Dag 645 – Een kijkje achter een ervaring van ongeduld

rot fruit

Na woorden of gedrag van mezelf waarin ik in reactie ben en zogenaamd ‘lelijk’ doe naar een ander toe, ervaar ik me eigenlijk vrijwel direct hierna, ‘rot’ – interessante woordspeling, rot, want ik voel me rot over de ‘rotte’ delen in en als mezelf. Het zijn hele kleine/subtiele verschuivingen, zoals het ongeduldig worden en de kat wegduwen, of vanuit een ervaring van ongeduld iemand te woord staan waarin ik ogenschijnlijk vriendelijk ben maar van binnen dit niet zo ervaar, iets wat hoe dan ook mee resoneert in mijn gedrag of woorden. We noemen dit ‘normaal en menselijke’ eigenschappen die we met z’n allen geaccepteerd en toegestaan hebben in onszelf en van elkaar. Echter ze zijn onacceptabel en ik bemerk dit heel duidelijk binnenin mezelf. Ik doe mezelf verdriet en mijn woorden en gedrag laten een indruk achter die niet zijn wie ik ben in overweging van en als leven; in eenheid en gelijkheid.

Ik wil zo niet zijn. Ik wil zo niet leven. Ik zie dat er feitelijk geen enkel moment is waarin ik dit onaardige/ongelijke gedrag kan rechtvaardigen in mezelf, onafhankelijk van wat een ander doet of zegt of niet doet of zegt en onafhankelijk van de omstandigheden. Het is ook niet nodig en het is niet effectief. Het is wel te verklaren als een reactie vanuit een interpretatie van mij vanuit een herinnering, in een poging om een ‘onveilig ervaren’ moment te controleren. Dit heb ik zo opgeslagen in en als een gedachte als controlemechanisme in mijn geest en dit wordt geactiveerd in mezelf zodra een soortgelijke situatie, opnieuw de onveilige ervaring activeert in mij of eigenlijk een ervaring van onbegrip en een ‘niet weten wat te doen’. Vanuit deze ervaring uit (en projecteer) ik woorden en gedrag in afscheiding van mezelf (op iets of iemand buiten mijzelf) en dit gedrag en deze woorden in reactie, activeren tevens een reactie in de ander, door de (al dan niet verborgen) energetische lading die mee resoneert.

Opmerkelijk dat ik twee voorbeelden benoem waarin het woord ‘ongeduldig’ naar voren kom. Ongeduld als ervaring binnenin mezelf. Laat ik het woord eens verder onderzoeken.

Het woord ‘dulden’ zit erin. Ik zie een conflict in het woord van wat ik ‘wel en niet duld’ echter dan geprojecteerd op iets of iemand buiten mezelf, in plaats van het dulden op mezelf toe te passen en mijn reacties niet te dulden van mezelf als ik ‘ongeduld’ ervaar naar iets of iemand, van binnen of buiten mezelf.

Waarom ‘ben ik zo ongeduldig’? Moet ik de trein halen ofzo? Mmm vaak is dit wel het geval. Het zal met geld van doen hebben. De buit binnen halen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van ongeduld binnenin mij, te projecteren op iets buiten mij en/of op iets van mezelf in afscheiding van mezelf alsof het niet met mij van doen heeft dat ik ongeduld ervaar maar met hetgeen of diegene waarbij ik ongeduld ervaar.

Dit herinnert me aan een video die ik gisterochtend geluisterd heb. Over opgeven. Dat het niet zozeer gaat over hetgeen waarin we snel opgeven/neigen op te geven, maar dat het ’t meest uitdagende is, om de ervaring van opgeven an sich te stoppen in onszelf.

Dat zie ik ook van toepassing op deze ervaring van ongeduld. En terwijl ik dit schrijf vraag ik me af of ik achter deze ervaring van ongeduld, me niet al in een ervaring van opgeven bevind en hierdoor ‘ongeduldig reageer’. Ik bevind me al in een reactie dus feitelijk heb ik mijn zelfsturing al opgegeven.

Ik ga het verder onderzoeken in het moment en zien of ik met deze realisatie wat meer sturing aan mezelf kan geven binnen deze momenten.

Tijdens het schrijven van dit blog zie ik weer hoe effectief een punt zich opent terwijl ik schrijf, waarbij ik me wel gewaar ben van mijn gedrag en innerlijke ervaring zoals ik hier beschrijf in de eerste alinea, waartoe ik de beslissing neem om dit niet langer toe te staan in en als mezelf en waarbij ik me tijdens het schrijven gewaar wordt van achterliggende ervaringen waarmee ik mezelf kan ondersteunen om via zelfbegrip en/als zelfvergeving, uiteindelijk tot een oplossing/verandering te komen binnenin mezelf.

Wordt vervolgd

Accepteren en Toestaan – Het Contract met de Dood: Dag 22 (vertaling)

fruit

In de eerste vijf gratis interviews van de Quantum Mind Self-Awareness series wordt uiteen gezet hoe we een onveilig moment opslaan in onze geest als een gedachte en hoe we deze gedachte vervolgens als controlemechanisme gaan gebruiken als interpretatie van gebeurtenissen in de loop van ons leven, die lijken op dat ene moment waarin we het controleverlies hebben ervaren en hoe we onszelf op deze manier gevangen houden binnen onze eigen interpretaties (als herinneringen), in en als de geest en hierop aangepast gedrag.

—————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Advertenties

Dag 548 – Hoe beïnvloedt participatie in een gedachte mijn gedrag?

mijn gedachtenEen punt dat ik al eerder heb beschreven ter zelfcorrectie op werk – het kwam wederom naar boven dus hier een vervolg/specificatie ter zelfcorrectie van wat nog is ‘blijven liggen’ oftewel waarin ik nog ben blijven liggen in en als mezelf, in en als de geest in eigenbelang in plaats van mezelf richting te geven als wat het beste is voor alle betrokkenen.

Terug op mijn oude werkplek. Het is een dag met veel klantenbezoek, meer dan gemiddeld. Ik heb mezelf getraind om voor iedere klant tijd te nemen en deze aardig te woord te staan en in de 4 maanden op een andere werkplek, heb ik mezelf fysiek getraind om door te werken en niet teveel tijd ‘voor mezelf’ nodig te hebben of me ‘verbolgen’ te voelen als dit niet lukt. Dit is erg prettig en stabiel in en als mezelf en tevens effectief ten aanzien van de werkzaamheden.

Echter bij de laatste twee klanten stond ik mezelf toe om ongeduld in mezelf te ervaren en hierin kortaf te worden naar de klanten toe. Dit kwam eigenlijk door 2 gedachten die neerkomen op het volgende:

Op de oude werkplek kan ik ‘gewoon’ op tijd naar huis en hoef ik niet heel lang door te werken.

Ik heb na werk met iemand afgesproken en dus heb ik het recht om op tijd naar huis te gaan.

De grap is ook dat het niet effectiever wordt als ik ongeduld ervaar in mezelf en hierin minder toeschietelijk ben naar de klanten toe – het lijkt er zelfs op dat hierdoor de klanten meer aandacht gaan vragen doordat ik vanuit mezelf niet de tijd neem om direct en geheel duidelijk te zijn. Tevens blijf ik na afloop bezig met het gesprek in mijn hoofd en zo ben ik ook hier nog eens ‘langer bezig’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb te denken dat ik op mijn oude werkplek gewoon op tijd naar huis kan en ik niet heel lang hoef door te werken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb ongeduld te ervaren als blijkt dat ik niet ‘gewoon’ op tijd naar huis kan en langer moet doorwerken om de zaken af te ronden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb mijn ervaring van ongeduld uit te spelen naar 2 klanten toe door kortaf te antwoorden in een poging om ze sneller de deur uit te krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb te proberen een klant sneller de deur uit te krijgen door kortaf te antwoorden en te zuchten en steunen in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb te zuchten en steunen in mezelf in en als een gedachte als oordeel dat ik ‘vind’ dat ik op tijd naar huis mag op deze werkplek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan een aanvaard heb met dezelfde verantwoordelijkheid te staan op mijn oude werkplek ten aanzien van de laatste 2 klanten als dat ik deed op de werkplek van de afgelopen 4 maanden.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een gedachte dat ik op de oude werkplek op tijd naar huis kan, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik door te participeren in deze gedachte in mezelf, ik een verwachting in mezelf creëer waaraan ik dan denk te moeten voldoen en als dit niet lukt, ik hieruit volgend een ervaring van ongeduld en verbolgenheid manifesteer in mezelf, waardoor ik denk en geloof het recht te hebben om kortaf te antwoorden naar de klanten toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb te denken het recht te hebben kortaf te antwoorden naar de klanten toe door participatie en geloof in een gedachte in mezelf als dat ik op de oude werkplek ‘gewoon’ op tijd naar huis kan/mag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb een recht in mezelf te creëren door participatie in een gedachte in mezelf ten behoeve van mezelf in eigenbelang als dat ik op de oude werkplek gewoon op tijd naar huis kan (terwijl dit voorheen ook niet zo was –  ik was vaak langer bezig, ook op deze werkplek).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb dus een gedachte te creëren in en als mezelf die niet eens gebaseerd is op hoe ik zelf werk(te) op deze werkplek, maar op een gegeven van hoe anderen op tijd naar huis gaan op deze werkplek en dat ik dat dus ook mag doen en tevens op het hebben van een afspraak na werktijd waar ik graag heen wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb een recht in en als mezelf te baseren op wat een ander doet in op dezelfde werkplek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb te denken dat ik het recht heb om eerder naar huis te gaan omdat ik na werktijd een afspraak heb staan waar ik graag heen wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb angst te ervaren dat als ik een half uur later ben, deze afspraak niet meer doorgaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb dus kortaf naar de laatste 2 klanten te antwoorden door participatie in en als een angst dat een afspraak na werk niet doorgaat als ik een half uur later thuis ben dan ik ‘verwacht’ had.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb een verwachting te maken in en als mezelf en hierin een angst te manifesteren voor als ik zelf niet aan die verwachting kan voldoen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb een angst te ervaren dat een ander weggaat als ik niet een half uur later terug ben van werk dan dat ik zelf verwacht heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb dus een ervaring van angst te manifesteren in mezelf door mijn eigen gecreëerde verwachting en deze vervolgens te projecteren op een ander buiten mij in en als de geest, waarin ik feitelijk mezelf projecteer als hoe ik zelf al ‘weg ben’ in en als de geest.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een ervaring van angst dat een ander weggaat/niet meer komt als ik een half uur later terug ben van werk dan dat ik zelf verwacht heb, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik zelf de angst creëer door een verwachting te maken in en als mezelf en dat het feitelijk een angst is voor verlies van de ervaring van met die ander zijn op deze avond.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb een verwachting te maken van hoe het is om met een ander te zijn na werk, gebaseerd op eerdere ervaringen en hierin angst te ervaren om dit niet opnieuw te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb een ervaring van angst voor verlies te manifesteren in en als mezelf door verwachting van herhaling van een ervaring zoals deze was in en als een herinnering.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in en als het moment richting te geven en me te focussen op de fysieke, praktische bezigheden op werk en dit af te ronden naar beste kunnen en hier in het moment te zien wat ik nog kan doen en wat ik de volgende werkdag kan oppakken.

Ik sta mezelf niet toe om kortaf te antwoorden naar een klant toe, voortkomend uit een gedachte dat ik op deze werkplek op tijd naar huis kan.

Ik sta mezelf niet toe om kortaf te zijn naar een klant toe, voortkomend uit een gedachte dat ik het recht heb om op tijd naar huis te gaan omdat ik met iemand heb afgesproken.

Ik sta mezelf niet toe kortaf te zijn naar een klant toe, voortkomend uit een gedachte dat een ander ook op tijd naar huis gaat op deze werkplek.

Ik stel mezelf ten doel tijd te hebben voor iedere klant en geheel en duidelijke uitleg te geven binnen de praktische mogelijkheden van deze werkplek, in en als de realisatie dat dit voor beiden en alle betrokkenen het beste is – voor mij, voor de klant en voor de winkel en dat dit tevens het meest effectief is, ook al lijkt het op het moment niet zo, wat puur komt door een ervaring van ongeduld binnenin mij die ik zelf zo heb opgezet.

Ik stel mezelf ten doel mezelf de tijd te geven na werk en afspraken ruim te plannen en dit duidelijk te communiceren.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met participatie in en als een ervaring van angst voor verlies van een (toekomstige)  ervaring gebaseerd op een herinnering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb verlangen te creëren in mezelf door vast te houden aan een ervaring in herinnering en deze te projecteren op de toekomst, waardoor ik in het huidige moment onrust creëer in en als mezelf en tevens verwachtingen leg op mezelf en/als de ander op het moment van de afspraak, waarin ik opnieuw onrust en onvrede ervaar als het moment anders is dan in mijn verwachting die voortkomt uit een geprojecteerd herinnering in de toekomst en vervolgens naar het volgende moment ‘uitkijk’ dus verlang om dit moment van onvrede ‘goed te maken’ en mezelf zo gevangen te houden in een ervaring van verlangen, ofwel naar ‘hoe leuk het was’ ofwel in een poging om goed te maken als ‘het niet zo leuk was’.

Ik stel mezelf ten doel te werken met het loslaten/zelfvergeven van de momenten als herinneringen die ik als prettig ervaren heb en zo te stoppen met het creëren van verwachtingen in de toekomst.

Ik stel mezelf ten doel te oefenen om in het moment aanwezig te zijn en mezelf volledig uit te drukken zodat ik geen verlangen creëer om iets ‘goed te maken’.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven wat ik goed zou willen maken.

Can’t Let Go: Sounding Self Forgiveness – Atlanteans – Part 236

gedachten 1Wie ben ik in gedachten, gevoelens en emoties?

Desteni I Process Lite

————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

Dag 40 – Behang

Ik heb vandaag de hele dag geschilderd in het nieuwe huisje. In de slaapkamer zit oud, bruin geverfd behang op de muren. Het leek er aardig op te zitten dus ik ben erover heen gaan schilderen. Dat moet 2x, door de bruine ondergrond. Naarmate ik verder kwam begon ik me steeds meer te ergeren aan het behang. Ik heb een hekel aan behang op de muren, of het moet er heel ‘strak’ opzitten. Ik heb liever de kale muur, al dan niet wat gebutst. Dus na wat geschilder en groeiende ergenis besloot ik het eraf te trekken. Stukken beter! lol

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een hekel te hebben aan oud behang op de muren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te ergeren aan het behang op de muren wat ik aan het overschilderen ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het behang op de muren moet laten zitten omdat ik niet zoveel tijd heb en er nog heel veel moet gebeuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen hoe iemand dit dikke bruin geschilderde oude behang mooi kan vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen hoe iemand uberhaupt oud behang mooi kan vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het juiste vind door van kale muren te houden en anderen die van dit bruin geschilderde oude behang houden hebben het onjuist.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn preference, voorkeur als juist te beschouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het oude behang vies te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een verstikkend gevoel te krijgen van het oude behang.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het aftrekken van het behang als een opluchting te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets te doen wat ik eigenlijk niet wil door tijdgebrek en uit gemakzucht, terwijl ik weet dat ik me later druk maak over de vraag of ik het oude behang er niet af had moeten halen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gemakzuchtig te worden in het huisje doordat er al zoveel gedaan is door degene voor mij, waardoor nu alles waar ik een beetje moeite voor moet doen opeens teveel is, terwijl ik in alle vorige huizen de kamers van kaal tot aangekleed heb opgeknapt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het werken aan het huisje af te meten aan tijd en een doel, in plaats van in te zien dat als ik doe wat ik praktisch wil doen en waar ik tevreden over ben, ik veel meer ontspannen aan het werk ben en plezier heb in iedere voortgang die ik maak.

Als ik mezelf zie jakkeren tot een doel van het af krijgen van een klus in huis, dan stop ik, ik adem. Ik stel mezelf de vraag waarom ik zo aan het jakkeren ben. Doe ik iets waar ik me niet in kan vinden? Ben ik een doel aan het najagen? Heb ik werkelijk tijdgebrek of ben ik alleen maar nerveus dat ik het niet haal omdat er nog veel moet gebeuren?

Ik haal adem………..Ik haal adem? Waar haal ik die dan?……………correctie ik adem en pas zelfvergevingen toe op het jakkeren van mezelf en op de reden van dit voortjakkeren. Ik zie in mezelf hoe ik het graag wil doen en wat praktisch mogelijk is, waarna ik mezelf corrigeer en verder ga met werken, in/als de adem.

Als ik mezelf zie werken met gemakzucht, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf waardoor ik zo gemakzuchtig bezig ben. Ik vergeef mezelf de gemakzucht en de redenen hiervoor, en zie dat geen enkele reden een excuus is om gemakzuchtig te werken. Ik sta mezelf niet toe iets gemakzuchtig uit te voeren, onafhankelijk van wat ik aan het doen ben. Iets toepassen in gemakzucht is iets toepassen in/als de mind, zuchtend en steunend. Zolang ik loop te zuchten ben ik niet aanwezig in de adem.

Jakkeren komt voort uit ongeduld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ongeduldig te zijn in het klussen en schilderen in huis, waarin ik niet aanwezig ben in zelfvertrouwen in/als de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet aanwezig te zijn in zelfvertrouwen in/als de adem tijdens het klussen en schilderen in huis, maar in/als de mind in zorgen en toekomstprojecties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb aanwezig te zijn in zorgen en toekomstprojecties in/als de mind tijdens het klussen en schilderen in huis.

Patience – Patience is a movement of self, it is standing within the center of self/self’s beingness holding existence within self as the beacon, the pillar of/as self and within that equal and one stand as and with existence self know: what I speak, how I live and as I lead – the certainty of who I am as existence is here as me, and I walk in every moment with/as breath as this certainty that is trust of me as existence: that I remain, that I stand and whatever shall come to pass – we’ll be here. Patience is thus the certainty of self’s trust in who self is and knowing/living that what we walk for/as existence will stand/remain as self – whatever the outcome may be for all.

Geduld – Geduld is een beweging van zelf, het staat in het centrum van zelf/zelfs zijn die het bestaan vasthoud in zelf als baken, de pilaar van/als zelf en hierin een en gelijk staat als en met het bestaan van wat zelf weet: wat ik spreek, hoe ik leef en zoals ik leid – de zekerheid van wie ik ben als bestaan is hier als mij, en ik wandel in ieder moment met/als de adem als deze zekerheid dat vertrouwen is op mijzelf als bestaan: dat ik blijf, dat ik sta en wat er ook zal komen –  wij zullen hier zijn. Geduld is dus de zekerheid van zelf-vertrouwen in wie zelf is, wetende/levende dat wat we wandelen voor/als het bestaan zal staan/blijven als zelf – wat de uitkomst ook moge zijn voor iedereen.

Zo ook toepasbaar in het dagelijkse praktische leven, iedere adem telt.

Ik verbind mezelf met mezelf door te schilderen en te klussen in/als de adem, waarin iedere adem die ik mis een missen van mezelf is als Leven.