Dag 634 – De manifestatie van fysieke uitputting nader onderzocht

uitputting

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me uitgeput te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf uit te putten in en als een controle, in en als de geest door te proberen alles vanuit de geest te controleren en sturen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn fysieke lichaam uit te putten en niet voldoende fysieke energie over te houden voor een optimaal functioneren van de spijsvertering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb doodmoe te zijn van de hele tijd te moeten eten en voor eten te zorgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb door controle in en als de geest, de spijsvertering te bemoeilijken en zo de trek in en mogelijkheid tot eten te beperken waardoor ik aan de onderkant van een gewicht hang dat oncomfortabel is voor mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor de oncomfortabele toestand in en als mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te walgen van mezelf in een toestand van verkramping en controle en dus, vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf angst aan te jagen in de vorm van walging in/als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘laat maar’ en mezelf af te leiden in en als de geest, in plaats van de ervaringen waartegen ik me verzet binnenin mij, toe te laten en te ervaren en van hieruit te vergeven in en als mezelf en zo de afscheiding in en als deze ervaringen, te stoppen binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb constant te denken dat ik het helemaal fout doe en mezelf non-stop te veroordelen voor wat ik doe, waarin ik tegelijkertijd zie dat ik hier mezelf saboteer en dus doorzet om me niet langer te laten leiden/lijden door deze zelfsabotage.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik er niks aan kan doen en dat het buiten mij om gaat zonder dat ik exact weet wat ‘het’ en ‘er’ inhoudt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gefrustreerd te geraken dat ik niet exact begrijp wat ‘het’ en ‘er’ inhoudt waardoor ik niet weet wat ik kan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat hetgeen waarin ik mezelf heb laten verzwakken, een gebied is waar ik weg moet blijven in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat dit gebied juist het gebied van transformatie inhoudt als waar ik mijn grootste kracht in potentieel, tot mijn grootste zwakte heb laten verworden/verwoorden en dus waar de mogelijkheid aanwezig is om deze zwakte te transcenderen tot het werkelijk leven van het potentieel dat hierin schuilt als het leven en staan in en als mijn ‘grootste’ kracht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten misleiden door gedachten als interpretaties in en als een herinnering van hoe ik het altijd geleefd heb als zwakte en zo, mezelf te verzwakken en deze verzwakking voort te zetten tot in uitputting (en zo zouden we kunnen stellen, ‘tot de dood erop volgt’).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te neigen om mezelf in te houden, als automatisch reactiepatroon om te voorkomen dat ik in deze toestand van zelfsabotage kom en hierin mijn ontlasting in te houden als fysieke expressie van loslaten van het afval, zoals zelfvergeving als loslaten het loslaten is van het geestelijke afval.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de fysiek gemanifesteerde ervaring van uitputting als teken als signaal te zien van ‘ho stop, ga niet verder’ waarin ik ondertussen geleerd heb dat dit een fysiek gemanifesteerd patroon is van uitputting door controlemechanismen in en als de geest om mezelf te behoeden om werkelijk in en als mijn potentieel op te staan in wie ik ben en dat ik juist hier dien door te zetten, verder te zien in hoe en waar ik mezelf saboteer en inhoudt/tegenhoudt om op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf opzettelijk klein en verzwakt te houden door middel van enkele gedachten en hierin te geloven en zo de boodschap van deze gedachten automatisch te volgen in en als mezelf en zo, in en als de wereld neer te zetten door het fysiek te leven iedere dag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verzwakking in de wereld te zetten door mijn eigen beperkingen in en als gedachten als verzwakking, fysiek te manifesteren en te leven in en als een manifestatie van uitputting, waarin ik feitelijk toegeef aan de controle in en als gedachten, in en als mezelf, in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb toe te geven aan de controlerende gedachten in en als de geest en hier niet verder te durven bewegen in en als een ervaring dat ik ‘het fout doe’ en/of dat ik iets doe ‘wat echt niet door de beugel kan’.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring dat ik iets fout doe en/of dat ik iets wil doen dat echt niet door de beugel kan, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat de ervaring van als ik werkelijk iets wil doen dat niet het beste is, heel anders is namelijk het energetische, hypergevoel waarvan het lijkt dat ik dit ‘juist moet doen’ en dat de ervaring van wat ik juist het beste wel kan doen, een ‘low’-manifestatie en zelfs fysieke uitputting geeft in en als mezelf, als zogenaamd signaal van mezelf in en als de geest, fysiek gemanifesteerd als ‘don’t go there, stop here’ en dat dit dus een ‘verkeerd-om’ ervaring geeft als sabotage-mechanisme om mezelf weg te houden van datgene leven dat het beste is voor mezelf als leven als anderen als leven.

Ik stel mezelf ten doel door te zetten tot in zelfbegrip  als en wanneer ik een ‘low-ervaring’ en fysieke uitputting ervaar met behulp van het schrijven en spreken van zelfvergevingen en hierin tijd te nemen en te zorgen dat ik fysiek niet instort maar langzaam voortbeweeg, voorbij de patronen van zelfsabotage.

Ik stel mezelf ten doel mijn lichaam te ondersteunen in deze ‘zware’ periode met behulp van de nodige celzouten ter versterking en eventueel andere supplementen, waarin ik me realiseer dat ik de fysiek gemanifesteerde ervaring van uitputting opnieuw zal manifesteren en dus tegen zal komen om dit werkelijk in te zien, vergeven en corrigeren in en als mezelf en/om hier zo stap voor stap doorheen te bewegen en dat het hierbij nodig is om mijn lichaam te ondersteunen zodat mijn lichaam zoveel als mogelijk ter ondersteuning kan staan van mijzelf in dit proces, in de realisatie dat dit stap voor stap dient te gebeuren aangezien ik het fysieke opbouwproces niet sneller kan laten verlopen dan dat ikzelf de saboterende geestbewustzijnsstructuren verwijder/vergeef en corrigeer in en als mezelf en dat dit hand in hand gaat met elkaar.

Ik stel mezelf ten doel meer ritme en structuur te brengen in mijn eetgewoonten door de dag heen ter ondersteuning van mijn fysiek en van mijzelf in het loslaten van ‘steeds bezig zijn’ met eten en wat te eten en wanneer te eten.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen met luisteren naar de controlerende gedachten in en als de geest zodra ik bemerk dat ik vanuit de geest dingen probeer te begrijpen en zo juist vastzet en zo mezelf vastzet in en als mijn fysiek en in plaats hiervan, te stoppen met deelname in ‘gedachten over’ een situatie en juist in en als de situatie ‘deel te nemen’ en hier in het fysieke moment te zien wat het beste om te doen zowel voor mezelf als voor eventuele betrokkenen, in en als leven, in en als het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel het rustig aan te doen en de tijd te nemen voor dit proces waarin mijn lichaam zo nauw betrokken is aangezien ik de geestbewustzijnsstructuren fysiek gemanifesteerd heb als ‘fysieke klachten’ en dus, houdt het doorwandelen hiervan in dat ik door de fysieke klachten heen wandel en dat dit is wat ik doe als wat het beste is voor mezelf als leven en dus, voor al het leven in en als het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel te (leren) ‘putten uit mezelf’ in en als zelfexpressie, in en als het moment, in en als het fysiek en hierin mezelf te vertrouwen en ondersteunen in en als de adem, in plaats van mezelf fysiek uit te putten door deelname in en als de geest in gedachten, gevoelens en emoties als vorm van controle.

(…) “Levende woorden als een met jou: Ik ben woorden. Ik ben woord. Ik ben leven. Ik ben een. Ik ben gelijk. Ik ben expressie. Dit statement: Ik ben – is geen statement – het is een expressie van wie je bent die je vanbinnen leeft en als eenheid en gelijkheid als leven in elk moment van je adem. Dit is een proces – niet een instant ‘worden’…(…) ”

Uit: Swami Muktananda – In den beginne was het woord en het woord was God en het woord was met God

bemesting00Desteni I Process

Deelname in Realiteit is Nooit een Observatie

Disclaimer: deze informatie betreft mijn bevindingen in zelfonderzoek met mijn eigen fysiek ter cross-referentie, gecombineerd met onderzoek, bevindingen en mondelinge informatie van anderen en is in geen geval een medisch advies. Bij twijfel of onduidelijkheid over een fysieke toestand raad ik aan een arts of therapeut te benaderen voor diagnose en/of ondersteuning.

The mind-body relationship – Timeline

———————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

 

 

Advertenties

Dag 606 – Vast in onbegrip

Uil forgive

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf vastgezet te ervaren in onbegrip ten aanzien van mijn darmwerking.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen hoe het komt dat binnen vijf dagen mijn darmwerking verandert van een gezonde aanzet tot ontlasten tot een volledig uitblijven van ontlasten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe ik een volledig uitblijven van ontlasten en opbouw door een in gebreke blijven, verzuimen of niet nakomen van het gewaarzijn als aanwezig zijn in en als mijn fysiek op het moment dat ik dit opbouw, op momenten dat er veel drukte om me heen is in een situatie waarvoor ik verantwoordelijkheid draag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in gebreke te blijven ten aanzien van de verantwoordelijkheid voor en als mezelf op het moment dat ik verantwoordelijk ben voor een bepaalde situatie wat zich uit in een focus en gedrag van controleren op hetgeen zich afspeelt buiten mij en een negeren van hetgeen zich afspeelt binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf en mijn eigen fysiek te compromitteren ten behoeve van iets of iemand buiten mij wat ik denk te moeten controleren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het oneerlijk te vinden dat ik me fysiek niet eenvoudig kan ontlasten in iedere situatie of zelfs, in geen enkele situatie terwijl een ander doodleuk en overal naar de wc wandelt en zich ontlast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen verantwoordelijkheid te nemen voor mijn fysieke ontlasting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor mijn fysieke ontlasting, zowel voor als het komt en zowel voor als het uitblijft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te hebben besloten me niet zomaar fysiek te ontlasten maar hier een rol in te gaan spelen, in en als een beslissing tot afscheiding.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te beslissen om me af te scheiden van mijn fysieke functie tot ontlasten ten behoeve van me beter voelen dan een ander in en als de geest, zonder te zien, realiseren en begrijpen dat dit beter voelen tijdelijk is en dat dit leidt tot een fysiek slechter voelen wat weer leidt tot ook een slechter voelen in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben niet mee te kunnen komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het op te geven om mee te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat het nooit meer goed komt met mijn darmen en dat ik de rest van mijn leven blijf struggelen met mijn ontlastingspatroon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het mijn schuld is dat ik moeite heb met ontlasten en dat dit een groot effect heeft op mijn fysieke ontlastingspatroon, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat er meerdere factoren een rol spelen en dat ik ‘erfelijk belast’ ben met bepaalde patronen die zich al in de familielijn fysiek gemanifesteerd hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat ik dit gewoon op moet kunnen lossen en ondertussen niet te zien hoe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me moederziel en hopeloos alleen te voelen in dit patroon binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb erg lang te wachten met ondersteuning vragen en zelf eerst alleen net zolang door te gaan totdat ik het echt niet meer weet en dan pas uit te reiken naar een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik verzwelg in mezelf in het niet vragen van ondersteuning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een gedachte in mezelf vast te houden ‘dat het toch geen zin heeft om hulp te vragen en dat een ander toch niet begrijpt wat ik bedoel’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te zouden willen dat iemand anders eens zou voelen hoe ik me elke dag fysiek ervaar en dan zou ik graag perspectieven horen hoe die ander het aan zou pakken of hoe die ander zich op zou stellen want ik weet het niet meer en misschien doe ik het wel helemaal verkeerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te vragen of ik me niet vreselijk aanstel en het erger maak in de geest dat het is en hierin mezelf weer gauw te onderdrukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me helemaal vastgedraaid te ervaren in dit patroon in geest en fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te weigeren om uit te reiken naar een ander ter zelfondersteuning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat die ander het toch niet weet dus wat heeft het voor zin om te vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken het beter te weten of eigenlijk, te denken het beter te moeten weten aangezien het mijn lichaam is, terwijl ik ook niet meer weet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik te laat ben/zal zijn en dat ik mijn lichaam kapot maak maar niet zo erg dat ik dood ga en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren te moeten leven met een kapot lichaam waarin iedereen meewarig naar me kijkt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me groot te houden omdat ik niet wil dat anderen meewarig naar me kijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hetgeen ik als ondersteuning voor handen heb, niet volledig in te zetten in en als een gedachte als angst dat ik ‘later dan niets meer reserve heb’ voor als het later mis gaat, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik op deze manier de situatie in stand houd en voortzet tot dit moment van later en mezelf geen mogelijkheid of kans geef om hier nu doorheen te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te wachten tot de ontlasting komt en als die niet komt, de hele dag te blijven wachten in en als de hoop dat het toch nog komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te vragen hoe ik en we als mens zo verknipt geworden kunnen zijn en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dit bizar te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het zo bizar te vinden dat ik er geen verantwoordelijkheid voor wil nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen verantwoordelijkheid te willen nemen voor bepaalde patronen aangezien ze ‘niet van mij zijn’, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat alles wat zich binnen mijn lichaam afspeelt, zich onder mijn verantwoordelijkheid bevindt, ongeacht van hoe en of het in eerste instantie is doorgegeven en/of overgenomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen verantwoordelijkheid te willen nemen voor hetgeen in mij is doorgegeven en/of hetgeen ik heb overgenomen en alleen verantwoordelijkheid te willen nemen voor wat ik zelf gecreëerd heb, zonder exact te kunnen onderscheiden wat ik heb overgenomen en wat ik gecreëerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me dom te voelen dat ik ogenschijnlijk eenvoudige patronen niet zelf zomaar stop en hier een tweede bij nodig heb om mee te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niks meer leuk te vinden en angst te ervaren om niets meer leuk te vinden en hier in depressie te belanden waardoor mijn darmen niet meer bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat mijn darmen niet meer bewegen als ik niets meer leuk vind of als oplossing weet, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat huist met oplossingen en voortstuwingen in en als de geest, ik mijn darm verkramp en vervorm in iets wat de darm misschien anders wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een gestoorde relatie op te bouwen met mijn dikke darm en de knijpbeweging.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te bemoeien met de knijpbeweging van mijn darm en hierin voort te duwen/te pushen, tot aan een punt waarin mijn darm stilvalt en juist niets meer doet om de eigen balans te hervinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb constant angst te ervaren voor het moment van stil vallen van mijn darm en dit zolang mogelijk uit te stellen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb tevens angst te ervaren voor een stoelgang die maar doorgaat waarin ik angst voor verlies van controle ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb voor het verkrijgen van een ervaring van controle in en als mezelf in en als de geest, mijn darm te zijn gaan controleren in de knijpbeweging en voortstuwing van de voedselbrij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben om de brij heen te draaien zonder precies te zien waar ik omheen draai.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb terecht te komen bij ‘het heeft toch geen zin’ waarin het lijkt dat ik het rondje gelopen heb zonder iets werkelijk op te lossen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik iets op moet lossen of in moet zien en hier constant naar te zoeken, naar het ‘verlossende punt’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te zoeken naar het verlossende punt als naar de heilige graal en dit niet meer los te kunnen laten naarmate mijn darmen zich minder ontlasten en ik niet meer weet hoe ik hier in mijn lichaam aanwezig kan zijn aangezien ik een constante paniek en fysieke druk en ongemak ervaar zonder enige vooruitgang.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het niet vol te houden in dit punt van fysiek ongemak en het hierin op te geven en weg te gaan, de geest in.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het belachelijk te vinden dat mijn darm het niet gewoon doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet werkelijk serieus te nemen dat reacties en gedachten in en als de geest, mijn lichaam en darmwerking zoveel kunnen beinvloeden terwijl ik tegelijkertijd wel weet dat het zo is, maar dit niet werkelijk, fysiek zie en dus is het een ‘weten’ maar niet volledig/absoluut toepassen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te houden in een weten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik meer verantwoordelijkheid moet nemen omdat ik tot meer in staat ben, terwijl ik niet meer kan, zo moe ben van deze patronen in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat ik kan en moet leven met zoveel afval binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb (een deel van) mijzelf in fysieke onschuld en expressie te hebben opgegeven voor een delen in en als de geest in seksualiteit en schoonheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen voor het opgeven van (een deel van) mijn fysieke expressie voor een seksuele uitstraling in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb controle te ervaren over mezelf in seksuele/fysieke expressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het nooit meer goed kan maken met mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het pas goed is als mijn darmen naar behoren werken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet in en als mijn fysiek te willen leven als mijn darmen niet naar behoren kunnen functioneren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat mijn darmen niet naar behoren (kunnen) functioneren door mijn default-patronen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf de schuld te geven van mijn default-patronen en hierin te verharden naar mezelf toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verharden naar mezelf toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof ik de enige ben die het zo moeilijk heeft met zichzelf en te denken dat ik hierin een uitzondering ben die het zichzelf extreem moeilijk maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen dat ik het mezelf zo moeilijk maak en mezelf hierin op te geven in plaats van mezelf hierin te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het geen zin heeft om mezelf hierin te ondersteunen in en als een geloof dat ‘het toch niet lukt’ en mezelf zo vast te houden in een cirkel van ‘het heeft geen zin’ en ‘ik kan het niet’ en ‘ik weet het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het me me niet zal lukken om mezelf te ondersteunen aangezien ik niet weet hoe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als een niet-weten, de mogelijkheid tot een lukken op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat mijn darmwand het op een gegeven moment begeeft en de brei in mijn buikholte terecht komt door de enorme druk die op de verkrampingen in de darmwand ligt als de druk die normaal gesproken de brei via de anus naar buiten duwt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te ervaren als een failure, een mislukking in en als dit fysieke default-patroon, waarvan ik me realiseer dat dit een patroon is die ik via de vader-familielijn heb meegekregen/overgenomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te hebben geweten dat dit zo moeilijk zou zijn en het moeilijk te vinden om met een default-patroon op de achtergrond te leven waarin ik me niet kan ontspannen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik dit allemaal geheim moet houden en niet mag delen aangezien het een familiegeheim is, zonder te weten wat dit geheim eigenlijk inhoudt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geheimen te bewaren en hiermee akkoord te gaan zonder te weten wat de inhoudt ervan is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me in een constante ervaring van ‘ik doe het fout’ te bevinden als mijn darmen op spanning staan voortkomend uit een default-patroon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het me nooit gaat lukken om constant zo specifiek en gewaar te worden en/of zijn dat ik mijn darmen niet langer een default-patroon instuur en in plaats hiervan, mezelf te sturen in en als de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het nooit gedaan krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat mijn darmen het toch niet zullen gaan doen, ondanks dat ik mezelf zou stoppen in reactie en gedachten in en als de geest en dat het dus ‘geen zin heeft’.

Ik stel mezelf ten doel om hetgeen ik niet begrijp of waar ik niet uitkom in en als een reactiepatroon in en als mezelf, op skype uit te schrijven voor een perspectief van mijn buddy en zo stap voor stap te wandelen.

Ik stel mezelf ten doel om degene die de hoge darmspoelingen begeleidt, als en wanneer die plaatsvinden, haar om ondersteuning te vragen in het loslaat proces van de controlemechanismen aangezien dit haar specialiteit is en zij dit zelf gewandeld heeft en haar aanwijzingen te integreren in hoe ik het proces wandel.

Ik stel mezelf ten doel om door te gaan.

Ik stel mezelf ten doel me gewaar te zijn van de woorden ‘het heeft geen zin’ en ‘ik kan het niet’ en ‘ik weet het niet’ en mezelf hierin te vergeven en stoppen met deelname.

Ik stel mezelf ten doel me te focussen op het vergeven en stoppen met deelname in energetische ervaringen, alvorens correcties te willen doorvoeren of toepassen.

Ik realiseer me dat ik alles doe vanuit een ervaring van boosheid en verongelijking en dat ik hierin verhard.

Ik realiseer me dat ik focus op teveel buiten mezelf en te weinig op hetgeen in mijn directe leefomgeving plaatsvindt.

Ik realiseer me dat ik hetgeen in mijn directe leefomgeving plaatsvindt zie als ‘niet genoeg’.

Ik realiseer me dat ik me focus op hetgeen ik niet begrijp en geen directe invloed op heb ten aanzien van mijn darm zoals bijvoorbeeld de voortbeweging van de voedselbrij en hetgeen ik wel invloed op heb, zoals op de relatie met mezelf en wie ik ben in gedachten, gevoelens en emoties, laat ik liggen en neem ik geen verantwoordelijkheid in.

Ik stel mezelf ten doel me te focussen op hetgeen ik invloed heb in wie ik ben in gedachten, gevoelens en emoties en hier verantwoordelijkheid voor te nemen.

Ik stel mezelf ten doel om mijn focus op de voortbeweging van de voedselbrij in mijn darm en op de darmwerking zelf, te stoppen aangezien ik dit niet begrijp en aangezien mijn darm dit veel beter kan als ik me er niet mee bemoei in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel me te focussen op mijn directe leefomgeving, op huis, werk en relatie en verantwoordelijkheid te nemen voor wie ik ben hierin.

Ik stel mezelf ten doel mijn ervaring van boosheid en verongelijking te stoppen en mezelf hierin te vergeven en zo langzaam aan te verzachten ten aanzien van mezelf.

Ik stel mezelf ten doel niet teveel hooi op mijn vork te nemen en allereerst voor mezelf, mijn eigen lichaam en directe leefomgeving te zorgen.

Uil forgive

———————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

 

 

 

 

Dag 578 – Het is me gelukt – de manifestatie van een persoonlijkheidssysteem

kameleon_identiteit

Het is me gelukt. Het is me gelukt om een persoonlijkheid te manifesteren, een identiteit. Ik ervaar het al mijn hele leven, zolang als ik het gecreëerd heb. Ik ervaar zo vaak vluchtig een voldoening. En ik heb mezelf hierin opgesloten. Ik realiseerde me dat het de vervolmaking van een persoonlijkheid is wat me deze ervaring geeft na het luisteren van een interview van Anu; een kristallisatie in de fysieke lichaamssubstantie van de relatie tussen geest en wezen (mind-being), als een slagen van het manifesteren van deze relatie. En het zit zo ‘in-gewikkeld’ en gedetailleerd in elkaar dat ik niet weet waar ik moet beginnen met ontmantelen.

Ik begin met een gedrag van mezelf welke ik me goed herinner. Ik was een jaar of 16 en in vrij korte tijd besloot ik dat ik wilde lijnen. Ik vond mezelf al een tijdje te dik – wat ik niet was, fysiek gezien. Ook nauwelijks vanuit schoonheidsideaal. Eigenlijk vond ik alleen mijn buik te dik, met name in de avond als ik de hele dag door gegeten had. Ik vond ook dat ik teveel tussendoor snoepte en ik vond mijn buik vooral opgeblazen. Dus ik ben op een gegeven moment gaan lijnen en ben dit begonnen op een niet zo gezonde manier. En langzaam aan, van hieruit, is het me inderdaad gelukt ‘dun’ te zijn. Waar als ik nu naar mezelf kijk, ik mezelf voornamelijk iets te mager vind met …… nog steeds een buik die vaak is opgezet.

In de periode van lijnen heb ik mezelf op (te) weinig eten gezet, ik reed regelmatig trillend naar huis van een te laag bloedsuikerspiegel en daar mocht ik van mezelf…twee boterhammen eten. Als ik er nu aan denk, aan wat ik mezelf en mijn fysiek heb aangedaan, ervaar ik een groot verdriet. Ik had een fijn, gezond lichaam, heel weinig ziek, een klein beetje mollig en geen wespentaille, dat zit niet in mijn bouw. Verder een mooi fijn lijf. En ik ben dat kwijt. Ik voel me al jaren uitgemergeld. Niet zozeer doordat ik nog steeds te weinig eet, dat heb ik destijds na een half jaar weer opgepakt en hierin ben ik gelukkig niet in extremen gegaan. Het patroon echter ervaar ik nog steeds binnenin me. En fysiek uit het zich in verkrampingen in mijn darm en een neiging tot obstipatie, al komt het steeds minder voor. Als ik geobstipeerd ben kan ik niet goed eten, mijn buik zit al vol. Ik ervaar nu paniek als ik niet kan eten. Ik wil wel eten maar ik heb dit patroon gemanifesteerd, ik heb mezelf al ingebouwd.

Ik begin met het zelfvergeven van deze periode. Het is niet de oorzaak maar wel een manifestatie die ik me goed herinner. Het woord ‘identiteit’ als vertaling van personality geeft wat meer richtlijn voor mezelf om te onderzoeken. Mezelf een identiteit aanmeten.

In het volgende blog de zelfvergevingen.

Personal identity——————————————————————————————————————————–

 

Dag 562 – Een verwrongen beeld van verantwoordelijkheid

Morality-4

Een triggerpunt in mij in relatie tot mijn fysiek is dat ik het niet uit kan staan als iemand die in het dagelijks leven in veel zaken geen verantwoordelijkheid neemt door niet te zien wat consequenties zijn van bijvoorbeeld gedrag, iedere dag eenvoudig naar het toilet wandelt en daar zichzelf ontdoet van de fysieke ontlasting. Poept dus.

Ik heb veel verbetert in mijn ontlastingspatroon, echter het is nog steeds geen vanzelfsprekend proces voor mij en er zijn nog dagen dat ik niet goed kan poepen. Hierin zie ik mezelf als iemand die naar beste kunnen bezig is om verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf en hierbij komt dan de gedachte ‘en toch lukt het me niet om eenvoudig te poepen’.

Ik vind dit zo oneerlijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het zo oneerlijk te vinden dat ik niet eenvoudig kan poepen elke dag terwijl ik zo mijn best doe om alles op te pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het zo oneerlijk te vinden dat een ander elke dag eenvoudig poept, onafhankelijk van wat die ook uitvoert of niet uitvoert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik verantwoordelijkheid neem voor mezelf als ik alles ‘in de gaten houd’ en probeer in banen te leiden, waarbij ik de omgeving om mij heen ‘in de gaten houd’ en in banen probeer te leiden, in plaats van mezelf in banen te leiden en te stoppen met deelname in de verslavende energie van gedachten, gevoelens en emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen verantwoordelijkheid voor en als mezelf te nemen in het stoppen van deelname in gedachten, gevoelens en emoties en in deze deelname in de energie, mijn darm te belasten en te verkrampen en zo mijn eigen fysieke ontlasting te bemoeilijken in reactie op iets in mijn omgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te proberen mijn omgeving te controleren in en als een angst dat ik mezelf niet onder controle kan houden en in reactie ‘schiet’ en zo mijn eigen darmweefsel beschadig en mijn  ontlasting bemoeilijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het diep van binnen zo oneerlijk te vinden dat ik geheel verantwoordelijkheid moet nemen voor en als mezelf en dat een ander dit blijkbaar niet hoeft te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als deelname in en als het geloof in het bestaan van deze oneerlijkheid, steeds een ander te triggeren/activeren door te proberen deze duidelijk te maken wat er speelt en wat diegene doet met zijn acties waarin ik juist zelf weer getriggerd wordt door de reactie van de ander op hetgeen ik probeer duidelijk te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen triggerpunt te creëren terwijl ik probeer ‘goed te doen’ en hierin verdriet te ondervinden wat opnieuw een genereren van energie is in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb steeds opnieuw in onbegrip te vallen als een ander niet begrijpt wat ik wil duidelijk maken, waarin ik uitga van mezelf als hoe ik iets zou begrijpen en me eigenlijk niet verplaats in een ander en zijn/haar vermogen tot begrip in dat moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen en willen vergeven dat een ander me niet begrijpt in wat ik probeer duidelijk te maken als wat ik zie ‘dat toch het beste is’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik zie wat het beste is, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat wat en hoe ik het zie, deel uitmaakt van mijn voorprogrammering die er niet op geprogrammeerd is om werkelijk fysiek te zien wat het beste is in het moment in relatie tot een ander met een andere programmering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verraden te voelen door mijn eigen programmering waarvan ik toch dacht dat die het beste is, zonder in te zien dat het hier deel uitmaakt van moraliteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb enorm veel moeite te hebben om de moraliteit los te laten en hier voorbij te zien, waarin het is alsof ik alles van mezelf los moet laten als enige oplossing om een benadering te vinden die voor beiden ondersteunend is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ander in mijn programma van moraliteit probeer te duwen waarin ik denk dat die ‘klopt’, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat dit botst met het programma van moraliteit dat de ander handhaaft in en als zichzelf en dat die ander dus blijkbaar geen idee heeft waar ik het over heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit een programma te leven in en als de geest, in plaats van hier in het moment, dag voor dag, te zien hoe mezelf te bewegen in en als het fysiek in overeenstemming met mijn omgeving als wat het beste is in dat moment.

Als en wanneer ik mezelf zie reageren op een handeling of op gedrag welke indruist tegen mijn moraliteitsprincipe als interpretatie van mezelf als wat ik denk hoe het zou moeten zijn, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat hetgeen ik ken in en als moraliteit als wat ik denk dat ‘hoe het zou moeten zijn’, niet hetzelfde is als hoe de ander denkt ‘dat het hoort’ of ‘zou moeten zijn’ en dus komt er hier direct een botsing.

Ik realiseer me dat mijn gedachte als interpretatie als ‘hoe het zou moeten zijn’ gebaseerd is op wat ik denk ‘dat hoort’ als dat mijn omgeving zal denken als hoe ik iets geleerd/geprogrammeerd heb.

Ik realiseer me dat ik in paniek raak in en als de gedachte dat ik iets verkeerd doe ten aanzien van mijn omgeving en dat ik angst ervaar om mijn omgeving te verstoren en dus, wil ik hetgeen controleren waarvan ik denk dat het mijn omgeving verstoort.

Ik stel mezelf ten doel om in te ademen en uit te ademen en in het moment te zien of het werkelijk iets is wat leven in en als het fysiek in mezelf en/of een ander en/of de omgeving schaadt, of dat het iets is dat mijn interpretatie ‘schaadt’ in en als de geest waardoor ik ervaar dat er iets kapot gaat.

Ik stel mezelf ten doel, als ik zie dat leven niet geschaad wordt, me op mezelf te richten, in te ademen en uit te ademen en door te gaan waar ik mee bezig ben en eventueel (achteraf) zelfvergevingen toe te passen om meer inzicht te krijgen in een programma of structuur die in mij geactiveerd wordt en hierin ‘geschaad’ wordt.

Ik stel mezelf ten doel, als ik zie dat leven in en als het fysiek werkelijk geschaad wordt, binnenin mij en/of buiten mij, op te staan en direct te spreken.

Ik stel mezelf ten doel de geactiveerde en geschade programma’s/geestbewustzijnsstructuren binnenin mij, zelf te vergeven en mezelf te omarmen in de ervaringen van verdriet en onvermogen die hierin omhoog komen.

Ik stel mezelf ten doel tijd voor mezelf te nemen en eventueel weg te lopen als dit mogelijk en nodig is om even tot mezelf te komen alvorens te spreken, waarin ik me realiseer dat weglopen indruist tegen mijn moraliteitsprogrammering en dus ervaar ik dit als iets wat ‘niet hoort’ als iets wat ‘ik niet kan maken’ tegenover de ander/mijn omgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik niet weg mag lopen en dat ik dit niet kan maken tegenover de ander/mijn omgeving.

Ik stel mezelf ten doel in het moment te zien of het weglopen een mogelijkheid is door de praktische omstandigheden in overweging te nemen en niet mijn eigen ervaringen hierin en juist mijn  ervaringen zelf te vergeven.

Ik stel mezelf ten doel steeds opnieuw praktisch te zien als wat het beste is en met een simpel ‘ja’ of ‘nee’ richting te geven aan mezelf binnen en als de fysieke omstandigheden zonder te willen dat een ander begrijpt waarom en zo in en als verantwoordelijkheid te staan voor mezelf in de beslissing en waar blijkt dat dit anders/beter had gekund, mezelf te vergeven, corrigeren en bij te sturen in de fysieke werkelijkheid.

Voor een beschrijving van het moraliteitskarakter zie de blogserie (Engelstalig):

Morality Character (overzicht)

Beginnend bij:

Day 94 – The Morality Character

“We adopt values, belief systems and opinions from our parents and from our environment where we classify things as ‘right’ and as ‘wrong’.
The first thing we think about when looking at a person with moral principles is that they are quite strict in what they accept and allow, and we also to a certain extent link religion to them. But these individuals have only taken morality to an extreme level. We all carry morality within and as ourselves by how we had programmed ourselves into believing that certain things are ‘right’ and other things are ‘wrong’. The morality character stands as the judge and jury of what it has been programmed to believe is ‘right’ and what is ‘wrong’ and will thus enforce this from a position of self-righteousness onto others.”
(…)
We have thus through this abdicated our self-responsibility to the pre-programmed designs of what is ‘right’ and what is ‘wrong’, where we listen to knowledge and information passed down through our past generations instead of allowing ourselves to look directly, see what is here, look at the consequential outflows of our actions and thus make decisions based on what is best for all.
What is certain is that our customs and behaviours change over time, where one thing was seen to be ‘wrong’ a 100 years ago becomes part of our behaviour today. Why do we place judgments on things in this century just to revoke them in the next century?
(…)
See more at: earthsjourneytolife Day 94
 boom
——————————————————————————————

 

 

 

Dag 243 – Expressie en de Darm – Controle

Dit is een vervolg in een serie blogs “Expressie en de Darm” beginnend bij Dag 232 – Expressie en de Darm – Ervaring van Onmacht

Probleem:

Ik zit op de wc, de ontlasting komt wat vaker op het moment, waarin ik ‘wat vaker’ omschrijf dat ik 1 dag 2x ontlasting had en de ochtend erna ook gewoon weer. Waarin de gedachte in me opkwam: ik zit maar te poepen en te poepen. Met direct een ervaring van controle verliezen. Waarin ik in een moment voelde hoe ik de controle op mijn darmwerking heb gelegd. Alsof het anders teveel wordt, het me overweldigt, ik het niet meer bij kan houden, ik geen overzicht meer behoud, het door mijn handen glipt. Vasthouden.

Oplossing:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘ik zit maar te poepen en te poepen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik zit maar te poepen en te poepen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in het poepen en in de gedachte ‘ik zit maar te poepen en te poepen’ een ervaring te hebben dat het me teveel wordt, het me overweldigt, ik het niet meer bij kan houden, ik geen overzicht meer behoud, het door mijn handen glipt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te houden uit angst controle te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren controle te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb controle te behouden uit angst het niet meer bij te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik dan geloof niet bij te kunnen houden, waarin opkomt ‘mezelf’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren mezelf niet bij te kunnen houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren mezelf niet bij me te kunnen houden, maar te verdwijnen alle kanten in, waardoor ik controle ben gaan uitoefenen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat controle uitoefenen me ondersteunt om hier bij mezelf te blijven, in plaats van in te zien dat ik hierin juist verdwijn in mechanisme van controle, het controle systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik mezelf moet controleren, dat ik niet vrijuit kan spreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een plaatje in mezelf te hebben bestaan waarin ik als klein meisje druk aan het praten en lachen ben zonder op mijn omgeving te letten bij het denken en geloven dat ik mezelf moet controleren, dat ik niet vrijuit kan spreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te missen zoals in dit plaatje, pratend en lachend zonder op mijn omgeving te letten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden van dit plaatje in een plaatje, pratend en lachend zonder op mijn omgeving te letten, en in plaats hiervan heel serieus en behoudend geworden ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik heel serieus en behoudend geworden ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te veroordelen in mezelf dat ik heel serieus en behoudend geworden ben, en hierin en hieraan vasthoud.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te houden aan een gedachte, geloof en oordeel over mezelf dat ik heel serieus en behouden ben en dit dus ook steeds moet zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds heel serieus en behoudend te moeten zijn omdat ik me vasthoud aan een gedachte, geloof en oordeel hierin over mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vast te houden aan een gedachte, geloof en oordeel over mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te zijn gaan inhouden omdat ik niet wil dat iemand me ziet zoals ik ben, en hierin heel serieus en behoudend geworden te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben vastgezet in een serieus en behoudend beeld van mezelf ter bescherming van mezelf in expressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in expressie te zijn gaan controleren, zodat ik controle over mijn omgeving heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik controle over mijn omgeving heb als ik mezelf in expressie controleer, in plaats van in te zien dat ik alleen mezelf onder controle van mezelf als geest bewustzijn systeem zet en de omgeving nog steeds is zoals die is en niet verandert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te zijn gaan controleren om de omgeving te veranderen, in plaats van mezelf te veranderen onafhankelijk van de omgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te hebben geprobeerd via controle de omgeving te veranderen en hierin mezelf en de ander te manipuleren in en als controle.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verstikken/dood te drukken in/onder controle, in een poging om de omgeving te stoppen in expressie die ik als niet prettig en onveilig heb ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb via deze weg mijn omgeving de schuld te geven van het verstikken en dooddrukken, in plaats van in te zien dat ik mezelf verstik en dooddruk in een poging om de omgeving te controleren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet thuis te voelen in de omgeving waarin ik mezelf ben gaan controleren in expressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te zijn gaan afscheiden van de omgeving waarin ik me niet thuis voel en waarin ik mezelf controleer in expressie, uit angst te worden overweldigd door de omgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren te worden overweldigd door de omgeving, in plaats van in te zien dat ik word overweldigd door mijn eigen angst als reactie op de omgeving, waarin ik mezelf opgef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf op te geven in angst als reactie op de omgeving waarin ik me niet thuis voel, terwijl het wel mijn thuis is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in tweestrijd te verkerenover wat mijn thuis is en hierin mezelf te hebben opgesplitst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin een ervaring te hebben dat het heel erg is wat ik heb gedaan, in plaats van in te zien dat ik verdwenen ben in enERGie wat ik  gekoppeld heb aan zijnde erg en dus als iets waarvoor ik veroordeeld moet worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen voor het verdwijnen in enERGie, waardoor ik er een nieuwe laag enERGie bovenop leg welke opnieuw erg is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te bedelven onder enERGie waarin ik het als te erg ervaar om in te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te overweldigen in lagen van energie waarin ik me compleet afscheid van de omgeving en alleen nog bezig ben met mezelf in/als deze lagen van energie in zelfinteresse,zonder nog maar iets om de omgeving te geven of te delen met de omgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben geisoleerd in lagen van energie in afscheiding van alles en iedereen en vervolgens te geloven dat ik dit ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik deze lagen van energie ben, terwijl ik de hele tijd ervaar en ervaren heb, er klopt iets niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te zijn gaan rond tollen in deze lagen van energie in het onderbewuste zonder mezelf te kunnen stoppen, gelovende dat in deze lagen het antwoord moet liggen aangezien ik geloof dat ik hierin ergens verstopt zit.

Day 307: Innocence of a Child – Encryption of the System of Self (EOSOS)

https://i0.wp.com/topicaloptical.com/wp-content/uploads/2011/10/DSC_7240-Edit-Edit-1024x680.jpg

Beloning:

Als ik mezelf zie rondtollen in lagen van energie, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik een antwoord zoek in mijn eigen gecreeerde bewustzijnslagen, waarin ik geen antwoord zal vinden. Ik stop, ik adem. Ik beweeg mezelf door de lagen heen terug naar de fysieke werkelijkheid.

Ik stel mezelf ten doel me niet te begeven in de lagen energie in/als het onderbewuste. Als ik deze lagen wil onderzoeken doe ik dit door middel van schrijven, waarin ik de lagen hier breng in het fysiek in schrift op papier, waarin ik zelfvergeving en zelfcorrectie kan toepassen.

Ik realiseer me dat ik de controle verloren ben in het rond tollen in deze lagen van energie in het onderbewuste in/als angst, en dus ben ik bewust controle gaan uitoefenen op mijn expressie, zowel fysiek als verbaal in een poging deze ervaring van angst te stoppen en in een poging om hetgeen ik als oorzaak zag – de omgeving – te stoppen met hetgeen te doen waarin ik angst ervaar. Echter, deze bewuste controle komt voort uit angst, dus zal de angst versterken en dus draai ik mezelf nog meer vast. Totdat ik niet meer kan bewegen in expressie.

Ik realiseer me dat ik deze controle in/als het bewustzijn op mijn expressie, fysiek gemanifesteerd heb in chemische relaties in het fysiek die mijn stoelgang als onderdeel van de fysieke expressie is gaan controleren. Hierin heb ik een tegengestelde werking gecreeerd en fysiek gemanifesteerd van twee expressies die elkaar tegenwerken: vrije expressie als mezelf en gecontroleerde expressie als bewustzijn, waarin laatste gebaseerd is op angst.

Vervolgens ben ik me af gaan scheiden van deze gecontroleerde expressie in bewustzijn aangezien ik ervaar dat deze me fysiek belemmert en hierdoor ook weer in expressie belemmert, waarin ik in dit afscheiden opnieuw doe als hoe ik het gecreeerd heb.

Als ik vervolgens de gecontroleerde expressie als bewustzijn ga uitschrijven waarin de vrije expressie naar voren komt, gaat de gecontroleerde expressie pijn geven aangezien deze in pijn gecreeerd is, welke ik als fysiek pijn ervaar, ‘loslaatpijn’, waarin er opnieuw tendens tot vasthouden ontstaat van deze gecontroleerde expressie aangezien het fysiek deze niet in 1x loslaat en los wil laten aangezien het in chemische relaties gemanifesteerd is.

Dus ik moet stap voor stap, adem voor adem deze gecontroleerde expressie inzien, uitschrijven, zelfvergeven en zelfcorrigeren en mezelf in vrije expressie hierin bevrijden van de controle in/als het bewustzijn.

Ik stel mezelf ten doel mezelf fysiek vast te houden in plaats van vast te houden in/als het bewustzijn, waarin ik mezelf omhels in wie ik geworden ben in/als bewustzijn in plaats van mezelf opnieuw weg te duwen en hierin af te scheiden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf voedend, licht verteerbare voeding te geven zoals groene smoothies, welke mijn fysiek niet vast kan houden in een vertraagd verteringsproces en dus door moet laten en hierin de chemisch gemanifesteerde controle los moet laten, waarin ik weer mee kan gaan in schrijven in expressie op het loslaten van de gemanifesteerde controle in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel heel dicht bij mijn lichaam te blijven en te zien dat ik niet teveel push als in een te snel willen, waardoor ik juist weerstand creeer doordat het fysiek het niet bij kan houden aangezien deze tijd nodig heeft om de chemische relaties in/als controle gemanifesteerd/gecreeerd in/als bewustzijn, te stoppen en de overhand te geven aan de chemische relaties van de vrije fysieke expressie.

Ik stel mezelf ten doel met mijn lichaam te praten en hierin zelf te vergeven wat ik mijn lichaam heb aangedaan in controle in/als bewustzijn.

Ik stel mezelf ten doel woorden te herdefinieren en hierin eenheid en gelijkheid als basis/startpunt te gebruiken waarin vertrouwen opstaat als zelf, dus zelfvertrouwen, en hierin de behoudende basis in/als afscheiding in/als controle te stoppen in zelf, zodat er in communicatie met een ander een basis in overeenstemming in/als vertrouwen groeit waarin de behoefte aan controle in aanwezigheid van een medemens in de omgeving afneemt.

Day 306: Encryption of the System of Self

*

Heb je ook de ervaring dat er iets niet klopt? Start een cursus met Ondersteuning om te beginnen met jezelf te bevrijden van de controle mechanismen in het Geest Bewustzijn Systeem:

Desteni I Process Lite (Gratis)

Desteni I Process

*

Granted, there has been a Point that: the Consequence of what you’ve Done, takes Time to Manifest – sometimes so long, that you kind of ‘Forget’. That is Changing. The Consequences is Going to Zero-Point, to a Singularity, where the Consequences will Manifest Faster and Faster. Maybe, then – Man Will Learn… (Bernard Poolman)

*

—————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 233 – Expressie en de Darm – Patroon Verwachting Geloof

Dag 232 – Expressie en de Darm – Ervaring van Onmacht

Ik zit totaal vast in een ervaring van verstopping welke zich fysiek gemanifesteerd heeft. En ik snap het niet! Ik snap er geen zak van, ik weet niet waar ik moet beginnen, ik weet niet wat er gebeurt in mij, ik snap de uitleg van Bernard niet. Ik voel me alleen maar ellendig gevangen in deze vervelende fysieke toestand welke nooit meer lijkt te veranderen en welke ik als afschuwelijk ervaar, wat komt doordat ik bang ben dat het altijd zo blijft. Dat is de afschuw, de angst. Fysiek is het vervelend, de gedachte dat het altijd zal duren, nooit zal veranderen, en als het verandert, toch weer terug komt, is de afschuw als vermomde angst die ik ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te snappen wat er gebeurt in mij en hoe ik dit op kan lossen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te zitten in dit niet begrijpen wat er gebeurt en hierdoor niet weten hoe dit op te lossen, terwijl Bernard steeds zegt dat ik het op kan lossen en dat ik beslis hierin, maar ik begrijp niet hoe, en ik beslis toch dat ik het op ga lossen maar als ik het niet begrijp, hoe kan ik het dan oplossen? Dus beslis ik het blijkbaar niet want ik weet niet hoe dus ga ik er al vanuit dat het me toch niet gaat lukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er vanuit te gaan dat het me toch niet gaat lukken om deze fysieke gemanifesteerde toestand op te lossen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten lijden/leiden door een niet weten en hierop mijn beslissingen te baseren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niets meer te willen in deze toestand, niet eten, niet drinken, alleen maar poepen en dat kan niet, waarin ik door dit willen poepen nog meer druk zet op polariteit in mijn lichaam, aangezien ik hierin de tegendruk versterk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de tegendruk in mezelf te versterken en dit zoveel gedaan te hebben dat het een patroon is geworden in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel spijt te ervaren dat ik dit tot patroon heb gemaakt in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zo stom te vinden dat ik dit tot patroon heb gemaakt in mijn fysiek.

Patroon:

Woordenboekdefinitie:

1. beschermer van een ontslagen krankzinnige, voorwaardelijk veroordeelde

2. oudejaarsstudent, door een eerstejaars tot beschermer gekozen

3. beschermheer van een stichting etc.

4. hij die aan het hoofd van de zaak staat

5. metalen papieren kokertje met buskruitlading

6. model, vorm, voorbeeld

7. decoratieve tekening

8. wijze waarop iemand, een groep, een land enz. werkt, geld besteedt, consumeert enz.

Opvallend hierin:

Bescherming, voorbeeld en wijze waarop ik functioneer als geest bewustzijn systeem.

Dit heb ik gemanifesteerd in de wijze waarop ik mezelf fysiek ontlast, waarin het ontlastingspatroon wederom een bescherming, voorbeeld en wijze waarop ik functioneer als geest bewustzijn systeem is geworden.

Lading: negatief

Klank: pat – ‘levenspad’ dus voorprogrammering; troon, oon, hoon, honen, gehoond worden, uitgejouwd worden, weggehoond worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ontlastingspatroon als bescherming te manifesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ontlastingspatroon als een voorbeeld te zien van wie ik ben, welke ik in eerste instantie heb gemanifesteerd door een voorbeeld te leven van de ouders en voorouders.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het voorbeeld van de ouders en voorouders te manifesteren in mijn fysiek waarmee ik bevestig dat ik dit voorbeeld heb aangenomen als zijnde ‘dit ben ik’, zodat ik niet iets of iemand anders hoef te zijn (mezelf bijvoorbeeld?) en hoef te zien in dit niet weten van wie ik ben als ik niet dit voorbeeld ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb totale paniek te ervaren in dit niet weten wie ik ben, waarin ik niet weet of het paniek is wat ik ervaar of iets anders, aangezien ik eerder een ervaring vertaalde als paniek wat ‘lust’ blijkt te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring van lust en paniek door elkaar te halen/als gelijk te zien, waardoor ik niet in de lust ga zien aangezien ik die als paniek vertaal en hiervan weg blijf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te houden aan het voorbeeld wat ik ben geworden als opgevolgd patroon als consument, waarin ik als consument energie consumeer ten koste van mezelf als fysiek aangezien de substantie als fysiek gebruikt wordt voor omzetting in energie, zodat ik kan voortbestaan als energie-consument als geest bewustzijn systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als wie ik ben te definieren als energie-consument als geest bewustzijn systeem en hierin mezelf als substantie en de aarde als substantie consumeer ten behoeve van mezelf als energie in/als de geest/het bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit ontlastingspatroon, welke ik als voorbeeld heb overgenomen ter bescherming van mezelf in niet-weten wie ik ben, wederom als bescherming gebruik om mezelf in stand te houden in dit niet-weten wie ik ben en in plaats hiervan een geest bewustzijn systeem ben geworden welke ik in leven moet houden waarvoor ik energie nodig heb, en welk patroon ik dus moet beschermen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf als volslagen krankzinnige moet beschermen, in plaats van in te zien dat deze bescherming op zich als geest bewustzijn systeem volslagen krankzinnig is, waarin alle voorbeelden als geest bewustzijn systeem volslagen krankzinnig zijn waartegen ik me moet beschermen, en dus creeer ik een gelijkend patroon om me te beschermen, als enige oplossing die ik als bescherming gezien heb tegen deze volslagen krankzinnige leefomgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat een patroon in/als geest bewustzijn systeem als energie-consument me beschermt tegen de geest bewustzijn systemen als energie-consumenten in mijn leefomgeving, in plaats van in te zien dat ik hierin mezelf onderhevig gemaakt heb aan mezelf als geest bewustzijn systeem als energie-consument, waarin ik me nu tegen mezelf moet beschermen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te onder te gaan aan mijn eigen verdedigingsmechanisme, welke in mijzelf in mijn fysiek volledige vastzetting creeert van twee tegenwerkende krachten welke zich vertaald hebben in chemische delen die het fysiek besturen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een chemische oorlog in mijzelf als fysiek gecreeerd te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het ontlastingspatroon en het patroon van mezelf als geest bewustzijn systeem als negatief te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het patroon wat ik gekopieerd en gemanifesteerd heb als levenspad te zien, waarin ik niet leef maar een voorprogrammering als pad wandel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me veilig en beschermd te voelen in dit voorgeprogrammeerde pad waarin ik niet leef maar een voorprogrammering volg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me veilig en beschermd te voelen in een voorprogrammering aangezien ik dit ken, waarin ik hetgeen ik niet ken als leven ervaar als onbekend als onveilig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vast te houden aan de bekende weg in/als zogenaamde veiligheid/onder bescherming van God de Geest, waarin ik mijn hele leven al ervaar dat dit alles behalve veilig is aangezien ik hierin mezelf aanval, waarin ik me nu tegen mezelf ben gaan beschermen maar waarin ik toch blijf geloven als veiligheid aangezien het het enige is wat ik ken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in een niet-weten te staren en dus niet te weten wat te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf weg te honen in dit patroon wat ik fysiek gemanifesteerd heb, welke ik bv in fysieke werkelijkheid ervaar als ik verhuisd ben en weggehoond wordt door iemand uit de buurt als ik opkom voor een expressie van leven maar nog spreek in angst, waarin ik mijn eigen angst en pijn ervaar die dus getriggerd worden in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ontzettende angst te ervaren als ik word weggehoond door iemand en langzaam begin te zien dat ik ontzettende angst ervaar voor mezelf in/als angst als geest bewustzijn systeem waarin ik mezelf als expressie van leven weg hoon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als geest bewustzijn systeem op de troon heb gezet in een fysiek gemanifesteerd patroon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren en hierin te geloven dat dit altijd zo blijft en als het verandert, dat het toch weer terug komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin dus een verwachtingspatroon te creeren, wederom als negatief geladen, als bescherming, voorbeeld en wijze waarop ik functioneer als geest bewustzijn systeem waarin ik mezelf als geest bewustzijn systeem op de troon zet en mezelf als expressie van leven weg hoon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als expressie van leven weg te honen en mezelf hierin als volslagen krankzinnige, voorwaardelijk veroordeelde te zien, waarin ik mezelf vastzet in een voorwaardelijk oordeel.

Hoe kan ik Patroon gebruiken:

Hetgeen ik leef/geleefd heb als geest bewustzijn systeem en welke ik fysiek gemanifesteerd heb, welke ik kan gebruiken om te zien wie ik geworden ben in reacties, gedachten, gevoelens, emoties en fysieke disbalans, waarin ik het gereedschap toepas van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie om mezelf vrij te maken van deze patronen waarin het vrij maken van deze patronen mijzelf als expressie laat zien en ik als expressie tot leven kom.

Verwachting:

Woordenboekdefinitie:

1. het verwachten; hoop: op verwachting leven

Opvallend hierin:

Ik leef dus op hoop en verwachting in plaats van zelf als expressie van leven; ik wacht dus als het ware op wat gaat gebeuren als patroon in/als verwachtingspatroon, dus wat gaat gebeuren in mezelf als geest bewustzijn systeem, waarin ik geen richting geef maar wacht op ‘wat komen gaat’ waarin ik ‘hoop’ dat het is wat ik hoop, in plaats van de hoop in de wc te leggen.

Lading: positief

Klank: wachten, achten, ing. Wachten op ing, achting, ach, ach en wee, ver, er, er was eens. Een verhaaltje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te leven op hoop en verwachting in plaats van zelf als expressie van leven te leven/zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te wachten op wat gaat gebeuren als patroon in/als verwachtingspatroon in mezelf als geest bewustzijn systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf geen richting te geven maar te wachten op wat komen gaat waarin ik hoop dat het is wat ik hoop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb de hoop in de wc te leggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik de hoop in de wc kan leggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de hoop op iets te hebben gevestigd buiten mij, en als er geen hoop meer is op iets buiten mij, het op te geven/me over te geven aan mijn geest bewustzijn systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me over te geven aan mijn geest bewustzijn systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hoop als verwachting als positief te ervaren en hierin een ervaring van hoop op betere tijden te creeren, waarin mijn hart een sprongetje maakt bij de gedachte aan iets wat komen gaat, al weet ik niet wat, en als dit dan niet komen gaat, het op te geven en niet meer te weten wat ik moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet meer te weten wat ik moet doen als hetgeen ik hoop niet komen gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te hopen dat dit patroon zich vanzelf oplost als ik er maar niet teveel aandacht aan besteed.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vast te houden aan het laatste beetje hoop aangezien ik niet in de ervaring van wanhoop van niet meer weten wat ik moet doen wil vallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van wanhoop zelf te creeren door te hopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ’s ochtends te hopen dat ik een hoop kan leggen in het toilet en als dit niet lukt, wanhoop te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen aandacht te willen besteden aan mijn hoop en wanhoop uit angst dat het dan nog sterker wordt, waarin ik het niet oppak maar wel met grote oplettendheid elke ochtend mezelf in de gaten houd of ik wel of niet de hoop kwijt kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik kan stoppen met hopen dat ik naar het toilet kan, aangezien de fysieke manifestatie hiervan zo aanwezig is dat ik het niet kan negeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de fysieke manifestatie van hoop-wanhoop moet negeren om de hoop kwijt te kunnen, in plaats van de fysieke manifestatie van hoop-wanhoop in te zien, uit te schrijven en zelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als fysiek te negeren aangezien ik mezelf in deze fysieke manifestatie maar lastig vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf maar lastig te vinden in deze fysieke manifestatie en hierin mezelf als last te ervaren welke ik probeer te negeren, alsof het er dan niet zou zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de pijn die ik ervaar in de fysieke manifestatie van hoop-wanhoop, en hierin met name de wanhoop, niet te willen dragen zo vervelend wanhopig ervaar ik mezelf hierin dat ik niet meer weet wat ik moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te worden verzwolgen door de wanhoop, waardoor ik deze wegdruk en hoop op morgen als een dag waarop het misschien beter gaat.

Ik stel mezelf ten doel ’s ochtends direct op te staan en tijd te nemen om in dit patroon te zien en te schrijven voordat ik naar werk ga. Ik realiseer me dat ik door langer blijven liggen, mezelf als geest bewustzijn systeem versterk, waardoor ik niet in zelf kan zien en tevens geen tijd heb om in zelf te zien. Ik realiseer me dat het zwaar is om in de ochtend op te staan als ik fysiek mezelf zwaar heb gemaakt door overvloedig afval als hoop en wanhoop in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zwaar te maken met overvloedig afval van hoop en wanhoop. Ik stop met mezelf veroordelen voor de zwaarte in de ochtend aangezien dit niets oplost en het werkelijk zwaar is. Ik realiseer me dat ik dit zelf zo gecreeerd heb maar dat ik mezelf hier niet voor hoef aan te vallen.

Ik stel mezelf ten doel mijn aanvallen op mezelf te stoppen zodat de fysiek gemanifesteerde chemische delen, gerelateerd aan de aanvallen, ook kunnen stoppen, al weet ik nog niet hoe dit exact in zijn werk gaat.

Ik stel mezelf ten doel mijn fysiek te blijven ondersteunen in het aanreiken van de juiste chemische stoffen die een balans die leven ondersteunt, bevorderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen vertrouwen op mijn fysiek als leidraad, maar dat kan niet, en hierdoor niet meer te weten waarop ik kan vertrouwen als leidraad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen leidraad te ervaren als geest en fysiek beiden niet als leidraad genomen kunnen worden.

Ik stel mezelf ten doel geest en fysiek als leidraad te zien van wat ik dien te stoppen, in plaats van wat ik dien te volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets of iemand te willen volgen, en als ik niets of niemand om te volgen heb, paniek en wanhoop te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb paniek en wanhoop te ervaren als ik niets of niemand heb om te volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geest en fysiek als leidraad van wat ik dien te stopen, niet leuk te vinden waardoor ik ga zoeken naar iets leuks om te volgen buiten mezelf en ondertussen boosheid te ervaren dat ik niets leuks heb om te volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren dat ik niets leuks heb om te volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets te willen volgen, een soort draad, in plaats van hier te zijn in deze fysieke vervelende toestand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vertrouwd te hebben op een leidraad en me hierin trots en blij te voelen als ik deze kon vinden en volgen, waarin ik niet zag dat dit mijn eigen voorprogrammering was als geest bewustzijn systeem, waarin ik wel ervoer dat ik hierin nog steeds dezelfde vervelende fysieke klachten had maar niet zag dat deze door het volgen van de draad in stand gehouden worden en zelfs versterkt worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als geest bewustzijn systeem te versterken in het zoeken naar en volgen van een leidraad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog steeds niet te kunnen geloven dat deze leidraad echt niet is waar ik wezen moet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele leven te hebben gebouwd op het trainen van het volgen van deze leidraad waarin ik geloofde dat ik mezelf hierin richting gaf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf richting geef in het volgen van de leidraad als levenspad van het geest bewustzijn systeem als voorprogrammering in/als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te hebben geloofd dat pure zuivere energie het hoogst haalbare is wat een mens kan bereiken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de hoogte in te gaan in het behalen van het hoogst haalbare, in plaats van mezelf te vestigen in/als aardse substantie in/als het fysiek.

Hoe kan ik Verwachting gebruiken:

Hetgeen ik op zie komen in de geest bestaat allemaal uit verwachting als zijnde wat ik altijd geleefd heb, welke ik kan stoppen, in kan zien, uitschrijven, zelfvergeven en corrigeren waarin ik in het schrijven onverwacht mezelf als expressie kan zien.

Geloof:

Woordenboekdefinitie:

1. het vertrouwen in de waarheid van iets

2. een vast en innig vertrouwen op God en Gods woord zoals dit gepredikt wordt in de godsdienst die men belijdt

3. godsdienst, geloofsleer

“twee geloven op een kussen, daar slaapt de duivel tussen”

Opvallend hierin:

Vertrouwen in de waarheid van iets; wat als dit geen waarheid is?

“twee geloven op een kussen, daar slaapt de duivel tussen”; wat als je in een geloof hierin geboren wordt?

Lading: voorzichtig positief

Klank: ooooh, zit dat zoooo

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vertrouwen op een waarheid van iets wat geen waarheid is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen wat er gebeurt als je tussen twee geloven in geboren wordt, in/als de duivel dus in/als persoonlijkheden in plaats van als menselijk wezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven en ervaren dat ik als de duivel in/als persoonlijkheden geboren ben, waardoor ik niet weet waarop te vertrouwen aangezien ik geen enkel referentiekader heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat anderen wel een referentiekader hebben, in plaats van in te zien dat dit het probleem is van alle mensen, dat we geen referentiekader hebben maar alleen maar persoonlijkheden waarop we voortleven in/als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geloof als voorzichtig positief te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ooooh zit dat zoooo te missen als aha-moment van het geest bewustzijn systeem als ik hierin iets geloof te ontdekken wat gewoon een informatieve ervaring is uit het geest bewustzijn systeem waar ik toegang tot heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben vastgezet in een Fysieke Manifestatie van een Geloof en Verwachting van een Patroon waarin ik een Moeizame Ontlasting van Hoop/Afval gecreeerd heb en dit Patroon vervolgens zo ervaar, er opnieuw in Geloof en dit Verwacht als erop Wacht en zo in stand houd.

Hoe kan ik Geloof gebruiken:

Als ik mezelf zie zoeken naar een ooooh zit dat zoooo moment, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik een geloof zoek om me aan vast te houden. Ik stop, en zie in mezelf waarom ik in dit moment me ergens aan vast wil houden. ik zie in mijn woorden wanneer ik geloof gebruik, zodat ik zie waar ik allemaal in geloof of juist niet in geloof als houvast. Ik schrijf het uit, ik vergeef mezelf, ik corrigeer mezelf waarin ik mezelf vrij maak van de beperking van de Hoop van Geloof in en Verwachting van een Patroon welke ik geworden ben.

Ik stel mezelf ten doel discipline te leven ter ondersteuning van mezelf door in de ochtend op te staan, in zelf te zien, de patronen als angst uit te schrijven en hierin mezelf als expressie te zien en te bewegen in dit schrijven van wie ik ben geworden, waarin de expressie die niet tot uiting is gekomen en hierdoor vast zit in het lichaam – eruit geduwd wordt en hierin wordt tegen gehouden dus frictie creeert – tot expressie kan komen waarin ik mijn fysiek kan ontlasten van de Hoop van Geloof in en Verwachting van een Patroon in/als Geest Bewustzijn Systeem en van alle energetische ervaringen en reacties die ik hierin gecreeerd en hieraan gerelateerd heb.

2 Blogs over Asthma:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/01/day-286-care-for-asthmatic-and.html

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/01/day-287-asthma-how-i-prevented-it-in-my.html

Human Reasoning

http://marlenlife.tumblr.com/post/20389372691/humanreasoning

———————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 232 – Expressie en de Darm – Ervaring van Onmacht

DISCLAIMER: Geen enkel blog welke ik hier schrijf gerelateerd aan fysieke klachten houdt een geneeswijze in welke praktisch fysiek onderzoek overbodig maakt. Bij (langdurige) fysieke klachten raad ik altijd aan een specialist te bezoeken op regulier en natuurgeneeskundig gebied, om zoveel mogelijk direct inzicht te krijgen in de fysieke gesteldheid en te kunnen handelen als dit acuut nodig is. (NB Ikzelf heb regulier fysiek onderzoek laten uitvoeren om levensbedreigende aandoeningen te kunnen uitsluiten en verder te kunnen met zelfonderzoek in relatie tot lichaam en geest, waarin ik dit proces regelmatig ondersteun met therapeuten die praktisch werkzaam zijn in de natuurgeneeskunde in de brede zin).

*

Hetgeen niet compleet in expressie is genomen wordt geforceerd het lichaam te verlaten en tegelijkertijd vecht het lichaam om dit vast te houden aangezien het lichaam dit als voeding ziet. Gerelateerd tot partnerschap: als ik mezelf laat bepalen door angst, gebruik ik niet de fysieke delen die een gevestigd partnerschap zullen worden. De gerelateerde chemische delen in het fysiek moeten dan het lichaam verlaten – geforceerd – maar eigenlijk is het lichaam het hier niet mee eens, want het lichaam weet dat een gebalanceerd partnerschap Goed is voor Mij. Dus het fysiek houdt vast. Als signaal dat het ontlastingsproces uit balans is. Ik ontlast mezelf niet van de controle welke gevormd is door angst, onzekerheid, backchat, toekomstprojecties etc. Dit geeft een ongemakkelijke ontlasting.

Een stukje vertaald uit een chat met Bernard en Sunette. Echter ik snap het nog steeds niet. Ik zie niet hoe ik dit patroon in mezelf creeer en waar te starten met zelfvergeven. Dus start ik hier bij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de tekst niet volledig te begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te zijn dat ik niet begrijp hoe ik dit patroon creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te zijn dat ik niet meer duidelijkheid krijg over hoe ik dit patroon in mezelf creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me onmachtig te ervaren tegenover dit patroon in mezelf, waarin ik mezelf volledig vastzet in de onmacht en hierin compleet stil val.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb compleet stil te vallen in de onmacht die ik ervaar tegenover het ontlastingspatroon wat ik gecreeerd heb als controle over mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek te controleren met een ontlastingspatroon welke uit balans is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verbijsterd te zijn over het stil vallen van de fysieke ontlasting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorme angst te ervaren voor het stilvallen van de fysieke ontlasting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ontlastingspatroon te ontwikkelen waarin ik de ontlasting forceer in controle, waarin ik tegelijkertijd de tegenwerking als tegenpool in polariteit creeer/manifesteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de periode met de Polen achter me gelaten te hebben maar nog wel vast te zitten in de polariteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om de polariteit in mezelf los te laten waarin ik angst ervaar dat ik nooit meer fysieke ontlasting heb en dus dood ga door zelfvergiftiging.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dood te gaan als ik de polariteit in mezelf stop/loslaat, in plaats van in te zien dat ik dit niet zozeer loslaat maar zelfvergeef en hierin transformeer en terug breng naar het fysiek, waarin ikzelf tot leven kan komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dood te gaan door het loslaten van de polariteit, in plaats van in te zien dat ik doodga door de zelfvergiftiging van het vasthouden aan de polariteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten waar te beginnen met het zelfvergeven van de polariteit waarin ik de onnatuurlijke ontlasting heb gecreeerd.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb als iemand me een vraag stelt waarom ik iets gedaan heb, ik volledig in angst te schieten dat ik iets fout gedaan heb, en mezelf hierin volledig te verlammen, in plaats van in zelf te zien en te antwoorden waarom ik iets gedaan heb in zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen al door de vraag te denken en geloven dat ik iets fout gedaan heb, en hierin dus denk en geloof dat ik het goed moet maken, en moet doen wat ik denk dat de ander denkt dat gedaan moet worden, in plaats van in zelf te zien, te zien wat ik gedaan heb en waarom ik het gedaan heb, te antwoorden wat ik zie in zelf als zelfexpressie waarin een antwoord hierop van een ander me eventueel kan ondersteunen om hetgeen ik niet gezien heb in zelf, te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verlammen bij het idee dat ik iets fout doe, en hierin liever niets meer doe en al mijn expressie inhoud, zodat ik ook niets fout kan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn expressie volledig in te houden zodat ik ten minste niets fout kan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb volledig vast te zitten in een schrik welke ik ervaar als iemand me vraagt waarom ik iets gedaan heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me gekleineerd te voelen in een vraag waarom ik iets gedaan heb, alsof ik als een kind gecontroleerd word, en hierin boos te worden op de vraagsteller maar dit niet te laten blijken en net te doen of ik het logisch vind dat die vraag gesteld wordt, terwijl ik me afvraag in mezelf waarom deze vraag gesteld moet worden en waarom ik niet vertrouwd wordt in wat ik doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen waarom ik niet vertrouwd word in wat ik doe en dit persoonlijk te nemen, in plaats van in te zien dat wij als persoonlijk mens als persona’s niet te vertrouwen zijn, wat niet persoonlijk is maar in iedereen aanwezig als voorprogrammering als geest bewustzijn systeem, en wat dus de reden is waarom ik niet vertrouwd word aangezien ik nog niet betrouwbaar ben zolang ik participeer in polariteiten in persona’s.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geen partnerschap mag starten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een doodzonde bega als ik een partnerschap start.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven en ervaren, dus in ervaring gebracht te hebben, dat ik een partnerschap moet verbergen en als iemand dit ziet, ik gedoemd ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik gedoemd ben als ik een partnerschap aanga en iemand dit ziet, en dus verberg ik het automatisch en onbewust.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een plaatje te hebben in mezelf van heel veel mensen die me najagen/belagen, waarin de gedachte/angst opkomt dat ik aan de schandpaal genageld wordt als gezien wordt dat ik een partnerschap start.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb altijd vaag te doen over partnerschap in plaats van er eerlijk en oprecht over te praten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik eerlijk en oprecht over een partnerschap moet praten, in plaats van in te zien dat ik zelfeerlijk en zelfoprecht dien te zijn ten opzichte van een partnerschap, welke ik eventueel in expressie in woorden kan brengen als ik dat wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets aan de omgeving verschuldigd ben ten aanzien van het informeren over het wel of niet aangaan van een partnerschap, in plaats van in te zien dat de enigen die hierover beslissen de partner en ikzelf zijn waarin we in onszelf kunnen zien of we zelfoprecht zijn hierin, en zo niet, we dit kunnen corrigeren in zelf waarin de praktische mogelijkheden ten aanzien van het partnerschap onderzocht kunnen worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een geloof te creeren en toe te staan in mezelf dat een partnerschap altijd fout is, en dus verlam ik mezelf in angst bij het aangaan van een partnerschap, ook als dit het beste is voor mijn fysiek en voor de partner zijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zolang een partner gezocht te hebben om mezelf te vervullen – ook al wist ik dat dit niet klopte en probeerde ik dit te stoppen – waarin het partnerschap niet het beste is voor mezelf en voor de ander als fysiek, waardoor ik nog steeds geloof dat ik geen partnerschap aan mag gaan, ook niet als ik dit patroon stop in zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog angst te ervaren mezelf in een partner te verliezen, waardoor ik mezelf als expressie verlies, en hierin automatisch angst voor verlies als controle op te gooien voordat er een partnerschap plaats kan vinden, welke ik tot uiting/expressie breng in mijn fysiek als een verstoorde balans in ontlasting waarin ik mijn fysiek zo belast dat fysiek partnerschap onmogelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet exact te zien hoe ik deze controle start/waar deze exact getriggerd wordt, welke me frustreert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me als gefrustreerd te ervaren dat ik niet exact zie hoe ik het patroon van controle start/waar het getriggerd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet voor te kunnen stellen dat dit patroon van controle werkelijk de oorzaak is van het fysiek verstoorde ontlastingspatroon, terwijl ik tegelijkertijd al heel lang weet dat er een patroon ten grondslag ligt aan deze fysieke disbalans.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin de geest als ‘het niet voor kunnen stellen’ weer te geloven en zo mijn macht tot oplossing weg te geven aan de geest/het bewustzijn in/als voorstellingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik me iets moet kunnen voorstellen om iets tot stand te brengen, in plaats van in te zien dat dit de omgekeerde wereld is en ik in voorstellingen een plaatje uit de geest tot stand breng, gebaseerd op controle en angst, in plaats van zelf te gaan staan en deze controle als angst te stoppen in mezelf en dus de plaatjes als voorstellingen als gedachten te stoppen in zelf.

*

Ik stel mezelf ten doel de woorden patroon en ontlasting te onderzoeken en te zien of ik hierin meer duidelijkheid krijg over ‘mijn ontlastingspatroon’.

Ik stel mezelf ten doel mezelf de tijd te geven voor het doorwandelen van de veranderingen die plaatsvinden in relatie tot partnerschap, waarin ik participatie in mijn voorprogrammering stop, welke teveel weerstand oproept als ik hierin te snel voort wil en dus mezelf forceer.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vertragen meer en meer, zodat ik in detail kan zien waar ik mezelf forceer tot het ontlasten van nutrienten die feitelijk voeding voor het lichaam zijn.

Ik stel mezelf ten doel een beslissing op mijn 16e ten aanzien van mijn buik opnieuw zoveel mogelijk gedetailleerd uit te schrijven, waarin ik onder andere zie in het woord taille en detail.

Als iemand me een vraag stelt, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf wat het antwoord op de vraag is en antwoord zoals ik zie in mezelf, zonder mijn antwoord aan te passen aan wat ik denk dat de ander wil horen als zijnde ‘goed’ of ‘juist’. Als ik een antwoord krijg van de ander zie ik of dit een reactie is van de ander op wat ik zeg, of dat het een antwoord is in gezond verstand waar ik iets mee kan ter correctie van mezelf als wat ik niet gezien heb in mezelf. Ik vergeef mezelf de ervaringen die opkomen in angst voor een oordeel van goed of fout.

Ik stel mezelf ten doel de vragen van de ander waarom ik iets doe, te zien als mogelijkheid tot eventuele correctie van mezelf in het vrij maken van mezelf als geest bewustzijn systeem, waarin ik in dit vrij maken van mezelf van mijn relatie met polariteit als goed en fout een mens in zelfvertrouwen kan worden die werkelijk te vertrouwen is als mens.

Ik stel mezelf ten doel mezelf mijn vergissingen te vergeven en corrigeren en niet opnieuw in de vergissing in de geest te participeren in ervaringen van schuld en schaamte maar in plaats hiervan de neiging tot herkauwen van een situatie te stoppen. Mocht ik blijven herkauwen en de vergissing opnieuw in werkelijkheid maken, dan zie ik opnieuw waar ik een punt gemist heb, wat ik mezelf niet vergeven heb.

Ik stel mezelf ten doel de vraag van een ander waarom ik iets doe, te gebruiken om mezelf vrij te maken van de gevangenis van reacties in goed en fout als waarde-systeem, door te zien waar ik nog reageer op deze vraag en dit zelf te vergeven en corrigeren in mezelf, in plaats van de vraag opnieuw als bevestiging van mezelf als waarde-systeem van goed en fout te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb als goed te willen worden gezien door de ander en door degene die me een vraag stelt, waarin ik mezelf aanpas aan de vraagsteller, of liever gezegd aan wat ik denk dat de vraagsteller wil horen en dus goed vind en dus waar ik mezelf aanpas aan mijn zelf-beoordelingssysteem dus waardesysteem van goed en fout.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb goedkeuring te willen van mezelf als waardering als waarde-systeem, en als ik een vergissing maak, deze als fout te bestempelen waarin ik mezelf als ‘niet goed’ ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te definieren en aan te passen aan een beoordelingssysteem van goed en fout in/als mezelf, en als ik hier buiten zelf, mezelf keihard aan te vallen en te belagen met allerhande/een regen van oordelen in/als backchat, welke ik niet inzie maar wegstop in mijn fysiek, en vervolgens elke dag ervaar vanuit mijn fysiek wanneer deze getriggerd worden door het afval wat langs deze opgeslagen oordelen verplaatst wordt, waarin ik opnieuw het afval beoordeel/veroordeel welke voorbij komt en hierin het afval opnieuw vastzet in beoordeling/in een waardesysteem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb waarde te hechten aan het beoordelen van het afval en hierin energie te genereren, in plaats van het afval fysiek te verwijderen en indien nodig gerelateerde oordelen zelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als geest bewustzijn systeem als waarde-systeem als beoordelingssysteem te gebruiken om energie te genereren en mezelf te belonen als me dit lukt in oordelen van angst en controle waaraan ik me onderwerp, waarin ik in ervaringen van verdriet en onmacht in deze onderwerping energie genereer als energetische beloning ter overleving van mezelf als geest bewustzijn systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als geest bewustzijn systeem in leven te houden door me te onderwerpen aan ervaringen van verdriet en onmacht als beloning van mijn onderwerping aan de angst en controle in/als geest bewustzijn systeem als beoordeling welke ik fysiek heb gecreeerd en in stand houd.

Ik stel mezelf ten doel gerelateerde oordelen aan het fysieke afval welke ik heb opgeslagen in het lichaam in te zien, zelf te vergeven en mezelf te corrigeren tot ik in eenheid en gelijkheid in zelfexpressie mezelf richting geef en beslis in gezond verstand en in overweging van mezelf als fysiek, geest en zelfexpressie, in hoeverre fysiek partnerschap mogelijk is in het moment, en in te zien waar ik mezelf belast dus blokkeer/controleer in de expressie van mezelf in/als fysiek, zodat ik mezelf kan zelfvergeven en kan corrigeren in het fysiek, adem voor adem, dag voor dag, fysiek samen zijn voor fysiek samen zijn.

Atlanteans-caged-in-powerlessness-part-30

———————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life