Dag 370 – Jammeren op werk – vervolg

Dag 369 – Jammeren op werk

Als ik mezelf zie denken ‘ik wou dat J terug was’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik zelf geen verantwoordelijkheid neem voor hetgeen gedaan moet worden in een dag, en dat ik als gevolg, ga denken en zo ook geen verantwoordelijkheid neem voor mijn gedachten in en als de geest, maar in plaats hiervan mijn verantwoordelijkheid probeer af te schuiven in en als de geest in een poging mezelf te verlichten en onder de taken uit te komen, wat geen werkelijke fysieke verlichting is maar slechts een illusie in de geest, terwijl hetzelfde werk nog steeds gedaan dient te worden.

Ik stel mezelf ten doel participatie in gedachten als ‘ik wou dat J terug was’ direct te stoppen, te ademen, te focussen op de taken die er liggen en deze 1 voor 1, adem voor adem op te pakken.

Als ik mezelf boos zie worden op het computersysteem omdat het zoveel meer werk is dan het vorige systeem, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat boos worden wederom een poging is in de geest om onder de taken die gedaan moeten worden uit te komen en energie te genereren die mij voortduwen in het toepassen van de taken.

Ik stel mezelf ten doel om de taken die gedaan moeten worden, 1 voor 1 op te pakken, mezelf steeds terug te brengen in en als de adem, en te bewegen. Eventueel spreek ik hardop zelfvergevingen uit onderwijl om mezelf werkelijk te ontlasten van de energetische lading die ik heb opgebouwd ten aanzien van het nieuwe computersysteem en het uitvoeren van taken en om te zien wat er aan ongelijkheid aanwezig is in mezelf waar ik boos om word.

Als ik mezelf zie participeren in een vergelijking van het vorige en het huidige computersysteem, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in en als vergelijking van twee systemen, mezelf verongelijk doordat er in en als een vergelijking van systemen altijd een ongelijkheid plaatsvindt welke een winnaar en een verliezer geef, een plus en een min pool, en dus energie genereert waarin ik mezelf afscheid van mezelf in en als het fysiek.

Ik verbind mezelf door vergelijkingen van systemen te stoppen en zelfvergevingen toe te passen op hetgeen ik tegenkom als verongelijking in en als mezelf, in en als een onderzoek waarin ik denk en geloof een verliezer of winnaar te zijn en energie te ‘winnen of verliezen’.

Ik stel mezelf ten doel te werken met het huidige computersysteem en mezelf hierin adem voor adem te bekwamen zodat ik de werkzaamheden eenvoudig en prettig kan uitvoeren, onafhankelijk van hoeveel werk het is, aangezien de hoeveelheid er niet toe doet als ik adem voor adem mezelf beweeg en doe wat er gedaan moet worden.

Ik stel mezelf ten doel de fouten in het huidige computersysteem te noteren en te bespreken met de helpdesk of het hoofdkantoor.

Als ik mezelf ongeduldig zie worden van de vertraging in het huidige systeem, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me heb ingesteld op een bepaald tempo, welke niet gelijk loopt met het tempo van het computersysteem, oftewel onze systemen zijn fysiek niet op elkaar afgestemd.

Ik realiseer me dat het computersysteem zich niet aan op mij kan afstemmen, en dus dien ik me af te stemmen op het computersysteem en zo fysiek gelijk te bewegen.

Ik verbind mezelf door mezelf te stoppen in het automatische tempo in de geest en te zien wat de energetische ervaring inhoudt die opkomt in en als ongeduld. Het is een fysiek onprettige ervaring en ik heb hier iets fysiek gemanifesteerd welke ik steeds ontloop, en dus stel ik mezelf ten doel te onderzoeken wat deze ervaring inhoudt en zelfvergevingen toe te passen op de bevindingen en op de ervaringen zelf. Ik stel mezelf ten doel te zien hoe deze ervaring gerelateerd is aan tijd en geld.

Als ik mezelf zie jammeren halverwege de werkdag over de hoeveelheid werk die nog gedaan moet worden, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik het niet eenvoudiger maak door te gaan jammeren in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waar ik nu werkelijk om jammer in het moment, wat ik jammer vind, waar ik me van heb afgescheiden en hoe ik hierin een draaikolk van emoties gecreeerd en gemanifesteerd heb in en als mijn fysiek.

ik verbind mezelf door de afscheiding in en als een geloof en gedachten op ervaringen van gemis van iets of iemand buiten mezelf, te stoppen, mezelf te ondersteunen in en als de adem, en mezelf voort te bewegen, in en als de realisatie dat alleen ikzelf dit kan doen en dat dit voor iedereen ‘geldt’.

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte als ‘ik red het niet’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in de geest, vooruit zie in alle taken, waarin ik verdwijn in de geest, en waarin ik dus niet te redden ben.

Ik realiseer me dat ik gered wil worden in en als de geest, waarin ik me realiseer dat ik alleen mezelf kan redden door te stoppen met participatie in en als de geest, in en als gedachten als ‘ik red het niet’.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met vooruit zien in de geest, eventueel een lijstje te schrijven op papier met wat er gedaan moet worden die dag om zo de geest te ontlasten, en 1 voor 1 deze taken op te pakken en fysiek uit te voeren, waarin ik mezelf voortbeweeg, in en als ondersteuning van mezelf.

Als ik mezelf zie participeren in en als een ervaring van geen zin hebben, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik deze ervaring opgebouwd heb in en als de zinloosheid van de geest in participatie in gedachten als oordelen over ‘overbodige’ handelingen’.

Ik realiseer me dat wellicht de handelingen overbodig zijn, dat het anders gekund zou hebben, maar dat dit nu eenmaal het systeem is waar we mee werken en dat dit zo dient te worden voortgezet, waarin ik me realiseer dat het creeren van gedachten als oordelen hierover, juist de ervaring van zinloosheid in mij manifesteert, waardoor ik geen zin meer heb.

Ik stel mezelf ten doel de gedachten ten aanzien van ‘overbodige handelingen’ te stoppen in mezelf, en de taken van het nieuwe systeem op te pakken, mezelf hierin te bekwamen en deze zo effectief mogelijk uit te voeren en zo fysiek samen te werken met wat hier is, onafhankelijk van hoe het ‘was of zou kunnen zijn’.

Ik stel mezelf ten doel het algemene onderliggende patroon van de ervaring van ‘verongelijking’ nader te onderzoeken en te zien waar ik in en als geloof in en als als gedachten als oordeel gemanifesteerd heb in en als afscheiding van mezelf, en hierin mezelf te vergeven en corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel te zien wat ik jammer vind in en als mezelf en hierin de afscheiding die ik in mezelf gemaakt heb, te stoppen, te onderzoeken, zelf te vergeven en mezelf te corrigeren, adem voor adem, dag voor dag.

Desteni-I-Process – Lite – Gratis

———————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 369 – Jammeren op werk

De afgelopen twee weken was mijn collega op werk op vakantie. Ik werk in een winkel waarin we grotendeels samen de voorraad op orde houden. Er zijn 3 andere collega’s die meewerken, maar die voornamelijk in een ander filiaal staan, en dus minder zicht op de voorraad hebben in het filiaal waar ik werk. En dus betekent vakantie voor de 1, aardig wat meer werk voor de ander, in hetzelfde aantal dagen werk.

Dit is al veel langer zo en is te doen en als het niet te doen zou zijn is er de mogelijkheid om dit te bespreken en te zien of dit anders is op te lossen. Echter we hebben een nieuw systeem welke veel meer handelingen en administratieve zaken vraagt, en welke nog niet helemaal goed werkt. Tevens waren onze vakanties direct na elkaar gepland, dus we hadden geen overlapperiode. Dit gecombineerd met het ‘prive-proces’ wat gewoon doorgaat en wat ik tevens niet kon delen met de collega – hij was er immers niet – was het aardig doorduwen de afgelopen 2 weken en heb ik mezelf behoorlijk wat zien ‘jammeren’ binnenin mij, op werk. Wat zelfvergevingen op de ervaring van het jammeren op werk waar ik zelfverantwoordelijkheid voor wil nemen.

Computer

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb iedere werkdag de afgelopen 2 weken te denken ‘ik wou dat J terug was’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb 2 weken lang boos te zijn op het computersysteem omdat het zoveel meer werk is, en zo niet praktisch op de werkvloer in vergelijking met het vorige systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verongelijkt te voelen in en als reactie in mezelf, waarin ik reageer op het nieuwe systeem, welke zoveel minder praktisch is op de werkvloer door vele handelingen in verschillende schermen die nodig zijn om een bestelling te maken met tevens een vertraging in iedere handeling doordat het op internet is aangesloten, waarin ik zie dat ik het nieuwe systeem met het oude vergelijk, het oude ‘eenvoudiger werken’ vind en dus reageer in het werken met het nieuwe systeem, en hierin mezelf verongelijk in en als reactie in mezelf, voortkomend uit een vergelijking die ik maak in de geest tussen ‘het oude en het nieuwe systeem’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verongelijken door systemen met elkaar te vergelijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ongeduldig te worden van de vertraging in het nieuwe systeem in iedere handeling waarin ik niet ‘lekker door kan werken’, welke dus aangeeft dat ik niet aanwezig ben in de adem, fysiek, en samenwerk met het systeem, maar ‘lekker door wil werken’ in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘lekker door te willen werken’ in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb keer op keer te jammeren in mezelf en halverwege elke werkdag het op te willen geven in de geest, welke komt doordat er nog zoveel handelingen moeten gebeuren door de dag heen, welke ik aan het einde van de dag weer voor elkaar heb, ook al is het steeds een uurtje later voordat ik klaar ben, welke ik ook had kunnen doen zonder jammeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te gaan jammeren in mezelf door ‘vooruit te zien‘ in wat ik nog allemaal moet doen, in relatie tot de tijd die ik heb, in plaats van hier, adem voor adem, de zaken een voor een op te pakken totdat het gedaan is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te gaan jammeren in mezelf als ik veel werk en veel verschillende handelingen te doen heb op een dag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te gaan jammeren en denken ‘ik red het niet’, terwijl ik zie dat ik het gewoon kan doen, en dat het meer een ‘geen zin hebben’ is in alle nieuwe handelingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben in alle nieuwe handelingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de vele handelingen als overbodig te zien aangezien ze niet nodig waren in het vorige computersysteem, en ze hierin als ‘zinloos’ te ervaren waardoor ik er geen zin in heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van ‘geen zin hebben’ te creeren in mezelf door een oordeel als ‘overbodig’ in en als de geest, gemaakt in een vergelijking in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van ‘geen zin hebben’ te creeren in mezelf door participatie in oordelen en vergelijkingen in de geest, in plaats van in het fysiek samen te werken met wat hier is en te ademen.

Zelfcorrecties volgen want……..ik ga zo naar werk. lol.

Computer

—————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 341 – Kan ik het verleden herstellen?

Recent werd me duidelijk dat ik met iets uit het verleden blijf lopen en dit mee laat tellen in een beslissing of situatie in het moment. Dit doe ik ten aanzien van mezelf en ten aanzien van anderen, waardoor ik feitelijk nooit een beslissing kan en durf te nemen. Ik kan zogezegd niet loslaten, waarvan ik nu gelukkig weet dat loslaten betekent zelfvergeven, want alleen loslaten was voor mij een term met weinig praktische toepassing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het verleden te willen herstellen, in plaats van in het moment te zien wat het beste is in de situatie binnen de huidige omstandigheden, los van wat eraan vooraf is gegaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vast te houden aan een ervaring in het verleden, en dus vast te houden aan een ervaring in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te houden aan wrok of verlangen van in het verleden gesproken woorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb, dat als ik wel het verleden loslaat en een beslissing in het heden neem, ik mezelf achteraf onverwacht, om de oren sla met hetgeen ik heb nagelaten in het verleden, nagelaten als kans gemist, waardoor ik in het heden volledig onderuit ga en ga twijfelen, waarin ik mezelf opsplits en de beslissing in duigen valt, en zo ook ik in duigen val door de beslissing niet te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me vast te houden een ervaring met iets en/of iemand buiten mezelf in het verleden, waarin ik me afhankelijk maak van iets ouds buiten mezelf, welke dan moet vervangen door iets nieuws buiten mezelf om het oude los te kunnen laten, waardoor ik steeds opnieuw in tweeen gesplitst word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb hier te blijven in en als mezelf, in en als de adem, en vanuit dit startpunt een beslissing te maken, maar altijd gebaseerd op een ervaring in het verleden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren – zeg gerust paranoia – voor het maken van de verkeerde beslissing, waarin het woord verkeerd al aangeeft dat ik de beslissing afhankelijk maak van iets of iemand buiten mezelf, en ik hierin dus een verkeerde keuze kan maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen idee te hebben wat ik wil, als werkelijke zelfwil, als wat het beste is, en hetgeen ‘als wat het beste is’ wederom te baseren op wat ik zie als beste in de geest, waarin mijn hele zelfwil niet voorkomt of waarin ik ‘geestwil’ zie als zelfwil en deze juist de overhand neemt en zelfzucht wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik kan het gewoon niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren ‘ik wil het gewoon niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te voelen dralen in een niet-richting geven van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik NU een beslissing moet nemen, ook als ik duidelijk zie dat er nu geen beslissing te nemen valt of nodig is, en mezelf dus onnodig in de geest gevangen te houden in een vraagstuk over een beslissing die nu helemaal niet nodig en niet mogelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf weg te houden van wat er in het moment, hier in het fysiek zich afspeelt, en mezelf hierin te saboteren en ineffectief te maken.

*

Als ik mezelf zie dralen in in de geest in vraagstukken die momenteel niet beantwoord of beslist hoeven te worden, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf afleid in de geest om mezelf weg te houden van het fysiek in en als fysieke effectiviteit, en mezelf zo onmogelijk, indirect, onduidelijk en zonder richting houd, precies zoals de geest bedoel is ter controle van de fysieke mens en ter controle van het fysieke bestaan op aarde.

Ik realiseer me dat als ik mezelf afleid met terugkerende gedachten patronen, ik hierin niet effectief mezelf vergeven heb en onderzocht heb wat ik werkelijk wil, en er dus een en ander te onderzoeken en zelf te vergeven is, waarvoor ook tijd is, aangezien er helemaal geen beslissing genomen hoeft te worden.

Ik realiseer me dat de geest vooruit loopt op de fysieke zaken en zo onrust stookt.

Ik verbind mezelf met mezelf door de terugkerende gedachten patronen nader te onderzoeken, uit te schrijven, zelf te vergeven, totdat en zodat ik helder word in de punten van onzekerheid.

Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf in mijn dralend gedrag, vast te houden, hier te brengen, zelf te vergeven.

Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf de in het verleden gemaakte beslissingen in en als de geest, die ik vroeg of laat als ‘verkeerd’ zie, te vergeven, en te onderzoeken waaraan ik me vasthoud buiten mezelf in de geest, waardoor ik een verkeerde beslissing in de geest heb genomen, aangezien hetgeen ik aan vasthoud, zal verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren van het verliezen waaraan ik me vasthoud in de geest, en zo keer op keer mis te grijpen, in plaats van in te zien dat ik mezelf in en als zelfbegrip en zelfvergeving, vast kan houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten of het me lukt mezelf volledig te vergeven, welke komt doordat ik niet weet of het me lukt mezelf door te duwen en de zelfverandering volledig te leven, en alleen als ik de zelfverandering leef, heeft mijn zelfvergeving werkelijk zin.

Ik stel mezelf ten doel de zaken 1 voor 1 te benaderen, en het oude volledig in te zien, zelf te vergeven en te onderzoeken op mogelijkheden voordat ik een nieuwe mogelijkheid overweeg en onderzoek, zodat ik voorkom dat het een vergelijken wordt welke altijd een ‘verkeerde beslissing’ met zich meebrengt, aangezien een vergelijk aanwezig is in de geest, verre van gelijkheid.

Full quantum systemization consciousness currents and choice part 2

Quantum Systemization – Consciousness Currents and Choice – Part 2

—————————————————————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 310 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Uitwerking van de dimensies zoals geschreven in:

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Dag 301 – ‘Het is me teveel’ – Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie

Dag 302 – ‘Het is me teveel’- Herinnering

Dag 303 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie

Dag 304 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg

Dag 305 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-2

Dag 306 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-3

Dag 308 – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie

Dag 309 – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie

Reactiedimensie (emoties en gevoelens):

Angst, paniek, irritatie, boosheid, onmacht, onzekerheid, zekerheid, verdriet

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren en creeren naar aanleiding van de Gedachte ‘ik kan het niet – ik weet het niet’, waarin ik denk en geloof dat ik angst ervaar om de fysieke taken niet aan te kunnen, in plaats van in te zien dat de angst die ik ervaar, te maken heeft met de reacties in mezelf die ik oproep door het creeren van een Gedachte in een moment waarin ik verlies van controle ervaar tegenover een ander wezen en/of in een gebeurtenis, en deze ketting van reactie als overweldigend ervaar, waarin ik angst ervaar hierdoor overweldigd te worden en blijven, niet ziende dat ik de ervaring van overweldiging in eerste instantie zelf in de geest gecreeerd heb, en gemanifesteerd tot een persoonlijkheid als ‘Het is me teveel’, welke de controle over mijzelf moet behouden op het moment dat ik ergens in stap wat ‘nieuw’ is, waarin ik dus geen programma klaar heb in de geest, en waarin ik dus ervaar de controle te verliezen, en door in en als een persoonlijkheid te gaan staan in dit moment – oproepend door een enkele gedachte – neem ik controle in en als de geest, niet ziende dat ik bestaande in de geest in en als controle in en als angst, mezelf in stand houd in en als angst, aangezien ik hetgeen ik bang voor ben – namelik om overweldigd te worden – zelf gecreeerd heb, en hierin angst ervaar voor mijn eigen creatie in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen creatie van overweldiging in en als mezelf in en als een persoonlijkheid, in dit geval als de persoonlijkheid ‘Het is me teveel’. en mezelf op deze manier in en als de geest ‘onder controle houd’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb paniek te ervaren in de ervaring van overweldiging in en als mezelf, welke ik heb opgeroepen door het creeren van een Gedachte als controle in een moment van een ervaring van controle-verlies als ik iets aanvang wat nieuw is waarvoor ik geen programma klaar heb, waarin ik de paniek projecteer op hetgeen ik doe/wil doen als wat nieuw is, zodat ik denk en geloof angst te ervaren voor hetgeen ik wil doen wat nieuw is waardoor ik hetgeen nieuw is nooit aanvang, maar blijf zitten in de ervaring van angst en controle, zelfs fysiek gemanifesteerd, in plaats van in te zien dat de paniek die ik ervaar, te maken heeft met de ervaring in en als de reacties als emoties die ik oproep in mezelf ten gevolge van een Gedachte als ‘ik kan het niet – ik weet het niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te limiteren tot een systeem van angst en controle in en als de geest, en dit systeem van angst en controle te gebruiken als excuus om nooit iets nieuws aan te vangen, iets nieuws waarin ik geen programma klaar heb en dus niet ‘automatisch’ weet wat te doen in en als programma in en als de geest, in plaats van in te zien dat ik mijn eigen limitaties als angst en controle zelf creeer en fysiek manifesteer, en vervolgens leef in en als een persoonlijkheid als ‘Het is me teveel’ welke ik tevens fysiek als teveel ervaar, totdat en zodat ik niet meer zie dat ik mijn limitaties in en als controle in en als de geest zelf creeer maar geloof dat ‘ik dit ben’, en dit blijf geloven doordat ik het keer op keer, fysiek manifesteer, waardoor het werkelijk lijkt als wie ik ben.

*

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van angst en paniek als ik iets aanvang wat nieuw is, waarin ik geen programma klaar heb, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik de ervaring van angst en paniek zelf oproep door een ervaring van controleverlies in een moment van iets waarvoor ik geen programma klaar heb, waarin ik ook nog eens reageer in en als een oud programma waarin ik ervaren heb de controle te verliezen over mezelf in een soortgelijk moment van niet-weten wat te doen en/of zeggen.

Ik realiseer me dat ik de ervaring van angst in het oude programma als ervaring als herinnering, tevens gecreerd heb in mezelf door een gedachte, waarin ik een heleboel reacties in mezelf heb opgeroepen in een moment waarin ik niet wist wat te doen en/of wat te zeggen, en ten gevolgde van deze gedachte – die ik als controle mechanisme heb opgegooid/gecreeerd in mezelf – ik een heleboel reacties in mezelf heb gecreeerd welke ik als overweldigend ervaar en zo een persoonlijkheid ter controle te manifesteren in en als mezelf, om mezelf te beschermen tegen hetgeen ik als ‘onbekend, nieuw en dus vijandig’ ervaar, om vervolgens deze ervaring te projecteren op de aanwezige/op de woorden van de aanwezige in de herinnering en deze de schuld te geven van mijn reacties, niet ziende dat in het ‘schuld geven’, ik de mogelijkheid weggeef om zelfverantwoordelijkheid te nemen in en als mezelf voor de ervaring van controleverlies in en als mezelf.

2013 – Beginnen bij het Begin

2013 – Beginnen bij het Begin – Angst en Controle

2013 – Beginnen bij het Begin – Waar zijn Beslissingen op gebaseerd

Ik stel mezelf ten doel de herinnering nader te onderzoeken en voorbij de gebeurtenis zelf die ik heb opgeslagen als herinnering, te zien, en te zien wat het onbekende is wat me zoveel angst aanjaagt doordat het nieuw is en ik hierin niet weet wat te doen/wat te zeggen/hoe me te gedragen.

Ik stel mezelf ten doel, als ik me in situaties bevind die nieuw zijn, allereerst te stoppen en te ademen, en in en als de adem met mezelf te zijn, als startpunt, en in en als dit startpunt in en als de adem, te zien wat het beste is wat ik kan doen en/of zeggen in het moment.

Reactiedimensie wordt vervolgd

Ter ondersteuning de serie van de Atlanteans over Nervositeit en Stress.

Ter zelf educatie de serie Quantum Mind Self Awareness over de werking van de geest

Desteni-I-Process-Lite

———————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/