Dag 386 – De adem als ondersteuning

Gedurende een klein jaar was Gian mijn buddy in de Dip-pro cursus, en het onderwerp adem kwam vaak aan bod.

Onderstaande woorden heeft hij me een tijd terug gegeven:

Learn to focus on your breathing, you must trust the breathing and not the feelings/emotions, you must let the breathing take you over.

You have to let yourself know, it is okay to trust the breathing and that it will be okay to let go of the experiences and let the breathing take over as you breathing.

Leer om op je adem te focussen, je moet de adem vertrouwen en niet de gevoelens/emoties, je moet je laten overnemen door de adem.

Je moet jezelf laten weten dat het okay is om de adem te vertrouwen en dat het okay zal zijn om de ervaringen te laten gaan en de adem je over te laten nemen als jij die ademt.

*

Gisteren was ik in gesprek met mijn dikke darm, en die liet me weten dat deze te weinig ondersteuning had. Ik ging zoeken in mezelf hoe; het ligt niet aan de voeding. Dus hoe? Met de adem, kwam in me op.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mijn dikke darm als mijzelf te ondersteuning in en met de adem, in en als mezelf die ademt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb de adem als mijzelf die ademt, te vertrouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn emoties en gevoelens boven de adem te plaatsen en verkiezen en hierin mijzelf in en als de adem, als ik die ademt, teniet te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als ik die ademt teniet te doen, en hierin mijn fysieke organen teniet te doen, tekort te doen, geen bewegingsruimte te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mijn fysieke organen en specifiek mijn dikke darm, bewegingsruimte te geven in en als aanwezigheid als mezelf die ademt, maar in plaats hiervan weg te gaan, de geest in, in en als de energetische beklemming, benauwdheid van de ervaring van emoties en gevoelens welke ik fysiek manifesteer als controle als fysieke beklemming, benauwdheid op de spieren van de dikke darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn emoties en gevoelens te vertrouwen in plaats van mezelf te vertrouwen als ik die ademt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het mezelf benauwd te maken door mijn  vertrouwen weg te geven aan de energetische ervaring van gevoelens en emoties in en als de geest, en hierin mijzelf als mijn dikke darm te beklemmen, klem te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf fysiek klem te zetten in en als vertrouwen op de energetische ervaring van gevoelens en emoties in en als de geest.

Als ik mezelf zie neigen tot of simpelweg zie verdwijnen in een energetische ervaring als gevoelens en/of emoties in en als de geest, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat de emoties en gevoelens mij over willen nemen, en dat dit ‘normaal’ voelt aangezien dit is wat ik jarenlang, levenslang gedaan heb/heb toegestaan in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mijn participatie in emoties en gevoelens te stoppen met ondersteuning van de adem, waarin ik de adem de mogelijkheid en ruimte geef om mij te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb de ademhaling te vertrouwen als mezelf, mezelf te vertrouwen in en als aanwezigheid in en als de adem.

Ik verbind mezelf tot een samenwerking met de adem als ik die ademt, in en als startpunt van acceptatie en vertrouwen.

Desteni Artists

———————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 373 – Roosje is dood – feiten en ervaring

Dag 372 – Roosje is dood

Een paar dagen verder, na het uitschrijven van zelfvergevingen op de meest prominente ervaring en wat gesprekken met een paar mensen over mijn ervaringen in de dood van Roosje. Er komen een aantal punten in deze gebeurtenis naar voren en ik ga relaties leggen in de onderlinge punten waarin ik een verhaal maak van de gebeurtenis en hierin emoties creeer en dat is niet effectief om zelfverantwoordelijkheid te nemen voor de punten. Dus ik benoem de punten los van elkaar, zodat ik er los van elkaar, mee kan werken. Alleen op deze manier ben ik in staat om verantwoordelijkheid te nemen voor de nalatigheid die verscholen ligt in deze gebeurtenis.

Feiten:

Roosje rent onophoudelijk naar de keuken en naar mij toe, waar ze normaal gesproken heen rent als ze eten wil, en soms de laatste dagen vast op het tijdstip dat ze een middeltje krijgt in een spuitje in haar mondje voor haar vachtje, wat ze lekker vindt.

Ik scherm haar woongedeelte af met 2 planken, ze rent heen en weer en maakt nog geluid, om vervolgens het hooi in te duiken en zich niet meer te laten zien.

Ik hoor haar 1x, iets later die avond, met Roy knorren, die in het gedeelte wil van het hok waar Roos zit, maar dit wil ze niet; een ‘gesprekje’ tussen hun samen die ze elke dag op deze manier voeren: wie gaat waar zitten.

Ik geef geen extra eten meer die avond, heb Roy even opgepakt en weer teruggezet, en niet meer bij Roos gekeken.

Ik ga ’s nachts naar de wc, ik luister even of ik iets hoor; ik hoor geen geluid.

De volgende ochtend 6.00 uur kom ik beneden en hoor ik wat bewegen, anders dan anders, in het hooi, ik kijk, en zie Roos op haar ruggetje liggen. Ik pak haar op, ze is afgekoeld en beweegt niet meer; ik kijk in het licht en zie haar nog ademen, dus leg haar in een bak met hooi en een doek op haar zij, hier ligt ze, knippert af en toe met haar oogje, trappelt af en toe in de lucht of schudt een paar keer haar hoofdje. Rond 10.00 uur ga ik weg naar werk, ik kan niets meer doen en er is geen vervanging; Roos beweegt steeds iets minder maar ik zie haar buikje nog op en neer gaan, dus ik laat haar liggen in de doek met ruimte om haar hoofdje om te ademen.

Rond 19.00 kom ik thuis en is ze dood, maar nog niet helemaal stijf. Ze ligt er nog precies hetzelfde bij, geen opgezet buikje, en een heel klein drupje slijm uit haar kontje, oftewel het lijkt een rustig sterven te zijn geweest.

Mijn ervaring:

Die avond:

Ik voel me enorm chagrijnig, zonder aanwijsbare reden.

Ik beslis Roos en de andere diertjes even te stoppen in het aanhoudend naar me toe komen voor eten/aandacht, voor zover ik kan zien.

Ik beslis 1x geen drankjes te geven en de volgende ochtend weer verder te gaan, aangezien ik er geen noodzaak in zie deze avond.

Er komen gedachten op als ‘nu even niet’ en ‘zo kunnen ze eindelijk even tot rust komen, dat is goed voor ze’ en ‘ik ga even niet kijken anders activeer ik het weer’.

Een genoeg hebben van (het oprapen van) de drolletjes door het huis, welke natter worden, welke ik als ‘vies’ ervaar als ze overal liggen.

Onrustig slapen, 6x wakker worden zonder aanwijsbare reden met een ervaring van adrenaline in me, die ik wijt aan de vrij intensieve sportles die ik die avond gevolgd heb.

De volgende ochtend:

Aha, daarom was ze zo druk, als een soort laatste opleving voordat ze gaat sterven.

En later, opeens verdriet als ik haar aanhoudend naar me toe komen weer voor me zie en hierin gedachten ga creeren dat ik het verkeerd gezien heb, iets gemist heb, het niet goed gedaan heb, teveel met mezelf bezig was, haar in de steek gelaten heb, voor mezelf koos op het cruciale moment, en hierin een afvragen wat ze kwam doen, of ze me gedag kwam zeggen, of waarschuwen, of bedanken, of gewoon naar me toe kwam voor nog iets lekkers, of gewoon even bij me wilde zitten, hoelang ze op haar ruggetje heeft gelegen, of ik haar had moeten/kunnen ondersteunen.

Feiten hierin:

Ik weet niet wat ze kwam doen, ik weet niet hoelang ze op haar ruggetje heeft gelegen. Ik weet dat ze tot aan haar laatste dag heeft rond gerend, gegeten, gecommuniceerd heeft; aanhoudend naar me toe kwam, en vervolgens het hooi indook en zich niet meer heeft laten zien of horen.

Punten voor onderzoek die ik in de loop der blogs wil uitwerken:

* Mijn reactie op aanhoudend aandacht vragen.

* Een beslissing hierin van ‘nu even niet’ en een vasthouden hierin aan zelfzucht waardoor ik niet meer zie om me heen en hierin een ervaring dat ik iemand laat vallen.

* Angst dat iets ‘teveel wordt’ en nooit meer stopt, en dus stop ik het.

* Oordeel op mezelf dat ik niet gehoord/gezien heb dat ze vlak voor haar sterven was en/of wat er uberhaupt was waarvoor ze naar me toe kwam.

* Oordeel op mezelf dat ik niet onvoorwaardelijk aanwezig was in het moment en een denken hierin dat ik dit al wel zou moeten zijn/kunnen.

* Oordeel op mezelf over een niet voldoende begeleiden bij het sterven van de diertjes.

* Ervaring van gemiste kans om deze laatste uren met Roos te zijn en dit ‘met haar’ te wandelen en hierin het punt van samen – alleen staan.

* Ervaring van falen in communicatie met dieren

* Mijn relatie met dieren in het algemeen

PENTAX Image

Roos en Roy

——————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 343 – Stationair draaiende auto’s een futiliteit?

Zoals ik vaker benoemd heb ligt mijn tuintje hier pal aan de straat. Het is een straatje welke doodloopt, waar de rij buren en overburen hun auto inparkeren, starten, wegrijden, maar ook bekenden die aankomen, parkeren, stoppen en praten, terwijl de auto minimaal 5 minuten tot aan een kwartier stationair staat te draaien. Het tuintje ligt ongelukkig, want iedereen heeft hier zijn dingetje te doen. echter, ik zie, hoor en ruik alle dingetjes zeg maar, achter elkaar voorbij komen, en zit soms in de uitlaatgassen, zelfs in huis, en zo ook de konijntjes en de planten. mmm lekker die tomaatjes hier uit de tuin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zo gehad te hebben met al die auto’s die aan en uit gaan hier en met al die mensen die er geen erg in hebben dat de auto’s behoorlijk lang stationair staan te draaien direct naast mijn tuintje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb teleurgesteld en verdrietig te zijn dat een paar buren vonden dat ik problemen maakte en 1 van hen me niet eens aan durfde te kijken toen ze zit zeiden, toen ik vroeg of ze, na 5 minuten stationair draaien, even hun auto uit wilden zetten, terwijl ik normaal met 1 van hen vrij uitgebreide gesprekken voer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn dat het geen ‘normaal gegeven’ is dat je let op de fysieke woonomgeving met planten en dieren en hier zoveel als mogelijk je gedrag op afstemt als wat het beste is ten aanzien van al het leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn dat er blijkbaar niet in mijn schoenen wordt gestaan en hierin gezien wordt hoe het is om de tuin tussen de auto’s te hebben, terwijl ieder ander de tuin aan de andere kant van de huizen heeft waar geen buren en geen auto’s zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo genoeg te hebben van de zelfzucht die getoond wordt in deze wereld en in de buurt, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb genoeg te hebben van mijn eigen zelfzucht en die toch nog ten toon spreid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor onbegrip en neerbuigend gedrag als ik vraag of een motor even uitgezet kan worden als deze onnodig lang staat te draaien, in plaats van in te zien dat ik blijkbaar iets verwachtte toen ik de vraag stelde, en in deze verwachting ging het de mist in, waarin ik reageerde en ik angst ervoer voor het alleen staan te midden van eventueel onbegrip.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren alleen te staan voor eventueel onbegrip.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat we hierna iets uit moeten praten, terwijl er alleen maar iets hoeft te worden ingezien, ik in mijzelf, en zij in henzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik wil hier weg’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik neem hierna hier geen nieuwe konijntjes meer in dit tuintje’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat het rustiger zou zijn als ik geen konijntjes zou hebben hier, en me ondertussen schuldig voel hierover alsof ik de konijntjes niet zou willen houden hier, terwijl ik elke dag plezier met ze heb, in plaats van in te zien en me te realiseren in een moment van ervaring van zorg, dat het met de konijntjes okay, gaat, en dat ik het ben die onrust zaait in mijn eigen geest door me zorgen te maken over ‘wat en als’ voor de konijntjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren over de afschuwelijke onverschilligheid die er bestaat ten aanzien van elkaar en van het samenleven met elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf een zeur te voelen omdat ik vraag of de auto even uit kan na 5 minuten stationair draaien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als ‘te zacht’ te ervaren voor deze wereld waarin er het ene moment een leuk gesprek gevoerd wordt en het volgende moment een ander wordt afgebekt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te reageren op een draaiende motor van een auto hier in de buurt, kort of lang, en me zorgen te maken over de uitlaatgassen waar ik, de planten en de konijnen middenin zitten en tegelijkertijd denk ‘er wordt geen rekening met me gehouden’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo moe te zijn van het feit dat er niet fysiek gekeken wordt naar elkaar in de leefomgeving, dat er niet gezien wordt wat er wordt gedaan en wat dit voor een ander betekent, en dat ik de hele tijd mijn mond open moet doen over dit soort kleine zaken die niet gezien worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo moe te zijn van mijn eigen geest die niet fysiek ziet in de leefomgeving als mijn eigen fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wrok te ervaren naar degenen die me afbekken en me niet meer aankijken, en hierin in mijn hoofd hetzelfde doe en hen niet meer aankijk als ‘met de nek aankijk’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verlagen tot denigrerend gedrag in de geest, in plaats van in te dalen in en als het fysiek en hier te zijn, stabiel, en de onverschilligheid van de ander, bij de ander te laten zonder dat het mij of mijn gedrag beinvloedt ten aanzien van hen en mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te hebben vertrouwd op de buren door een aantal lange gesprekken die we hebben gevoerd waarin we overeenstemden aangaande de ongelijkheid in de wereld, terwijl ik onderwijl merkte dat de ongelijkheid als onverschilligheid in zelf hierin niet gezien wordt, wat nu duidelijk werd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het innerlijk proces als futiliteit te zien en als onbelangrijk aangezien het over zulke hele kleine punten gaat, terwijl ik al heel lang weet, zie, realiseer, ervaar en begrijp dat hier alles start, dat alles heel klein begint en begonnen is, en dat werkelijke verandering alleen heel in het klein, in zelf kan starten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik zeur over futiliteiten als ik deze kleine punten bespreekbaar maak en hier mezelf in zelftwijfel trek als een ander reageert op wat ik benoem, in plaats van in te zien dat het feit dat er gereageerd wordt, aangeeft dat er iets geraakt wordt wat niet in gelijkheid is toegepast.

*

Als ik een auto stationair hoor draaien dan stop ik, ik adem.

Ik zie in mezelf waar ik me zorgen over maak, welke gedachten opkomen, en pas hier zelfvergevingen op toe.

Ik zie in het moment of het werkelijk nodig is om te vragen een motor te stoppen, of het werkelijk onacceptabel lang is. Ik pas zelfvergevingen toe op de angsten die ik ervaar en adem, en adem door de pijn heen die ik ervaar in mezelf.

Ik realiseer me dat er veel te doen is ten aanzien van het gewaar worden van de noodzaak tot het innerlijk proces van zelfverandering.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te trainen als stem voor en als het leven, en mezelf hier in te zetten voor algemene verandering in de wereld, beginnende in de mens zelf, en de kleine veranderingen hier in de buurt voorlopig te laten voor wat het is, en tegelijkertijd de mensen de tijd te geven om in zelf te realiseren wat er gebeurt als er wel een punt ter sprake komt.

Ik stel mezelf ten doel me in te zetten voor het proces van zelfverandering en hierin ondersteuning te bieden aan een ieder die bereid is in zelf te zien, waarin ik een weg vind om deze ondersteuning aan te bieden en mensen hiervoor naar mij kunnen komen als ze er klaar voor zijn, en met deze mensen samen te gaan werken, en met de rest gewoon een praatje te maken over het weer of zaken waarvoor ze open staan.

Ik stel mezelf ten doel mijn eigen innerlijk proces van zelfinzicht, zelfeerlijkheid en zelfverandering voort te zetten en hierin steeds meer stabiel te worden, adem voor adem, dag voor dag, en mezelf te omarmen in de punten waarin ik dit niet ben, mezelf te vergeven, mezelf te begrijpen, en op deze manier  zelf  de verandering te wandelen.

Proces van Zelfverandering:

Desteni I Process – Lite (Free!)

Desteni I Process – Pro

Full reptilians the road ahead part 2

Reptilians – The Road Ahead – Part 2

————————————————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 330 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Backchatdimensie

Dag 325 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden

Dag 326 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Angstdimensie

Dag 327 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Verbeeldingsdimensie

Dag 328 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Gedachtendimensie

Dag 329 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Gedachtendimensie-vervolg

Backchatdimensie:

Kan dit stoppen?

Ik wou dat ik ergens anders woonde.

Dit is niet normaal

Wie voedt die kinderen op?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte als backchat ‘kan dit stoppen’? waarin ik wil dat de harde stemmen en geluiden stoppen, in plaats van in te zien dat hetgeen ik werkelijk wil dat stopt als wat het enige is waar ik werkelijk invloed op heb, mijn eigen harde stemmen en geluiden binnenin mij zijn als gedachten, reacties en backchat, welke een lawaai in mij creeren en mijn water beroeren, getriggerd door harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai van buitenaf waarin ik angst ervaar; angst om geen richting te kunnen geven voortkomend uit het feit dat ik nooit geleerd heb om mezelf richting te geven in het stoppen van mijn gedachten, reacties en backchat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte als backchat ‘ik wou dat ik ergens anders woonde’, waarin ik neig tot het toepassen van de enige oplossing die ik gekend heb in en als een poging om mijn gedachten, reacties en backchat te stoppen in mezelf, welke is ‘weggaan’ van de situatie, in plaats van in te zien dat door weg te gaan, ik niets oplos, maar mezelf juist meer en meer isoleer door steeds weg te gaan, daadwerkelijk in fysieke realiteit of in mezelf in de geest, als een terugtrekken, zonder dat ik werkelijk iets oplos in mezelf door mezelf richting te geven in het stoppen, onderzoeken, zelfvergeven en corrigeren van gedachten, reacties en backchat in mezelf en mezelf hierin de mogelijkheid geef Hier te komen en blijven, in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte als backchat ‘dit is niet normaal’, waarin ik mijn eigen referentiepunt als hoe ik het ’t liefste zou hebben als normaal beschouw.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen referentiepunt als hoe ik het ’t liefste zou hebben, als normaal te beschouwen, waarin ik alles wat hier buiten valt, als ‘niet normaal’ beschouw en bestempel, welke een startpunt is in de geest waarin ieder een ‘eigen’ programma heeft welke geleefd wordt, altijd geleefd is en dus als ‘normaal’ wordt beschouwd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor alles wat buiten mijn ervaring van normaal valt, aangezien alles wat hierbuiten valt, mijzelf bestaande in en als de normaliteit van mijn bestaan in en als mijn programmering in en als de geest, mij angst aanjaagt aangezien het mij bedreigt in mijn bestaan in en als de geest in mijn ‘eigen’ programmering als hetgeen ik ken als ‘wie ik ben’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met stress te reageren op de angst die omhoog komt bij alles wat onverwacht en onbekend is en wat ik dus als ‘niet normaal’ beschouw en bestempel, waarin ik ervaar de controle te verliezen, aangezien ik alleen controle ervaar in, als en over mijn eigen programmering welke ik zo heb opgebouwd dat de regels alleen voor mij duidelijk en bekend zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte als backchat ‘wie voedt die kinderen op?’, waarin ik ervaar geen invloed te hebben op de kinderen want ik ben niet de opvoeder, waarin ik denk en geloof dat alleen de opvoeder ‘het recht heeft’ de kinderen richting te geven.

En dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ervaar geen invloed  te hebben op de kinderen en ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ‘het recht niet heb’ de kinderen richting te geven, in plaats van in te zien dat ik, wederom, mezelf ten eerste dien richting te geven door te stoppen met participatie in backchat, zodat ik direct in mezelf zie/leer zien en invloed heb op en als mezelf, en hierin zie wat eventueel het beste is om een ander te ondersteunen in en als voorbeeld als mezelf.

*

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte als backchat ‘kan dit stoppen?’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik allereerst mezelf dien te stoppen in participatie in backchat en reacties en gedachten.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen in participatie in gedachten, reacties en backchat, en waar terugkerende gedachten, reacties en backchat aanwezig zijn, onderzoek ik de aard hiervan in een schrijven en toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie, zodat en totdat ik zie welke verbindingen en koppelingen en relaties ik gelegd heb ten aanzien van harde stemmen en geluiden.

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte als backchat ‘ik wou dat ik ergens anders woonde’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik een uitvlucht gebruik in participatie in een gedachte als backchat, welke mij een beter gevoel geeft als zijnde een illusie van en als een uitvlucht, in plaats van de participatie in gedachten/backchat te stoppen in mezelf.

Ik realiseer me dat ik probeer te ontsnappen uit de leiding als de richting in en als mezelf in zelfverantwoordelijkheid en zo via de backdoor als backchat, in de voorgeprogrammeerde inrichting in en als de geest beland.

Ik stel mezelf ten doel uitvluchten in participatie in gedachten als backchat te stoppen in mezelf, en terugkerende gedachtenpatronen nader te onderzoeken in schrijven met toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie, en  hierin te zien waar dit aan gelinked is als zijnde een relatie als controle in en als de geest waarin ik mezelf vast en bestaande houd in en als controle in en als de geest, zodat en waarin ik in en als dit schrijven verantwoordelijkheid neem voor en als mezelf en voor en als de bestaande relaties in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb verantwoordelijkheid te nemen voor en als mezelf en voor en als de bestaande relaties in mij.

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte als backchat ‘dit is niet normaal’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik iets als abnormaal beschouw en bestempel ten behoeve van bescherming van mezelf, bestaande in en als mijn eigen programmering, welke ik als ‘normaal’ beschouw.

Ik realiseer me dat ik angst voortzet en creeer in mezelf door vast te houden aan hetgeen ik als ‘normaal’ en dus als ‘veilig’ beschouw, accepteer en aanvaard in mezelf, welke slechts is wat ik ken in en als levenslange (voor)programmering in en als de geest, deels ontwikkeld gedurende dit leven en deels voortgezet via de genen.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat ik als normaal beschouw en aanvaard, en waarom, zodat ik mezelf langzaamaan kan bevrijden van de ‘normaliteit’ van de geest als voorprogrammering, door schrijven en toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie.

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte als backchat ‘wie voedt die kinderen op?’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me hierin per direct ongelijk opstel ten opzichte van de ouders die een kind opvoeden zonder te weten hoe het geest bewustzijn systeem werkt. Ik realiseer me dat ik dit doe om me beter te voelen en zo mijn angst niet te hoeven ervaren die in mij waart; angst omdat ik de antwoorden ook niet exact weet en angst die gerelateerd is aan een opvoeding in een ‘niet weten hoe richting te geven’.

Ik stel mezelf ten doel, mijn participatie in een beter voelen direct te stoppen, mezelf te onderwijzen in de werking van het geest bewustzijn systeem, dag voor dag, adem voor adem, en situaties van een ervaring van niet weten nader te onderzoeken in mezelf door middel van schrijven en toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel, hetgeen ik wel weet, te delen indien ik vrij ben van reactie in mezelf, en te antwoorden binnen mijn kunnen op iedere vraag die mij gesteld wordt, zodat er werkelijke, praktisch toepasbare informatie in de wereld komt ten aanzien van de werking van het geest bewustzijn systeem, en er ouders zullen zijn/komen die in staat zijn/worden om kinderen op te voeden als wat het beste is voor al het leven.

Wordt vervolgd

Parenting – Perfecting the Human Race

———————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 309 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie-vervolg

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Uitwerking van de dimensies zoals geschreven in:

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Dag 301 – ‘Het is me teveel’ – Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie

Dag 302 – ‘Het is me teveel’- Herinnering

Dag 303 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie

Dag 304 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg

Dag 305 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-2

Dag 306 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-3

Dag 308 – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie

Vervolg Backchatdimensie:

Nu doe ik het weer

Verdomme

Wat ben ik toch een oen

Ik baal van mezelf

Leer ik het dan nooit?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘nu doe ik het weer’, en hierin mezelf te veroordelen dat ik iets weer doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen in en als gedachten die opkomen in the back of my head as backchat, praten in mijn hoofd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met mezelf te praten in mijn hoofd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dat dit hetgeen is wat ik weer doe, met mezelf praten in mijn hoofd, elke dag, iedere keer opnieuw.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb elke dag, iedere keer opnieuw in mijn hoofd praat met mezelf, en dit heel normaal vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het heel normaal te vinden om met mezelf te praten in mijn hoofd, zonder dat ik werkelijk weet wat ik aan het doen ben in mijn hoofd, in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘verdomme’, en hierin een negatieve energetische ervaring in mezelf te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘wat ben ik toch een oen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf, in gedachten als backchat in mijn hoofd, als oen te bestempelen en zo superior tegenover mezelf te gaan staan in mijn hoofd, waarin ik polariteit creeer, zodat ik heen en weer kan bewegen tussen positief-superior en negatief-inferior, en zo in mezelf, energetische ervaringen creeer, waarin ik energie genereer ter overleving van mezelf in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik baal van mezelf’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te balen van mezelf, in plaats van mezelf te stoppen te participeren in het praten met mezelf in mijn hoofd, maar in plaats hiervan juist verder te praten, en het ‘balen’ opnieuw te gebruiken om energie te genereren in mezelf, waardoor ik opnieuw kan balen van mezelf, etc.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf opzettelijk in energetische ups en downs te houden in mezelf in mijn hoofd door te praten met mezelf in mijn hoofd en te bewegen tussen positief-superior en negatief-inferior.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘leer ik het dan nooit’?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik het nooit leer, in plaats van in te zien dat ik het nooit geleerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf aan te vallen in gedachten in mijn hoofd op iets wat ik nooit geleerd heb, namelijk het stoppen van participatie in het praten in mezelf mijn hoofd, en in plaats hiervan juist geleerd te hebben deel te nemen in het praten in mezelf in mijn hoofd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb dat ‘ik het niet kan – het niet weet’ omdat ik het nooit geleerd heb, wat niet automatisch inhoudt dat ik het niet kan leren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te houden in een gedachte las ‘Ik kan het niet – Ik weet het niet’, en hierin te geloven dat ik het niet kan leren en niet kan weten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen gedachten te geloven als zijnde wie ik ben, in plaats van in te zien dat ik geleerd heb in mezelf te praten in mijn hoofd in gedachten en dat ik geleerd heb te geloven dat ik dit ben, het praten in mezelf als gedachten in mijn hoofd.

*

Als ik mezelf zie participeren in gedachten als nu doe ik het weer, verdomme, wat ben ik toch een oen, ik baal van mezelf en leer ik het dan nooit?, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in mezelf in mijn hoofd praat.

Ik realiseer me dat ik dit niet werkelijk ben, maar dat ik geleerd heb me zo te gedragen in mezelf, en dat ik ben gaan geloven dat ik dit ben, dit gepraat in mijn hoofd welke bepaald gedrag met zich mee brengt.

Ik realiseer me dat ik hierin energie genereer door polariteiten te creeren en hiertussen heen en weer te bewegen, nog steeds in gedachten in mijn hoofd.

Ik realiseer me dat het bewegen in gedachten in mijn  hoofd, een ervaring van beweging geeft, waarin een ervaring wederom een ervaring is van de geest, dus nog steeds een beweging in het hoofd, welke eventueel fysiek gemanifesteerd is en dus eventueel fysiek ervaren wordt.

Ik realiseer me dat het bewegen tussen gedachten als polariteiten in het hoofd me weghoudt van het bewegen in en als het fysiek in fysieke realiteit.

Ik realiseer me dat ik mezelf langzaam aan fysiek verlam, door te bewegen in gedachten in de geest.

Ik realiseer me dat ik mezelf in angst gevangen houd door te bewegen in gedachten in mezelf in het hoofd, welke gedachten voortkomen uit een enkele gedachte als herinnering als afbeelding in mezelf, welke ik ooit gemaakt heb ter controle in een situatie waarin ik ervoer de controle te verliezen, dus in een moment waarin ik ‘het niet wist’ in/als de geest, hetgeen ik nu nog steeds als situatie herhaal als welke ik ooit in een moment ervaren heb in een moment van onbekendheid en hierin een ervaring van angst als controleverlies, waarin ik een gedachte nodig dacht te hebben om controle te behouden over de situatie in mezelf.

Quantum Mind Self Awareness – STEP 1

Quantum Mind Self Awareness – STEP 2

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat ik geen controle heb over een situatie buiten mij, en dat ik alleen mezelf richting kan geven, en dat ik juist door te proberen, controle te voeren en hierin een gedachte te creeren ter controle van de situatie, ik de werkelijke ‘controle’ over mezelf verlies, aangezien ik mezelf beweeg in en als de geest in en als een gedachte in en als controle, waarin ik me aanpas aan wat ik zie gebeuren om me heen en welke ik als voorbeeld neem/ooit heb genomen, waarin ik mezelf, gelijk als de adem, aanwezig in het fysiek, opgeef en verlies, ten behoeve van de aanpassing aan wat ik zie in mijn omgeving; vervolgens niet ziende dat dit de angst is die opkomt, iedere keer dat dezelfde ervaring getriggerd wordt in mij: de angst om mezelf te verliezen in aanpassing aan hetgeen ik zie gebeuren om me heen, namelijk het participeren in gedachten in en als controle, in een poging de omgeving te controleren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb iedere keer opnieuw angst in mezelf te creeren door een gedachte op de gooien en deel te nemen in een geloof in deze gedachte, waarin ik backchat creeer en een compleet karakter neerzet in en als controle waarin ik mezelf verlies, hetgeen is welke me werkelijk angst aanjaagt: het controleren van mezelf in en als angst, in en als gedachte, in en als backchat.

Ik stel mezelf ten doel de participatie in backchat als praten in mezelf in mijn hoofd, te stoppen. Indien gedachten terug blijven komen als patronen, schrijf ik deze patronen uit, aangezien ik me realiseer dat ik hier een karakter van gemaakt heb als ‘patroon’, als baas in mezelf, welke controle dient te voeren en behouden over mezelf in een bepaalde situatie waarin ik ooit angst heb ervaren in een ‘niet weten’ wat te doen.

2013 – Beginnen bij het begin – Angst en Controle

Als ik mezelf zie participeren in een niet weten wat te doen, dan stop ik, ik adem. Ik adem, en zie wat er in me opkomt. Ik breng de aandacht in mezelf en laat hiermee de controle als aandacht op de omgeving, los. Ik adem in de ervaring en laat deze door me heen gaan, welke de reacties als energetische ervaringen zijn, die naar voren zullen komen in het volgende blog in de reactiedimensie.

Wordt vervolgd.

Equal Money For All

———————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/