Dag 395 – Wat zou ik anders gedaan hebben? Praktische toepassing – Desteni

Open deur

Desteni Witness Blog

Als ik terugzie in de verschillende relaties die ik gevormd heb, dan ben ik uit een aantal relaties gestapt, waarin ik had kunnen blijven; die zelfs veel potentie hadden om te ontwikkelen tot een stabiele, vreugdevolle agreement en samenwerking. Ik ben steeds op een punt weggegaan waarop ik weerstand ervoer, of juist een gevoel ‘miste’. Ik wist hierin niet hoe zelfverantwoordelijkheid te nemen, anders dan weggaan. Dit weggaan was mijn manier van verantwoordelijkheid nemen voor mezelf, als dat ik dacht dat ik niet ‘mocht’ blijven als ik een weerstand ervoer ergens naar een partner toe, of als ‘de gevoelens’ er niet (meer) waren. Nu ik langzaam leer zien dat dit de omgekeerde wereld betreft, zie ik steeds duidelijker hoe ik weggelopen ben op momenten waarin ik had kunnenblijven, om niet de situatie te veranderen, maar mezelf te veranderen binnen de situatie, en hierin de ‘relatie’ te veranderen, door zelfverantwoordelijkheid te nemen voor mijn ervaringen als gevoelens en emoties, o.a weerstand. Al deze ervaringen gaan helemaal niet over de ander, maar over mezelf, en dus is er helemaal geen aanleiding om weg te gaan, maar juist om te blijven, zodat ik mezelf kan zien in de ervaring van weerstand. Alleen als ik mezelf toesta mezelf te zien in deze ervaring, ben ik in staat mezelf te vergeven en veranderen, en zo zal de ervaring naar de partner verdwijnen/veranderen. In en als deze benadering, is de relatie geen relatie, maar een agreement, een overeenkomst/overeenstemming tussen twee mensen die beslissen samen te wandelen in en als de praktische toepassing van zelfverantwoordelijkheid.

Hoe neem ik zelfverantwoordelijkheid in samenwerking met een andere persoon in een overeenkomst als nieuwe relatievorm?

Door hetgeen ik denk, geloof en ervaar als gevoelens en emoties, niet op de ander te projecteren, maar terug naar zelf te halen, te onderzoeken op oorzaak, triggerpunt (als hetgeen deze ervaring uitlokt), aard en verloop van de gedachte en/of ervaring, door middel van schrijven, en hierin het toepassen van zelfvergeving om mezelf te bevrijden van deze patronen in de geest zodat en waarna ik mezelf kan veranderen in de fysieke realiteit. Dit klinkt in theorie eenvoudig, maar in de praktijk komen de ervaringen zo automatisch en levensecht omhoog, dat ik denk en geloof dat dit ook echt is zoals ik het ervaar. In schrijven leer ik om mezelf in en als gewaarzijn te trainen, en zo te zien welke patronen ik in de geest gemanifesteerd heb en deze dus ook zo ‘uitleef’, denkende en gelovende ‘dit ben ik’.

Als iemand niet schrijft en niet bereid is tot schrijven, is iemand niet bereid zichzelf onder ogen te zien als wie hij/zij is geworden, bestaande in en als de geest. Als niet beiden hiertoe bereid zijn, is een agreement erg lastig, aangezien er niet zelfeerlijk gekeken wordt naar ‘wie ben ik’. En dus zal er geprojecteerd worden. Er zal sowieso geprojecteerd worden, maar dit kan worden ingezien en teruggehaald naar zelf, zodat het kan worden onderzocht, uitgeschreven, zelfvergeven en uiteindelijk gecorrigeerd in en als zelf, en zo in fysieke realiteit.

Dus, als ik weerstand ervaar, laten we zeggen, op een moment dat de ander mij benadert om bijvoorbeeld seks te hebben, en ik trek me automatisch terug en voel iets van ‘afkeer’, dan betekent dit dat ik me ergens afscheid van hetgeen ik zie in de ander, als iets wat ik onderdrukt heb in mezelf waarvan ik me afkeer. Ik heb dit niet onderzocht in mezelf, ik heb het onderdrukt en me ervan afgescheiden, vervolgens zie ik het terug in een benadering van de ander, dit triggert, ‘raakt’ deze afscheiding in mezelf, welke ik vervolgens projecteer op de ander in en als een ‘ervaring van afkeer’ naar de ander toe, welke resulteert in een fysiek terugtrekken, afwenden, afkeren van de ander.

Zo ben ik dus letterlijk fysiek weggegaan, en hoefde ik mezelf niet onder ogen te zien in deze ervaring van afkeer, waarin ik dus geloofde dat ik ‘afkeer’ ervoer van die ander, en ik dus geloofde dat ‘ik niet mocht blijven als ik afkeer ervoer van een ander’. dat vond ik oneerlijk.

Deze benadering is niet zelfeerlijk, niet zelfoprecht, want ik heb het niet terug gehaald naar zelf. Als ik werkelijk zelfoprecht de afscheiding gestopt heb in mezelf, kan en zal ik geen afkeer van een ander ervaren, dan is het stil in mij en sta ik gelijk, en ben ik in staat om gelijk te bewegen als mezelf, in samenwerking met een ander, en als er dan een beweging in mij ontstaat, onderzoek ik dit in mezelf. Dit is zelf-intimiteit, het onderzoeken van en als mezelf als wie ik ben (geworden) in de geest, in schrijven, en hierin het zelfvergeven en zelfcorrigeren van mezelf waarin ik langzaamaan, adem voor adem, schrijven voor schrijven, opsta als een menselijk wezen welke leeft en dus spreekt en handelt als wat het beste is voor iedereen, al het leven, voor mezelf als voor de partner. Geven zoals ik zou willen ontvangen.

Dat is nogal een proces. Relaties ondersteunen hierin, aangezien de meeste relationele ervaringen in de basis zijn opgedaan in de relaties in huis tijdens het opgroeien, welke patronen omhoog gehaald worden door een partner. En dus ingezien kunnen worden, zodat ermee gewerkt kan worden.

Ik heb wel steeds in zelf gezien tijdens en na een relatie, en wist dat er een patronen waren welke ik in stand hield. Echter ik heb mezelf niet toegestaan te blijven en de patronen werkelijk fysiek door te wandelen. Ik had het gereedschap niet hiertoe. Ik zeg niet dat iedererelatiedie ik gehad heb, hiertoe geschikt was. Zeker niet, hierin had ik tevens een heleboel relaties helemaal niet hoeven starten zelfs. Echter een paar relaties waren heel passend, alleen was ikzelf niet in staat tot het nemen van zelfverantwoordelijkheid, en dus kon ik niet instappen in een overeenkomst tot samenleven met een mannelijk wezen.

*

Ik vergeef mezelf dat mezelf toegestaan en aanvaard heb fysiek weg te gaan, uit een relatie te stappen zodra ik een ervaring van afkeer had, zogenaamd van de ander, maar in werkelijkheid een afkeer als afscheiding in en van mezelf, welke ik op deze manier niet werkelijk fysiek heb doorgewandeld, maar in plaats hiervan me heb teruggetrokken in en als de geest in een fysiek weggaan.

Ik vergeef mezelf dat mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf terug te trekken in de geest, weg van de zichtbaarheid van de patronen in het fysiek, in plaats van de patronen in en als het fysiek door te wandelen en zo mezelf te vergeven en veranderen hierin, waarin in dit weggaan van de zichtbaarheid van de patronen in mij, de patronen natuurlijk niet ‘weg’ zijn, en dus manifesteer ik ze in mijn eigen fysiek, ik zet ze, ongezien, onbegrepen, ongerealiseerd, vast in mijn fysiek als een fysieke klacht, fysieke pijn en ongemak, waarin deze opeenstapelt bovenop de blauwdruk die hierin in mij aanwezig is en zo accumuleert, opbouwt, waarin vervolgens deze fysieke pijn en ongemak op zichzelf een rol gaan spelen, op gaan spelen en als ‘weerstand’ gaan fungeren op het moment dat ik opnieuw een relatie nader of instap, en dus feitelijk fungeren als sabotagemiddel om ooit nog mezelf te zien in en als praktische toepassing binnen een relatie.

Ik vergeef mezelf dat mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf zo te ontzien dat ik het ongeziene opsla in mijn fysiek bovenop de aanwezige blauwdruk, en toesta mezelf te saboteren met de ongeziene, opgeslagen patronen binnenin mijzelf, fysiek gemanifesteerd en samengesmolten, in plaats van het ongeziene onder ogen te zien en hierin mezelf te onderzoeken en bevrijden van de blauwdruk als beknellende relaties in en als de geest bewustzijn structuren welke zich gemanifesteerd hebben vanaf de geboorte.

Ik vergeef mezelf dat mezelf toegestaan en aanvaard heb deze opslag te hebben versterkt door weg te gaan uit meerdere relaties en zo het patroon in meerdere lagen te manifesteren binnenin mij, in het fysiek en in de geest.

Als ik mezelf zie participeren in en als de gedachte dat ik geen relatie kan hebben, dat het me toch niet gaat lukken, met name op het moment dat ik de fysieke pijn en ongemak ervaar, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf saboteer met ongeziene, onbegrepen, ongerealiseerde patronen in en als de geest, opgeslagen in en samengesmolten met het fysiek, welke opspelen op een moment dat ik een stap in de richting zet tot onderzoeken van eventuele mogelijkheden tot het vinden van een wandelen in een agreement, waarin ik bij voorbaat al neig te stoppen met onderzoeken van mogelijkheden, niet een te beginnen, en dus blijf zitten in een niets doen. Ik stel mezelf ten doel, mezelf en mijn fysiek te ondersteunen, adem voor adem, in het moment, in wat zich aandient, en hier op deze manier doorheen te wandelen zonder projecties in de toekomst of koppelingen te maken met een gedachte over een agreement, en zo te wandelen in en als agreement met mezelf, onafhankelijk van of er wel of geen partner is en tegelijkertijd mezelf toestaand diverse mogelijkheden te onderzoeken.

Wordt vervolgd

Wat zijn gedachten, gevoelens en emoties en hoe beheersen we onszelf hierin? Onderzoek het voor jezelf: Desteni I Process-Lite

Start closing the backdoor:

Agreements – Redefining Relationships

———————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 319 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’ – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Uitwerking van de dimensies zoals geschreven in:

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Dag 301 – ‘Het is me teveel’ – Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie

Dag 302 – ‘Het is me teveel’- Herinnering

Dag 303 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie

Dag 304 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg

Dag 305 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-2

Dag 306 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-3

Dag 308 – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie

Dag 309 – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie-vervolg

Dag 310 – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie

Dag 311 – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie-vervolg

Dag 314 – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie-vervolg-2

Fysieke Gedragsdimensie:

Uitputting, alsof iedere stap en iedere handeling teveel is, pijn in schouder(s), stagnatie rondom het middenrif welke begint in het borstgebied (voor zover voor mij tot nu toe waarneembaar), stagnatie en druk/spanning in bepaalde delen in de dikke darm

Ondanks meerde keren concept opslaan is de gehele blog verdwenen. De gelopen zelfvergevingen laat ik achterwege, ze zijn gewandeld. Ik schrijf direct opnieuw de zelfcorrecties (die ik ook al geschreven had en die ook verdwenen zijn).

*

Als ik mezelf in angst zie verkeren door de pijn in mijn schouder(s) dat ik niet meer kan schrijven, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik hier vaker doorheen gewandeld ben en ook recent weer, en dat de pijn wat verplaatst en uiteindelijk verdwijnt als ik rustig door beweeg, niet overbelastend maar ook niet stoppend met fysiek bewegen en schrijven.

Ik realiseer me dat dit hetgeen is ik kan doen in de gehele fysieke situatie van druk, spanning, pijn, uitputting en stagnatie.

Ik realiseer me dat de geest in en als controle, verschijnselen van zwakte, pijn, spanning, druk, uitputting en stagnatie vertoont, fysiek gemanifesteerd in en als de fysiek gemanifesteerde bewustzijnssystemen, aangezien dit het sabotage-mechanisme is wat ik gemanifesteerd heb.

Als ik mezelf zie verkeren in pijn, druk, spanning, stagnatie en ongemak in de darm, dan stop, ik adem.

Ik realiseer me dat ik hier nog niet precies weet hoe me te bewegen en nog in angst verkeer in en als het ongemak. Ik realiseer me dat ik in deze angst de druk verhoog, in stand houd.

Ik realiseer me dat het een consequentie is en dus een geaccumuleerde fysieke toestand, en dus dien ik vooraf te zien in welke momenten ik mezelf had kunnen stoppen.

Ik realiseer me dat ik vasthoud aan reacties als emoties en gevoelens in mezelf, opgeslagen in de dikke darm, waarin en waardoor ik mezelf ervan weerhoud in de adem te gaan.

Ik stel mezelf ten doel het mezelf fysiek zo comfortabel mogelijk te maken en hierin te beginnen met zelfvergeving op de angsten die ik ervaar in het moment van ongemak.  Eventueel ga ik iets anders doen, indien mogelijk iets in ontspanning om de focus er even af te halen, waarbij ik later weer voort kan bewegen en verder kan met het zelfonderzoek.

Ik stel mezelf ten doel vooraf te zien in mezelf of ik een moment en triggerpunt zie waar ik mezelf had kunnen stoppen en veranderen wat ik niet gedaan heb, en pas hier zelfvergevingen en zelfcorrecties op toe.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in en als de geest te vertragen zodat ik beter in mijn reacties kan zien.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat het is in en als reactie in mezelf waaraan ik vast wil houden en waarom.

Ik stel mezelf ten doel rustig voort te bewegen, mezelf in mijn fysiek niet te overbelasten en tevens niet te stoppen met bewegen in het fysiek (waaronder het schrijven valt).

Ik stel mezelf ten doel mezelf te omarmen in wie ik ben geworden in en als de fysieke gedragsdimensie, in en als uitputting, in en als stagnatie en pijn en druk en gemanifesteerde controle in en als de geest, en waar dit lukt, te omarmen en zelf te vergeven waarom dit nog niet lukt, waarom ik mezelf hierin afwijs.

2011 Embracing Self by Bernard Poolman

Een bevrijdend perspectief op controle en egoïsme

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het belachelijk te vinden dat het blog gewoon weg is, alsof het niets is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden dat het blog weg is, want het zat goed in elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vast te houden aan de blogs die ik schrijf en geschreven heb en mezelf te bevestigen door bevestiging van en als mijn blogs.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat dit vaker gaat gebeuren aangezien sinds gisteren de lay-out van het dashboard van de blog is veranderd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat dit vaker gebeurt aangezien ik niet begrijp wat er is misgegaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op het moment dat ik fysiek zag door een melding dat er iets niet klopte, dat ik moest stoppen, toch te zijn doorgegaan, aangezien volgens de logica van de geest, het blog er nog gewoon moest zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te bewegen en handelen volgens de logica van de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren aangezien ik al niet zoveel tijd en energie heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik te weinig tijd en energie heb om te doen wat ik moet doen, waarin ik de ervaring van en als het karakter ‘Het is me teveel’ vergroot, in stand houd en zelfs opnieuw creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik tijd en energie nodig heb om te doen wat ik moet doen, waarin ik me afhankelijk maak en dus ben van de limieten in en als de geest, bestaande in en als tijd en energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te bewegen in en als tijd en energie in en als de geest, waarin ik mezelf opjaag, uitput, ongemak bezorg, stagneer, spanning creeer, de druk verhoog en me druk maak, in en als en ervaring van angst ‘dat ik het niet haal, dat ik niet op tijd ben’.

*

Ik sta mezelf niet toe in een emotie van iets belachelijk vinden te gaan, en heb dit ook niet gedaan, en heb in plaats hiervan de blog direct herschreven en te zien wat er gebeurt in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel, wederom, de blog tussendoor keer op keer op te slaan als concept opslaan voordat ik iets toevoeg via een andere pagina en/of op een andere pagina kijk.

Ik stel mezelf ten doel te vertragen in beweging, en hetgeen ik fysiek zie als ‘stop, onderzoek’, ook daadwerkelijk te onderzoeken, ook al klopt het niet met de logica van de geest en ook al begrijp ik niet wat er gebeurt.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met vertrouwen op de logica en begrip van de geest.

Als ik mezelf zie verkeren in een ervaring van geen tijd en energie hebben om iets te doen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf opjaag in de geest in een ervaring van tijd en energie, zodat ik meer tijd over houd om te participeren in ‘ontspanning’, welke ook een energie is.

Ik realiseer me dat ik beweeg in en als spanning in en als de geest, en dus ontspanning nodig heb als het werk gedaan is.

Ik realiseer me dat ik het werk niet ‘leuk’ vind en liever participeer in een niets doen in de geest, waarin ik besta in en als zelfinteresse.

Ik realiseer me dat als ik eenmaal druk, pijn en ongemak ervaar in de darm in mijn fysiek, ik het niet meer voor elkaar krijg om in de adem te zijn, aangezien ik in ieder moment reageer op mezelf in de ervaring van fysiek ongemak, in oordeel van hoe ik besta in dat moment welke fysiek is gemanifesteerd. Een fysieke consequentie die ik nu moet doorlopen.

Ik realiseer me dat ik me in een cirkel beweeg in en als de geest, fysiek gemanifesteerd, in en als de balans van oordeel.

Ik vertraag mezelf, breng mezelf hier in de adem – eventueel maak ik een lijstje met wat gedaan moet worden en focus op wat ik fysiek aan het doen ben/wat er fysiek gedaan moet worden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf keer op keer terug te halen in het fysiek, in de adem, te vertragen, en door te gaan met waar ik fysiek mee bezig ben.

Ik stel mezelf ten doel de angst als origine van de stress in en als mezelf te onderzoeken en hierin mezelf te ondersteunen.

Stress: The History, Origin and Nature

——————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 178 – Zelfvergevingen op relaties – 11 – 23 jaar zelfoordeel

Dag 168 – Zelfvergevingen op relaties – 1 – relatiecheck

Dag 169 – Zelfvergevingen op relaties – 2 – alleen bij jou zijn

Dag 170 – Zelfvergevingen op relaties – 3 – iemand leuk vinden

Dag 171 – Zelfvergevingen op relaties – 4 – ik ben niet goed genoeg

Dag 172 – Zelfvergevingen op relaties – 5 – tijd

Dag 173 – Zelfvergevingen op relaties – 6 – voorbereiding nodig

Dag 174 – Zelfcorrecties op relaties – 7 – voorbereiding nodig

Dag 175 – Zelfvergevingen op relaties – 8- grapjes over man en vrouw

Dag 176 – Zelfvergevingen op relaties – 9 – ik kan het niet

Dag 177 – Zelfvergevingen op relaties – 10 – fysiek ongemak als sabotage

Wat is er 23 jaar geleden gebeurd.

Ik besloot dat ik mezelf te dik vond, dat ik mijn buik te dik vond. Was ik dik? Nee totaal niet. Ik heb altijd een beetje een bolle buik gehad aan het einde van de dag. De volgende ochtend was dit verdwenen. Als kind weet ik dat ik mijn buik altijd wilde bedekken; mijn broer stond in een zwembroekje, ik met een hemdje bij het zwembroekje. 16 jaar. Ik vond mijn buik te dik. Via een zus van een vriendin hoorde ik van de citroensapkuur, waarbij je 10 dagen niet eet en alleen water met citroensap, ahornsiroop en cayennepeper drinkt. Het is een reinigingskuur maar wordt natuurlijk misbruikt als afslankkuur. Dit wilde ik ook gaan doen. Mijn ouders vonden het niet zo’n heel geweldig plan maar verboden het niet. Dus dat ben ik gaan doen. Ik sportte destijds veel, en ben zelfs ’s avonds gaan trainen op een dag zonder eten. Ik hield het niet-eten niet lang vol.Na 3 dagen ben ik ermee gestopt. Los van dat het een heel slecht plan is voor een meisje van 16 jaar om zonder eten te gaan leven, was er met die 3 dagen niet zo heel veel aan de hand. Ik ben alleen na die 3 dagen heel licht blijven eten om toch een soort van programma (!) voort te zetten, waarin ik mijn fysiek langzaam aan het afbreken was. Uiteindelijk viel ik teveel af hierin, heel langzaam, werd moe, naar de dokter, die deze facade gestopt heeft.

Terug naar het moment van het besluit van afslanken in relatie tot mijn darmen. Het was niet met de kuur, maar ergens waarin ik besloot te gaan ‘lijnen’, en dus alleen de 3 maaltijden te eten. Ik weet nog dat ik zei tegen mijn ouders, nou, nu eet ik minder en kan ik niet meer naar het toilet, ik krijg juist een opgezette buik. Ja zeiden ze, als je je eetpatroon verandert en minder eet kan ook je ontlasting veranderen. Een antwoord met gezond verstand.

Wat is er gebeurd? Hetgeen ik wilde verminderen heeft zich vermeerderd. Ik wilde een minder opgezette buik, deze werd meer opgezet. En dat is exact het patroon wat zich nog steeds afspeelt. En in die mate dat ik door dit krampen en opzetten in mijn darmen/buik, ik met moeite voldoende kan eten, dus afval, en blijf zitten met een opgezette buik. 23 jaar gemanifesteerd in het fysiek. Had ik daarvoor last van mijn darmen? Ik weet het niet, ik had soms buikpijn. Maar ik kan me niet herinneren dat ik zo druk was met de stoelgang, ik heb geen idee wanneer ik naar het toilet ging om te ontlasten en ik maakte me niet druk om wat ik at, ik was dol op snoep.

Het verminderen van het snoep op zich is geen probleem en wel verstandig. Echt goed voor mijn tanden was het bijvoorbeeld niet. Het punt is het uiterlijk fenomeen waarin ik op een dag besloot dat dit anders moest. En nog steeds ben ik druk met het uiterlijk ervan, in schaamte over mezelf, mager, met regelmatig een opgezette buik. En nu denk, ik, ik was liever iets steviger, iets molliger, met een opgezette buik, zoals ik vroeger was. Ik was perfect, en met zoveel meer kracht die ik in dit hele proces ondermijnt heb, letterlijk afgebroken, opgegeten, geconsumeerd heb. Ja vind je het gek, ik had berehonger maar ik stond mezelf niet toe voldoende te eten. En deze ‘grens’ van net aan overleven in redelijke staat, heb ik gemanifesteerd in mijn darmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf toe te staan net aan in ‘redelijke’ staat te overleven, welke in de staat van de rede is en niet staand in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf staande in het fysiek te ondermijnen door in/als rede te besluiten dat ik er anders uit moest zien, terwijl ik een volledig gezond fysiek had en er nog ‘leuk’ uitzag ook.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb al die jaren niet aan mezelf toe te geven dat ik mezelf hierin ondermijnd heb, aangezien ik hier eenmaal mee gestart was en ik hierin ook wilde bewijzen dat ik het tot een goed einde kan brengen, in plaats van in te zien dat door het streven naar een goed einde, ik steeds naar een positief plaatje in/als de mind streef waarvoor ik het fysieke afbreek en het negatieve als polariteit in het fysiek manifesteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op mijn 16e te besluiten dat mijn buik te bol is ten opzichte van de rest van mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit ergens te moeten hebben opgepakt uit de media, gerelateerd aan relaties en seks.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een platte buik te relateren met seks/sexy zijn, en een bolle buik met afstotelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een bolle buik als afstotelijk te zien, in plaats van in te zien dat ik mezelf afstoot in het overnemen van een beeld van een platte buik als sexy en mezelf te zien als met bolle buik als niet-sexy.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf met bolle buik nog steeds verre van sexy te vinden en hierin een situatie gecreeerd te hebben waarin ik geen seks kan/hoef te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een situatie te creeren waarin ik geen seks kan/geloof te kunnen hebben zodat ik geen seks hoef te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb als tiener zoveel angst te ervaren voor seks, dat ik een situatie gecreeerd heb waarin ik de angst niet hoef te ervaren, ik vervolgens de seks ben gaan beoefenen en mezelf hierin steviger heb gemaakt, waarin ik mezelf alsnog saboteer met een mijn eigen gecreeerde verdedigingsmechanisme die tegen me werkt welke ik fysiek moet doorwandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb de angst onder ogen te zien en hier adem voor adem doorheen te wandelen, maar in plaats hiervan mezelf te forceren tot een uiterlijk vertoon waarin ik pas in een ideaal plaatje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te forceren tot een ideaal plaatje uit angst niet goed-mooi genoeg te zijn, welke ik nu nog steeds wandel in een geloof niet goed-mooi genoeg te zijn met een bolle buik als ik last heb van mijn darmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik perfect moet zijn zodat niemand mij kan pakken/afwijzen op eventuele zwakheden, in plaats van in te zien dat de enige die mezelf gepakt/afgewezen heeft op eventuele zwakheden, ik zelf ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te pakken/af te wijzen op een zogenaamde zwakheid als niet voldoen aan het perfecte sexy plaatje, en hierin mezelf in/als het fysiek af te breken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb voldoende te eten om mijn fysiek te ondersteunen in alle activiteiten die ik ondernam/onderneem maar te eten volgens hetgeen ik denk dat voldoende is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet meer te weten wat voldoende eten voor mijn fysiek is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op mijn 16e van heel veel snoepen naar te weinig eten geswitched te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat ik in dit zelfoordeel zoveel ellende gecreeerd heb maar in plaats hiervan te geloven dat er wel meer aan de hand moet zijn, waarin ik deze ellende van de afgelopen 23 jaar een reden probeer te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te zien hoeveel ellende een uiterlijk perfect plaatje, met een geloof hierin en een streven hiernaar, kan aanrichten, welke exact hetzelfde is als er in de wereld op grote/wereldschaal gebeurt, het streven naar een perfect positief plaatje, voorgeschoteld in/als de mind, vliegende schotels op en top, waarin niet gezien wordt hoe in dit streven naar het positieve perfectionisme, de hele fysieke wereld verkrampt, spastisch wordt, afbreekt en ten onder gaat.

*

Ik stel mezelf ten doel een positieve uitkomst als streven in/als de mind naar een perfect uiterlijk, welke gerelateerd is aan het vinden van meer geluk als meer seks als meer waardering als relatie in/als de mind, te stoppen. Ik sta mezelf niet toe mezelf langer te misbruiken voor een hallucinatie als luchtkasteel in/als de mind/het bewustzijn.

Ik stel mezelf ten doel hier in het moment te wandelen en mezelf fysiek te ondersteunen in de pijn en ongemak die ik ervaar. Ik zie welke angsten en paniek, gedachten, gevoelens en emoties er opkomen gerelateerd aan het ongemak/de verkramping/spasticiteit die ik ervaar in mijn darmen en pas hier zelfvergevingen op toe.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven zoveel ongemak te veroorzaken in mijn fysieke wereld door een geloof dat er iets niet goed aan mij is, en hierin te streven naar een relatie met iets buiten mij waarvoor ik geloof mijzelf te moeten vervormen/hervormen.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vervormen in een geloof en streven naar een relatie met iets buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vervormen in een geloof in de relatie met mezelf in/als bewustzijn, waarin ik geloof zelf niet voldoende te zijn, maar iets diepers of interessanters te moeten ontwikkelen, terwijl ik maar een heel eenvoudig meisje ben, opgegroeid in een heel eenvoudig leven in een heel eenvoudig gezin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat hetgeen ik in opgegroeid ben in/als het fysiek niet voldoende is, om vervolgens in deze bewustzijnsontwikkeling te gaan streven naar de eenvoud in/als het fysiek, waarin ik opnieuw de eenvoud in/als het fysiek mis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben vastgedraaid in/als de belangrijkheid van/in het belang van het bewustzijn waarin ik streef naar meer in/als relaties in/als de mind/het bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren op deze hele facade en op het feit dat ik nu de fysieke consequenties moet wandelen terwijl ik het toch zo goed bedoelde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het zo goed bedoelde, in plaats van in te zien dat ik in zelfinteresse mezelf ben gaan vervormen om te krijgen wat ik wil, namelijk aandacht als seks van een ander, welke ik vervolgens ben gaan gieten in een jasje van bewustzijnsontwikkeling.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb werkelijk niet te zien dat het startpunt puur zelfinteresse is geweest, aangezien ik in deze ontwikkeling ben gaan veranderen in een nobeler streven, zonder te zien dat als het startpunt zelfinteresse is, dit streven uitloopt op destructie van de fysieke gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vergeten/niet te geloven dat een startpunt in ongelijkheid zoveel schade aan kan richten, en als ik begrijp dat dit een ongelijk startpunt is, ik dit direct kan veranderen waarin alle fysieke ongemakken in 1x verdwijnen, in plaats van in te zien dat ik deze verandering fysiek moet wandelen en de fysieke gecreeerde consequenties dien te doorlopen en zelfvergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te zien dat ik de consequenties specifiek dien te vergeven, en niet alles in 1 draai kan veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gefrustreerd te zijn en me verongelijkt te voelen dat ik nog steeds fysieke consequenties loop, terwijl ik al zoveel ellende heb doorlopen hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het me niet lukt te specificeren aangezien ik dit nog nooit gedaan heb, en het daarom maar of in 1x wil veranderen, of in 1x wil opgeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb of in 1x te willen veranderen of in 1x te willen opgeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te geloven dat ik in 1x kan veranderen, en het dus maar in 1x opgeef/wil geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het feit dat ik nog fysieke consequenties wandel, te gebruiken als bevestiging van het geloof dat ik niet kan veranderen en hierin te gebruiken als excuus om het in 1x op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel paniek en onmacht te ervaren in mijn fysieke manifestatie in mijn darm, dat ik niet geloof dit te kunnen veranderen en het hierin in 1x op wil geven, in plaats van in te zien dat hetgeen ik ervaar in het het moment, exact de ervaring is waarom ik deze fysieke consequentie zo gemanifesteerd heb, in geloof in deze ervaringen van paniek en onmacht als emoties als sterker dan ik zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn emoties van paniek en onmacht nog steeds te geloven als zijnde waar en sterker dan ikzelf in staat tot richting geven hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat wat zich fysiek gemanifesteerd heeft, ook echt is want het heeft zich fysiek gemanifesteerd, niet ziende dat ik dit zelf zo gemanifesteerd heb in een geloof.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te zien hoe sterk een geloof is, zo sterk dat het zich fysiek manifesteert in totale destructie en ongelijkheid in (mijn fysiek als) de fysieke wereld.

Zie hier de hervorming/gereformeerd zijn als stroming in het christelijk geloof, in een ‘niet-christelijke’ opvoeding.

———————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 131 – Seksueel samenzijn als zelfvertrouwen

Vervolg op Dag 130 – Wat is seks voor mij?

In de vorige blog kwam ik tot de realisatie dat ik seks/een mogelijkheid tot het hebben van seks gedefinieerd heb als zelfvertrouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb seks/een mogelijkheid tot het hebben van seks als zelfvertrouwen te definieren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ervaring in/als seks te definieren als zelfvertrouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelfvertrouwen te ervaren na het hebben van seks, waarbij het hebben van seks een doel vervult.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vooraf het hebben van seks ongemak en onzekerheid te ervaren, waarin ik angst ervaar voor het delen van intimiteit in het hebben van seks, en pas als ik hier doorheen ben ervaar ik zelfvertrouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb na het hebben van seks opluchting te ervaren als zijnde ‘zo dat hebben we weer gedaan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enkel op een paar momenten in de maand geen onzekerheid/weerstand te ervaren ten aanzien van het hebben van seks, wat rondom de ovulatie is, waarin mijn lichaam, eigenlijk de fysieke mind, veel zin in seks heeft en een orgasme gemakkelijk en ‘vanzelf’ komt, waarin in beiden geen ruimte is voor ervaringen van ongemak, weerstand en onzekerheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onzekerheid tijdens seks te ervaren als ik niet gemakkelijk een orgasme kan krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb seks helemaal niet zo fijn te vinden als ik niet gemakkelijk een orgasme kan krijgen, aangezien ik dan in mijn hoofd/mind schiet en denk,  ‘wat ben ik in godsnaam aan het doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb schaamte te ervaren als ik niet gemakkelijk een orgasme kan krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het vermoeiend te vinden om een orgasme te krijgen als dit niet vanzelf gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het vervelend te vinden als de seks gericht is op het krijgen van een orgasme, aangezien het dit zo organisch als een robot maakt met maar 1 focus als toekomstprojectie, welke volledig vastzet in de mind, waardoor er geen fysieke intimiteit meer is en een orgasme absoluut niet meer vanzelf komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het vervelend te vinden als de seks gericht is op het orgasme, terwijl ik zelf ondertussen ook niet vrij ben van richten op een orgasme door bang te zijn dat ik (niet op tijd) een orgasme krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het hebben van een orgasme te koppelen aan zelfvertrouwen, wat geen zelfvertrouwen is maar een vertrouwen in zelf die ik geworden ben in/als de mind, participerend in seks.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het hebben van (een mogelijkheid tot) seks te hebben gecreeerd als zelfvertrouwen ter compensatie van het gebrek aan zelfvertrouwen in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me veiliger te voelen bij het hebben van een mogelijkheid tot seks, dan bij het werkelijk hebben van seks in een partnerschap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het 3x/wekelijks hebben van seks in een partnerschap, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het delen van mezelf in intimiteit inclusief alle weerstanden die ik ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het delen van intimiteit in/als mezelf in partnerschap.

Ik stel mezelf ten doel de oefening in fysieke masturbatie voort te zetten en hierin intiem te zijn met zelf, mezelf de weerstanden die ik ervaar ten aanzien van seks en mezelf in/als seks te vergeven en door deze weerstanden heen te wandelen in het fysiek hier zijn in fysieke masturbatie, waarin ik beoefen om de focus op het orgasme los te laten en mezelf hier te brengen in het fysiek in/als de adem en zo al dan niet een orgasme vanzelf te laten komen.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wie en hoe ik ben in de beoefening van fysieke masturbatie als seks met/als mezelf, wat ik prettig vind, hoe ik mezelf door weerstanden heen kan ondersteunen, hoe vaak ik seks wil en fysiek kan hebben zonder mezelf af te leiden in/als de mind, ter bevordering van het fysiek aanwezig zijn in intimiteit met/als mezelf en eventueel ter voorbereiding van het wandelen van een partnerschap in agreement.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te onderzoeken in de angst/onzekerheid voorafgaand aan seks zodat ik deze angst als ongemak en onzekerheid geen excuus laat zijn om eventueel een agreement te wandelen met een ander als daar een mogelijkheid toe is.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met de afscheiding in mezelf in/als de mind in de focus op het orgasme, waarin ik het wel of niet snel hebben van een orgasme, dus waarin ik eigenlijk de tijdsduur bepalend laat zijn, voor het al dan niet ervaren van zelfvertrouwen. In plaats hiervan beoefen ik hier te zijn in/als de adem in het fysiek, waarin ik zelfvergevingen toepas op de onzekerheid/ongemak die ik ervaar als weerstand, waarin ik in het gelijk worden hierin/hieraan als mezelf, mezelf als zelfvertrouwen vestig en op kan staan als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel hier in geduld te wandelen met mezelf, zonder mezelf te oordelen of te haasten in gedachten over het moeten hebben van een partner waarin de mogelijkheid bestaat tot het beoefenen van fysieke seks, waarin ik zie dat dit een toekomstprojectie is in/als de mind waarin ik dit klusje snel geklaard wil hebben, terwijl ik fysiek ervaar dat ik veel meer tijd alleen nodig heb om mezelf te vestigen in intimiteit met/als mezelf voordat ik voldoende zelfvertrouwen heb om in eventueel partnerschap te wandelen en mezelf in intimiteit te delen met een ander.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe ik mezelf alleen maar meer heb afgescheiden van mezelf als fysiek door te beslissen seks te gaan leren toepassen in/als de mind ter vergroting van mijn zelfvertrouwen in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb pas te kunnen kiezen voor een leven in eenheid en gelijkheid  toen ik gelijk stond aan dit zelfvertrouwen in/als de mind, toegepast in seks in zelfinteresse als, waardoor/waarna ik dit los kon laten in een gedwongen loslaten toen dit ‘doel’ bereikt was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze ervaring van eenheid en gelijkheid met een partner in/als seks in/als de mind te missen, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden van de ervaring van eenheid en gelijkheid in/als mezelf in/als de adem, waardoor ik deze eenheid en gelijkheid heb moeten zoeken en vinden in seksueel samenzijn in/als de mind wat ik me herinner als enige ervaring van eenheid en gelijkheid en dus mezelf in deze ervaring mis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze eenheid en gelijkheid in/als de mind in seksueel samenzijn met een partner als doel te hebben gezien van het leven, ook al wist ik dat dit niet het werkelijke doel was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet meer op te willen staan na de ervaring van eenheid en gelijkheid in/als de mind in seksueel samenzijn met een partner, waarin ik dit niet op willen staan zelf creeer door de fantasie in/als de mind te volgen en te leven, totdat ik mezelf als leven zolang en zozeer onderdrukt heb waarin ik niet meer wil en dus geloof dat ik niet meer kan opstaan.

Ik stel mezelf ten doel de afscheiding die ik gecreeerd heb in mezelf door een geloof en een naleven van dit geloof in de eenheid en gelijkheid in/als relatie/seksueel samenzijn in/als de mind te onderzoeken en stoppen op ieder gebied, zodat ik een en gelijk als zelf als Leven kan worden, in/als de adem, vrij van (be)vestiging in relaties in/als de mind

Ik stel mezelf ten doel mezelf Hier te halen met mijn stem, niet zachtjes kabbelend zelfvergevingen fluisterend en ondertussen doorgaan maar een krachtig stoppen en Hier halen zodra ik merk dat ik, al dan niet tijdens masturbatie, verdwijn in een fantasie in/als de mind in zelfinteresse welke ik niet meer wil stoppen.

Ik stel mezelf ten doel het zelfvertrouwen dat ik ontwikkeld heb in seksueel samenzijn in/als de mind te transcenderen naar zelfvertrouwen in fysieke intimiteit in/als mezelf, waarin ik iedere mindstimulatie/participatie stop.

——————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life