Dag 463 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-2 – “dit meen je niet”

Voor context zie: Dag 398 – Wie ben ik aan het verdedigen?

Voor overzicht van de gehele serie:

Dag 469 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-12 – Schaamte

Dag 482 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-1 – “hoe kun je dit nou doen?”

Backchatdimensie (interne gesprekken):

hoe kun je dit nou doen?

dit meen je niet

dit kan niet waar zijn

ik ga weg

wat denkt die ander wel

ik snap niet dat die ander dit niet ziet

ik heb toch gelijk?

hier wil ik niet mee leven

schaam je je niet?

dit ga ik niet doen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb deel te nemen in een intern gesprek in mijn hoofd in en als de woorden ‘dit meen je niet’ als reactie op mijn eigen emoties welke op zijn gekomen als reactie op de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’, welke geactiveerd wordt in mij als controlemechanisme op de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling over mij gezegd in schrijven.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in de woorden ‘dit meen je niet’ in en als een intern gesprek in mijn hoofd, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik al verder weg ben in de geest via gedachte via emotie naar een intern gesprek en dus, dat ik mezelf direct dien te stoppen.

Ik realiseer me dat ik energie aan het winnen ben in en als een overtuigend gesprek binnenin mezelf waarin ik wil winnen om energie te behalen en behouden in en als de geest.

Ik realiseer me dat ik niet gelijk sta in en als het fysiek aan en als mezelf, en dus niet in staat ben om de situatie waar te nemen in en als het fysiek en mezelf hierin richting te geven, aangezien ik druk ben met richting geven aan het interne gesprek in mijn hoofd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb richting te geven aan een intern gesprek in mijn hoofd waarin dit interne gesprek altijd gericht is op het winnen (van energie) om mezelf beter te voelen en om zo (opnieuw) een verlies te creeren zodat ik dit ritueel van negatief (verlies) naar positief (winnen) opnieuw kan wandelen, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik in dit gesprek bezig ben met een eeuwig gevecht tegen mezelf, binnenin mezelf, in een poging om van (iets of iemand in) mezelf te winnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb paranoide te worden van de gesprekken in mijn eigen hoofd in een staat van winnen en verliezen zoals de geest is opgebouwd in en als polariteit om energie te genereren/winnen en deze paranoide ervaring mee te dragen in en als mezelf als bron ter generatie van energie wanneer geactiveerd, waardoor ik mezelf meer en meer afscheid van de fysieke wereld – mijn eigen lichaam en om mij heen –  in en als het vertonen van een bepaald gemanifesteerd en aangepast gedrag in en als de geest, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik angst ervaar voor – en paranoide wordt door het gevecht in en als gedachten als interne gesprekken binnenin mezelf en voor en door het eventueel uitspelen van dit gevecht in en als mezelf geprojecteerd in de fysieke realiteit met werkelijke zogenaamde tegenspelers.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb paranoide te worden als (ik meen te zien dat) een ander zichzelf niet ziet in de woorden die men spreekt of schrijft in en als persoonlijkheid als zijnde ‘ze neemt het persoonlijk’ gezegd over mij, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik paranoide word van mijn eigen reactie en hierop volgend de interne gesprekken door het aanmaken van een gedachte als ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ waardoor ik mezelf niet zie in de woorden in mijn hoofd, verdwijnend in een persoonlijkheid.

Ik realiseer me dat ik een paranoide reactietoestand heb opgebouwd in de kindertijd waarin ik afhankelijk was van opvoeders die niet geleerd hebben in zelf te zien en die mij dus niet geleerd hebben om in zelf te zien en waarin we elkaar dus in ongelijkheid benaderd hebben en ik me onmachtig ben gaan ervaren om mezelf hierin te verwoorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te bewaren in en als een ervaring van onmacht in en als gedachten als herinnering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb paranoide te worden door mijn eigen gedachte dat ik niet weet waar te beginnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf paranoide te maken door mijn eigen gedachte ‘dit is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ en in en als deze paranoide staat in en als de geest, niet te weten waar te beginnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf onmachtig te maken door gedachten, reacties en interne gesprekken te creeren en manifesteren in en als mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te saboteren met de gedachte ‘het is zo zelfonopecht dat ik niet weet waar te beginnen’ en zo een excuus te creeren voor mezelf om zelf zelfonoprecht te zijn/worden en niet te beginnen, in en als het excuus van ‘ik weet niet waar te beginnen’ oftewel ‘ik weet het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘ik weet het niet’ als excuus te gebruiken om zelfonoprecht te zijn/worden en niet te beginnen en hierin na te laten mezelf en/als de ander te ondersteunen om in plaats hiervan mezelf (en eventueel een ander) in en als de geest in stand te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb na te laten mezelf en/als de ander te ondersteunen door participatie in en als de gedachte en staat van geest als ‘ik weet het niet’.

Ik stel mezelf ten doel om, als en wanneer ik mezelf in een paranoide staat bevind participerend in een intern gesprek als in de woorden ‘dit meen je niet’ in en als de geest, mezelf te bewegen in een kleine fysieke verschuiving/verplaatsing waarin ik mezelf uit de paranoide staat in en als de geest haal.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen in en als de adem en me hierin te focussen op  mezelf in en als deze ademhaling in en als de realisatie dat een intern gesprek nergens toe leidt behalve tot nog meer generatie/winnen van energie welke ik allemaal terug moet wandelen en welke fysieke consequenties heeft, voor mezelf en eventueel voor een ander.

Ik stel mezelf ten doel verantwoordelijkheid te nemen voor het interne gesprek in mijn hoofd als de woorden ‘dit meen je niet’ en dit zelf te menen en mezelf werkelijk en direct te stoppen in participatie in het interne gesprek.

Ik stel mezelf ten doel het verloop van het interne gesprek terug te brengen tot het triggerpunt of activatiepunt als waar ik op reageer en te zien/onderzoeken welke gedachte ik hierop aanmaak (en vervolgens emoties en gevoelens) en deze mezelf te vergeven en hierin verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in en als deze gedachte.

Ik stel mezelf ten doel mezelf en/als de ander te ondersteunen, beginnende bij mezelf in en als het zelfonderzoek van wie ik ben in reactie op het activatiepunt en eventueel in relatie tot ervaringen in de kindertijd zonder hier al te diep in te gaan graven.

Ik sta mezelf niet langer toe opzettelijk energie te winnen in en als participatie in een intern gesprek in de woorden ‘dit meen je niet’.

Ik sta mezelf toe in de ervaring van ‘verliezen’ te gaan als en wanneer deze opkomt en hierin mezelf te ondersteunen in wat ik tegenkom door middel van toepassing van de ademhaling en het hardop uitspreken van zelfvergeving.

Wordt vervolgd

—————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

Dag 400 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Gedachtendimensie-zelfvergevingen

Vervolg uitwerking van:

Dag 398 – Wie ben ik aan het verdedigen?

Dag 399 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Triggerpunt

Oneindigheidsteken

Gedachtendimensie:

Het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen.

Geloof hierin: dat het zelfonoprecht is en dat de zelfonoprechtheid in/als de gedachten van een ander iets over mij zegt en mij iets aan kan doen, en dus dat ik het tegendeel moet bewijzen/duidelijk moet maken dat deze gedachten niet over mij gaan.

Aard van de gedachte: geloof/ongeloof

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat het zo zelfonoprecht is dat ik niet weet waar te beginnen, in plaats van in te zien dat, door te participeren in deze gedachte, ik zelf zelfonoprecht ben, en dit zo vaak gedaan heb dat ik niet weet waar te beginnen aangezien er zoveel gedachten zijn die een begin hebben gemaakt in en als mezelf, bestaande in zelfonrechtheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet weet waar te beginnen omdat het zo zelfonoprecht is, en hierin de mate van zelfonoprechtheid te laten bepalen of ik wel of niet begin, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat er geen mate bestaat, dat ‘mate’ een gegeven als excuus is van de geest om niet te hoeven beginnen en een bepaalde mate van zelfonoprechtheid toe te staan te blijven bestaan, in en als zelf, waarin in feite, helemaal niets gebeurt, aangezien het hierin een ‘alles of niets’ is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat het proces van zelfonderzoek, zelfvergeving en zelfcorrectie een onderzoek is van alles of niets, waarin ik bedoel dat de mate er  niet toe doet, maar dat iedere zelfonrechtheid gevolgen heeft op het fysieke leven, op eenzelfde niveau als dat ik het toesta, dus als ik het subtiel toesta in mezelf te blijven bestaan, zal het zich subtiel in mijn leven, in mijn fysiek, en in en als het fysieke leven algemeen, blijven bestaan, zich voortzetten en laten zien, precies in de mate zoals ik het toesta, net zolang totdat ik beslis ‘nu is het genoeg’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb subtiele zelfonoprechtheid toe te staan te bestaan in mijn fysiek, mijn leven en in het fysieke leven in het algemeen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb subtiel en verborgen toestaan als beter te zien dan groots en zichtbaar toestaan, in plaats van in te zien dat subtiel en verborgen ook nog eens tijd nodig heeft om zich eerst te tonen alvorens het gecorrigeerd kan worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te reageren op het verborgene en het verborgen houden, aangezien dit niet eenvoudig vergeven en gecorrigeerd kan worden, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat dit is hoe ik het zelf toesta in en als mezelf en dus in en als het fysieke bestaan, als hoe ik het ‘geleerd’ heb, wat iets is wat ik ‘niet zie/niet wil zien’, en wat zo dus blijft bestaan met mijn toestemming.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het ‘verborgen houden’ te verbergen, waardoor ik mezelf hierin niet toesta mezelf te vergeven en corrigeren, wat me boos maakt in en als mezelf, op het moment dat dit getriggerd wordt door een ander die iets verbergt/niet ziet, waarop ik een gedachte aanmaak; een gedachte als oordeel als controle, in en als angst om te voorkomen dat mijn verborgen gedachten als oordelen zich laten zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen gedachten als oordelen te gebruiken als controle om mijn eigen gedachten als oordelen niet te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te geloven dat zelfonoprechtheid als de (uitgeschreven/uitgesproken)  gedachten van een ander iets zeggen over mij, in plaats van in te zien dat alleen mijn eigen (uitgeschreven/uitgesproken)  gedachten iets zeggen over mij, en dat de uitgeschreven/uitgesproken gedachten van een ander, in principe iets zeggen over de ander, en dat mijn innerlijke reacties hierop, wederom iets zeggen over mij, welke ik voor mezelf kan uitschrijven, inzien, zelfvergeven en corrigeren in en als mezelf, waarin ik tevens zie of en hoe hetgeen gezegd wordt, ook op mij van toepassing is en wat ik hierin eventueel kan veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat gedachten van een ander mij iets kunnen aandoen, en dat ik dus het tegendeel moet bewijzen/duidelijk dien te maken dat deze gedachten niet over mij gaan, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat mijn eigen gedachten als controle als reactie als angst, over mij gaan en mij iets aandoen op het moment dat ik ze produceer en weer onderdruk, welke angst in me oproept voor het automatisme in en als mijn eigen geest in en als onderdrukking, waarop ik geen controle lijk te hebben, maar welke in principe, in en als zichzelf als de geest, bestaat in en als controle.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen controlesysteem te willen controleren, maar tegelijkertijd te ervaren dat dit niet mogelijk is; het is niet mogelijk het controlesysteem in en als de geest, op te lossen met dezelfde controlemechanismen in en als de geest, waarin ik mezelf vastzet in de cirkel van controle in en als de geest.

En dus is er maar een oplossing: welke is, loslaten/vrij maken van controle, en loslaten/vrij maken houdt in: zelfvergeving van de gedachten en opvolgende reacties in en als de controlemechanismen bestaande in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verdedigen bestaande in en als controlemechanismen, in en als de geest.

Zelfcorrecties volgen.

Desteni-I-Process-Lite

Om te leren hoe we bestaan als gedachten, gevoelens en emoties zonder te zien wie we zijn hierin.

Stop deelname in de oneindige cyclus in jezelf; start het Desteni-I-Process-lite; gratis online.

————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 398 – Wie ben ik aan het verdedigen?

Weerspiegeling

Als er iets gezegd wordt over mij in woorden wat ik zie als projectie, schiet ik compleet in de verdediging, binnenin mezelf en/of in woorden. De vraag hierin is, wie of wat ben ik dan aan het verdedigen en/of beschermen? Of die ander wel of niet projecteert, als ik duidelijk zie dat het niet over mij gaat, zou ik niets te verdedigen/beschermen hebben en zou het stil zijn/blijven in mezelf. Dus er wordt een persoonlijkheid getriggerd. Ik vermoed dat het gerelateerd is aan mijn voornaamste persoonlijkheidssysteem/de verdediging van dit voornaamste persoonlijkheidssysteem, aangezien ik werkelijk ervaar alsof mij iets aangedaan wordt, tot in ‘mijn wezen’.  Ik luisterde naar een interview van de Journeys into the Afterlife, waarin beschreven wordt hoe iedereen een ‘voornaam’ persoonlijkheidssysteem’  heeft (let hier op hoe de ‘voornaam’ hierin ongetwijfeld een rol speelt) die van tevoren (voordat we incarneerden) voorbereid is, gebaseerd op onze wezenlijke natuur, en dus denken we dat we dit zijn. Vanuit dit voornaamste persoonlijkheidssysteem bezien we onze ouders en het gehele fysieke bestaan, welke informatie zo kon worden geprojecteerd in het hemelse bestaan, en door de voorbereiding van dit voornaamste persoonlijkheidssysteem op een wezenlijk niveau, konden onze voorkeuren, hetgeen waarvan we houden en niet houden etc, hierin voorspeld worden, en zo konden we gestuurd worden tot het bewegen binnen/als de voorprogrammering. Ons eigen geest bewustzijn systeem is een directe spiegel van dit persoonlijkheidssysteem op wezenlijk niveau. Het zien in de woorden die we gebruiken en daarom het schrijven, is zo belangrijk hierin. Ons voornaam persoonlijkheidssysteem is gebaseerd op onze wezenlijke natuur, onze inherente wezenlijkheid. (Inherent = onafscheidelijk verbonden met). Dit persoonlijkheidssysteem heeft geen afbeeldingsdimensie, maar is heel basisch opgebouwd uit gedachten en reacties als gevoelens en emoties. Zodra we akkoord gaan met dit voornaamste persoonlijkheidssysteem en de gedachte(n) hierin accepteren, gaan we automatisch akkoord met iedere andere persoonlijkheid die we van hieruit creeren en uitbreiden via gedachten in projecties, fantasieen en voorstellingen, en via reacties (emoties/gevoelens) op onze gedachten, waarin de reacties weer interne gesprekken voortbrengen. Als we beginnen te zien hoe we reageren op onze eigen gedachte(n) in/als de basis, wordt het eenvoudiger om het voornaamste persoonlijkheidssysteem te identificeren en hierop volgend andere persoonlijkheden te ontmantelen. (Er volgen interviews als leidraad hierin hoe dit te doen).

Triggerpunt:

de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling op mij geprojecteerd in/als de gedachten van een ander

Gedachtendimensie:

Het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen.

Geloof hierin: dat het zelfonoprecht is en dat de zelfonoprechtheid in/als de gedachten van een ander iets over mij zegt en mij iets aan kan doen, en dus dat ik het tegendeel moet bewijzen/duidelijk moet maken dat deze gedachten niet over mij gaan.

Aard van de gedachte: geloof/ongeloof

Innerlijke verbeeldingsdimensie:

mijzelf stilzittend en stil zijnde met een verslagen gezicht

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

machteloosheid, hopeloosheid, verdriet, woede, angst, verbijsterd, verslagen, schrik, stil vallen, redeneren, paniek, walging, onbegrip, opgeven, schaamte, onbegrip

Algemene ervaring van misbruik tot in mijn wezen

Backchatdimensie (interne gesprekken):

hoe kun je dit nou doen?

dit meen je niet

dit kan niet waar zijn

ik ga weg

wat denkt die ander wel

ik snap niet dat die ander dit niet ziet

ik heb toch gelijk?

hier wil ik niet mee leven

schaam je je niet?

dit ga ik niet doen

Fysieke gedragsdimensie:

adrenaline schiet door mijn lijf, gespannen schouders/optrekken schouders, dikke darm verkrampt wat zich langzaam opbouwt door de tijd heen (1-2 dagen),  geen adem meer, onrust

Consequentiedimensie:

terugtrekken in mezelf, niet meer delen, fysiek alleen zijn, weggaan uit relaties, me gevangen ervaren in mezelf, controle houden op mijn omgeving/letten op een ander en/of op de woorden van een ander, de ander willen gaan sturen, uitleg gaan geven aan een ander.

*

Uitwerking volgt in blogs die komen gaan, waarin ik zie hoe ik reageer op mijn eigen gedachte en hier verantwoordelijkheid voor neem in en als zelf in zelfvergeving en zelfcorrectie, waarin en zodat ik voorbij de gedachte kan zien en kan luisteren naar woorden zonder te blijven hangen in de polariteit als reactie op een gedachte in mezelf.

Spreeuwen in weerspiegeling

———————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 392 – Zelfcorrecties Dag 391- Activatie van het relatiesysteem

Dag 391 – Activatie van het relatiesysteem

Als en wanneer ik mezelf ervaar met glanzende ogen, dan stop ik, ik adem. Ik focus op mijn ademhaling en ben aanwezig in mijn ogen in en als de adem.

Als en wanneer ik mezelf ervaar als grinniken in mezelf, dan stop ik, ik adem. Ik sta mezelf toe te lachen om mezelf in en als het grinniken, waarin ik me gewaar ben en lach om de toestand in mezelf als activatie in plaats van automatisch te grinniken als reactie als activatie.

Als en wanneer ik een lichte samentrekking ervaar rondom de maag, dan stop ik, ik adem. Ik focus op mijn ademhaling en vergeef mezelf de gespannen spieren. Aangezien ik ‘altijd’ enige spanning ervaar rondom het middenrif, ben ik nog niet in staat hierin volledig te ontspannen, waarin onderzoek nodig is door de tijd heen.

Als en wanneer ik lichte onrust ervaar door mijn hele lichaam, dan stop ik, ik adem. Ik focus op mijn ademhaling en ga door waarmee ik fysiek bezig ben. Ik gebruik de interviews als ondersteuning in hoe ik mezelf beweeg als het relatiesysteem fysiek geactiveerd wordt.

Als en wanneer ik afleiding ervaar, dan stop ik, ik adem. Ik adem een paar keer rustig en diep in en uit, en ga door met de fysieke werkzaamheden waarmee ik bezig ben.

Als en wanneer ik hoop ervaar als iemand mij ogenschijnlijk leuk vindt en mij benadert op een manier die ik leuk vind, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik hoop ervaar in en als de geest, hoop op een relatie in de geest, welke geactiveerd is in en als het relatiesysteem en welke automatisch opkomt.

Ik stel mezelf ten doel, te focussen op mijn ademhaling en te onderzoeken waarop ik hoop in dat moment, hoe het komt dat ik dit hoop, waarop ik zelfvergevingen toepas en beslis de hoop als ervaring te stoppen in en als mezelf.

Als en wanneer ik lichte opwinding ervaar als iemand mij ogenschijnlijk leuk vindt en mij benadert op een manier die ik wel leuk vind, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in en als de geest, een verzetje ervaar van de zelfdiscipline die ik toepas door de dagen heen, en welke ik als de geest minder aantrekkelijk vind.

Ik realiseer me tevens, dat ik angst ervaar om in de opwinding als afleiding te verdwijnen, en dus houd ik mezelf zoveel als mogelijk vast in discipline, welke verbonden is met een vorm van controle in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen in het onderzoeken en loslaten als zelfvergeven van de controlemechanismen, zodat ik mezelf vrij kan bewegen en hierin zelfdiscipline kan leven in en als comfort en ontspanning.

Als en wanneer ik een ervaring heb van iemand al jaren kennen, terwijl ik net een paar woorden gewisseld heb, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik een benadering herken en hierin mezelf en de ander als systeem herken.

Ik stel mezelf ten doel, zelfvergeving toe te passen op de ervaring van herkenning en het relatiesysteem dat geactiveerd wordt, specifiek te onderzoeken , en hierin mezelf te kennen in wie ik ben, en mezelf te veranderen in wie ik wil zijn als leven.

Als en wanneer ik vertrouwdheid ervaar met iemand waarmee ik een paar woorden heb gewisseld, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me vertrouwd voel met de benadering en de activatie in het relatiesysteem binnenin mij, waarin er een hoop ontstaat op trouw en trouwen.

Ik realiseer me dat ik te maken heb met een automatisch systeem, welke in iedereen op deze manier, levens na levens, geprogrammeerd en geactiveerd is, op zoek naar een partner om mee te trouwen, in plaats van hier te zijn, alleen te staan, in en als zelfvertrouwen.

Ik adem, en stel mezelf ten doel mezelf te leren vertrouwen door mezelf te ondersteunen en mezelf hierin trouw te zijn, door de tijd heen, door het stoppen, onderzoeken, uitschrijven, zelfvergeven en zelfcorrigeren van allerhande fysieke en emotionele reacties die opkomen in en tijdens activatie van het relatiesysteem, en mezelf hierin bij te staan in plaats van mezelf te laten vallen in en als een vallen voor een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten vallen door te vallen voor een ander, keer op keer, door de tijd heen, in vele levens.

Als en wanneer ik opluchting ervaar als iemand mij ogenschijnlijk leuk vind en mij benadert op een manier die ik leuk vind, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik de hoop heb opgegeven als dat ik denk nooit meer een relatie te kunnen starten.

Ik realiseer me dat ik inderdaad geen relatie meer zal starten, maar dat ik wel, in en als mezelf, een agreement kan wandelen, in eerste instantie met en als mezelf, en indien er een passende mogelijkheid is, met een ander.

Ik realiseer me dat ik mezelf opgeef in en als het opgeven van de hoop op een relatie, doordat ik mezelf gekoppeld heb aan hoop op een relatie.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ontkoppelen van hoop op een relatie, en mezelf te verbinden met en als mezelf, in en als toepassing van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie als onderzoek op de koppelingen/connecties in de geest als relaties, welke wederom hoop activeren, waarin ik blijf rondcirkelen in deze koppeling in en als de geest, tussen hoop en relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb, mezelf te koppelen aan een ervaring van hoop op een relatie, en als deze hoop stopt, ik neig naar mezelf op te geven, aangezien het doel van bestaan lijkt weg te vallen, welke slechts een doel is als projectie in de geest. De geest heeft een doel nodig om naar uit te zien. Ik zelf ben hier, in en als het fysiek, en juist afwezig doordat ik me beweeg in een streven naar doelen in en als de geest en in alle reacties die ik hierin gecreeerd heb en die door de dag heen, omhoog komen.

Als en wanneer ik angst ervaar als iemand die mij ogenschijnlijk leuk vindt, mij benadert op een manier die ik leuk vind, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik angst ervaar voor de activatie van mijn eigen relatiesysteem.

Ik realiseer me dat ik tevens bij voorbaat angst ervaar om de controle te verliezen in communicatie met een ander.

Ik realiseer me dat angst verbonden is aan oordeel, dat angst feitelijk als gedachten bestaat, in en als oordeel.

Ik stel mezelf ten doel, te ademen, mezelf te vertragen, en me gewaar te zijn/worden in het moment van de gedachte als oordeel die opkomt voordat en waarin ik angst ervaar, en dit keer op keer toe te passen en mezelf hierin te trainen en zelfvergeven.

Als en wanneer ik dwang ervaar in communicatie met iemand die mij ogenschijnlijk leuk vindt en mij benadert op een manier die ik leuk vind, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik per direct, de conversatie een richting wil geven zodra het relatiesysteem geactiveerd is, waarin de hele zogenaamde ‘check-up’ aan gaat, waarin ik het liefst dwingend alles direct wil checken op eventuele mogelijkheden tot een relatie.

Ik stel mezelf ten doel, gedurende de conversatie in de adem aanwezig te blijven, mezelf hier te houden, te luisteren naar de woorden van een ander, plezier te hebben in een praatje maken, en mezelf uit te drukken zoals ik wil, in het moment, waarin, als er vragen opkomen of gesteld worden die richting een mogelijke passendheid wijzen, deze zelfoprecht te beantwoorden, en zelfoprecht te stellen, waarin ik erop toezie, niet in illusies te stappen in en als reactie op de woorden van de ander, en niet in illusies als gevoelens en emoties te spreken, en als dit wel gebeurt, sta ik mezelf toe, mezelf te stoppen, zelfvergeven, en zelf te corrigeren.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een ervaring van ongeloof als reactie op een benadering van iemand die mij ogenschijnlijk leuk vindt en welke benadering ik wel leuk vind, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik, in en als de geest, niet kan geloven dat iemand mij nog leuk vind als ik niet toegeef en meedoe aan de relatie-illusies en dat ik tevens niet kan geloven dat iemand mij leuk vind als ik me beweeg in en als het relatiesysteem.

Ik realiseer me dat ik mezelf niet leuk vind hoe ik ben en beweeg als het relatiesysteem activeert.

ik stel mezelf ten doel, te onderzoeken waarin ik mezelf afval, veroordeel, afwijs, in relatie tot de activatie van het relatiesysteem en wie ik ben hierin, en hierop zelfvergevingen toe te passen en de afgescheidenheid als zelfvermindering te stoppen, adem voor adem, dag voor dag, en met en als mezelf te wandelen, waarin ik me realiseer dat het een beslissing is om mezelf te stoppen in zelfvermindering, keer op keer, en dat dit niet ‘automatisch’ gebeurt, want alles wat automatisch gebeurt, wijst op aanwezigheid van een geprogrammeerd systeem.

Full relationship success support introduction

Relationship Success Support – Introduction  (free interview)

—————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 391 – Activatie van het relatiesysteem

Door een benadering van iemand die mij ‘op het eerste gezicht leuk vond’, en de benadering die ik dan weer leuk vond, merkte ik langzaamaan dat er een geheel relatiesysteem geactiveerd werd; het sijpelde binnen terwijl ik me concentreerde op de taken waarmee ik bezig was, totdat ik na een aantal uren, toen ik klaar was met wat ik wilde doen, bemerkte, he, wat is er aan de hand, er is een heel systeem geactiveerd. Terwijl het bij een korte uitwisseling blijft, kan ik dit mooi gebruiken om de fysieke en energetische reacties uit te schrijven zoals beschreven in het interview ‘When Relationships Compromise Self Integrity‘ in the serie Relationship Success Support.

Fysieke sensaties:

Een gevoel van ‘glanzende ogen’, gevoel van grinniken van binnen, lichte samentrekking rondom de maag, lichte onrust, afleiding van waar ik mee bezig ben.

Gevoelens:

Hoop, lichte opwinding, gevoel van ‘iemand al jaren kennen’ (terwijl er 3 woorden gewisseld zijn), vertrouwdheid, opluchting.

Emoties:

Angst, dwang, ongeloof

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een gevoel van glanzende ogen te ervaren in mijn fysieke ogen naar aanleiding van een benadering van iemand die mij blijkbaar ‘leuk vind’ op het eerste gezicht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een gevoel van grinniken vanbinnen te ervaren in mijn fysiek en hierin te willen glimlachen, naar aanleiding van een benadering van iemand die mij blijkbaar ‘leuk vindt’ op het eerste gezicht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een lichte samentrekkeing rondom de maag te ervaren naar aanleiding van een benadering van iemand die mij blijkbaar ‘leuk vind’ op het eerste gezicht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb lichte onrust te ervaren in mijn gehele lichaam, beginnend in de maagstreek en in de buik, naar aanleiding van een benadering van iemand die mij blijkbaar ‘leuk vind’ op het eerste gezicht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb afleiding te ervaren van waar ik mee bezig ben als mijn taken in en als mijn proces, naar aanleiding van een benadering van iemand die mij blijkbaar ‘leuk vind’ op het eerste gezicht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hoop te voelen naar aanleiding van een benadering die ik leuk vind van iemand die mij ogenschijnlijk leuk vindt op het eerste gezicht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb lichte opwinding te voelen naar aanleiding van een benadering die ik leuk vind van iemand die mij ogenschijnlijk leuk vindt op het eerste gezicht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een gevoel van ‘iemand al jaren kennen’ te ervaren, terwijl er bij wijze van spreken, 3 woorden gewisseld zijn, naar aanleiding van een benadering die ik leuk vind van iemand die mij ogenschijnlijk leuk vindt op het eerste gezicht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vertrouwdheid te voelen met iemand die ik niet ken, naar aanleiding van een benadering die ik leuk vind van iemand die mij ogenschijnlijk leuk vindt op het eerste gezicht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus vertrouwdheid te voelen met de benadering van diegene, en met mijn eigen reacties hierop, en met het relatiesysteem dat geactiveerd wordt, welke ik natuurlijk al jaren ken en dus vertrouwd mee ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de vertrouwdheid met mijn eigen relatiesysteem en energetische en fysieke ervaringen hierin, te projecteren op een persoon die mij ogenschijnlijk leuk vindt en mij benadert op een manier die ik leuk vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb opluchting te voelen naar aanleiding van een benadering die ik leuk vind van iemand die mij ogenschijnlijk leuk vindt op het eerste gezicht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb opluchting te ervaren als blijkt dat iemand mij op het eerste gezicht leuk vindt, wat ik dan weer leuk vind, waarin dit helemaal niet zo leuk is, want het is een ervaring van een geheel relatiesysteem welke ik in eerste instantie even leuk vind als prettig vind voelen, wat al snel omslaat in een vervelende fysieke onrust en afleiding en verkramping.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb opluchting te ervaren als er een relatiesysteem wordt geactiveerd, waarin ik bemerk dat er een neiging in mij aanwezig is om de relatie – welke relatie dan ook, die zich voordoet, als doel in mijn leven te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een neiging in mijzelf te ervaren een relatie als doel in mijn leven te maken, waarin ik mezelf in en als mijn proces, volledig opgeef / op de 2e plaats zet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de neiging in mezelf te ervaren om zonder relatie mezelf op te geven in en als een geloof dat ik nooit een relatie zal hebben. en als er een relatiemogelijkheid voordoet, mezelf op te geven voor een geloof in de relatie, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb, mezelf hoe dan ook, de neiging in mezelf te ervaren om mezelf voor (een geloof in) het relatiesysteem op te geven, over te laten nemen, mijn plaats in te laten nemen, en dit ‘relatieproces’ het doel van mijn leven te maken op en als een eerste plaats, in plaats van te wandelen in en als een proces van zelfoprechtheid in zelfintimiteit, in en als agreement met zelf ten allen tijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren naar aanleiding van een benadering van iemand die mij ogenschijnlijk leuk vindt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dwang te ervaren naar aanleiding van een benadering van iemand die mij ogenschijnlijk leuk vindt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ongeloof te ervaren naar aanleiding van een benadering van iemand die mij ogenschijnlijk leuk vindt.

Zelfcorrecties volgen.

Agreements – Redefining Relationship

————————————————————————————————————————–
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 331 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Reactiedimensie

Dag 325 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden

Dag 326 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Angstdimensie

Dag 327 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Verbeeldingsdimensie

Dag 328 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Gedachtendimensie

Dag 329 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Gedachtendimensie-vervolg

Dag 330 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Backchatdimensie

Reactiedimensie (Emoties/Gevoelens):

Verdriet, boosheid, irritatie, verongelijking, angst, neerbuigendheid, onverschilligheid, slachtofferschap, onbegrip, opgeven, ongeloof, onmacht

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren – angst-angst-angst  zie angstdimensie – en in en als angst mezelf op te geven in plaats van te gaan staan en mezelf richting te geven als wat het beste is voor mezelf en andere betrokkenen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in en als angst, mezelf terug te houden, en hierin een scala aan emoties te creeren in en als mezelf, welke ik vervolgens gebruik als excuus om niet te hoeven bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bestaande in en als angst, een reactie van stress te creeren, stress in en als de geest, in een creatie van vele gedachten en hieraan gekoppeld emoties,  waarin ik mijn lichaam vermoei en uitput en verkramp, welke mij opnieuw angst aanjaagt voor het verlies van mijn fysieke kracht, gemanifesteerd door mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bestaande in en als angst, en hierin een niet opstaan, een tegenovergestelde reactie uit te lokken bij een ander als een soort van vrijbrief om mij te overheersen, en hierin wederom de macht in handen te houden door de ander uit de bocht te laten vliegen maar niet te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onmacht te ervaren tegenover de ervaring van angst in mij, welke zich keert in projectie als macht naar de ander toe binnenin mezelf, participerend in backchat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me neerbuigend naar de ander toe te gedragen binnenin mezelf, participerend in backchat, welke in eerste instantie gevormd wordt door angst voor het nemen van verantwoordelijkheid in en als mezelf, in plaats van gelijk te gaan staan aan mezelf, de angst te stoppen in mezelf en mezelf te vergeven, en in gelijkheid aan en als mezelf, eventueel de ander te benaderen en in gezond verstand te communiceren, waarin ik ook een ander de mogelijkheid geef zich te corrigeren en bewegen als wat het beste is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de macht in handen te houden door te participeren in en als angst, ziende wat er gebeurt maar mezelf vasthoudend in en als een ervaring van onmacht ten aanzien van de angst, waarin ik de ander in onwetendheid houdt door niet te benoemen wat er gebeurt, waarin ik mezelf als beter blijf ervaren en zo de controle probeer te behouden in en als de geest in en als creatie van gedachten, reacties en backchat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf slachtoffer te maken van mijn eigen ervaringen van angst door vast te houden aan de angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onverschilligheid te creeren ten aanzien van mensen die niet lijken te zien wat er gebeurt, welke komt door een ervaring van angst in en als mij, zo existentieel dat ik niet durf te spreken, en tegelijkertijd zelf gecreeerd door hierop voort te bouwen en de existentiele angst aan te nemen als ‘dit ben ik’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onverschilligheid ten aanzien van mezelf als leven te accepteren, toe te staan en vervolgens te creeren door geloof en participatie in een ervaring van angst als ‘dit is wie ik ben’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf op te geven ten behoeve van mezelf in en als een ervaring van angst, en hier vervolgens hele persoonlijkheden omheen te creeren zodat ik niet meer zie wie ik ben en ik een excuus heb om mezelf voorgoed verloren te laten gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een excuus te creeren om mezelf verloren te laten gaan, welke ik projecteer op de buitenwereld als zijnde  ‘maar zij willen toch niet luisteren en zij zijn zo gemeen’, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik het ben die niet luister naar mezelf door constant de angst toe te staan in mezelf, en dat ik het ben die gemeen is naar mezelf, waardoor ik vervolgens gemeen als onverschillig, neerbuigend en ongelijk wordt naar een ander toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van verongelijking te creeren door niet gelijk te gaan staan in en als mezelf, beginnende bij gelijk te gaan staan in en als de angst in mij en mezelf te vergeven en corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verongelijken en mezelf vervolgens in en als verongelijking te behouden door boos op mezelf te worden en geirriteerd naar mezelf toe te worden, in plaats van mezelf te vergeven en corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te durven vergeven, aangezien ik bang ben om mezelf te corrigeren en zelfverantwoordelijkheid te nemen en ik dus mijn angst onder ogen dien te zien en hier doorheen dien te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te creeren ten aanzien van de verongelijking die ik ervaar in mezelf, waarin het lijkt alsof het verdriet enige verlichting geeft van de ervaring van verongelijking, bestaande in en als angst, niet ziende, realiserende en begrijpende dat in en als deze verlichting in en als een energetische reactie als verdriet, ik de ervaring niet stop, zelfvergeef en zelfcorrigeer, maar juist in mijn lichaam manifesteer, opberg, verberg, verstop zodat ik kan participeren in een ogenschijnlijke beweging als verlichting in en als een emotie van verdriet, terwijl mijn lichaam steeds vaster en verstopter raakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als een ervaring van verdriet, in en als slachtoffer gevangen te houden, dit alles voortkomend uit een angst om op te staan en te spreken en bewegen in en als zelfverantwoordelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van onbegrip en ongeloof te creeren in mezelf, waarin ik niet begrijp en geloof dat een ander niet ziet wat er gebeurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen en geloven dat een ander niet ziet wat er gebeurt, en dit als excuus te gebruiken om niets te hoeven zeggen, niet te hoeven spreken, en me hierin neerbuigend en onverschillig te gedragen ten aanzien van een ander die maar ‘moet begrijpen wat er gebeurt’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat mijn ervaring van onbegrip en ongeloof komt door onbegrip en ongeloof in het feit dat een ander niet ziet wat er gebeurt, in plaats van in te zien dat het onbegrip en ongeloof gaat over mezelf, over hetgeen ik toesta in mezelf, waarvan ik niet begrijp en kan geloven dat ik dit werkelijk toesta in mezelf en dus in een ander/naar een ander toe, welke me direct duidelijk maakt waarom een ander onacceptabel gedrag toestaat in zichzelf en dus vertoont, welke ik waarneem, maar waar niemand iets aan doet, welke zichtbaar is in de erbarmelijke staat waarin wij bestaan in de wereld hier op aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat onacceptabel gedrag in en als zelf okay is zolang het maar niet geleefd wordt, in plaats van in te zien dat als ik onacceptabel gedrag binnenin mij toesta, in participatie in en als angst en hieruit volgend backchat en reactie in mezelf, dit automatisch onacceptabel gedrag voortbrengt/doorgeeft naar een ander toe, al dan niet direct zichtbaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de macht in handen te houden door mijn onacceptabele gedrag, participerend in en als angst en hieruit voortkomend reactie en backchat en hieruit voortkomend het nalaten van spreken en bewegen als wat het beste is, als richting in en als mezelf, te verbergen in mezelf, en toe te zien en dus toe te laten hoe anderen onaccaptabel gedrag vertonen, waarin ik de macht als controle ‘bewaar’ in mezelf door meer te zien dan een ander maar dit niet te delen, en dus de ander geen mogelijkheid geef tot het nemen van zelfverantwoordelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb de ander en mezelf, mezelf als de ander zelfverantwoordelijkheid te geven als nemen; to give als you would like to receive.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te geven zoals ik zou willen ontvangen door de angst in mij groter te laten worden dan ikzelf en dit als excuus te gebruiken om niet te geven zoals ik zou willen ontvangen, en in plaats hiervan, in en als reactie, stress, veel stress te creeren waarin ik mijn fysiek uitput en langzaamaan vernietig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te geven zoals ik zou willen ontvangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te reageren op de onoplettendheid – welke vernietigend werkt op de fysieke omgeving – van de kinderen rondom het huis, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik mijn eigen fysieke omgeving als mijn eigen fysieke lichaam, onoplettend benader en dus langzaamaan vernietig, en niet ziende, realiserende en begrijpende dat de kinderen dus feitelijk, net als ik, in doodsangst moeten verkeren door het ontbreken van een voorbeeld als richting als zelfverantwoordelijkheid bij de ouders, en dus door het ontbreken van richting als zelfverantwoordelijkheid in het kind zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst als versluiering te gebruiken om werkelijk te zien wat hier is, door zoveel reactie emoties en gevoelens als energie in mezelf te genereren waardoor ik alleen mezelf nog zien in en als (een geloof in) wie ik ben in en als reactie als emoties en gevoelens, welke ik gebruik als rechtvaardiging van mijn handelen en/of niet handelen, ten koste van mijn gezond verstand als wat het beste is voor ieder-een, al het leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever kwaad te doen en toe te staan, in, als en buiten mezelf dan door mijn eigen angst heen te wandelen en hierin op te staan in en als zelfverantwoordelijkheid met als excuus, ‘zo bang ben ik’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst als een gerechtvaardigd excuus te zien en gebruiken, niet ziende, realiserende en begrijpende dat dit een bevestiging is van bestaan in en als mezelf in zelfzucht in en als de geest, in en als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst in en als de geest als rechtvaardiging te gebruiken om angst in en als de geest in stand te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen rechtvaardiging te zijn, te blijven en te worden in en als de geest, in en als angst, en zo mezelf gevangen te houden in een gesloten cirkel, een systeem wat zichzelf insluit, afzondert en isoleert.

Zelfcorrecties volgen

https://i0.wp.com/www.visionair.nl/wp-content/uploads/2011/01/Internal_view_of_the_Stanford_torus.jpg

———————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 284 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Afwachtend – Reactiedimensie

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 283 – Trigger Characters – Afwachtend-1

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

Irritatie, neerbuigend, nors, afhoudend, ongeloof, opgeven, plaatsvervangende schaamte, afschuw, walging

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb irritatie te ervaren als ik tegenover een afwachtend karakter kom te staan, waarin de ervaring van irritatie aangeeft dat ik me afscheidt van dit karakter in mezelf, en hierin ongelijk ga staan als mezelf, en dus ongelijk, dus inferior of superior, ten opzichte van de persoon die een afwachtend karakter toont, en ten gevolge hiervan op geirriteerde toon te gaan praten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op geirriteerde toon te gaan praten als iemand een karakter toont – in dit geval afwachtend – waarvan ik mezelf in mezelf heb afgescheiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb neerbuigend, dus superior te reageren tegenover een persoon die een afwachtend karakter laat zien, waarin ik in reactie in de geest schiet en dus superior, uit de hoogte in de geest, aanwezig ben in mezelf, waarin ik de onzekerheden onderdruk, welke onzekerheden zich bijvoorbeeld kunnen tonen in een afwachtend karakter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nors te reageren als ik een afwachtend karakter tegenover me krijg, waarin ik de ander(=de mind)  afhoud, buiten me probeer te houden, aangezien ik niet weet wat ik met dit afwachtende karakter moet doen, maar wel geloof iets te moeten doen, wat ik niet wil, en dus reageer ik nors en houd ik af.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets moet met een afwachtend karakter van een ander, in plaats van in te zien dat ik iets moet met mijn reacties op het afwachtende karakter van een ander, waarin ik mezelf beweeg in het stoppen van mijn innerlijke reacties, welke voldoende zelfbeweging is in het moment, aangezien ik me pas werkelijk als mezelf kan bewegen als ik vrij ben van deze innerlijke reacties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ongeloof te ervaren als reactie op een afwachtend karakter, waarin ik niet ongeloof creeer in/als polariteit in/als geloof dat ik iets moet doen met het afwachtende karakter van een ander, en dus bezig ga met de ander in plaats van met/als mezelf, waarin ik uiteindelijk niet kan geloven wat en hoe ik mezelf manifesteer/gemanifesteerd heb in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van opgeven te hebben in reactie op een afwachtend karakter, waarin ik bij voorbaat opgeef in een geloof dat dit niets kan worden, dat er niets gebeurt, dat er niets verandert, zonder dat ik zelfs maar probeer om mezelf te veranderen door te starten met het inzien en zelfvergeven van mijn innerlijke reacties op een afwachtend karakter, van mezelf en tegenover mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf op te geven in/als ongeloof in verandering, oftewel in een geloof dat er niets verandert, waarin bestaan in een ongeloof/geloof per definitie al een opgeven is van zelf, aangezien participatie in/als een polariteit van geloof/ongeloof, participatie is in/als de geest, welke een direct gevolg van opgeven heeft, opgeven van zelf aan de geest in polariteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nooit te hebben gezien dat participatie in een geloof, dus religie, of in ongeloof, dus atheisme, beiden per definitie al een opgeven van zelf als startpunt hebben, en er dus per definitie in/als startpunt geen zelfverantwoordelijkheid genomen wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb plaats vervangende schaamte te ervaren als ik een afwachtend karakter tegenover me krijg, waarin ik van plaats ruil, en mezelf direct definieer als wat ik zie tegenover mij in relatie tot mij, en hierin direct mezelf opgeef en dus direct afwachtend wordt en ben, zonder zelfbeweging, want die heb ik net opgegeven in een geloof  in een relatie die mij definieert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat een relatie mij definieert, welke wederom strekt tot in religie, waarin een relatie met God gecreeerd wordt, waarin zelf gedefineerd wordt in/als deze relatie, en zelf in zelfbeweging dus verdwenen, opgegeven is ten behoeve van de relatie met God, niet ziende dat een relatie met wie dan ook – in dit geval God – per definitie in/als de Geest is, welke Heilig gemaakt is, en waarin nu dus een relatie bestaat via de Heilige Geest, maar nog steeds een relatie, en dus in/als startpunt in/als de Geest, dus in een startpunt in Polariteit in Ongelijkheid, en dus ongelijkheid voortbrengend wereldwijd, geloven de dat men Go(e)d doet.

The Crucifixion of Jesus Series

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus constant bezig te zijn met een religie in/als de geest, de religie van Zelf, door mezelf te definieren in/als relaties met wie of wat ik tegenover me krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn schaamte over het afleggen van mezelf te projecteren op degene die ik tegenover me krijg in een afwachtend karakter, oftewel in een karakter waarin zelf dus is afgelegd/weggelegd/onderdrukt, in plaats van in te zien dat ik mijn schaamte wegleg op de ander, zonder te zien dat ik me feitelijk schaam voor wie ik ben in/als relatie, welke ik projecteer op de relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor wie ik ben in/als relatie, zonder werkelijke schaamte te ervaren en dus zonder werkelijk zelf te veranderen, want zolang ik geen werkelijk schaamte in/als zelf ervaar, zal ik niet veranderen, maar proberen de ander(=de mind) en/of de situatie te veranderen waarop ik mijn schaamte projecteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet werkelijk de schaamte zelf te willen ervaren en werkelijk te willen veranderen, aangezien ik hierin moet toegeven dat ik alles in het verleden verkeerd heb gedaan in een startpunt in/als de geest in/als zelfinteresse, participerend in de Religie van Zelf, zonder werkelijk te veranderen.

Day 311: The Secret to Self-Realisation

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb afschuw te ervaren als ik een afwachtend karakter tegenover me krijg, welke een vermomming is van angst om mezelf onder ogen te zien in relatie tot het afwachtende karakter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren als ik een afwachtend karakter tegenover me krijg, aangezien ik ook niet weer wat te doen en zeggen, en er dus feitelijk 2 afwachtende karakters bij elkaar zitten, waarin geen zelfbeweging aanwezig is en dus niets gebeurt, behalve de ervaring van afwachting met vele innerlijke reacties hierop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb walging te ervaren in/als mezelf als ik ik een afwachtend karakter tegenover me krijg, welke walging afkeer bewerkstelligd, en in deze afkeer keer ik me af van mezelf in/als afwachtend karakter en dus tevens van degene tegenover mij in/als afwachtend karakter, en dus hoef ik mezelf niet onder ogen te zien en dus hoef ik mezelf niet te veranderen, met als excuus een ervaring van walging welke ik geloof als zijnde ‘hier hoor ik niet te wezen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven in de ervaring van walging in/als de geest, zonder verder zelfonderzoek hierin toe te passen, en dus wederom in geloof te verkeren in/als de Geest in de Religie van Zelf, en hierin weg te wezen, in plaats van mijn wezen te onderzoeken en in/als mijn wezen in/als zelf te gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weg te wezen van wie ik in wezen ben en ben geworden door geloof in reacties in/als de Geest in de Religie van Zelf, en hierin zelf afwachtend te worden, afgescheiden van zelf dus af-wezig, afwezig zonder zelfbeweging.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf moet overgeven in een relatie, in plaats van in te zien dat ik de relaties stop in mezelf zodat ik op kan staan in/als zelf, en mezelf in/als geloof in relaties in Zelfreligie, stop, dus als het ware opgeef.

Reptilians – The Purpose of Spirituality for Me – Part 14

Zelfcorrecties (zelfcorrigerende uitspraken/zelfcorrigerende doelstellingen):

Als ik mezelf zie participeren in een reactie van irritatie, norsheid en/of neerbuigendheid als ik een afwachtend karakter tegenover me krijg, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me afscheid van mezelf in/als afwachtend karakter en in/als deze afscheiding geirriteerd, nors en/of neerbuigend reageer. Ik realiseer me dat ik me hierin neerbuig in/als de geest door toe te geven/in te geven in/als reactie in de geest.

Ik stop, ik adem. Ik zie in mezelf wat er voor ervaring onder de irritatie, norsheid en neerbuigendheid aanwezig is door diep in te ademen en de reacties te stoppen en/of door me heen te laten gaan in de adem.

Ik sta mezelf niet toe te reageren naar een ander buiten mij in irritatie, norsheid en neerbuigendheid, en hierin mijn zelfverantwoordelijkheid weg te leggen. In plaats hiervan onderzoek ik de reacties in mezelf en pas zelfvergevingen toe, eventueel later in schrijven, totdat ik vrij ben van reactie. Indien nodig loop ik weg om tot mezelf te komen.

Atlanteans – When Energy has more Value than Life – Part 40

Als ik mezelf zie participeren in reacties van ongeloof en/of opgeven, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik participeer in geloof in de Geest in God, welke automatisch ongeloof in zelfverandering inhoudt, waarin  ik dus per direct vastzit in Polariteit van Geloof-Ongeloof in/als de Geest.

Ik stop, ik adem. Ik sta mezelf niet langer toe te participeren in Polariteit van Geloof-Ongeloof. Als ik de ervaring van ongeloof en opgeven gestopt heb zie in zelf, zie ik wat er mogelijk is in het moment van afwachting.

Als ik mezelf zie participeren in plaatsvervangende schaamte, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik een ervaring van schaamte over wie ik ben geworden, projecteer op iets/iemand buiten mij. Ik onderzoek in zelf wat het is waar ik schaamte voor ervaar en pas hier zelfvergevingen op toe. Ik sta mezelf niet langer toe de ervaring van schaamte weg te duwen en te projecteren op een ander(=de mind).

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke relaties ik gelegd heb in mezelf, met/als de ander=de mind, geprojecteerd op de ander buiten mij, waar ik me voor schaam, waarin ik me realiseer, dat zolang ik een relatie leg – dus mezelf neerleg en lieg – ik iets wil van de ander buiten mij, en dus wil ik geen afwachtend karakter tegenover mij, want hetgeen ik wil zal het afwachtend karakter niet toepassen, aangezien het karakter alleen maar afwacht.

Ik schrijf, ik pas zelfvergevingen toe en ik corrigeer mezelf in/als het vrijmaken van de relaties met het afwachtende karakter.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van afschuw en walging op in reactie op een afwachtend karakter, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik angst ervaar en verberg onder een ervaring van afschuw – schuwen –  en walging als excuus voor afkeer, dus als excuus voor me afkeren van het afwachtende karakter – binnen en buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel de angst te onderzoeken die me doet afkeren van mezelf in een ervaring van afschuw en walging. Ik schrijf, ik onderzoek de ervaringen in mezelf en laat deze door me heen gaan, ik pas hier zelfvergevingen op toe, totdat het stil wordt in mij en ik mezelf enigszins kan bewegen.

Ik sta mezelf toe weg te lopen indien nodig, en ik sta mezelf toe de reacties later uit te schrijven en in het moment alleen de reacties te stoppen in zelf, zodat ik deze niet projecteer op een ander buiten mij en hierin opnieuw consequenties creeer.

Ik sta mezelf niet langer toe consequenties te creeren door te reageren in projectie op een afwachtend karakter tegenover mij, in realisatie dat in het creeren van consequenties, ik het zicht in mezelf belemmer en het proces van zelfverandering verleng, aangezien ik dan moet ‘wachten’ op de volgende mogelijkheid waarin het afwachtende karakter zich toont, en ik dus het afwachtende karakter in mezelf langer in stand dus in leven houd, in plaats van zelf op te staan in/als leven.

Reptilians – Be Still and Know – I am God – Part 22

desteniartists.blogspot.nl

Wordt vervolgd

Uitgewerkte Trigger Characters:

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 280 – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

Dag 276 – Trigger Characters – Ontkenning-1

Dag 277 – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

Dag 281 – Trigger Characters – Ontkenning – Reactiedimensie

Dag 282 – Trigger Characters – Ontkenning – Consequentiedimensie en Fysieke Gedragsdimensie

———————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/