Dag 314 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie-vervolg-2

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Uitwerking van de dimensies zoals geschreven in:

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Dag 301 – ‘Het is me teveel’ – Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie

Dag 302 – ‘Het is me teveel’- Herinnering

Dag 303 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie

Dag 304 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg

Dag 305 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-2

Dag 306 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-3

Dag 308 – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie

Dag 309 – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie-vervolg

Dag 310 – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie

Dag 311 – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie-vervolg

Reactiedimensie (emoties en gevoelens):

Angst, paniek, irritatie, boosheid, onmacht, onzekerheid, zekerheid, verdriet

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onmacht te ervaren ten aanzien van mijn eigen reacties in en als de geest ten gevolge van de Gedachte ‘ik kan het niet – ik weet het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onzekerheid te ervaren en creeren door te participeren in de Gedachte ‘ik kan het niet – ik weet het niet’, en als polariteit in de geest hier tegenover een ervaring van zekerheid te creeren in hetgeen ik wel kan en weet, en mezelf vast te houden aan hetgeen ik wel kan en weet, en tegelijkertijd energie te genereren in een ervaring van me beter voelen als ik het wel weet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb energie te genereren in een ervaring van me beter/meer voelen als ik het wel weet en/of kan en me slechter/minder voelen als ik het niet weet en/of kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wie ik ben te laten bepalen door hetgeen ik weet en niet weet en kan en niet kan in en als de geest en door de ervaringen van meer en minder voelen hierin, in plaats van in te zien dat hetgeen ik wel en niet weet en wel of niet kan, afhankelijk is van hetgeen ik geleerd heb, welke weer afhankelijk is van waar ik ben opgegroeid en van de programmering in de geest, en in plaats van in te zien dat ik in de ervaring van me meer en minder voelen, mezelf ongelijk maak aan mezelf, en hierin een ruimte laat voor onzekerheid in afscheiding van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vertrouwen te hebben in hetgeen ik wel en niet kan en wel en niet weet in/als de geest, gekoppeld aan een reactie van zekerheid en onzekerheid, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vertrouwen te hebben in de programmering in de geest en/of in de opvoeding in de geest, welke automatisch wantrouwen geeft ten aanzien wat hierbuiten valt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wantrouwen te ervaren ten aanzien wat buiten het geleerde in en als de programmering en in de opvoeding valt, door hier onzekerheid te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van zekerheid te verbinden aan vertrouwen en vertrouwd zijn, en een ervaring van onzekerheid aan wantrouwen en wantrouwig zijn, en me hierin afhankelijk te maken van mijn reacties in en als de geest, en hierin wederom onmachtig want afhankelijk, ten aanzien van mijn reacties in en als de geest.

*

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van onzekerheid, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in onzekerheid verkeer doordat ik geen draaiboek klaar heb in de geest, en ik nog niet gelijk sta aan mezelf in en als Zelfvertrouwen, zodat ik in ieder moment mezelf richting kan geven zonder vast te houden aan een draaiboek in de geest.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in en als Zelfvertrouwen te vestigen, adem voor adem, zelfvergeving voor zelfvergeving, door mezelf vrij te maken van de beperkingen in en als de geest, zodat ik meer en meer direct kan zien en mezelf direct richting kan geven in en als fysieke aanwezigheid in het moment, in en als de adem, onafhankelijk van kennis en informatie, al dan niet geleerd, in de geest.

Ik realiseer me dat dit tijd inneemt, en dus wandel ik met mezelf, in rust en geduld, door de ervaringen van onzekerheid en zekerheid heen.

Als ik mezelf zie verkeren in een ervaring van onmacht ten aanzien van mijn eigen reacties in de geest, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik een patroon onvoldoende onderzocht heb waardoor ik er onderhevig aan/afhankelijk van ben, en dat ik ergens aan vasthoud in de geest waarin ik me afhankelijk, dus onmachtig maak ten aanzien van het patroon in en als de geest, en dus onderhevig ben aan de reacties die in dit patroon gevestigd zijn.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waaraan ik vasthoud in de geest, waarin ik afhankelijk blijf van een patroon in de geest, onderhevig aan reacties die energie genereren en die me blijkbaar iets geven in en als deze ervaring van energie.

Ik stel mezelf ten doel te schrijven en zelfvergevingen toe te passen op de reacties die energie genereren, zodat ik voorbij de balans van reacties als energie in en als polariteit, rechtstreeks in mezelf kan zien en mezelf kan bevrijden van de limitaties als (zelf) oordelen in de geest.

From Energy to Sound

—————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 232 – Expressie en de Darm – Ervaring van Onmacht

DISCLAIMER: Geen enkel blog welke ik hier schrijf gerelateerd aan fysieke klachten houdt een geneeswijze in welke praktisch fysiek onderzoek overbodig maakt. Bij (langdurige) fysieke klachten raad ik altijd aan een specialist te bezoeken op regulier en natuurgeneeskundig gebied, om zoveel mogelijk direct inzicht te krijgen in de fysieke gesteldheid en te kunnen handelen als dit acuut nodig is. (NB Ikzelf heb regulier fysiek onderzoek laten uitvoeren om levensbedreigende aandoeningen te kunnen uitsluiten en verder te kunnen met zelfonderzoek in relatie tot lichaam en geest, waarin ik dit proces regelmatig ondersteun met therapeuten die praktisch werkzaam zijn in de natuurgeneeskunde in de brede zin).

*

Hetgeen niet compleet in expressie is genomen wordt geforceerd het lichaam te verlaten en tegelijkertijd vecht het lichaam om dit vast te houden aangezien het lichaam dit als voeding ziet. Gerelateerd tot partnerschap: als ik mezelf laat bepalen door angst, gebruik ik niet de fysieke delen die een gevestigd partnerschap zullen worden. De gerelateerde chemische delen in het fysiek moeten dan het lichaam verlaten – geforceerd – maar eigenlijk is het lichaam het hier niet mee eens, want het lichaam weet dat een gebalanceerd partnerschap Goed is voor Mij. Dus het fysiek houdt vast. Als signaal dat het ontlastingsproces uit balans is. Ik ontlast mezelf niet van de controle welke gevormd is door angst, onzekerheid, backchat, toekomstprojecties etc. Dit geeft een ongemakkelijke ontlasting.

Een stukje vertaald uit een chat met Bernard en Sunette. Echter ik snap het nog steeds niet. Ik zie niet hoe ik dit patroon in mezelf creeer en waar te starten met zelfvergeven. Dus start ik hier bij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de tekst niet volledig te begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te zijn dat ik niet begrijp hoe ik dit patroon creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te zijn dat ik niet meer duidelijkheid krijg over hoe ik dit patroon in mezelf creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me onmachtig te ervaren tegenover dit patroon in mezelf, waarin ik mezelf volledig vastzet in de onmacht en hierin compleet stil val.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb compleet stil te vallen in de onmacht die ik ervaar tegenover het ontlastingspatroon wat ik gecreeerd heb als controle over mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek te controleren met een ontlastingspatroon welke uit balans is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verbijsterd te zijn over het stil vallen van de fysieke ontlasting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorme angst te ervaren voor het stilvallen van de fysieke ontlasting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ontlastingspatroon te ontwikkelen waarin ik de ontlasting forceer in controle, waarin ik tegelijkertijd de tegenwerking als tegenpool in polariteit creeer/manifesteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de periode met de Polen achter me gelaten te hebben maar nog wel vast te zitten in de polariteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om de polariteit in mezelf los te laten waarin ik angst ervaar dat ik nooit meer fysieke ontlasting heb en dus dood ga door zelfvergiftiging.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dood te gaan als ik de polariteit in mezelf stop/loslaat, in plaats van in te zien dat ik dit niet zozeer loslaat maar zelfvergeef en hierin transformeer en terug breng naar het fysiek, waarin ikzelf tot leven kan komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dood te gaan door het loslaten van de polariteit, in plaats van in te zien dat ik doodga door de zelfvergiftiging van het vasthouden aan de polariteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten waar te beginnen met het zelfvergeven van de polariteit waarin ik de onnatuurlijke ontlasting heb gecreeerd.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb als iemand me een vraag stelt waarom ik iets gedaan heb, ik volledig in angst te schieten dat ik iets fout gedaan heb, en mezelf hierin volledig te verlammen, in plaats van in zelf te zien en te antwoorden waarom ik iets gedaan heb in zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen al door de vraag te denken en geloven dat ik iets fout gedaan heb, en hierin dus denk en geloof dat ik het goed moet maken, en moet doen wat ik denk dat de ander denkt dat gedaan moet worden, in plaats van in zelf te zien, te zien wat ik gedaan heb en waarom ik het gedaan heb, te antwoorden wat ik zie in zelf als zelfexpressie waarin een antwoord hierop van een ander me eventueel kan ondersteunen om hetgeen ik niet gezien heb in zelf, te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verlammen bij het idee dat ik iets fout doe, en hierin liever niets meer doe en al mijn expressie inhoud, zodat ik ook niets fout kan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn expressie volledig in te houden zodat ik ten minste niets fout kan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb volledig vast te zitten in een schrik welke ik ervaar als iemand me vraagt waarom ik iets gedaan heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me gekleineerd te voelen in een vraag waarom ik iets gedaan heb, alsof ik als een kind gecontroleerd word, en hierin boos te worden op de vraagsteller maar dit niet te laten blijken en net te doen of ik het logisch vind dat die vraag gesteld wordt, terwijl ik me afvraag in mezelf waarom deze vraag gesteld moet worden en waarom ik niet vertrouwd wordt in wat ik doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen waarom ik niet vertrouwd word in wat ik doe en dit persoonlijk te nemen, in plaats van in te zien dat wij als persoonlijk mens als persona’s niet te vertrouwen zijn, wat niet persoonlijk is maar in iedereen aanwezig als voorprogrammering als geest bewustzijn systeem, en wat dus de reden is waarom ik niet vertrouwd word aangezien ik nog niet betrouwbaar ben zolang ik participeer in polariteiten in persona’s.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geen partnerschap mag starten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een doodzonde bega als ik een partnerschap start.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven en ervaren, dus in ervaring gebracht te hebben, dat ik een partnerschap moet verbergen en als iemand dit ziet, ik gedoemd ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik gedoemd ben als ik een partnerschap aanga en iemand dit ziet, en dus verberg ik het automatisch en onbewust.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een plaatje te hebben in mezelf van heel veel mensen die me najagen/belagen, waarin de gedachte/angst opkomt dat ik aan de schandpaal genageld wordt als gezien wordt dat ik een partnerschap start.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb altijd vaag te doen over partnerschap in plaats van er eerlijk en oprecht over te praten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik eerlijk en oprecht over een partnerschap moet praten, in plaats van in te zien dat ik zelfeerlijk en zelfoprecht dien te zijn ten opzichte van een partnerschap, welke ik eventueel in expressie in woorden kan brengen als ik dat wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets aan de omgeving verschuldigd ben ten aanzien van het informeren over het wel of niet aangaan van een partnerschap, in plaats van in te zien dat de enigen die hierover beslissen de partner en ikzelf zijn waarin we in onszelf kunnen zien of we zelfoprecht zijn hierin, en zo niet, we dit kunnen corrigeren in zelf waarin de praktische mogelijkheden ten aanzien van het partnerschap onderzocht kunnen worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een geloof te creeren en toe te staan in mezelf dat een partnerschap altijd fout is, en dus verlam ik mezelf in angst bij het aangaan van een partnerschap, ook als dit het beste is voor mijn fysiek en voor de partner zijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zolang een partner gezocht te hebben om mezelf te vervullen – ook al wist ik dat dit niet klopte en probeerde ik dit te stoppen – waarin het partnerschap niet het beste is voor mezelf en voor de ander als fysiek, waardoor ik nog steeds geloof dat ik geen partnerschap aan mag gaan, ook niet als ik dit patroon stop in zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog angst te ervaren mezelf in een partner te verliezen, waardoor ik mezelf als expressie verlies, en hierin automatisch angst voor verlies als controle op te gooien voordat er een partnerschap plaats kan vinden, welke ik tot uiting/expressie breng in mijn fysiek als een verstoorde balans in ontlasting waarin ik mijn fysiek zo belast dat fysiek partnerschap onmogelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet exact te zien hoe ik deze controle start/waar deze exact getriggerd wordt, welke me frustreert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me als gefrustreerd te ervaren dat ik niet exact zie hoe ik het patroon van controle start/waar het getriggerd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet voor te kunnen stellen dat dit patroon van controle werkelijk de oorzaak is van het fysiek verstoorde ontlastingspatroon, terwijl ik tegelijkertijd al heel lang weet dat er een patroon ten grondslag ligt aan deze fysieke disbalans.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin de geest als ‘het niet voor kunnen stellen’ weer te geloven en zo mijn macht tot oplossing weg te geven aan de geest/het bewustzijn in/als voorstellingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik me iets moet kunnen voorstellen om iets tot stand te brengen, in plaats van in te zien dat dit de omgekeerde wereld is en ik in voorstellingen een plaatje uit de geest tot stand breng, gebaseerd op controle en angst, in plaats van zelf te gaan staan en deze controle als angst te stoppen in mezelf en dus de plaatjes als voorstellingen als gedachten te stoppen in zelf.

*

Ik stel mezelf ten doel de woorden patroon en ontlasting te onderzoeken en te zien of ik hierin meer duidelijkheid krijg over ‘mijn ontlastingspatroon’.

Ik stel mezelf ten doel mezelf de tijd te geven voor het doorwandelen van de veranderingen die plaatsvinden in relatie tot partnerschap, waarin ik participatie in mijn voorprogrammering stop, welke teveel weerstand oproept als ik hierin te snel voort wil en dus mezelf forceer.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vertragen meer en meer, zodat ik in detail kan zien waar ik mezelf forceer tot het ontlasten van nutrienten die feitelijk voeding voor het lichaam zijn.

Ik stel mezelf ten doel een beslissing op mijn 16e ten aanzien van mijn buik opnieuw zoveel mogelijk gedetailleerd uit te schrijven, waarin ik onder andere zie in het woord taille en detail.

Als iemand me een vraag stelt, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf wat het antwoord op de vraag is en antwoord zoals ik zie in mezelf, zonder mijn antwoord aan te passen aan wat ik denk dat de ander wil horen als zijnde ‘goed’ of ‘juist’. Als ik een antwoord krijg van de ander zie ik of dit een reactie is van de ander op wat ik zeg, of dat het een antwoord is in gezond verstand waar ik iets mee kan ter correctie van mezelf als wat ik niet gezien heb in mezelf. Ik vergeef mezelf de ervaringen die opkomen in angst voor een oordeel van goed of fout.

Ik stel mezelf ten doel de vragen van de ander waarom ik iets doe, te zien als mogelijkheid tot eventuele correctie van mezelf in het vrij maken van mezelf als geest bewustzijn systeem, waarin ik in dit vrij maken van mezelf van mijn relatie met polariteit als goed en fout een mens in zelfvertrouwen kan worden die werkelijk te vertrouwen is als mens.

Ik stel mezelf ten doel mezelf mijn vergissingen te vergeven en corrigeren en niet opnieuw in de vergissing in de geest te participeren in ervaringen van schuld en schaamte maar in plaats hiervan de neiging tot herkauwen van een situatie te stoppen. Mocht ik blijven herkauwen en de vergissing opnieuw in werkelijkheid maken, dan zie ik opnieuw waar ik een punt gemist heb, wat ik mezelf niet vergeven heb.

Ik stel mezelf ten doel de vraag van een ander waarom ik iets doe, te gebruiken om mezelf vrij te maken van de gevangenis van reacties in goed en fout als waarde-systeem, door te zien waar ik nog reageer op deze vraag en dit zelf te vergeven en corrigeren in mezelf, in plaats van de vraag opnieuw als bevestiging van mezelf als waarde-systeem van goed en fout te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb als goed te willen worden gezien door de ander en door degene die me een vraag stelt, waarin ik mezelf aanpas aan de vraagsteller, of liever gezegd aan wat ik denk dat de vraagsteller wil horen en dus goed vind en dus waar ik mezelf aanpas aan mijn zelf-beoordelingssysteem dus waardesysteem van goed en fout.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb goedkeuring te willen van mezelf als waardering als waarde-systeem, en als ik een vergissing maak, deze als fout te bestempelen waarin ik mezelf als ‘niet goed’ ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te definieren en aan te passen aan een beoordelingssysteem van goed en fout in/als mezelf, en als ik hier buiten zelf, mezelf keihard aan te vallen en te belagen met allerhande/een regen van oordelen in/als backchat, welke ik niet inzie maar wegstop in mijn fysiek, en vervolgens elke dag ervaar vanuit mijn fysiek wanneer deze getriggerd worden door het afval wat langs deze opgeslagen oordelen verplaatst wordt, waarin ik opnieuw het afval beoordeel/veroordeel welke voorbij komt en hierin het afval opnieuw vastzet in beoordeling/in een waardesysteem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb waarde te hechten aan het beoordelen van het afval en hierin energie te genereren, in plaats van het afval fysiek te verwijderen en indien nodig gerelateerde oordelen zelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als geest bewustzijn systeem als waarde-systeem als beoordelingssysteem te gebruiken om energie te genereren en mezelf te belonen als me dit lukt in oordelen van angst en controle waaraan ik me onderwerp, waarin ik in ervaringen van verdriet en onmacht in deze onderwerping energie genereer als energetische beloning ter overleving van mezelf als geest bewustzijn systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als geest bewustzijn systeem in leven te houden door me te onderwerpen aan ervaringen van verdriet en onmacht als beloning van mijn onderwerping aan de angst en controle in/als geest bewustzijn systeem als beoordeling welke ik fysiek heb gecreeerd en in stand houd.

Ik stel mezelf ten doel gerelateerde oordelen aan het fysieke afval welke ik heb opgeslagen in het lichaam in te zien, zelf te vergeven en mezelf te corrigeren tot ik in eenheid en gelijkheid in zelfexpressie mezelf richting geef en beslis in gezond verstand en in overweging van mezelf als fysiek, geest en zelfexpressie, in hoeverre fysiek partnerschap mogelijk is in het moment, en in te zien waar ik mezelf belast dus blokkeer/controleer in de expressie van mezelf in/als fysiek, zodat ik mezelf kan zelfvergeven en kan corrigeren in het fysiek, adem voor adem, dag voor dag, fysiek samen zijn voor fysiek samen zijn.

Atlanteans-caged-in-powerlessness-part-30

———————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 178 – Zelfvergevingen op relaties – 11 – 23 jaar zelfoordeel

Dag 168 – Zelfvergevingen op relaties – 1 – relatiecheck

Dag 169 – Zelfvergevingen op relaties – 2 – alleen bij jou zijn

Dag 170 – Zelfvergevingen op relaties – 3 – iemand leuk vinden

Dag 171 – Zelfvergevingen op relaties – 4 – ik ben niet goed genoeg

Dag 172 – Zelfvergevingen op relaties – 5 – tijd

Dag 173 – Zelfvergevingen op relaties – 6 – voorbereiding nodig

Dag 174 – Zelfcorrecties op relaties – 7 – voorbereiding nodig

Dag 175 – Zelfvergevingen op relaties – 8- grapjes over man en vrouw

Dag 176 – Zelfvergevingen op relaties – 9 – ik kan het niet

Dag 177 – Zelfvergevingen op relaties – 10 – fysiek ongemak als sabotage

Wat is er 23 jaar geleden gebeurd.

Ik besloot dat ik mezelf te dik vond, dat ik mijn buik te dik vond. Was ik dik? Nee totaal niet. Ik heb altijd een beetje een bolle buik gehad aan het einde van de dag. De volgende ochtend was dit verdwenen. Als kind weet ik dat ik mijn buik altijd wilde bedekken; mijn broer stond in een zwembroekje, ik met een hemdje bij het zwembroekje. 16 jaar. Ik vond mijn buik te dik. Via een zus van een vriendin hoorde ik van de citroensapkuur, waarbij je 10 dagen niet eet en alleen water met citroensap, ahornsiroop en cayennepeper drinkt. Het is een reinigingskuur maar wordt natuurlijk misbruikt als afslankkuur. Dit wilde ik ook gaan doen. Mijn ouders vonden het niet zo’n heel geweldig plan maar verboden het niet. Dus dat ben ik gaan doen. Ik sportte destijds veel, en ben zelfs ’s avonds gaan trainen op een dag zonder eten. Ik hield het niet-eten niet lang vol.Na 3 dagen ben ik ermee gestopt. Los van dat het een heel slecht plan is voor een meisje van 16 jaar om zonder eten te gaan leven, was er met die 3 dagen niet zo heel veel aan de hand. Ik ben alleen na die 3 dagen heel licht blijven eten om toch een soort van programma (!) voort te zetten, waarin ik mijn fysiek langzaam aan het afbreken was. Uiteindelijk viel ik teveel af hierin, heel langzaam, werd moe, naar de dokter, die deze facade gestopt heeft.

Terug naar het moment van het besluit van afslanken in relatie tot mijn darmen. Het was niet met de kuur, maar ergens waarin ik besloot te gaan ‘lijnen’, en dus alleen de 3 maaltijden te eten. Ik weet nog dat ik zei tegen mijn ouders, nou, nu eet ik minder en kan ik niet meer naar het toilet, ik krijg juist een opgezette buik. Ja zeiden ze, als je je eetpatroon verandert en minder eet kan ook je ontlasting veranderen. Een antwoord met gezond verstand.

Wat is er gebeurd? Hetgeen ik wilde verminderen heeft zich vermeerderd. Ik wilde een minder opgezette buik, deze werd meer opgezet. En dat is exact het patroon wat zich nog steeds afspeelt. En in die mate dat ik door dit krampen en opzetten in mijn darmen/buik, ik met moeite voldoende kan eten, dus afval, en blijf zitten met een opgezette buik. 23 jaar gemanifesteerd in het fysiek. Had ik daarvoor last van mijn darmen? Ik weet het niet, ik had soms buikpijn. Maar ik kan me niet herinneren dat ik zo druk was met de stoelgang, ik heb geen idee wanneer ik naar het toilet ging om te ontlasten en ik maakte me niet druk om wat ik at, ik was dol op snoep.

Het verminderen van het snoep op zich is geen probleem en wel verstandig. Echt goed voor mijn tanden was het bijvoorbeeld niet. Het punt is het uiterlijk fenomeen waarin ik op een dag besloot dat dit anders moest. En nog steeds ben ik druk met het uiterlijk ervan, in schaamte over mezelf, mager, met regelmatig een opgezette buik. En nu denk, ik, ik was liever iets steviger, iets molliger, met een opgezette buik, zoals ik vroeger was. Ik was perfect, en met zoveel meer kracht die ik in dit hele proces ondermijnt heb, letterlijk afgebroken, opgegeten, geconsumeerd heb. Ja vind je het gek, ik had berehonger maar ik stond mezelf niet toe voldoende te eten. En deze ‘grens’ van net aan overleven in redelijke staat, heb ik gemanifesteerd in mijn darmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf toe te staan net aan in ‘redelijke’ staat te overleven, welke in de staat van de rede is en niet staand in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf staande in het fysiek te ondermijnen door in/als rede te besluiten dat ik er anders uit moest zien, terwijl ik een volledig gezond fysiek had en er nog ‘leuk’ uitzag ook.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb al die jaren niet aan mezelf toe te geven dat ik mezelf hierin ondermijnd heb, aangezien ik hier eenmaal mee gestart was en ik hierin ook wilde bewijzen dat ik het tot een goed einde kan brengen, in plaats van in te zien dat door het streven naar een goed einde, ik steeds naar een positief plaatje in/als de mind streef waarvoor ik het fysieke afbreek en het negatieve als polariteit in het fysiek manifesteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op mijn 16e te besluiten dat mijn buik te bol is ten opzichte van de rest van mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit ergens te moeten hebben opgepakt uit de media, gerelateerd aan relaties en seks.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een platte buik te relateren met seks/sexy zijn, en een bolle buik met afstotelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een bolle buik als afstotelijk te zien, in plaats van in te zien dat ik mezelf afstoot in het overnemen van een beeld van een platte buik als sexy en mezelf te zien als met bolle buik als niet-sexy.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf met bolle buik nog steeds verre van sexy te vinden en hierin een situatie gecreeerd te hebben waarin ik geen seks kan/hoef te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een situatie te creeren waarin ik geen seks kan/geloof te kunnen hebben zodat ik geen seks hoef te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb als tiener zoveel angst te ervaren voor seks, dat ik een situatie gecreeerd heb waarin ik de angst niet hoef te ervaren, ik vervolgens de seks ben gaan beoefenen en mezelf hierin steviger heb gemaakt, waarin ik mezelf alsnog saboteer met een mijn eigen gecreeerde verdedigingsmechanisme die tegen me werkt welke ik fysiek moet doorwandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb de angst onder ogen te zien en hier adem voor adem doorheen te wandelen, maar in plaats hiervan mezelf te forceren tot een uiterlijk vertoon waarin ik pas in een ideaal plaatje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te forceren tot een ideaal plaatje uit angst niet goed-mooi genoeg te zijn, welke ik nu nog steeds wandel in een geloof niet goed-mooi genoeg te zijn met een bolle buik als ik last heb van mijn darmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik perfect moet zijn zodat niemand mij kan pakken/afwijzen op eventuele zwakheden, in plaats van in te zien dat de enige die mezelf gepakt/afgewezen heeft op eventuele zwakheden, ik zelf ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te pakken/af te wijzen op een zogenaamde zwakheid als niet voldoen aan het perfecte sexy plaatje, en hierin mezelf in/als het fysiek af te breken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb voldoende te eten om mijn fysiek te ondersteunen in alle activiteiten die ik ondernam/onderneem maar te eten volgens hetgeen ik denk dat voldoende is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet meer te weten wat voldoende eten voor mijn fysiek is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op mijn 16e van heel veel snoepen naar te weinig eten geswitched te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat ik in dit zelfoordeel zoveel ellende gecreeerd heb maar in plaats hiervan te geloven dat er wel meer aan de hand moet zijn, waarin ik deze ellende van de afgelopen 23 jaar een reden probeer te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te zien hoeveel ellende een uiterlijk perfect plaatje, met een geloof hierin en een streven hiernaar, kan aanrichten, welke exact hetzelfde is als er in de wereld op grote/wereldschaal gebeurt, het streven naar een perfect positief plaatje, voorgeschoteld in/als de mind, vliegende schotels op en top, waarin niet gezien wordt hoe in dit streven naar het positieve perfectionisme, de hele fysieke wereld verkrampt, spastisch wordt, afbreekt en ten onder gaat.

*

Ik stel mezelf ten doel een positieve uitkomst als streven in/als de mind naar een perfect uiterlijk, welke gerelateerd is aan het vinden van meer geluk als meer seks als meer waardering als relatie in/als de mind, te stoppen. Ik sta mezelf niet toe mezelf langer te misbruiken voor een hallucinatie als luchtkasteel in/als de mind/het bewustzijn.

Ik stel mezelf ten doel hier in het moment te wandelen en mezelf fysiek te ondersteunen in de pijn en ongemak die ik ervaar. Ik zie welke angsten en paniek, gedachten, gevoelens en emoties er opkomen gerelateerd aan het ongemak/de verkramping/spasticiteit die ik ervaar in mijn darmen en pas hier zelfvergevingen op toe.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven zoveel ongemak te veroorzaken in mijn fysieke wereld door een geloof dat er iets niet goed aan mij is, en hierin te streven naar een relatie met iets buiten mij waarvoor ik geloof mijzelf te moeten vervormen/hervormen.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vervormen in een geloof en streven naar een relatie met iets buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vervormen in een geloof in de relatie met mezelf in/als bewustzijn, waarin ik geloof zelf niet voldoende te zijn, maar iets diepers of interessanters te moeten ontwikkelen, terwijl ik maar een heel eenvoudig meisje ben, opgegroeid in een heel eenvoudig leven in een heel eenvoudig gezin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat hetgeen ik in opgegroeid ben in/als het fysiek niet voldoende is, om vervolgens in deze bewustzijnsontwikkeling te gaan streven naar de eenvoud in/als het fysiek, waarin ik opnieuw de eenvoud in/als het fysiek mis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben vastgedraaid in/als de belangrijkheid van/in het belang van het bewustzijn waarin ik streef naar meer in/als relaties in/als de mind/het bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren op deze hele facade en op het feit dat ik nu de fysieke consequenties moet wandelen terwijl ik het toch zo goed bedoelde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het zo goed bedoelde, in plaats van in te zien dat ik in zelfinteresse mezelf ben gaan vervormen om te krijgen wat ik wil, namelijk aandacht als seks van een ander, welke ik vervolgens ben gaan gieten in een jasje van bewustzijnsontwikkeling.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb werkelijk niet te zien dat het startpunt puur zelfinteresse is geweest, aangezien ik in deze ontwikkeling ben gaan veranderen in een nobeler streven, zonder te zien dat als het startpunt zelfinteresse is, dit streven uitloopt op destructie van de fysieke gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vergeten/niet te geloven dat een startpunt in ongelijkheid zoveel schade aan kan richten, en als ik begrijp dat dit een ongelijk startpunt is, ik dit direct kan veranderen waarin alle fysieke ongemakken in 1x verdwijnen, in plaats van in te zien dat ik deze verandering fysiek moet wandelen en de fysieke gecreeerde consequenties dien te doorlopen en zelfvergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te zien dat ik de consequenties specifiek dien te vergeven, en niet alles in 1 draai kan veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gefrustreerd te zijn en me verongelijkt te voelen dat ik nog steeds fysieke consequenties loop, terwijl ik al zoveel ellende heb doorlopen hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het me niet lukt te specificeren aangezien ik dit nog nooit gedaan heb, en het daarom maar of in 1x wil veranderen, of in 1x wil opgeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb of in 1x te willen veranderen of in 1x te willen opgeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te geloven dat ik in 1x kan veranderen, en het dus maar in 1x opgeef/wil geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het feit dat ik nog fysieke consequenties wandel, te gebruiken als bevestiging van het geloof dat ik niet kan veranderen en hierin te gebruiken als excuus om het in 1x op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel paniek en onmacht te ervaren in mijn fysieke manifestatie in mijn darm, dat ik niet geloof dit te kunnen veranderen en het hierin in 1x op wil geven, in plaats van in te zien dat hetgeen ik ervaar in het het moment, exact de ervaring is waarom ik deze fysieke consequentie zo gemanifesteerd heb, in geloof in deze ervaringen van paniek en onmacht als emoties als sterker dan ik zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn emoties van paniek en onmacht nog steeds te geloven als zijnde waar en sterker dan ikzelf in staat tot richting geven hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat wat zich fysiek gemanifesteerd heeft, ook echt is want het heeft zich fysiek gemanifesteerd, niet ziende dat ik dit zelf zo gemanifesteerd heb in een geloof.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te zien hoe sterk een geloof is, zo sterk dat het zich fysiek manifesteert in totale destructie en ongelijkheid in (mijn fysiek als) de fysieke wereld.

Zie hier de hervorming/gereformeerd zijn als stroming in het christelijk geloof, in een ‘niet-christelijke’ opvoeding.

———————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life