor mezelf.