Dag 521 – Een ervaring van depressie in expressie brengen

depressieNa 3 intensieve massagebehandelingen in de afgelopen twee weken, komen er ervaringen omhoog vanuit mijn fysiek.

Ik was even ‘vergeten’ dat de ervaring van depressie een vrij grote rol gespeeld heeft in mijn leven terwijl het ergens nog altijd op de achtergrond in mij aanwezig is. Ik heb dit altijd zoveel mogelijk verborgen gehouden omdat ik niet in het hoekje van ‘depressief’ geduwd wilde worden. Ik zag dat dit niet klopte, met hoe het benaderd wordt, het is niet compleet. Ik was en ben me er namelijk wel van gewaar ‘ik dit niet ben’ en dat het ook weer verdwijnt als ik fysiek bezig ben.

Echter in de ervaring, is het geen pretje. Het is alsof ik bezwijk. En ik heb het ook verborgen omdat ik me ervoor schaam. Het is als een soort falen, mislukken.

Als ik nu kijk, is de ervaring aanwezig maar ook weer niet. Als ik schrijf is het niet aanwezig. Als mijn aandacht op iets anders gericht is wat ik fysiek aan het doen ben, is het niet aanwezig. Hierin is het dus zichtbaar dat er iets in de geest wordt gecreëerd als een soort van ballon die niet echt is maar wel heel aanwezig en overheersend. De aard van de geest dus eigenlijk. Niet echt maar wel heel aanwezig en overheersend (en ‘echt’ gemaakt door het fysiek manifesteren van de illusies).

In de video over depressie van Desteni wordt gezegd dat depressie een manipulatie is van de omgeving. Aangezien ik het verborgen heb gehouden, is dit punt lastiger te zien. Ik zou dan zeggen dat het een manipulatie is van mijn eigen omgeving, mijn eigen lijf. Indirect ook een manipulatie van de gehele omgeving als ‘de wereld’ omdat ik me in de ervaring van depressie, afzijdig houd. En juist in deze afzijdigheid, komt de ervaring van depressie sterker omhoog. Dat geeft een kringetje waarin ik de ervaring van depressie de macht heb gegeven om mij te manipuleren en in de ‘afzijdigheid’, de isolatie van de geest te behouden.

Dan is er nog het punt dat er zoveel te doen is dat ik alles tegelijk wil doen en uiteindelijk niet alles doe wat ik zou willen doen. Ik doe wel de dingen maar niet genoeg zoals ik zou kunnen. Hier zie ik tegenop, zo ‘hoopt het ook op’ en blijf ik er tegenaan kijken in plaats van doorheen te wandelen.

Ik ervaar een angst voor deze ervaring, alsof het groter is dan ik, een groot monster die me neer kan krijgen en houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘is het dan alleen nog maar werken wat ik doe’?

Als ik er zo naar kijk lijkt het ook alsof ik de ervaring creëer vanuit een verwachting van wat het leven zou moeten zijn. Deze is en wordt natuurlijk alom gevoed en ingeprent door de media, de televisie etc over wat we allemaal van het leven ‘willen’. Ondertussen wordt er nergens getoond dat we eigenlijk heel veel werk te doen hebben. En als we dit werk met z’n allen zouden oppakken zou het veel eenvoudiger zijn om te doen. En hier kom ik weer bij de ervaring van ‘dat ik alles maar alleen moet doen’. Wat deels ook zo is, ik alleen kan opstaan in mijn eigen gecreëerde ervaringen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘het is toch niet normaal om zoveel alleen te zijn?’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken, geloven en ervaren alsof ik altijd alleen en afwezig blijf in en als een ervaring van ‘ergens tegenop zien’ en hierin depressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb moe te zijn van het onbegrip dat er heerst naar elkaar en het communiceren hierin zo ontzettend vermoeiend te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het zo ontzettend vermoeiend te vinden om uit te drukken wat ik bedoel en als ik dan zie dat het anders begrepen wordt, denk ik  ‘laat maar, het kost me meer moeite om uit te leggen wat ik bedoel dan om het zelf en alleen te doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘laat maar, het kost me meer moeite om uit te leggen wat ik bedoel dan om het zelf en alleen te doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het te hebben opgegeven om me uit te drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als zelfexpressie te hebben opgegeven en mezelf hierin te laten onderdrukken in en als een ervaring van depressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ervaring van depressie verborgen te houden en hier alleen mee rond te lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor de ervaring van depressie ook al weet ik dat er min of meer een predispositie aanwezig is in mij waardoor de depressie zich neigt te manifesteren in dit leven waarin ik me realiseer dat ik voldoende inzicht, kracht, gewaarzijn en ondersteuning heb om hier doorheen te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zo verdrietig te zijn dat er zo weinig begrip en inzicht is over hoe de mens in elkaar zit en hoe het eigen fysiek te ondersteunen op een opbouwende manier die werkelijk zin heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me onmachtig te ervaren om mijn inzichten te delen in en als een geloof dat ik nooit voldoende ‘energie’ heb om dit te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik te weinig energie heb om mezelf te delen waarin ik al mijn fysieke energie verbruik en verbruikt heb ten behoeve van de energetische zorgen en voldoening in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb om effectief mezelf uit te drukken en neer te zetten in deze wereld en hierin veel fysieke energie te verspillen aan vermaak en vooral zorgen in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben te falen en gefaald te hebben door niet effectief te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik gefaald heb omdat het me niet gelukt is om aan het ‘alleen zijn’ te ontsnappen, in plaats van in te zien realiseren en begrijpen dat ik alleen op kan staan in en als de ervaringen die ik geloof en gecreëerd heb en dus, zal ik opstaan in datgene waarvoor ik bang ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het als zo zwaar te ervaren om op te groeien in een omgeving waarin niet gekeken wordt naar wie we zelf werkelijk zijn van binnen en dus niet leren om hierin in zelf te zien, te delen en te luisteren naar elkaar en met elkaar mee te zien in plaats van ‘naar elkaar te kijken’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te zijn gaan verdedigen tegen alle ‘blikken die naar mij kijken’ en alles hierin te zijn gaan verbergen om ‘alleen uit te zoeken’ in plaats van iemand met mij mee  te laten zien ook al begrijpt die ander mij niet geheel of helemaal niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dit als de meest onderdrukkende ervaring te ervaren, de blikken die naar mij kijken en niet met mij mee zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te stoppen met delen zodra er naar mij gekeken wordt vanuit de eigen interpretatie en mezelf hierin te isoleren binnenin mijn eigen ervaringen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb naar mezelf te kijken vanuit mijn eigen interpretatie en mezelf hierin te isoleren binnenin mijn eigen ervaringen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zo boos te zijn op alle blikken op mij gericht zonder dat ik weet wat er speelt in de ander en ook zonder precies te zien wat zich beweegt in mij als reactie op de blikken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als zelfexpressie te stoppen in en als boosheid op de blikken van anderen om mij heen, in en als een geloof dat ‘ze mij toch niet begrijpen’.

Als en wanneer ik blikken op mij voel van ogen die ‘naar mij kijken’ dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat we als mens geprogrammeerd zijn en onszelf verder geprogrammeerd hebben om naar een ander te kijken vanuit onze eigen zelfinzichten en dat dit dus alleen zover reikt als dat ons zelfinzicht reikt binnenin ons.

Ik realiseer me dat we een ander alleen willen zien in de punten die we in onszelf willen zien en in de punten die we onderdrukken in onszelf, zullen we proberen de ander te onderdrukken, onder andere door middel van ‘projecties’ oftewel ‘blikken werpen op een ander’.

Ik realiseer me dat deze blikken mij geen kwaad kunnen doen en dat ik mezelf kan uitdrukken vanuit mijn zelfinzicht waarin het aan mijzelf is om dit te doen.

Ik realiseer me dat we onszelf onder ogen zien en dat hetgeen we projecteren, direct terugkomt bij onszelf en dat is zo voor iedereen oftewel, de tijden zijn veranderd, we kunnen onze eigen patronen niet meer wegleggen bij een ander in en als projecties.

Ik realiseer me dat er veel veranderingen zijn dit jaar waarin de dieren allen zijn overleden, het werk is veranderd en er meerdere relaties zijn veranderd in hoedanigheid waarin de ervaring van depressie en alleen zijn duidelijk naar voren komt.

Ik stel mezelf ten doel me te realiseren dat de blikken van een ander niets over mij zeggen en dat alleen mijn reactie hierop aan mijzelf is om in te zien, te stoppen en zelf te vergeven.

Ik stel mezelf ten doel mezelf stap voor stap te bevrijden in en als de toepassing van zelfvergeving van de verharding die ik in mijzelf ervaar ten aanzien van mijn zelfexpressie waarin ik me realiseer dat in dit proces van zelfvergeving, ikzelf in en als zelfexpressie naar voren kom.

Ik stel mezelf ten doel mijn huis op te ruimen en weg te doen wat ik niet meer nodig heb als een opruimen en overzichtelijk maken van mijn leefomgeving en tegelijkertijd fysiek bezig te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de ervaring van depressie er niet mag zijn en dat deze geen expressie mag hebben en dus houd ik deze verborgen wat inhoudt dat ik mezelf in dat moment verborgen houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als de ervaring van depressie te verbergen en weg te houden van het leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb depressie geen leven te geven en dus te denken dat er geen leven is in en als de ervaring als expressie van depressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het niet waard ben om te leven in en als de ervaring van depressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf minderwaardig te voelen in en als de ervaring van depressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten vallen en onderdrukken in een ervaring van depressie in plaats van mezelf te ondersteunen in en als het inzien en zelfvergeven van de ervaring als expressie van depressie.

Ik stel mezelf ten doel te ademen in en als de ervaring van depressie en hierin aanwezig te zijn in wat er speelt in mij, voor en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel het woord ‘ervaring’ te veranderen in ‘expressie’ en het te gebruiken als ‘expressie van depressie’ waarin het voor mij duidelijk is dat depressie ook een expressie is in en als de geest als en van een ervaring waardoor ik de negatieve lading eraf haal en ik kan zien wat deze expressie inhoudt, zodat ik mezelf hierin kan vergeven en ondersteunen totdat en zodat ik werkelijk in staat ben tot verandering hierin van en als mezelf.

———————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Dag 450 – Laat ik mezelf slapen of sta ik op?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn lichaam te programmeren zoals ik het ervaar in en als de geest en op deze manier, via mijn lichamelijke reacties, opnieuw de ervaringen in en als de geest te versterken zoals bijvoorbeeld door middel van langer blijven liggen in bed omdat ik bij het direct opstaan ervaar alsof ik ergens doorheen moet en dat mijn ogen dichtvallen terwijl ik bemerk dat ik voldoende geslapen/gerust heb.

Als en wanneer ik wakker word en bemerk voldoende geslapen/gerust te hebben maar niet te willen opstaan en zware ogen heb die ik ‘niet open kan houden’, dan stop ik, ik adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het als vermoeiend te ervaren om direct in de adem te gaan en op te staan als ik wakker word en het als ‘gemakkelijk’ te ervaren om nog even weg te zakken, terwijl ik weet dat ik me hierdoor vervelend ga voelen, zwaar in het hoofd en licht ontevreden over mezelf voor het toegeven aan de geestervaring en zo minder tijd in de vroege ochtend te hebben, welke tevens een ervaring van haast veroorzaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van haast en ontevredenheid te veroorzaken door langer te blijven liggen dan nodig en toe te geven aan de geestervaring en deze fysiek te manifesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst en/of verdriet te ervaren als ik vroeger wakker word, voldoende geslapen en gerust hebbende en eigenlijk op wil staan, en door deze angst en verdriet niet op ‘te durven’ staan welke weer verdriet creeert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf mijn verdriet te creeren door te geloven dat ik niet op durf te staan en dus niet opsta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te luisteren naar angst in en als de geest in plaats van naar mijn lichaam die aangeeft voldoende geslapen/gerust te hebben ondanks mijn dichtvallende ogen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in de avond te gaan slapen in en als en ervaring van ‘weggaan’  in plaats van te rusten en weer op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn directie weg te geven aan de geest ten aanzien van het ten rusten leggen van mijn fysiek door ‘weg te gaan’ en zo, iedere ochtend opnieuw, de druk van de geest te ervaren als een weerstand waar ik niet doorheen durf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de  ervaring van mijzelf in en als de geest te ervaren als een weerstand waar ik niet doorheen durf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst voor de ervaring van mezelf te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het alleen zijn met en als mezelf als ik vroeger opsta in de ochtend, direct als ik wakker word en ervaar voldoende gerust te hebben

Als en wanneer ik wakker wordt in de ochtend en bemerk voldoende gerust te hebben maar een angst en verdriet ervaar waardoor ik niet durf op te staan, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik weerstand heb opgebouwd in en als de geest die zich fysiek gemanifesteerd heeft en mijn fysiek  zware ogen geeft en waarin ik een ervaring heb van angst en verdriet.

Ik realiseer me dat als ik opsta, ik mezelf de kans, de mogelijkheid geef om onder ogen te zien wat er aan de angst en het verdriet ten grondslag ligt, zodat ik mezelf hierin kan ondersteunen door middel van zelfvergeving om zo de weg vrij te maken voor zelfcorrectie in het opstaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb liever mijn ogen dicht te laten vallen en nog even weg te zakken dan direct op te staan en mijzelf onder ogen te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik, ook als ik nu een zelfcorrectie schrijf om direct op te staan, toch niet direct op zal staan in de ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te vertrouwen in het direct opstaan in de ochtend en dus mijn macht weg te geven aan de geest hierin, waarin ik angst en verdriet veroorzaak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb liever eerst direct op te willen staan in de ochtend alvorens dit in een zelfcorrectie te schrijven zodat ik zeker weet dat ik mezelf kan vertrouwen hierin.

Ik stel mezelf ten doel direct op te staan in de ochtend als ik vroeger wakker word en bemerk voldoende gerust te hebben en als ik dit niet doe, mezelf te vergeven, mezelf de ervaring te vergeven die hieraan verbonden zit, de patronen te onderzoeken die erachter verborgen liggen en opnieuw mezelf te corrigeren met een doelstelling, net zolang totdat ik direct opsta in de ochtend als ik wakker word en voldoende gerust heb zodat ik hierin zelfvertrouwen opbouw.

Ik realiseer me dat ik mijn lichaam moet trainen om dit zo uit te voeren en dat ik als de geest mij hiertegen verzet en liever in slaap dommel zodat ik de punten nog even kan uitstellen om onder ogen te zien, wat niet eens gebaseerd is op gezond verstand als dat ik geloof dat ik de punten niet aankan of mezelf geen richting geef en hierin, maar welke meer geregeerd wordt door een algemene ervaring van verdriet en angst die ik geloof.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb door een ervaring van ‘niet durven en verdriet’ te handelen alsof ik denk en geloof dat ik een punt niet aankan, wat ergens dan ook zo moet zijn; niet dat ik het niet aankan maar dat ik dit geloof.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb onbewust/onderbewust te denken en geloven dat ik een punt niet aankan/niet onder ogen durf te zien en mezelf geen richting kan geven hierin maar omdat ik bewust niet denk en geloof dat dit zo is, dit niet voldoende serieus te nemen en onderzoeken en mezelf hierin te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als bewustzijn, mezelf te laten liggen in het onderbewuste/onbewuste (in de slaap) en mezelf zo in stand te houden in ontevredenheid ten aanzien van mezelf en feitelijk zelfs in onbegrip en boosheid ten aanzien van mezelf als waarom ik iets niet doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te (laten) foppen door mijn eigen bewustzijn in en als de gedachte dat ik mezelf wel onder ogen wil zien terwijl ikzelf in fysieke realiteit andere signalen afgeef en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf niet onder ogen te willen zien als wie ik ben in en als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos en ontevreden te zijn met mezelf als ik iets (niet) doe wat ik bewust weet maar waarin ik me dan onbewust/onderbewust laat sturen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn onbewuste/onderbewuste niet serieus te nemen en zo mijn leiding als zelfdirectie weg te geven aan deze gebieden in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in en als de onderbewuste/onbewuste patronen serieus te nemen en hierin nederig te zijn ten aanzien van mezelf in en als deze patronen door mezelf in fysieke realiteit en opkomende (herhalende) patronen als startpunt te nemen voor zelfonderzoek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als fysieke realiteit als herhalend patroon te negeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als het bewustzijn te beschermen door herhalende patronen in en als mijn fysieke realiteit onvoldoende serieus te nemen en dus feitelijk te negeren/laten liggen, net zoals ik mezelf laat liggen in bed, laat slapen in het onbewuste/onderbewuste terwijl ik al voldoende gerust heb.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen in het opstaan in de onbewuste en onderbewuste patronen door de punten die ik in herhaling laat liggen, nader te onderzoeken waarbij ik de energetische ervaringen als leidraad kan gebruiken en als start om de zelfvergeving mee te beginnen in het moment dat ze opkomen, waarbij ik mezelf richting geef in en als de ademhaling.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf dom te vinden in het in herhaling vallen in patronen die ik bewust wel zie maar onbewust en onderbewust gewoon voortzet en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te beschuldigen van domheid en zo angst voor mijn zelfoordeel te creeren welke weer verdriet voortbrengt.

Ik realiseer me dat ik mezelf ga veroordelen als ik toegeef aan de angst en verdriet en hierdoor vertraag, haast creeer en minder tijd heb voor hetgeen ik zou willen doen en wat ik fijn vind om te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te saboteren in wat ik fijn vind om te doen – zoals bijvoorbeeld ‘meer tijd’ hebben in de ochtend en het rustig aan doen – door te blijven liggen en te luisteren naar energetische ervaringen, eventueel fysiek gemanifesteerd welke juist in stand worden gehouden door dezelfde zelfsabotage als zelfoordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te houden in een kringetje van zelfoordeel in plaats van mezelf te omarmen in zelfvergeving in en als de adem.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in de avond als ik in bed lig, te realiseren dat ik mijn fysiek ga laten rusten in plaats van dat ik ga slapen als toevluchtsoord waarin ik mezelf kan ondersteunen om meer gewaar te zijn/met mezelf aanwezig te zijn in en als de adem.

Ik stel mezelf ten doel het woord slapen te onderzoeken met behulp van het maken van een woordweb op papier en hierin van energetische ladingen te ontdoen.

Proces van zelfonderzoek wordt vervolgd.

https://i2.wp.com/jecoach.me/wp-content/uploads/2011/10/slapen-300x295.jpg

Hoe een portaal te zijn 13 – Comfortabel zijn alleen

—————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 365 – Relatievorming

Ik begin een beetje zicht te krijgen op hoe relaties geconstrueerd worden en hoe ik mezelf heb gevormd in een poging hierin te passen. We wachten in principe totdat we geraakt worden door iets in een ander, en dit geraakt worden doet ons bewegen, naar die ander toe. Zolang we niet geraakt worden, geen beweging, maar een ‘wachten’. Want, zelfbeweging kennen we nog niet.

Als ik terugzie in mijn leven, zie ik hoe ik ‘vond’ dat ik te weinig had meegemaakt in mijn leven, ik ben fysiek vrij stabiel opgegroeid, maar wel binnen een geprojecteerde relatie. Dus wil ik me hieruit ‘weg’ bewegen en is dit ‘weg bewegen’ dus mijn startpunt van beweging, op zoek naar mezelf (in plaats van dat ik mezelf binnen die geprojecteerde relatie verander; hier had ik het gereedschap niet voor). Hierin vond ik mezelf op een gegeven moment niet zo interessant en ervoer ik wel een vastzitten in projectie. Ik wil mezelf interessanter maken. Om ook iets meegemaakt te hebben. En ik wil mezelf bevrijden uit de ervaring van vastzitten. Dit heb ik voornamelijk gedaan in intieme relaties; hierin zit ik immers vast in een projectie.

Ik ga relaties starten met mensen die zich tot me aangetrokken voelen of tot wie ik me aangetrokken voel, waar vervolgens 1 van de 2 weer vertrekt. Dit blijft rondcirkelen. Om en om, hij gaat weg, ik ga weg, hij gaat weg, ik ga weg. We worden niet (meer) voldoende geraakt door de ander, er moet meer zijn, En we gaan weer. Feitelijk op zoek naar het perfect passende plaatje in en als de geest. Met eigenlijk maar 1 doel: onszelf onder ogen zien. We missen onszelf en in al die gevormde relaties zijn we steeds verder van onszelf afgedwaald, in en als afscheiding in de geest.

Als iemand wegging, dacht ik altijd dat ik iets mis gedaan had of juist iets niet gedaan had. Dat het aan mij lag, ik had dit moeten doen, of dat. Ik had ook dingen anders kunnen doen, namelijk in en als mezelf aanwezig blijven, en me niet vormen in wat ik geloof als wat het plaatje van een ander is van mij, om te proberen die ander te raken en dus te binden aan mij.

Ik leer eindelijk bij mezelf te blijven. En wat er dan ook gebeurt, dan blijft het stil. Want ik ben bij mezelf gebleven. Totdat ik er zelf klaar voor ben om me te delen. Als het niet stil blijft weet ik, he ik ben ergens weg gegaan, waar is dit, wanneer is dit, wat heb ik geforceerd. Hier moet ik mezelf onder ogen zien. Als ik het zie en zelfvergeef, wordt het stil. Het ligt niet aan mij wat een ander beweegt. Ik kan de ander niet bewegen. Ik kan mezelf bewegen, en bezig zijn met het bevrijden van hetgeen me belemmert mezelf te bewegen in en als zelfbeweging.

Risico hierin is het ‘alleen staan’. Want iedereen is op zoek naar een relatie om elkander te bewegen en bewogen te worden. En onszelf onder ogen zien, dat is niet waar we om staan te springen.

Wat zelfvergevingen op hoe ik me door de jaren heen gedragen heb op relatiegebied.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te vervormen naar wat ik vorm als wat ik denk wat voor een beeld een ander van mij zal hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te vervormen in een poging om ook een relatie te vormen, zoals iedereen in de wereld, als iets wat ik nooit begrepen heb maar toch wel wil, om niet alleen te hoeven staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te vervormen om niet alleen te hoeven staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te compromitteren in een poging in een relatie te passen, dus in wat ik denk dat het plaatje is wat een ander heeft en waar ik een en ander van moet hebben om die ander aan me te binden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te compromitteren in een poging een ander aan me te binden om niet alleen te hoeven staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geslachtsgemeenschap te gebruiken om een ander aan me binden, en hierna zelf een binding te creeren met die ander, in en als bewustzijn, waarvan ik in het moment ‘ervaar’, dit is okay, maar waarin ik niet zie dat het bewustzijn een ‘okay’ ervaring geeft omdat die het okay vindt om lijntjes te leggen om hierin energie te kunnen blijven genereren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb direct ‘all the way’ te gaan en hierin 10 ongemakkelijke stappen over te slaan, waarna achteraf het ongemak naar mij terug slaat in en als mijn fysiek, waarin ik wederom energie genereer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me direct geheel open te stellen en me vervolgens geheel af te sluiten door en voor alle systemen die aanslaan, waardoor ik onaardig en afwerend word, en er geen rustig delen meer mogelijk is en ik mezelf niet meer laat zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te compromitteren ten behoeve van energiewinning in en als het het geest bewustzijn systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen in het hele relatieproces – met name oordelen over het weggaan bij mezelf, welke weerspiegeld wordt in het weggaan uit partnerrelaties – waarin ik wederom energie genereer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb in een partnerrelatie te blijven en hierin het onderwerp projectie volledig te onderzoeken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf ‘weg te bewegen’ uit een relatie, op zoek naar mezelf, in plaats van in en als de relatie mezelf te zien, realiseren, begrijpen, zelfvergeven en zelfcorrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen dat ik het onderwerp projectie onderzocht heb in diverse verschillende relaties in plaats van in 1 stabiele relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf en/als een ander zeer te doen door zelfonoprecht te starten waardoor ik zelf wegga of waardoor een ander weggaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb steeds weg te gaan als ik zelfonoprecht een relatie start, in plaats van het startpunt in en als mezelf en hierin in en als de relatie te veranderen van zelfonoprecht naar zelfoprecht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren omdat relaties zo vaak gestopt zijn voordat twee mensen elkaar gezien hebben en zichzelf hebben laten zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb pijn te ervaren dat ik in het verleden een ander de kans niet heb gegeven zichzelf te laten zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb pijn te ervaren omdat ik dus mezelf de kans niet heb gegeven mezelf te laten zien door een ander de kans te geven zichzelf te laten zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen enkel mens werkelijk toe te laten omdat ik altijd projecties en interpretaties een rol laat spelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb alleen dieren werkelijk toe te willen laten omdat ik zeker weet dat daar geen projecties spelen en ik hierin zeker weet dat ik zelf ook niet projecteer en oordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nog een diep verdriet te ervaren in mezelf over het overlijden van Bernard, omdat hij de enige man is die ik heb gekend en ervaren die werkelijk in mij en met mij ziet zonder interpretatie en projectie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te interpreteren en projecteren op anderen, waardoor ik mezelf niet compleet als werkelijk zie, maar steeds in deeltjes, in verschillende mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om werkelijk alleen te staan en mijn stem te laten horen als ik zie en bemerk dat er geprojecteerd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf altijd op te hebben willen vullen met een ervaring in een relatie om iets te herkennen in mezelf en hierin te willen ontvangen voordat ik geef, en dit dus ook zo terug te ontvangen, in plaats van te geven zoals ik zou willen ontvangen.

*

Als ik mezelf zie participeren in een wens om te ontvangen en mezelf op te vullen in en als herkenning, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik iets zie wat ik mis in mezelf, en waar ik me dus van heb afgescheiden, in en als oordeel.

Ik verbind mezelf door hetgeen ik mis in mezelf te onderzoeken en in zelfvergeving te brengen, zodat ik er een en gelijk aan ben.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waar ik terughoud in het geven zoals ik zou willen ontvangen, zodat ik dit eerst en alleen aan mezelf kan geven alvorens ik denk iets te moeten delen.

Als ik mezelf zie en ervaar in en als een bewustzijnservaring van ‘het is okay’, gerelateerd aan seks/geslachtsgemeenschap, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in en als bewustzijn een sein van okay geef, aangezien ik in en als bewustzijn verbinding als connectie als energie, als ‘okay’ ervaar, als ‘leven’.

Ik realiseer me dat ik dit als leven ervaar in en als bewustzijn, in en als overleving, ‘overlevering’ van energie.

Ik realiseer me dat ik in en als bewustzijn, een ervaring van ‘dood’ heb als ik niet toegeef aan deze overlevering van energie, en dus zal ik weerstand ervaren om mezelf te stoppen in en als overlev(er)ing van energie, in en als geslachtsgemeenschap.

Ik realiseer me dat ik een ervaring van verlies zal hebben als ik mezelf hierin stop, aangezien ik een relatie als connectie verlies en hierin alleen sta, in en als deze beslissing.

Ik realiseer me dat als ik toegeef aan de overlevering van energie, ik mezelf verlies, en ik hiervan de consequenties zal doorlopen.

Ik verbind mezelf door mezelf te stoppen in de overlevering van energie in en als een bewustzijnservaring van okay, gerelateerd aan seks/geslachtsgemeenschap. *

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat een eventuele ervaring van verlies inhoudt en dus waar ik me van heb afgescheiden.

Als ik mezelf zie terughouden in spreken als er sprake is van projectie, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik twijfel, en dat dit komt doordat ik reageer op projectie, en hierin oordeel en zelf projecteer.

Ik realiseer me dat ik hierin een weerstand ervaar en dus niet ‘clear’ ben in en als mezelf, en niet zie wie er nu projecteert en interpreteert, ikzelf, de ander of hoogstwaarschijnlijk allebei.

Ik stel mezelf ten doel mijn oordelen op wat ik zie in en als projectie allereerst te stoppen in mezelf en te onderzoeken met behulp van schrijven en zelfvergeving en terug te brengen naar zelf, om te zien wat en hoe ik mezelf oordeel hierin.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van verdriet over Bernard die niet projecteert, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat Bernard stond en staat als en voor het Levende Principe van Eenheid en Gelijkheid.

Ik verbind mezelf door ‘Bernard’ te zien als ‘Leven’ en niet als man, en in en als Leven in en als mezelf te zien en de ongelijkheid als afscheiding die ik tegenkom, uit te schrijven, zelf te vergeven en zelf te corrigeren, adem voor adem, dag voor dag.

*

*aanvullende zelfvergevingen geslachtsgemeenschap:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te binden aan een ander in en als geslachtsgemeenschap, niet ziende, realiserende, begrijpende dat deze binding bestaat uit het overdragen van systemen, voordat ik 100 % getest heb of we werkelijk samen zullen blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen twijfel, hoe klein ook, over het begin of voortbestaan van een partnerschap, in de wind te slaan in en als een ervaring van ‘het is okay’ en ‘we komen er wel uit’ en ‘ik kan het wel aan’ en dus hierin toe te geven aan een energetische ervaring in en als geslachtsgemeenschap als eindpunt, en hierin stappen over te slaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de daad van geslachtsgemeenschap als shortcut te rechtvaardigen met redenen als ‘het is okay’ en ‘we komen er wel uit’ en ‘ik kan het wel aan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf zoals ik was als niet voldoende te ervaren, en dus allerlei lijntjes ben gaan leggen in en als connectie, in en als geslachtsgemeenschap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb misselijk te zijn van mezelf in en als deze hoedanigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb steeds alleen werkelijk de fysieke seksualiteit te willen ontdekken en beoefenen, welke onderdrukt is en welke ik niet werkelijk ken, en waar ik steeds te vroeg aan begin in een shortcut en dus de weg ernaar toe verlang, langer maak, en hierin een verlangen creeer, als een omweg om mezelf heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een omweg te willen maken om mezelf heen, bestaande in en als ongemak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb schaamte te ervaren over de hoeveelheid geslachtsgemeenschap die ik gehad heb, de partnerwisselingen hierin en redenen hiertoe, waarin ik dit als ‘normaal’ heb ervaren en als ‘leuk en enerverend’, maar waarin ik ondertussen een accumulatie creeer van systemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet meer te weten of ik nu moet lachen of huilen om deze bizarre constructie die ik niet werkelijk gezien en begrepen heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren om het feit dat ik wel ervoer dat het niet in orde was wat ik deed, maar dat ik geen werkelijk inzicht en werkelijke educatie had over seksualiteit, en dus alles in het fysiek heb onderzocht en ervaren om inzicht te krijgen in mijn handelingen, waarbij de ene handeling naar de volgende leidt, als een schakel in een keten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te hebben lopen keten, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik mezelf hierin en hiermee vast kit in en als de keten.

*

Als ik mezelf zie participeren in en als de wens als gedachte als verlangen als verlenging van mezelf, om steeds alleen werkelijk de fysieke seksualiteit te willen onderzoeken, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik alleen werkelijk de fysieke seksualiteit kan ontdekken en beoefenen met een ander als een mannelijk wezen, als ik bereid ben om werkelijk te delen in en als mezelf en de verlangens als verlengingen in en als de geest stop.

Ik stel mezelf ten doel de fysieke seksualiteit in en als mezelf verder te onderzoeken in en als masturbatie en fysieke aanwezigheid in het dagelijks leven in en als aanraking met hetgeen om me heen is, en pas hieraan met een mannelijk wezen te beginnen als ik zelf werkelijk bereid ben om te delen in en als mezelf en zo ook de man.

Ik verbind mezelf door de keten te stoppen, te stoppen met keten, en de schakels te onderzoeken, zelf te vergeven en zelf te corrigeren en mezelf hier te brengen, in en als de adem, in en als het fysiek, in en als mezelf, op aarde.

Full what is sex part 10

What is Sex? – Introduction – Part 1-6

What is Sex – Part 7

What is Sex – Part 8

What is Sex – Part 9

What is Sex- Part 10

—————————————————————————————————————————————————–
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 344 – Een ervaring van ‘alles komt goed’

(klik op de afbeeldingen voor de gratis interviews)

Full the secret history of the universe the discovery of light part 1 2

Er stonden vandaag 2 jongemannen tegenover de winkel die klassieke muziek speelden. Mooi en technisch, zo te horen van het conservatorium. Met name 1 van hen heeft een uiterlijk die erg op Z. lijkt, een Poolse ex-vriend. Zo te zien en te horen aan de taal zijn zij ook Pools. Opvallend is mijn reactie op 1 van de jongens; ik vind hem onmiddellijk ‘leuk’, ik ben ‘geraakt’ door de manier waarop hij de muziek speelt (viool) welke ik omschrijf als ‘gevoelig’ en ‘intens’. Maar met name mijn ervaring is er een van rust, alsof alles ‘goed’ is en komt, ik word zelf rustiger, tevreden, ik hoef nergens heen, ik voel me gedragen, verwarmd, niet zo alleen, en ook jaloers op wat ik zie/interpreteer als dat deze jongen tevreden is met zichzelf en met wat hij doet, en niemand nodig heeft om iets op te vullen. De lichtblauwe ogen met wat ik omschrijf als ‘open’ vind ik prettig om aan te kijken, of is het in te kijken.

Het is exact hoe ik me bij Z. ervoer, en het zijn nogal wat sluimerende gevoelens om zelf te vergeven. ook en vooral omdat ik altijd geloofd heb dat ik deze gevoelens gemist heb en mis, dat ik hiernaar op zoek moest maar wat me nooit lang lukte om ‘vast’ te houden. Feitelijk mis ik het nog steeds in mezelf, het tevreden zijn met mezelf, het voldoende zijn in en als mezelf, het alleen staan en verwarmend zijn voor en als mezelf.

Algemeen voelde ik me bij de Poolse mensen prettig. Rustig, ontspannen, alsof mijn aanwezigheid werd gewaardeerd zonder dat ik iets speciaal had in te brengen, en tegelijkertijd was het ‘speciaal’ dat ik er was; algemeen gewaardeerd, opgenomen in de groep, niet meer zo alleen als hoe ik me destijds voelde.

Ik had het er met Sylvie over of ik me in het verleden ‘goed’ voelde, waarop ik opmerkte dat ik me zelden goed heb gevoeld. ik bedenk me vandaag dat er jaren als tiener zijn waarin ik me goed voelde, met een vriendengroep en een ‘goede’ vriendin, en op de korfbalclub waar ik jarenlang gespeeld heb, daar voelde ik me thuis, gewaardeerd, op mijn gemak, en in samenwerking aan een gezamenlijk doel als het spelen van de wedstrijden. Zo zijn er meer momenten en periodes, altijd gebonden aan een samenzijn in een groep. En zo ook voelde ik me goed bij de Poolse mensen en helemaal bij Z. In aanwezigheid van hem was alles goed, het was alsof alles wegviel, op z’n plek viel, er niet meer toe deed, het moment is goed. Ik realiseer me dat laatste een ervaring is van het geestbewustzijnsysteem waarin alles op z’n plek valt en ‘klopt’;  waarvan ik nu weet dat het doel in de voorprogrammering wordt behaald. Het zogeheten veelgeprezen ‘NU’ is alles wat er toe doet in zo’n moment, waarin we dus niet werkelijk Hier aanwezig zijn, in de fysieke realiteit waarin alles in overweging wordt genomen. De ervaring in de geest overheerst, in het ‘nu-moment’. Hierdoor werd er ook niet werkelijk iets besproken, aangezien we er simpel niet toe kwamen, alles leek al goed te zijn en goed te komen. Als we ieder weer alleen waren, bleek na een paar dagen dat we dus inderdaad geen afspraken hadden gemaakt, niet overeen hadden gestemd over hoe en wat, en er kwam dus helemaal niets goed, als zijnde dat er gewoon geen vervolg kwam. En bleven we afgescheiden achter met en in een ervaring in de geest. Als ik dit nu zo omschrijf is dit een typische omschrijving van een licht en liefde ervaring waarin alles samen lijkt te vallen, maar waar in werkelijkheid helemaal niets wordt opgelost en voortgezet.

Het tevreden zijn met wat ik doe is aanwezig en het alleen voelen is voor een groot deel gestopt sinds de participatie in Desteni, waarin ik het proces van zelfrealisatie wandel, mezelf hierin deel en tegelijkertijd samenwerk in een groep aan een gezamenlijk, alles omvattend doel. De ervaringen ten aanzien van jongemannen met lichte ogen die ik zie als tevreden met zichzelf, daar is nog een en ander in zelf te vergeven en veranderen in mezelf, en zo ervaar ik ook nog een behoorlijk gemis aan tevredenheid in en met mezelf, in mijn eigen fysiek.

Zelfvergevingen volgen.

(klik op de afbeeldingen voor de gratis interviews)

Full the secret history of the universe the creation of energy part 4————————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 333 – Angst en Stress – Angst als Vertroebeling van Zicht

Angst geeft vertroebeling van ons Zicht, van Zien wat Werkelijk is en Zien Wie Werkelijk is.

Deze angst – die we zijn geworden en welke in ons geprogrammeerd is en welke we dus ervaren als onze essentie, als ‘wie ik ben’ – projecteren we op iets of iemand buiten onszelf, en door deze sluier nemen we dit iets of iemand waar.

Feitelijk staren we dus in onze eigen programmering, welke uit angst bestaat. We kunnen dit dus rechtstreeks naar onszelf terughalen en zien in onszelf: wat is de angst, waar ben ik bang voor? Het betreft altijd een angst voor het verliezen van (een gedeelte van) de sluier die we hebben opgetrokken in en als de geest als hoe we onszelf gedefinieerd hebben. Hetgeen we bang voor zijn, is een bedreiging van deze sluier, en dus projecteren we de angst op hetgeen we bang voor zijn buiten ons, zodat we hiervan weg blijven en niet in onszelf hoeven te zien, maar in plaats hiervan kunnen blijven bestaan in en als de beperking in en als de sluier van angst in en als zelfdefinitie, in en als de geest.

Vervolgens creeren we – in en als reactie in en als de geest – Stress als Overlevingsmechanisme. Waarin de stress een eigen leven gaat leiden, en direct gekoppeld gaat worden aan hetgeen we bang voor zijn. Oftewel, zodra we iets of iemand zien waar we bang voor zijn gaat dit overlevingsmechanisme  als stress aan, en verbinden we deze stress met het triggerpunt, en maken we het triggerpunt verantwoordelijk voor onze ervaring van stress. En zo zitten we gevangen in een ervaring van stress, welke op den duur het fysiek uitput door constante activatie van het Geestbewustzijnsysteem in onszelf, in gedachten en reacties als gevoelens en emoties, aangezien het Geestbewustzijnsysteem is samengesmolten met en als ons fysiek. De zogenaamde Burn-Out is een tekenend voorbeeld hiervan, waarin we ons fysiek letterlijk hebben opgebrand in een constante ervaring/activatie van stress als overlevingsmechanisme, geactiveerd door een bestaan in en als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien wat Werkelijk is en Wie Werkelijk is door een constante versluiering als verdedigingsmechanisme van mijn eigenbelang in en als overlevingsmechanisme van wie ik ben in en als de Geest, waarin ik een toestand van Stress creeer en behoud in en als een geloof in overleving en zo mijn fysiek langzaamaan opbrand en uitput.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn angst te projecteren op een ander en hierin lelijk te zijn, doen en worden naar de ander toe zoals ik ook ben naar mezelf toe, in werkelijkheid en/of in de geest in interne gesprekken als backchat, waarin ik in de uiterlijke wereld op zoek ben naar ‘Ogenschijnlijke Schoonheid’, zodat ik mijn eigen lelijkheid als werkelijkheid niet hoef te zien, maar mijzelf kan verblinden met de schoonheid van iets of iemand om mij heen, waarin ik tevens zelf streef naar het behouden van uiterlijke schoonheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te streven naar het behouden van ogenschijnlijke schoonheid om de lelijkheid als werkelijkheid te verbergen, waarin ik natuurlijk angst ervaar te worden ontsluierd en ontmaskerd, en waarin ik dus constant stress creeer en ervaar in en als mijn fysiek, aangezien ik in een constante toestand van angst verkeer te worden ontmaskerd, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik bestaande in en als stress ter verdediging van mezelf in en als angst, ik mezelf in en als mijn fysiek opbrand en dus lelijk maak en mijn verborgen werkelijkheid alsnog zichtbaar wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb heel druk te zijn met polariteit creeren in en als de geest in en als oordeel van ogenschijnlijke onderverdeling in ‘mooi en lelijk’, waardoor niemand werkelijk ziet en gaat zien aangezien iedereen druk is met deze polariteit en met de valse schaamte die dit met zich meebrengt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb valse schaamte te creeren ten behoeve van het verbergen van mijn werkelijke lelijkheid als iets waar ik me werkelijk voor schaam, diep verborgen in mij als iets wat niemand mag zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf diep te verbergen zodat niemand kan zien wie ik ben.

*

Als ik mezelf zie participeren in en als een reactie van stress, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik reageer in en als de geest op iets wat me angst aanjaagt, en dus ben ik bang om iets te verliezen waaraan ik vasthoud in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel, als ik me gewaar wordt van een stressreactie in mij, te onderzoeken waar ik bang voor ben in een schrijven, en hetgeen ik tegenkom in en als mezelf, in en als lelijkheid, zelf te vergeven en te corrigeren in en als zelf.

Als ik mezelf een ervaring van angst zie projecteren op een ander door bijvoorbeeld een lelijke reactie in en als interne gesprekken in mezelf in de geest, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik vasthoud aan een illusie als een geloof in de geest en lelijk wordt in en als zelfbescherming van deze illusie.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in schrijven wat de illusie is waar ik me aan vasthoud en waarom. Ik stop participatie in de interne gesprekken in mezelf in de geest en pas zelfvergevingen toe op de lelijkheid die hierin verborgen ligt.

Als ik mezelf zie participeren in een oordeel van mooi en lelijk, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik participeer in de versluiering van de geest in en als polariteit, waarin ik mezelf opdeel en afscheid van het geheel en zo frictie creeer ten behoeve van mezelf in overleving in en als eigenbelang, als afleiding van mezelf, bestaande in lelijkheid.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waarin de polariteit hardnekkig terug blijft komen, waarin mijn geest me aangeeft waar ik me heb afgescheiden en waar ik geloof in deze illusie van afscheiding; ik pas zelfvergeving en zelfcorrectie toe op mijn bevindingen.

Ik stel mezelf ten doel mijn werkelijke lelijkheid te omarmen, er gelijk aan te gaan staan, zodat het geen eigen leven blijft en gaat leiden, waarin ik mezelf richting geef door middel van zelfvergeving en zelfcorrectie.

*

Stress: The History, Origin and Nature – Atlanteans

Stress: Personality Development (Part 1) – Atlanteans

Stress: Personality Development (Part 2) – Atlanteans

Stress: Sounding Self Forgiveness – Atlanteans

Stress: Practical Living Support – Atlanteans

*

Full_the-infinity-secret-consciousness-as-the-light-and-the-dark

Gerelateerde procesblogs:

Dag 325 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden

Dag 326 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Angstdimensie

Dag 327 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Verbeeldingsdimensie

Dag 328 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Gedachtendimensie

Dag 329 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Gedachtendimensie-vervolg

Dag 330 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Backchatdimensie

Dag 331 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Reactiedimensie

Dag 332 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Reactiedimensie-zelfcorrecties

————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 287 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Onverschillig-1

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Onverschillig – meteen in reactie ja zeggen op wat ik vertel, bijna voordat ik uitgesproken ben, en als ik iets doorpraat en/of vraag zie ik dat het helemaal niet gehoord wordt maar dat er ja wordt gezegd.

Gedachtendimensie:

Je doet alsof

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de Gedachte ‘Je doet alsof’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te doen alsof ik aanwezig ben maar ondertussen in een gedachte te participeren.

Verbeeldingsdimensie:

Mezelf met een droevig gezicht, lippen op elkaar, voor me uitkijkend; mijn moeder met droevige ogen, lippen op elkaar, voor zich uitkijken of in een boek kijkend.

Droevige Ogen Royalty-vrije Stock Foto's - Beeld: 12407048

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een plaatje in de verbeelding waarin ik mezelf zie met een droevig gezicht, lippen op elkaar, voor me uitkijkend, en waarin ik mijn moeder zie met droevige ogen, lippen op elkaar, voor zich uitkijken of in een boek kijkend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb beklemming te ervaren die met dit plaatje samenhangt, waarin moeder en ik niet communiceren, maar voor ons uit kijken of in een boek kijken, lippen op elkaar, met een droevig gezicht/droevige ogen.

Backchatdimensie:

Krijg nou wat

Je hoort helemaal niet wat ik zeg

Hallo!

Wat ben je aan het doen?

Praat ik tegen een muur ofzo?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat als gedachte ‘krijg nou wat’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘je hoort helemaal niet wat ik zeg’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘Hallo!’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘wat ben je aan het doen?’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘praat ik tegen een muur ofzo?’.

Reactiedimensie:

Verongelijking, boosheid, verontwaardiging, verdriet, verbazing, minderwaardigheid, ongeloof

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het feit dat ik denk dat een ander niet luistert te gebruiken als reden om boos te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat, omdat ik duidelijk zie dat een ander niet luistert, welke ook zo is als ik dit navraag, dit een reden en rechtvaardiging is om boos te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik boos moet worden om mezelf te baren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verongelijken omdat een ander niet luistert, in plaats van in te zien dat dit niet luisteren iets zegt over de ander en niet over mij, maar zodra ik mezelf verongelijk, doe ik hetzelfde als de ander, namelijk afwezig raken en mezelf afscheiden van mezelf in aanwezigheid door te participeren in de gedachte dat een ander niet luistert, wat de werkelijke oorzaak is van mijn ervaringen van boosheid, verdriet en verongelijking.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander na te doen/op te volgen, en hierin mezelf te definieren in relatie tot wat die ander doet/hoe die ander is, en mezelf hierin gelijk te maken aan hoe die ander is, en dus mezelf definieer als hoe die ander is in het moment, in plaats van hier te blijven in eenheid en gelijkheid met mezelf, in de adem aanwezig, ziende dat de ander afwezig is en dus niet luistert.

Reactiedimensie wordt vervolgd

Life Review – Abdicating my Voice – Abdicating my Life

Angstdimensie:

Dat ik niet gehoord word

Dat het oninteressant is wat ik zeg

Dat ik te lang en teveel praat

Dat ik teveel aandacht vraag

Fysieke Gedragsdimensie:

Pijn in mijn maagstreek, ineenkrimpen, afkeren, op verontwaardigde toon gaan praten

Beklemming op de borst, droevige ogen

Consequentiedimensie:

Stoppen met delen en stoppen met luisteren naar wat de ander wil delen

Wordt vervolgd

Journeys into the Afterlife – Anu’s Women – Part 14

Equal Life Foundation

Life Review – When Breath is not your Own

*

Uitgewerkte Trigger Characters:

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 280 – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

Dag 276 – Trigger Characters – Ontkenning-1

Dag 277 – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

Dag 281 – Trigger Characters – Ontkenning – Reactiedimensie

Dag 282 – Trigger Characters – Ontkenning – Consequentiedimensie en Fysieke Gedragsdimensie

Dag 283 – Trigger Characters – Afwachtend-1

Dag 284 – Trigger Characters – Afwachtend – Reactiedimensie

Dag 285 – Trigger Characters – Afwachtend – Angstdimensie en Fysieke Gedragsdimensie

Dag 286 – Trigger Characters – Afwachtend – Consequentiedimensie

——————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 276 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Ontkenning-1

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Angstdimensie:

Dat ik beslis weg te gaan omdat een ander niet in de ontkenning in zelf wil zien en dus niet verandert

Dat ik vastzit in een situatie die niet verandert

Dat ik mezelf opgeef als ik in de situatie blijf

Dat ik het fout doe en/of zie

Dat ik tot in den treuren de ander aan het corrigeren ben

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te beslissen weg te gaan omdat een ander niet in de ontkenning in zelf wil zien en dus niet verandert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik wegga omdat een ander niet in de ontkenning in zelf wil zien en dus niet verandert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren zelf niet te veranderen doordat ik wegloop, en hierin dus ook mijzelf ontken in de verandering waartoe ik in staat ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik vastzit/vast kom te zitten in een situatie die niet verandert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik niet in staat ben om te veranderen binnen de situatie, en daarom de situatie wil veranderen en/of verander door bijvoorbeeld weg te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds de situatie te veranderen door weg te gaan, en hierin mezelf de mogelijkheid te ontnemen tot zelfverandering binnen de situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te hebben gezien dat ik mezelf kan veranderen in een situatie, waarin en waardoor eventueel de situatie verandert, doordat het zo afschuwelijk voelt binnen de situatie dat ik er zo snel mogelijk uit weg wil en beslis weg te gaan, fysiek en/of in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik mezelf opgeef als ik in de situatie blijf, aangezien ik het binnen de situatie ervaar alsof ik doodga.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ervaring binnen de situatie, als doodgaan, voor waar aan te nemen, en hierop mijn beslissingen te baseren, in plaats van in te zien dat ik een ervaring heb in de geest waarin de geest het winnen van energie opgeeft, wat een startpunt als opening is om eindelijk tot leven te komen, als ik ten minste in de situatie blijf en mezelf toepas in adem, zelfvergeving en zelfcorrectie en hier blijf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gelijk willen hebben in wat ik zie gebeuren als belangrijker te zien en ervaren dan zelf te veranderen, onafhankelijk van wat de ander wel of niet ziet en wel of niet ontkent in zelf; waarin ik me realiseer dat door gelijk te willen hebben, ik mezelf ontken in gelijkheid in/als mezelf, waarin ik  in staat ben tot zelfverandering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo verontwaardigd te zijn door de ontkenning die ik plaats zie vinden, dat ik vergeet te ademen en mezelf opgeef in 1 moment en verdwijn in verontwaardiging, waarin ik mezelf ver-ontwaardig tot een energiestrijd in gelijk en niet gelijk hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken, geloven en ervaren dat ik afhankelijk ben van de ander die wel of niet in zelf ziet, en hierin dus de strijd aan te gaan en gelijk te willen hebben, in plaats van mijn eigen reacties in te zien, te stoppen en zelf te vergeven, en hierin gelijk te gaan staan aan mezelf, en van hieruit in gezond verstand te zien wat te doen binnen de situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb, als de ander ontkent in en als een ervaring te leven in controle, al dan niet gerelateerd aan mij,  mijzelf volledig terug te trekken en te verdwijnen als oplossing om duidelijk te maken dat ik niet wil dat de ander via zijn/haar ervaringen leeft die zij/hij ervaart ten aanzien van mij, aangezien ik dan door die ander gedwongen zal worden in de rol te blijven die eenzelfde ervaring geeft, en dus zal die ander controle blijven voeren, bewust of onbewust, om mij in die rol te houden, en zal tevens deze vorm van controle ontkend worden als zijnde ‘ik doe niets, ik zit hier gewoon’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat als een ander, eventueel, via zijn/haar ervaringen, van mij leeft, dat vat of invloed heeft op mij, in plaats van in te zien dat dit alleen invloed op mij kan hebben als ik geloof in de controle die dit met zich meebrengt en tevens als ik iets wil van de ander en mij dus gerelateerd maak aan die ander, waarin de relatie ergens op energie gebaseerd is en ik me zelf afhankelijk gemaakt heb van (geloof) in energie in mezelf, gerelateerd aan de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken, geloven en ervaren dat ik afhankelijk ben van de eventuele controlemechanismen van een ander, in plaats van in te zien dat 1 deze ervaring komt doordat dit vroeger was als kind, afhankelijk van de opvoeders welke nu niet meer speelt; 2 dat deze ervaring van afhankelijkheid nog komt door de geest-geld-relatie en 3 dat ik mezelf afhankelijk maak van mezelf in/als de geest in reactie op de ander in ontkenning, al dan niet in controle mechanismen, als ik aanwezig blijf in/als reactie op de ander, in plaats van in zelf te zien en mijn reacties te stoppen en zelf te vergeven, en in te zien dat als ik dit niet doe, ik zelf ontken dat ik het zelf in handen heb en mezelf dus als leiding als leven als in staat tot richting geven ontken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet exact te zien hoe deze controlemechanismen tevens gerelateerd zijn aan seks/desire for sex, aangezien seks direct gerelateerd is aan energie in de geest in afhankelijkheid van een ander in de geest en een in de geest gelegde relatie die angst voor verlies van deze relatie met zich meebrengt, en dus moet er ergens controle gevoerd worden in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren constant bezig te moeten zijn met het corrigeren van een ander die niet direct in zelf ziet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet bezig te willen zijn met het corrigeren van een ander die niet direct in zelf ziet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onwil te creeren ten aanzien van de ondersteuning van een ander in het benoemen van gebieden die ik zie en hierin de ontkenning in de wereld in stand te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ontkenning in de wereld in stand te houden door zelf in onwil te verkeren ten aanzien van het benoemen van een ander in ontkenning, aangezien zodra ik de ontkenning van een ander benoem, ik mijn eigen ontkenning van mijzelf, geprojecteerd op de ander als de ander=de mind, in moet zien en deze dus zal stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me in onwil verheven boven de ander te bewegen in de geest, in een meer zien maar niet willen delen en/of ondersteunen in correctie, en hierin zelf controle te voeren in de geest en zo mijn eigen angst in/als controle in stand te houden, aangezien ik mezelf in controle dus in/als angst/gerelateerd aan angst in stand houd, waarin er altijd angst aanwezig is dat een ander hetzelfde doet als ik, namelijk controle voeren in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te houden in controle ter behoud van mezelf in/als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander=de mind in/als mijn eigen geest, tot in den treuren te corrigeren zonder werkelijk zelf te veranderen, en dus bezig te blijven in de geest in een cirkel van eeuwige verbetering, in plaats van in te zien dat ik de participatie in de geest dien te stoppen en vergeven, en hierin mezelf in staat stel werkelijk te veranderen in realiteit, met en als voldoende moed om de verandering ook daadwerkelijk in fysieke realiteit te wandelen en door de fysieke ervaring van de weerstanden heen te bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren het fout te doen/hebben gedaan als de ander ontkent en hierin de ontkenning van de ander te geloven en mijn eigen waarneming in twijfel te trekken en hierin alles op zelf te betrekken maar van binnen wel backchat en reactie te creeren ten aanzien van de ander in ontkenning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat de ervaring van fout doen voort komt uit het ‘verkeerd’ doen als gekeerd in/als de geest, door mijn ervaringen en controlemechanismen op de ander te projecteren en mezelf hierin vast te zetten in de beelden en gedachten die de controle voeren in mezelf, welke getriggerd worden door een ander buiten mijzelf, en hierin werkelijk te geloven dat een ander mij vasthoudt en vast kan houden in controle, in plaats van in te zien dat ik de enige ben die hierin controle kan voeren door relaties in stand te houden in/als de geest met tot gevolg als angst voor verlies en de hieruit voortkomende  reacties in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een controle mechanisme van een andere persoon persoonlijk te nemen en hierin persoonlijkheden te creeren waarin ik mezelf in controle houd en tevens zelf controle ga voeren op de ander(=de mind) in het vormen van relaties, en in het vormen van relaties weer persoonlijkheden te creeren, etc.

Zelfcorrecties volgen.

Gedachtendimensie:

Ik kan het niet alleen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de Gedachte ‘Ik kan het niet alleen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het alleen moet doen, in plaats van in te zien dat door weg te lopen, ik het steeds alleen moet doen, in plaats van in de situatie waarin ik niet alleen ben, zelf alleen verantwoordelijkheid te nemen voor mijn reacties, en van hieruit verder te zien wat het beste is in de situatie en hoe mezelf hierin richting te geven.

Verbeeldingsdimensie:

Mezelf, alleen,  met een verslagen gezicht, met nietsziende ogen voor me uit kijkend

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verbeelden alleen, met een verslagen gezicht, met nietsziende ogen voor me uitkijkend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te houden in een afbeelding van mezelf, alleen, met een verslagen gezicht, met nietsziende ogen voor me uitkijkend.

Backchatdimensie/interne gesprekken:

Wat maak je me nou

Ik zie het toch?

Dit is ongelofelijk

Laat dan maar

Ik doe het zelf wel

Lekker makkelijk, doen alsof er niets aan de hand is, terwijl ik hier aan het struggelen ben

Het zal wel aan mij liggen

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

Woede/razernij, ongeloof, verbazing, opgeven, verdriet/wanhoop, onverschilligheid, schuld, weigering, het niet meer weten, bullien, oneerlijk, onmacht

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een rage als woede en razernij in mij te laten ontsteken door de ontkenning van een ander op hetgeen ik zie gebeuren in fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb woedend als razend te reageren in mezelf, dus in de geest te gaan razen, wat allemaal binnenin mij gebeurt, welke ik niet toon, en dus moet deze razernij als reactie ergens heen, welke een opslag als verkramping is in mijn fysieke spieren in nek-schouder-rompgebied inclusief dikke darm veroorzaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als zo oneerlijk te ervaren als een ander iedere participatie in controlemechanismen ontkent, terwijl het 1+1 optellen is, zelfs al weet je niet exact hoe de mechanismen werken, dat beiden in controle verwikkeld zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me totaal verongelijkt te ervaren doordat ik fysiek ervaar dat ik in controle schiet, in/als reactie op controle buiten mij, en doordat een ander in controle dit niet fysiek ervaart, diegene ontkent dat er controle gevoerd wordt, zonder in te zien dat er een compleet karakter in frequency gevormd is die ‘niets doet en onschuldig’ is, ogenschijnlijk ‘okay en comfortabel’, welke in/als karakter een stadium verder uit het fysiek is verdwenen dan de fysiek voelbare verkramping en verstijving, en dus niets meer voelt en hierin zelfs kan voordoen relaxed aanwezig te zijn en alles op mij/de ander kan schuiven als mijn reacties, aangezien ik toch zoveel fysiek ongemak ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf te denken dat een ander ‘beter af’ is die geen fysieke pijn en fysiek ongemak ervaart, in plaats van zelf in te zien, dat dit een stadium verder verwijderd van het fysiek is, en door zelf te denken dat ik hierin ‘minder’ ben, creeer ik situaties waarin ik dit denk te zien in een ander naar mij toe – welke wellicht ook zo is – maar welke niet van invloed is op mij als ik hierin gelijk ga staan aan mezelf in/als de fysieke pijn die op het moment aanwezig is, aangezien de aanwezigheid van de geest in het fysiek nu eenmaal pijn doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van mijn reacties op de ander in ontkenning, en hierin mezelf in afscheiding te manifesteren en tevens weigering tot zelfexpressie ter ondersteuning van mezelf en eventueel van een ander, en hierin juist de pijn in het fysiek te manifesteren in/als afscheiding in een karakter dus in ontkenning van wie ik werkelijk ben, in een gedachte ‘beter af’ te zijn maar in werkelijkheid juist verder van mezelf in/als het fysiek vandaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb oneindig verdriet te creeren als overlevingsmechanisme in mezelf binnen de situatie van aandacht en ontkenning als controlemechanismen, en dit verdriet uit te leven en in mijn leven te manifesteren op het gebied van het aangaan van een intieme relatie.

Fysieke Gedragsdimensie:

Weglopen

De rug toekeren

Verlamming, welke tevens de dikke darm stillegt/vertraagt

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf fysiek te verlammen door mezelf weg te houden van een ander in ontkenning als oplossing om die ander geen kans meer te geven via energie als aandacht op mij gericht te leven – waar of niet waar – en hierin juist, in mijn poging om van ‘de ander’ als ‘de ander=de mind’ weg te gaan, te verdwijnen in de ander=de mind, en mezelf gevangen te zetten in de ervaring van de ander=de mind, geprojecteerd op de ander in werkelijkheid – dus in een nieuwe laag van afscheiding in projectie – zonder in te zien dat ik aan het weglopen ben voor mezelf als de ander=de mind, en zonder in te zien in hoeverre ik mezelf hierin fysiek misbruik en dit misbruik en/als fysiek ongemak ben gaan gebruiken om zelf energie als reactie als ervaring te gaan gebruiken, en hierin mijn eigen fysiek nog meer te misbruiken door te verkrampen en uiteindelijk in de verkramping te verlammen.

Consequentiedimensie:

Zelftwijfel

Onafgemaakte situaties, in hetzelfde cirkeltje rond blijven lopen

Niet in staat tot het aangaan van een gelijkheidsrelatie

Een scala aan relaties gerelateerd aan afwijzing over en weer

Genereren van verdriet naar aanleiding van afwijzing

Stoppen met communiceren

*

Wordt vervolgd, de dimensies zijn nog niet compleet uitgeschreven.

*

Full_life-review-when-breath-is-not-your-own

Free Interviews

———————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/