Dag 165 – Zelfcorrecties op ‘me beter willen voelen dan een ander’.

Vervolg Dag 164 – Me beter willen voelen dan een ander

Als in mezelf een ervaring op voel komen van me beter willen voelen dan een ander, dan stop ik, ik adem. Ik sta mezelf niet toe me beter te voelen dan een ander aangezien dit een startpunt in/als de mind als het bewustzijn is in polariteit, waarin ik geloof iets te winnen ten opzichte van de ander, namelijk een tijdelijke energie-verhoging, maar waarin ik in werkelijkheid mezelf afscheid in deze energie-verhoging van de gelijkheid van mezelf als leven en hierin van een ander als leven/van alle leven. Ik stop en focus me op de adem als een fysieke bezigheid, waarin ik de energie weg laat stromen de aarde als substantie in.

Ik stel mezelf ten doel de ervaring/gebeurtenis uit te schrijven in de context waarin de ervaring opkomt. ik schrijf mijn reacties als backchat uit en pas hier zelfvergevingen op toe. Ik zie of er een gedachte als plaatje opkomt welke ik als herinnering heb opgeslagen en waar vanuit ik het beter willen voelen gecreeerd heb. Eventueel breng ik de ervaring in de context naar voren in een chat met Sunette, zodat ik de ervaring specifiek kan gaan uitschrijven, zelfvergeven en corrigeren op punten die ik zelf niet zie.

Als ik mezelf zie wachten/hopen op een gebeurtenis waarin ik me beter kan voelen dan een ander, dan stop ik, ik adem. Ik sta mezelf niet toe te hopen/wachten op een gebeurtenis om me beter te voelen dan een ander. Ik zie in het moment, dus in de context waarin het opkomt, waar het om gaat dat ik me beter wil voelen dan een ander. Ik onderzoek waar ik de angst ervaar in de context van de gebeurtenis waardoor ik het nodig geloof te hebben om me beter te voelen. Hierop pas ik zelfvergevingen toe.

Als ik mezelf zie wachten/hopen op een falen van een ander waarin ik me beter kan voelen dan een ander, dan stop ik, ik adem. ik sta mezelf niet toe te wachten op een falen van een ander om me beter te voelen en ik sta mezelf niet toe me beter te voelen dan een ander als die ander iets fout als verkeerd doet, dus gekeerd in/als het bewustzijn, wat ik als falen bestempel. Ik onderzoek hoe ik mezelf in een soortgelijke situatie ondermijn door een ervaring van falen dus van me minder voelen creeer en pas hier zelfvergevingen en zelfcorrecties op toe.

Ik stel mezelf ten doel te zien of ik, als ik zelf vrij ben van reacties, de ander eventueel kan ondersteunen in waar die iets gekeerd doet in/als het bewustzijn.

Ik stel mezelf ten doel mijn ervaring van/neiging tot me beter willen voelen dan een ander serieus te nemen als zien dat dit evil is, hoe klein het zich ook aandient, en dat hierin de totale veroordeling van elkaar in ongelijkheid in de wereld uit voortkomt. Ik realiseer me dat dit serieus nemen betekent dat ik mijn eigen natuur inzie, uitschrijf, zelfvergeef en corrigeer in het fysiek, en dat het niet betekent dat ik geen plezier meer mag hebben met/als mezelf aangezien ik van nature evil ben. Ik realiseer me dat dit geen plezier meer mogen hebben voortkomt uit schuldgevoel over wie ik ben, wat ik heb weggeduwd zodat ik er niet in kan zien en het kan vergeven en corrigeren, waarover ik me opnieuw schuldig voel.

Ik stel mezelf ten doel meer te lachen om de dwaasheid van mijn eigen natuur als evil – welke zich uit in de meest absurde gedachten – en mezelf hierin te corrigeren zonder het opnieuw persoonlijk te nemen, in plaats van mezelf zwaarder en zwaarder te maken in de onderdrukking van mijn menselijke natuur als mijn persoonlijk onvergeeflijke fout.

Ik stel mezelf ten doel de energetische relaties in/als het bewustzijn te stoppen en zelf te vergeven, zodat ik, vrij van de beklemmende draden als deze energetische relaties, mezelf kan corrigeren in het fysiek. Ik realiseer me dat ik me beter wil voelen dan een ander zolang ik mezelf verbonden houd in energetische relaties in/als het bewustzijn, met mezelf als bewustzijn en met het bewustzijn van een ander, waarin er een strijd ontstaat over de verdeling van de beperkte hoeveelheid energie die er beschikbaar is. Deze strijd zorgt ervoor dat ik me, koste wat het kost, beter wil voelen dan een ander als automatisme, omdat ik mezelf alleen maar ken in de energetische ervaring van relaties in/als het bewustzijn, en ik hierin mezelf zolang mogelijk in leven als energie probeer te houden aangezien ik onderbewust/onbewust geloof dat ik doodga als ik hiermee stop/stop te bestaan als energie.

Ik stel mezelf ten doel de situatie in de context te onderzoeken zodat ik de gedachte als plaatje als herinnering die aan deze automatische reactie van me beter willen voelen ten grondslag ligt, kan verwijderen.

Ik stel mezelf ten doel kracht te worden in eenheid en gelijkheid als leven in het fysiek, als substantie, waarin ik geen strijd om energie nodig heb om te overleven en in plaats hiervan gelijk kan gaan staan aan mezelf als leven in het fysiek en hierin aan al het leven in/als het fysiek op/als de aarde. Ik realiseer me dat ik dit doe door de ongelijkheid in mezelf – hetgeen ik mezelf heb afgescheiden in mezelf – te stoppen en zelf te vergeven en niet door te proberen ergens gelijk aan te gaan staan.

————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 61 – Fysieke klachten als gevolg van schuld

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me slaaf te voelen van mijn fysieke klachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben niet tegen de fysieke klachten op te kunnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me onderdrukt en overrompeld te voelen door mijn fysieke klachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat de fysieke klachten de genadeslag zijn geweest om me neer te drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me totaal neergedrukt te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles te kunnen hebben maar als mijn fysiek niet meer werkt weet ik niet meer wat ik moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me teneergeslagen te voelen door de klachten in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het op te willen geven als ik de specifiek fysiek terugkerende klachten ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf neer te slaan door de fysieke klachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de schuld aan de fysieke klachten te geven, in plaats van in te zien dat ik fysieke klachten heb gemanifesteerd door schuldgevoel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo moe te zijn van de fysieke klacht dat ik nauwelijks op mijn benen kan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet uit te kunnen staan dat ik wordt neergedrukt door 1 specifieke fysieke klacht, zonder te zien waar ik deze specifiek gemanifesteerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos, laaiend te zijn dat ik wordt neergedrukt door een specifieke fysieke klacht welke verbonden is aan een relatie gemanifesteerd in/als de mind, en waarin ik me vervolgens via de fysieke klacht verbonden houd met een relatie in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen praten over de fysieke klacht uit angst dat de ander zich beter gaat voelen dan mij omdat de ander geen fysieke klachten ervaart en ondertussen in mijn ogen wel onbewust door het leven gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te veroordelen dat iemand onbewust door het leven gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onbewust door het leven gaan als slecht te zien, waarin ik bewust door het leven gaan als goed zie, wat god is, en niet Leven maar het mind-bewustzijn is, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb als mindsysteem door het leven gaan als Go(e)d te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom ik zo’n specifieke klacht gemanifesteerd heb en anderen niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het oneerlijk te vinden dat ik een fysieke klacht manifesteer terwijl ik zo bewust door het leven ga, en een ander die onbewust door het leven gaat geen fysieke klacht manifesteert, waarin ik kan zien dat het bewustzijn klachten kan manifesteren in het fysiek als het onderdrukt wordt, waarin het onderdrukken onbewust gebeurt en ik dus ook onbewust door het leven ga.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onbewust mijzelf als bewustzijn te onderdrukken, waarmee ik een fysieke klacht manifesteer in het fysiek als de fysieke mind en een nieuwe laag op het bewustzijn als mind creeer door dit te onderdrukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als mindsysteem te onderdrukken doordat ik zie dat het mindsysteem mezelf als leven onderdrukt, en ik dit niet ‘ ok’  vind, en dus onderdruk ik nogmaals het mindsysteem als ‘weg duwen’ in plaats van gelijk te gaan staan en mezelf als mindsysteem te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me enorm verongelijkt te voelen door de fysieke klacht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me minderwaardig te voelen door de fysieke klacht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de fysieke klacht als teken te zien dat ik het verkeerd heb gedaan, terwijl ik zo mijn best heb gedaan op alles te letten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verkeerd als oordeel als fout te zien, in plaats van in te zien dat verkeerd=gekeerd in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet toe te willen geven dat ik fysieke klachten heb gemanifesteerd, omdat ik niet gelijk wil gaan staan aan/als de mensen die in mijn ogen onbewust hebben geleefd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me beter te voelen als mensen die onbewust leven, waarin het woord beter zit als ‘ beter worden’ als niet meer ziek zijn,  en ik alsmaar bezig geweest ben met beter worden van het ziek zijn als ongelijk zijn als het onbewuste.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alsmaar bezig te zijn geweest met beter worden, waarin ik mezelf onbewust heb afgescheiden van het onbewuste.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf onbewust te hebben afgescheiden van het onbewuste in mijn zoektocht naar beter worden, waardoor ik juist niet beter geworden ben maar de klachten meer en meer gemanifesteerd heb in het fysiek door meer en meer bewust te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet te kunnen voorstellen dat al mijn pogingen om beter te worden voor niets zijn geweest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te vallen in het proces van beter worden, waarin ik in het proces van beter worden fysiek ben afgevallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet te kunnen voorstellen dat ik gelijk ben als iedereen, bewust of onbewust.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat ik me ongelijk ervaar doordat ik mezelf heb verongelijkt door constant met de ander bezig te zijn, met wat de ander wel en niet vindt, en me daaraan onbewust als automatisch heb aangepast, in plaats van een en gelijk als zelf als leven te gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog te schrikken en bang te worden als de fysieke klacht opeens heel heftig komt opzetten, en ik hierdoor zo wordt afgeleid dat ik er niet gelijk aan durf te gaan staan om in te zien wat ik gemanifesteerd heb, maar alleen nog maar wil dat het stopt en weg gaat waardoor ik het, dus een deel van mezelf,  wegduw.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb van mezelf weg te gaan als de fysieke klacht aanwezig is door te willen dat de klacht weggaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn aanwezigheid in mijn fysiek de laten innemen door de fysieke klacht als mindconstruct.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als leven weg te laten jagen door mezelf als systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat ik de fysieke klacht zelf gemanifesteerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander de schuld te willen blijven geven van mijn fysiek gemanifesteerde klacht, waardoor ik niet kan zien hoe ik het zelf gemanifesteerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat ik mezelf zo onderdrukt en neergeslagen heb door het geloof in en angst voor de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als Leven te verraden, om vervolgens te schrikken als een ander mij als Leven verraadt, in plaats van in te zien dat een ander zichzelf als Leven verraadt en dat projecteert op mij, wat ik zie als spiegel van wat ik ervaren en vervolgens zelf gedaan heb, maar door niet specifiek in te zien hoe en wat wil ik de ander blijven beschuldigen van verraad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander=de mind te willen blijven beschuldigen van verraad doordat ik niet zie hoe ik dit in mezelf gemanifesteerd heb, in plaats van in te zien dat het een excuus is van de mind die de ander=de mind blijft beschuldigen – aangezien alleen de mind beschuldigt, beschuldigt de mind zichzelf hierin – zodat ik niet kan zien hoe ik het in zelf gemanifesteerd heb zodat ik mezelf kan vergeven waarin de mind als schuld stopt te bestaan.

Als ik mezelf zie participeren in schuldgevoel en beschuldigen van de ander=de mind, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat zolang ik bezig blijf met schuld schuiven, ik niet in zelf kan zien en mezelf niet specifiek kan vergeven, waardoor ik mezelf als schuld in stand houd.

Ik stop met het beschuldigen van de ander is de mind. Ik sta mezelf niet toe de ander te beschuldigen en me vervolgens schuldig te voelen.

Ik verbind mezelf met mezelf door het stoppen van schuldgevoel en beschuldigen van de ander=de mind.

Ik pas zelfvergevingen en zelfcorrecties toe op wat ik zie aan beschuldiging en schuldgevoel, in mezelf en in de ander(= de mind), waarin ik mezelf kan gaan zien en bewegen in/als de Adem.