Dag 638 – Waar identificeer jij je mee?

Voetbal

In en als de menselijke geest zijn we er ‘meester’ in om onszelf te identificeren met allerlei gedachten, aannames en geloven. Hierin kunnen we in vele gevallen denken dat dit onschuldig is, echter is het wel zo onschuldig? Of is het zo dat het identificeren met iets of iemand buiten onszelf, leidt tot conflict, van binnen en van buiten, tot aan oorlog toe?

Laten we een overduidelijk voorbeeld nemen: voetbal.

We hebben Ajax en we hebben Feyenoord. Twee partijen die hun thuisbasis hebben in verschillende grote steden. Als er een wedstrijd is tussen deze twee ploegen wordt de ME groots ingezet om te voorkomen dat conflicten uit de hand lopen tot in gevechten. Oorlog dus eigenlijk. Echter, we hebben het hier over een voetbalwedstrijd. Een sport waarbij je op een fysieke, plezierige manier je krachten en inventiviteit zou kunnen meten met elkaar in een wedstrijd die erop gericht is om de fysieke prestaties zo optimaal mogelijk in te zetten in samenwerking met elkaar. Zou je zeggen.

Als we de voetbalcultuur bekijken zou je niet zeggen dat dit een bedoeling van sport zou kunnen zijn. Als we de voetbalcultuur bekijken, zien we haat, rivaliteit, conflict, oorlog en een heleboel geld wat hierin gestoken wordt met salarissen voor de spelers waar hele families van zouden kunnen eten. En wij als toeschouwers – of we nu actief toeschouwen of passief en/of niet geïnteresseerd zijn – wij staan dit toe aangezien we geleerd hebben dat dit een onderdeel is van de maatschappij waarin we leven.

Wat er feitelijk gebeurt hier is dat de toeschouwers van Ajax en Feijenoord zichzelf identificeren met topspelers die bij de club horen van de stad waarin de toeschouwers wonen en/of waartoe ze zich het meest aangetrokken voelen als dichtstbijzijnde stad en club in de buurt. Vreemd is het niet? Heel vreemd. Want er wordt zelf geen enkele fysieke prestatie geleverd. Dat is ook niet nodig in die mate als dat de profvoetballers dit doen. Echter onszelf identificeren met een speler of met een stad – is dit niet om een ervaring van ‘winnen’ te genereren binnenin onszelf? Om ons een moment beter te voelen dan wie we zijn in ons dagelijks leven? Wetende dat we nooit zo’n topsalaris zullen ontvangen voor het werk dat we dagelijks verrichten, dat we nooit zoveel energetische aandacht zullen krijgen als dat er gericht wordt op de profvoetballers.

De profvoetballers leveren fysiek gezien, een heel aardige prestatie. Het is de kracht van het lichaam maximaal inzetten waar niet direct iets mis mee is. Echter, we missen de essentie die dit mogelijk maakt in iedere speler en die in ieder van ons aanwezig is, namelijk de essentie in en als leven, in en als wezenlijkheid, in en als een fysiek lichaam. We kunnen niet allemaal goed voetballen, dat hoeft ook niet. We kunnen de voetballers aanmoedigen, we kunnen hen als voorbeeld nemen voor hun inzet en discipline en dit vervolgens inzetten op een manier die bij ons eigen lichaam en wezen past. We kunnen er een leuke dag van maken waarin een ‘gezonde competitie’ aanwezig is om onszelf te blijven verbeteren in de fysieke prestaties, echter dan wel in samenwerking met en ondersteuning van elkaar en niet in rivaliteit.

Dit is slechts één levensgroot voorbeeld van wat een identiteit aanmeten inhoudt en kan aanrichten en hoever we hierin van onszelf verwijderd zijn. Dat we dit toestaan in de wereld, daar zijn geen woorden voor. En we vinden het heel gewoon. Feitelijk laten we ons hierin terroriseren door de geldstroom die ermee verbonden is en worden we afgeleid door de relschoppers die als toeschouwers betrokken zijn. Echter deze rellen zijn niet de grootste misdaad. Het is hoe de voetbalpolitiek is opgezet – en niet alleen de voetbalpolitiek maar politiek in het algemeen – waarin verandering dient te komen om deze misdaden te stoppen en de geldstroom te richten op ondersteuning van het leven dat in iedereen en overal aanwezig is.

Waar identificeer jij je mee? Het is een vraag om over na te denken. We identificeren ons allen dagelijks met iets of iemand, binnenin of buiten onszelf om onszelf dan wel minder, dan wel meer te voelen dan wie we fysiek werkelijk zijn op dat moment. En juist door deze ervaringen van meer en minder in en als de geest, ontkrachten we onszelf in en als wezenlijkheid, in en als ons fysiek.

Om dit te kunnen begrijpen van onszelf is het nodig dat we begrijpen hoe we als mens in elkaar zitten, hoe we gebouwd zijn, welke systemen hierin aanwezig zijn en wat onze eigen verantwoordelijkheid is hierin. Dit zijn zaken waar we tot nog toe geen duidelijkheid over hebben en hierin is het dus nodig deze wel te vinden.

Wat zijn gevoelens, wat zijn emoties, wat zijn gedachten, wat is de samenhang hiertussen en welke invloed hebben deze factoren eigenlijk op onszelf en ons fysieke lichaam? Dat zijn wezenlijke vragen die we onszelf kunnen stellen. Hetgeen we denken, voelen, ervaren, is dat wie we werkelijk zijn? Of zijn dit allerlei identiteiten die we onszelf hebben aangeleerd en aangemeten, waarmee we in conflict komen binnenin onszelf en die we vervolgens uitleven? En wat is de samenhang tussen deze persoonlijke identiteiten waarmee we in conflict komen en de wereld als maatschappij met alle conflicten en oorlogen als hoe die momenteel bestaat? Wezenlijke vragen.

Zoek jij wezenlijke antwoorden? Die zijn te vinden, met name in jezelf, met behulp van de juiste instrumenten om jezelf en de wereld om je heen te onderzoeken, aangevuld met informatie hoe we als mens zijn opgebouwd en hoe dit zo gekomen is.

Desteni I Process en Desteni I Process Lite praktische online cursus

Google HangoutsDesteni I Process Lite Nederlands (basisbegrippen)

De Geschiedenis van de Mensheid Nederlands

History of Mankind  – playlist Engels

Eqafe Store Freegratis interviews ter zelfstudie

animaatjes-voetbal-23031———————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Advertenties

Dag 102 – Vervolg manipulatie door angst en liefde

Dag 101 gaat voornamelijk over waar ik me laat manipuleren. Hier vervolg ik met inzien waar ik zelf manipuleer.

Ten eerste manipuleer ik mezelf door achteraf te gaan denken dat ik iets fout heb gedaan, welke vaak een reactie is op manipulatie van een ander. Door het manipuleren over en weer denk ik iets fout te doen, wat ook zo is, namelijk dat ik manipuleer. Dus niet zozeer de acties die ik uiteindelijk neem zijn zogezegd ‘fout’, maar het gemanipuleer eromheen in woorden in/als de mind maken dat het onduidelijk, angstig, verkeerd is; gekeerd in/als de mind. Wat veel ruis op de lijn geeft. Waarom maak ik zoveel ruis? Uit angst dat ik iets verkeerd doe, een verkeerde beslissing zogezegd, en juist door deze angst iets verkeerd te doen ga ik het ook verkeerd doen door te spreken in angst=manipulatie. En als ik dan uiteindelijk de beslissing neem lijkt het of ik gemanipuleerd heb, wat ook zo is, door angst om in/als deze beslissing te gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat de angst om een verkeerde beslissing te nemen manipulatie is in/als de mind, welke ook naar een ander toe een manipulatief effect heeft, waarop de ander ook gaat manipuleren in reactie in angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door gebrek aan zelfvertrouwen te spreken in angst=manipulatie in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door gebrek aan zelfvertrouwen, door ervaringen van machteloosheid in het onbekwaam zijn van zelfsturing, de ander=de mind te manipuleren voortkomend uit deze angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een hele relatie te starten in manipulatie uit angst/ervaring van machteloosheid in zelfsturing welke zich uit in een geloof dat datgene wat ik graag zou willen toch niet zal lukken, en dus probeer ik het niet eens en neem ik ‘genoegen’ met een situatie in ongelijkheid, welke weerspiegelt hoe ik mezelf ervaar in deze machteloosheid, namelijk ongelijk als mezelf als leven en als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vervolgens de ander zo te manipuleren tot wat ik wil uit angst dat hetgeen ik graag wil ook  nu niet lukt en uit angst om alleen te staan hierin, alleen met mezelf als angst en ervaringen van machteloosheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te durven gaan staan voor wat ik graag zou willen in eenheid en gelijkheid als mezelf als wat het beste is voor leven, uit angst dat het toch niet lukt, waarin ik juist gevolgen creeer die niet het beste zijn voor leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn sturing weg te geven aan de mind als angst, waarin ik mijn eigen ervaring van machteloosheid creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de situatie te willen blijven manipuleren in/als de mind in angst zodat ik het verdriet niet hoef te voelen welke ik ervaar omdat niet gelukt is wat ik graag zou willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet duidelijk heb kunnen maken wat ik graag zou willen doordat angst als manipulatie er de hele tijd tussen staat, en er niet in gelijkheid gesproken kan worden over wat we graag zouden willen en zien of dit mogelijk is, waarin dit duidelijk maken dit juist is wat ik wil zeggen, dat ik in gelijkheid wil spreken met de ander en zien of we beiden hetzelfde willen en of dit mogelijk is als wat het beste is voor leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen begrijpen waarom we niet in gelijkheid kunnen spreken en niet te kunnen begrijpen dat de ander niet ziet dat juist de angst=liefde het onmogelijk maakt om te spreken in gelijkheid en dus om een situatie te creeren in gelijkheid waarin beiden hetzelfde willen, namelijk leven en spreken in eenheid en gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze angst=liefde dus blijkbaar zelf onbewust/onderbewust mee te dragen aangezien ik de situatie niet bespreekbaar krijg in gelijkheid, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de eenheid en gelijkheid in/als mezelf over het hoofd te zien, en zolang ik angst ervaar om alleen te staan en blijf spreken in/als deze angst, spreek ik dus in ongelijkheid als mezelf en creeer ik situaties van angst in ongelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zo jammer te vinden dat we niet in gelijkheid samen kunnen leven aangezien ik de potentie zie van de ander en van mezelf waarin het uiteindelijk wel mogelijk moet zijn, waarin ik zie dat ik het woord eenheid oversla en in die eenheid laat ik iets liggen maar ik zie niet exact wat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de eenheid in /als mezelf in gelijkheid als de ander in eenheid over te willen slaan en direct naar de gelijkheid wil gaan zodat ik niet eerst een hoef te worden als mezelf en dus niet alleen, Al(l)Een hoef te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb voor mezelf en de ander voorwaarden te scheppen waaraan we beiden niet kunnen voldoen, waarin ik een situatie creeer/start waarin ik en de ander niet werkelijk hoeven te veranderen aangezien ik geloof dat ik er toch niet aan kan voldoen, en dus kan ik lekker makkelijk achterover leunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om in een situatie te gaan staan die werkelijk een mogelijkheid tot fysieke realiteit heeft uit angst dat ik het zal verprutsen, en dus kies ik voor een situatie waarin ik het niet kan verprutsen aangezien het bij voorbaat gedoemd is te mislukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een situatie te creeren in/als de mind als doemscenaria, als vloek in/als de mind, als zelfvloek in/als de mind waarin ik geloof dat ik niet een en gelijk als zelf mag staan in een situatie die het beste is, ook voor mijzelf, en waarin ik mezelf en de ander dus saboteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien wat een enorme consequenties mijn woorden in zelftwijfel hebben, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat ik manipuleer met mijn woorden gesproken in/als de mind in zelftwijfel (=angst), en dus geloof dat het onschuldig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat mijn woorden gesproken in zelftwijfel onschuldig zijn en dat het ok is om deze te delen, in plaats van in te zien dat dit delen van deze woorden in/als de mind voortkomt uit zelfinteresse om mezelf in/als de mind voort te zetten in mijn geheime verlangens geprojecteerd in de toekomst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe mijn woorden gesproken in zelftwijfel in angst verscheurend voor de ander werken als die ander niet bekend is met de afsplitsing in/als de mind en dus alleen maar de woorden volgt die ik spreek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb graag een lijntje te willen behouden in/als de mind zodat ik niet alleen hoef te staan en hierin de ander misbruik voor mijn geheime verlangens als backdoor.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat mijn woorden gesproken in zelftwijfel in angst zulke consequenties van verscheuring ten gevolge hebben, terwijl zelftwijfel verscheuring is en dus niets anders dan verscheuring kunnen voortbrengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat een kleine verscheuring niet zo erg is, dat die wel mag en niet zoveel schade aanricht, in plaats van in te zien dat ik ben opgegroeid in een kleine verscheuring waarvan ik nog dagelijks de gevolgen ondervind en dus weet ik heel exact wat de consequenties zijn, en dus kan ik niets anders concluderen dat ik mijn zelfinteresse belangrijker vind dan de verscheuring als consequentie in de ander, met het excuus dat die ander voor zichzelf moet zorgen, dat dit ‘de les’  van die ander is en dat die ander het ook meegecreeerd heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de programmering van de ander te gebruiken als excuus om mijn zelfinteresse voort te zetten, waarin ik het als ‘les’ omschrijf, welke een term is uit het Witte Lichtsysteem waarin we zogenaamd lessen krijgen om ons bezig te houden in/als mindsysteem met het leren van lessen, in plaats van hier te zijn in eenheid en gelijkheid, aanwezig in het fysiek, zorgend voor elkaar als zorgend voor de ander als voor zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te schrikken van mijn eigen manipulatie in zelfinteresse, die ik eigenlijk wel steeds gevoeld/ervaren heb maar niet exact wilde zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mijzelf in zelfinteresse als manipulatie te willen zien, zodat ik nog kan blijven spreken en handelen in zelfinteresse; “nog 1 keer, de allerlaatste keer, als ik dit heb gedaan dan stop ik”.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb altijd nog een allerlaatste keer te willen van een ervaring in zelfinteresse, en vervolgens teleurgesteld te zijn als ik zeg maar de boot als laatste keer gemist heb doordat ik bezig ben met een toekomstprojectie van de allerlaatste keer en hierin natuurlijk niet Hier aanwezig ben.

Ik stel mezelf ten doel een als Al(l)Een te worden in/als mezelf en hierin gelijk als Leven als de ander als Leven, door alles terug naar zelf te halen, inclusief datgene wat ik niet leuk vind/afschuwelijk vind om te zien in/van mezelf en weerspiegeld zie in de ander.

Ik realiseer me dat door het uitspreken van woorden in zelftwijfel in angst, ik juist datgene creeer waar ik bang voor ben, en hierin dus een situatie van grote verwarring creeer waarin communicatie in gelijkheid onmogelijk wordt aangezien de angst verscheuring/ongelijkheid heeft gecreeerd.

Ik stel mezelf te doel te zien dat hetgeen ik fout doe ligt in het uitspreken van de woorden in angst=manipulatie, waarin ik situaties creeer die gebaseerd zijn op angst=manipulatie. Als ik hierna blijf hangen in gedachten dat ik het fout doe, manipuleer ik mezelf en hoef ik mezelf niet te vergeven en corrigeren; manipulatie dus in/als de mind om te blijven bestaan.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met spreken in angst=manipulatie, waarin ik stop met het uitspreken van zelftwijfel. In plaats hiervan schrijf ik mijn angsten en zelftwijfel uit in de dagelijkse blogs, zodat ik mezelf kan zien, vergeven en corrigeren in het fysiek zonder verwarring als angst=manipulatie te creeren.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te corrigeren in de kleinste details, aangezien deze kleine details grote gevolgen hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het vermoeiend te vinden om zo op mijn woorden te moeten letten, waarin luiheid als afwezig zijn in/als de mind zich als weerstand toont. Ik realiseer me dat ik als de mind er moe van lijkt te worden, terwijl ik als de mind in feite moe word van de manipulatie en alles wat ik hiermee ‘in de gaten’  moet houden om het ‘op de rit’ te houden. Als ik werkelijk te moe ben om te spreken dan kies ik ervoor niet te spreken en alleen te schrijven, totdat ik de zekerheid als kracht ervaar om te kunnen spreken in/als de adem. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet blijven spreken, anders wordt er niet naar me geluisterd en geloof ik dat ik zal verdwijnen/ondersneeuwen, in plaats van in te zien dat ik verdwijn in de woorden en reacties en gebeurtenissen gesproken en gecreeerd in/als de mind. De mind laat de status que zien: Ondersneeuwen en de angst hiervoor welke zelf zo gecreeerd is.

www.desteniiprocess.com

www.equalmoney.org

www.eqafe.com/free