Dag 133 – Mens-en-Massa – Zelfcorrecties

Zelfcorrecties Dag 132 – Mens-en-Massa

Ik stel mezelf ten doel stil te zijn en in mijn reacties te zien die ik ervaar op uitspraken met gebrek aan gezond verstand van anderen; ik vergeef mezelf mijn reacties totdat ik stil ben van binnen. Alleen als ik absoluut stil ben van binnen kan ik spreken in eenheid en gelijkheid als Leven.

Ik stel mezelf ten doel niet te spreken vanuit een geloof dat ik ‘nooit mijn mond open doe’, waarin ik heb gemerkt dat in dit geloof ik juist in/als de mind veel feller praat waarin ik alleen maar weerstand oproep bij de ander aangezien er een soort van dwang achter zit. Ik sta mezelf niet toe mijn eigen dwangmatige reacties te projecteren op de ander. In plaats hiervan stop ik, ik adem, en blijf stil. Ik vergeef mezelf mijn reacties in stilte en indien nodig schrijf ik ze later uit in een blog van zelfvergeving/zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel de situatie in te schatten met gezond verstand en niet vanuit een zelfinteresse tot willen spreken als iets goed maken in het verleden waarin ik niet gesproken heb terwijl ik dat beter wel had kunnen doen. Ik realiseer me dat ik in dit goed willen maken in zelfinteresse, ik mezelf als schuld juist in stand houd in dit geloof iets goed te moeten maken, dit vervolgens in woorden te zetten en dus opnieuw een situatie te creeren die ik ook weer moet goed maken; een gebed zonder end, waardoor we tot in de eeuwigheid blijven bidden tot God als Mind om vergeving, dus afhankelijk van de Gratie van (de ander=) de Mind.

Ik stel mezelf ten doel in de adem te gaan als ik hartkloppingen ervaar. Ik realiseer me dat ik in/als een herinnering reageer met een fysiek symptoom als hartkloppingen, welke een reactie zijn op een gelijksoortig triggerpunt en dat ik op zo’n moment dus juist niet in de adem ben maar zelfs vergeet te ademen als mezelf. Dus ik stop, ik adem in, ik houd vast, ik adem uit, ik houd vast. In de adem kan ik zien of er woorden zijn om te spreken als zelf of dat ik stil dien te zijn en mezelf alleen mijn reacties hoef te vergeven en corrigeren.

Als iemand naar me toe komt om reacties te spuien, dan stop ik, ik adem. Ik stop mijn neiging om te proberen met een soort van tegenhanger de ander met gezond verstand naar de situatie te proberen te laten kijken. Ik adem, ik ben stil, ik vergeef mezelf mijn eventuele reacties in stilte. Vanuit stilte kan ik zeggen dat ik niet wil deelnemen aan gesprekken als roddel over een ander.

Als ik in mezelf tranen omhoog zie komen als reactie van opluchting of ander onderdrukte emoties, dan stop ik, ik adem. In de adem zie ik wat er gebeurt met de tranen. Komen ze omhoog, dan uit ik ze. Stopt de neiging tot huilen, dan adem ik nogmaals en laat het hierbij. het omhoog komen van tranen schrijf ik uit in een blog.

Als ik een naar gevoel ervaar als mensen me zien/kennen hoe ik geworden ben als mens/mindsysteem, dan stop ik, ik adem. Ik pas zelfvergevingen toe op wat ik op geworden ben wat zich in het moment uitdrukt en op mijn eigen reacties hierop. Ik realiseer me dat dit nare gevoel voortkomt uit uitingen van mezelf als mind en niet als Leven, waarin het de mind is waar ik me van af wil scheiden en niet de massa als fysiek. Beiden heeft geen zin, aangezien ik het beiden ben. Afscheiding van het een heeft altijd afscheiding van het ander tot gevolg aangezien de mind zich fysiek heeft gemanifesteerd. Afscheiding op wellke manier ook heeft dus altijd enorme gevolgen voor het fysiek. Dus ik stop, ik adem. Ik zie mezelf in het nare gevoel, vergeef mezelf en corrigeer mezelf. Ik hoef niets te doen als reactie op dit nare gevoel, ik hoef het niet te uiten naar de ander, ik hoef het niet goed te praten/maken, ik hoef niet te gaan huilen als teken dat ik ook mens ben, ik hoef geen bevestiging (als gratie van de ander=de mind) van buitenaf. Ik stop simpel, ik adem, ik geef mezelf terug aan mezelf in de zelfvergeving, waarin ik mezelf vestig als Levende Expressie.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het veroordelen van zowel mezelf als de ander in het fouten maken als verkeerd als gekeerd doen in/als de mind. ik realiseer me dat het fouten maken als verkeerd/gekeerd doen nog wel even zal voortduren. Zolang ik de ander hierin oordeel, oordeel ik mezelf dus hierin in projectie op de ander. In dit oordelen zet ik het proces van oordelen voort en doe ik het dus opnieuw verkeerd/gekeerd in/als de mind, waarin ik mezelf als oordeel in stand houd. Ik sta mezelf niet toe mezelf en/of de ander te oordelen op een verkeerd/gekeerd als fout doen in/als de mind. In plaats hiervan vergeef ik datgene waarvan ik de ander oordeel en zie in mezelf waarin ik mezelf hierin dien te vergeven.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat er zo vreselijk is wat ik mezelf niet kan vergeven.

———————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Advertenties

Dag 132 – Mens-en-Massa

Vandaag kreeg ik mezelf te zien in mijn reactie op een reactie in/als de mind van de ander. Ik gaf aan dat ik niet over anderen wilde praten als roddelen, en die ander nam het even persoonlijk en werd iets venijnig. Kort hierna ben ik 2x terug gelopen om het duidelijk te bespreken, dat het geen persoonlijk verwijt is maar dat ik het praten over anderen wil stoppen, en dus ook het luisteren hiernaar. De eerste keer begreep ik haar taal verkeerd waarin ik dacht dat ze iets zei als ‘prima, dan spreken we niet meer’, wat al eerder gebeurd was en wat niet mijn bedoeling was. Hierna liep ik weer terug en besprak het nogmaals, waarin ze zei, ja ik snap het , als jij hier niet over wilt spreken dan doen we dat niet. Ik ga heus niet zomaar stoppen met helemaal communiceren. Ik voelde de tranen omhoog komen, waarin ik in mezelf zag en zie dat het me meer raakt dan ik dacht als iemand gewoon stopt met communiceren als ik aangeef niet te willen participeren in het praten over anderen als roddelen. Het punt echter wat ik hierna in mezelf zag is dat ik op zo’n moment zelf vaak mijn rug heb toegekeerd en dus feitelijk zomaar stop met communiceren. Niet met zoveel woorden, maar meer alsof die persoon heeft ‘afgedaan’, het heeft verpest wat niet meer goed te maken valt. En ook hierin moest ik mezelf in de adem houden en zulke gedachten direct stoppen voordat het een leven zou gaan leiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te isoleren door na 1 foutje van iemand wat in mijn ogen echt niet door de beugel kan, iemand als afgedaan te beschouwen en hierin direct ongelijk te gaan staan als zijnde beter, in plaats van in te zien dat het is uit angst dat ik mezelf terugtrek/isoleer zodat ik niet meer de onzekerheid hoef te ervaren van een situatie waarin iemand dingen uitspreekt in ongelijkheid die ik zie maar die ik niet effectief weet te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de ander effectief moet kunnen stoppen, en omdat dat me niet gelukt is in het verleden ben ik gaan geloven dat ik iemand ben die nooit haar mond opentrekt, in plaats van in te zien dat ik alleen mezelf effectief hoef te stoppen in mijn eventuele reacties op het gedrag/de uitspraken van een ander en pas dan kan spreken effectief als mezelf als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vaak juist wel mijn mond open te trekken voortkomend uit het geloof dat ik dit te weinig doe, en dus mezelf ertoe zettend het wel te doen zonder de situatie te bekijken en in te schatten op effectiviteit van de woorden die ik spreek, en dus feitelijk te spreken in zelfinteresse om mezelf te bewijzen dat ik wel durf te spreken of om hierin als het ware iets goed te maken wat ik in het verleden heb laten liggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te spreken in/als de mind in zelfinteresse om iets goed te maken uit het verleden waarin ik nagelaten heb te spreken en dit beter wel had kunnen doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op zulke momenten hartkloppingen te ervaren van nervositeit van het gaan spreken waarin ik vergeet in de adem te zijn en hierin dus vergeet in te zien of het wel effectief als mezelf is wat ik wil gaan spreken of dat ik toch nog iets wil zeggen uit zelfinteresse, vermomd in theorie als wat het beste is voor iedereen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me heel ongemakkelijk te voelen als iemand bij mij in/als de mind komt spuien, waarin ik dit ongemak wil stoppen door het spuien van de ander te stoppen in plaats van mijn eigen reacties van ongemak eerst te stoppen voordat ik spreek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te gaan huilen terwijl ik dit liever niet had gedaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever niet te zijn gaan huilen aangezien ik dit als zwaktebod zie, als iets waarin ik mezelf laat kennen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te willen laten kennen in mijn ongemak en in mijn verkeerd doen van dingen als verkeerd/gekeerd in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen laten zien dat ik ook een mens ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te willen afscheiden van het menszijn als de massa, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin boven de massa te gaan staan in/als de mind in afscheiding wat gelijk is als goed als de mind als energie boven de aardse mens gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te neigen naar boven de aardse mens als massa te gaan staan zodra ik me onveilig voel, waarin ik me isoleer in/als de mind om mezelf veilig te stellen, zonder in te zien dat ik hierin ook boven mezelf als massa ga staan en dus mezelf afscheid van mijn massa als fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als massa te offeren ten behoeve van de mindoverleving in angst/afscheiding als suggestie van veiligheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me wel prettig te voelen in deze suggestie van veiligheid in/als de mind, aangezien dit veilig wel prettig als bekend aanvoelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een heel naar gevoel te ervaren als ik mezelf laat zien/kennen als mens-en-massa.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te worden verzwolgen als ik me laat zien/kennen als mensenmassa, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn mijn identiteit te verliezen als ik opga in de mensenmassa.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn mijn identiteit te verliezen welke een identiteit als verzameling energetisch opgebouwde karakters is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te definieren als verzameling energetisch opgebouwde karakters en geloof dat dat is wat ik ben, in plaats van in te zien dat dat  niet is wat ik ben maar wat ik ken, en ik wil blijkbaar niet dat anderen mij als zodanig kennen dus houd ik mezelf liever verborgen als afgescheiden in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dat ik zoals ik in de eerste zv schrijf wat ik bij een ander doe, iemand aan de kant schuiven na 1 verkeerde opmerking, ik dat ook met mezelf doe, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf aan de kant te schuiven na het maken van 1 foutje als 1 verkeerde opmerking welke ik mezelf niet meer kan vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vaker in mezelf de zin te horen ‘dat zou ik mezelf niet kunnen vergeven’, waarin ik er dus vanuit ga dat er zaken zijn die ik mezelf niet kan vergeven en dat die zo in mij bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te bestaan als iemand die ik zelf niet kan vergeven.

Tot zover voor vandaag.

———————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life