Dag 719 – 7. The moment of truth

This blog is related to record 7: The moment of truth

For context and playlist see: Dag 710 – Reflection on the years of fertility

The self-forgiveness are written as if it is happening in current time, however it are self-forgiveness on a pattern that I am reflecting back on and now taking responsibility for.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to push away the support that is here.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to become emotional when I listen to the record and see how gentle the support is offered even in a situation that is not optimum or what the other want.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not consider how it is for the other to not have any say in the the situation of having the child let to be born or not.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to make decisions for myself from a point of survival in/as the mind.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to consider ‘myself and the child’ but not the male involved, coming forward out of a situation that is not grounded and build in trust and stability but more used as a way to fulfill a part of my self-interest and even within this, use ‘how it would be for the child’ as an excuse to not really consider myself deep within, same as how I am really not considering another as self deep within.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to first set something into motion as that I want deep within, without considering everything and everyone involved and see how ‘that what I want/would like’, how I will be able to slowly build this in consideration of everything that is involved but instead, when I have is set in motion and created into physical reality, see the consequenses of what I have created and from here, pull back, not being willing or knowing how to to push through and walk into reality with what I have set in motion.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not be able to support myself in a constructive way within the physical consequenses that I have set in motion and from here, pull back as the only way that I see as solution that I am able to live and so go from ‘willing’ to ‘not willing’ anymore to move on with what I have set in motion.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to hurt myself, others and life itself by first setting something into motion, create a spark of life into physical reality and then pull back, when and as I see everything that is involved that I have not considered on forehand.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to sort of ‘amputate’ a part of myself within myself as not continuing with ‘that what I really want’, within and as the belief ‘that I cannot do that’, where in I actually and simply have not considered all and everything that is involved on forehand and so, I may be able to ‘do that’ if and when I start considering myself as a whole.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I need to ‘amputate everything’ because my starting-point was not in consideration of myself as a whole as what is best for all, myself included and instead of then continue walking with what I have created already and change this into a situation in a best possible way, thinking and believing that I need to ‘stop it all’, to ‘delete it all’ and ‘make it away’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to use resistances that I experience as an excuse to ‘make things away’ and disappear and within this, disappear within myself, in/as the mind.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to use resistances that I experience – in a way where I ‘push away that what triggers experiences of resistance within me’ – as an excuse to ‘make things away’ and disappear, instead of bringing the experience of resistance back to myself, investigate the origin and forgive myself for separating myself from the origin within and as myself.

When and as I see myself participating in a tendency to ‘amputate’ or stop or ‘make away’ something that I started that I then see later is not best for all, I stop and breathe.

I realize that we create a lot from a starting-point that is not yet best for all, in consideration of ourselves and life as a whole, because we have programmed and been programmed in a way of self-interest and it takes time to walk this back, to forgive and change ourselves in this and where in the physical consequenses that we create, shows us where we are not aligned with ourselves as life as a whole, with our ‘integrity’ as life. I realize that this doesnot mean that i need to ‘amputate’ everything and that part of myself but that it actually means that I need to embrace, understand and forgive myself for that part of/as myself.

I commit myself to embrace, understand and forgive myself for something that I create and set in motion that appears to not have been created from a starting-point of myself in my integrity as life as a whole, in consideration of others as life involved and I commit myself to from here, see how I can change this consequense as creation in a way that is now supporting life and considering the life and/as myself as a whole – meaning considering all aspects within me that I see related and moving within.

When and as I see myself wanting to ‘push away that what triggers experiences of resistance within me’, I stop and breathe.

I realize that the resistance that I experience is showing me a part of myself that I have separated myself from in a moment of ‘loosing control’ somewhere in my life and so, it is showing me ‘where I need to be’; so pushing it away is not a solution. I realize that an experience of resistance in/as the mind, is more a distraction as a temptation of myself in programming, to not see beyond this programming so it is ‘a program protecting itself’. I realize that this program is not really me, but within the program, I have channeled a part of me, of myself as a being and so, I need to bring myself back here towards and within a starting-point of self-direction.

I commit myself to support myself to find, name and forgive the thought as control-mechanism within and as myself myself and to name and forgive myself for participating in the activated energies as related feelings and emotions coming up.

I commit myself to use my body as a point of support and cross-reference for this process while laying down and gently pushing on places within my body that are constricted and that are coming forward – where in my body brings up that what I have missed from/within myself – and here sounding self-forgiveness on thoughts and emotions that come up, without trying to ‘relate to it’ immediately, as I have seen that ‘the sense in it’ will come forward sooner or later, while or after I am supporting my body to release the stored energy.

I commit myself to support my body to support me, through every day taking some time to focus on only breathing within and as my physical body and to continue doing so, no matter if I will be distracted very fast or if it will be long or short, I will do it again and again.

14787518_936022559835716_1929125951_o

Previous blog: 6. Decision in a split second

Next blog: 8. Feeling like ‘going of my path’


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Dag 604 – Waarom Desteni I Process?

communicatie-wetenschap

Meer en meer bemerk ik hoe datgene waarin ik mezelf vastgezet heb en ervaar, steeds opnieuw met communicatie en verantwoordelijkheid te maken heeft. Dit wordt duidelijk in de communicatie met anderen die niet loopt of juist wel soepel verloopt. Hoe frustrerend ik het ervaar als we niet tot begrip komen en hoe prettig en rustig ik verder ga met mijn bezigheden als er mogelijkheid is om tot communicatie en hierin, tot begrip te komen. Begrip als een overzicht van waar we beiden staan, waar ieders verantwoordelijkheid ligt en hoe we verder kunnen in de samenwerking waarvoor de communicatie heeft plaatsgevonden.

Dit is eigenlijk wat we constant doen in de wereld: een korte communicatie en van hieruit weer door met de bezigheden. Dit vindt plaats de supermarkt, op werk, in de thuissituatie, met vrienden en familie. En (in) deze korte en lange communicatiemomenten bepalen (we) eigenlijk constant welke richting we opgaan, wat we creëren en manifesteren.

Een aantal communicatiemomenten ga ik liever uit de weg. wat op zich vreemd is. Waarom zou ik een communicatie niet laten plaatsvinden? Waar ben ik ‘bang’ voor? Welke oordelen als zelfoordelen wil ik niet onder ogen zien? Het is dus ‘vreemd’ dat ik een aantal communicatiemomenten het liefst uit de weg ga, als dat het vervreemdend van mezelf is in een ontlopen van een aspect van/als/in mezelf.

Ik reageer op punten die ik waarneem buiten mij waarin geen verantwoordelijkheid genomen wordt. Ik reageer hierop met een oordeel en vervolgens met een angst. Deze angst maakt dat ik het niet durf te benoemen of juist iets wel benoem terwijl ik me nog in een energetische ervaring bevind, van bijvoorbeeld angst of boosheid of verongelijking. Wat bij de ander ook een energetische ervaring uitlokt/activeert en zo creëer of vererger ik hetgeen ik ‘bang’ voor ben en veroordeel. Dus creëer of vererger ik feitelijk mijn eigen ‘vooroordelen’ die ik vooraf denk te zien bij een ander.

Op het moment dat ik een punt waarneem waar geen verantwoordelijkheid genomen wordt, vermeerder ik mezelf in en als de geest door in gedachten en van hieruit in reactie te gaan in en als angst als oordeel. Zo ervaar ik mezelf als  ‘meer’ in en als de geest in het zien van ‘de verantwoordelijkheid van een ander’ en in het al dan niet benoemen hiervan vanuit een standpunt van angst, terwijl ik tegelijkertijd geen verantwoordelijkheid meer neem voor mezelf in zo’n situatie en dus geen levend voorbeeld ben van wat ik eigenlijk wil uitdrukken. Dat werkt niet, dat werkt averechts. Ik leef niet in eenheid en gelijkheid met en als mijn woorden op dat moment. Dit geeft frictie, binnenin mij en buiten mij.

Het is zeker mogelijk dat ik inderdaad (gereflecteerd) zie dat iemand buiten mij geen verantwoordelijkheid neemt, echter zolang ik reageer binnenin mezelf ben ik niet in staat om helder te formuleren en ondersteunen en creëer ik eerder conflict en onduidelijkheid dan dat ik helderheid en begrip voortbreng.

Deze communicatie zie ik als het meest belangrijke punt, alles staat of valt hiermee. En toch stap ik zelf in de ‘val’ van geactiveerde gedachten en emoties binnenin mij en haal mijn eigen communicatie en hiermee, mijn eigen ‘geloofwaardigheid’ onderuit, ik haal mezelf dus eigenlijk onderuit doordat ik niet als eerste verantwoordelijkheid neem voor en als mezelf, in wie en hoe ik ben en me uitdruk in de communicatie die ik laat plaatsvinden. Terwijl ik het zie als het meest belangrijke punt. Dat is vreemd en vervreemdend. Ik doe iets wat mijzelf (en hier vandaan, alles en iedereen) niet ondersteunt en zelfs onderuit haalt, terwijl ik zie en ervaar dat alles hierom draait en hier begint; dat als dit, de communicatie, niet in overeenstemming gebracht wordt vanuit verantwoordelijkheid voor wie ik ben in mijn woorden, ik ‘geen poot heb om op te staan’ en ik het moeilijk maak om werkelijk gehoord en gezien te worden en ook om een ander werkelijk te horen en zien.

Ik neem dit punt waar in een ander  – het punt van iets heel graag willen en toch niet doen wat het beste is om dit tot stand te brengen en/of in stand te houden en uit te breiden – en ik ervaar hierin nog onbegrip en dus een onvermogen tot vergeving. Ik heb er een oordeel op. Dit is een spiegel van waar ik dit punt in mezelf nog niet begrijp, vergeven en gecorrigeerd heb en dus leef ik het nog als projectie. Een partner en eigenlijk iedere medemens, is hier een ideale spiegel in, al is het vaak even zoeken hoe de projectie precies plaatsvindt aangezien het zich kan afspelen in relatie tot een ander onderwerp waardoor de gelijkenis niet direct duidelijk zichtbaar is.

Dit is waarom ik dit proces wandel en het Desteni I Process geeft richtlijn en gereedschap. Dit punt wil ik heel erg graag in eenheid en gelijkheid brengen met en als mezelf, in en als leven, voor mezelf en van hieruit voortvloeiend als levend voorbeeld. Hierin ervaar ik dagelijks weerstanden die ik tevens fysiek gemanifesteerd heb. In deze ongelijkheid als afscheiding binnenin mezelf, hierin ervaar ik doodsangsten, iedere dag opnieuw. Ik herinner me niet anders dan dat ik mezelf als angstig ervaar in communicatie met andere mensen. Ik neig ernaar dit te benoemen als dat ik ‘angstig ben’ wat zoveel betekent dat ik mezelf definieer als angst in en als de geest – angst is in en als de basis van en als de geest geprogrammeerd en van hieruit geeft dit dan de ervaring van doodsangst, van en als de geest, waarin ik druk ben in gedachten met ‘vermeerdering’ en ‘vermindering’; iets wat feitelijk alleen mogelijk is als ik in en als energie besta, dus in en als de geest. Voor wie het nog kan volgen ;-).

Interessant hierin is dat ik een tijdlang, me veel verdiept heb in krachtdieren en de ondersteuning hiervan voor de mens. Mijn krachtdier dat naar voren kwam is de Ooievaar. Ik heb dit ook weer losgelaten aangezien het niet de bedoeling is dat ik dieren – of een voorstelling van een dier – als een soort van godheid maak, als ‘meer dan’ of als ‘leiding’ van mezelf. Want dan blijft de ‘leiding’ plaatsvinden in mijn eigen geest in projectie op de verbeelding/afbeelding/plaatje van een dier. Echter treffend is dat de kernwoorden van het voorbeeld van de ooievaar onder andere benoemd worden als communicatie op uiteenlopende wijze (symbolisch vertaald vanuit het klepperen en de vele verschillende geluiden die ooievaars maken om met elkaar te communiceren) en ‘het brengen van leven’. En zo kan een krachtdier als voorbeeld gebruikt worden in en als een richtlijn van welke punten uit te breiden en ontplooien binnenin zelf, van waaruit ik mezelf richting geef en leer geven en uiteindelijk praktisch in de wereld zet door deze kernpunten te leven.

In dit programma dat in mij geactiveerd wordt heb ik nog veel te onderzoeken. Ik wil dit graag verder inzien en uiteen zetten in detail en in hoe het ontstaan is binnenin mij, in herinneringen en gedragingen in het verleden om zo verantwoordelijkheid voor en als mezelf te nemen in deze punten en te leren spreken, bewegen en leven in overeenstemming met wat ik zie als een basisprincipe dat het beste is voor alles en iedereen.

Zelfverantwoordelijkheid (in) en (als) communicatie met hetgeen zich buiten mijn bevind, vanuit communicatie met en als mezelf, mijn lichaam en mijn geest in zelfoprechtheid en zelfbegrip.

chatThe Desteni of Living – De Bestemming van Leven:

3. Living by the principle of self honesty – to ensure I am pure in thought, word and deed: that my within and without is equal and one. Who I am within is who I am without and vice-versa

3. Leven volgens het principe van zelfoprechtheid – om ervoor in te staan dat ik zuiver ben in gedachten, woorden en daden: zodat mijn binnen- en buitenwereld één en gelijk zijn. Wie ik ben vanbinnen is wie ik ben vanbuiten en omgekeerd.

*

4. Self Purification through Writing, Self Forgiveness and Self Application – the action of realising I am responsible for my own thoughts, words and deeds, to forgive myself for transgressions and change myself to ensure I take responsibility for who, what and how I am and through this know that I can trust myself to always be honest with me and so others

4. Zelfpurificatie door Schrijven, Zelfvergeving en Zelftoepassing – de daad van het realiseren dat ik verantwoordelijk ben voor mijn eigen gedachten, woorden en daden, om mijzelf mijn misdaden te vergeven en mijzelf te veranderen zodat ik ervoor insta dat ik verantwoordelijkheid neem voor wie, wat en hoe ik ben en hierdoor te weten dat ik mezelf kan vertrouwen om altijd eerlijk te zijn met mezelf en dus met anderen.

*

5. Living the principle of Self Responsibility – realising only I am responsible for what I accept and allow inside of me, my relationships and my outside world and so with this responsibility: only I have the power and ability to change that which I see is compromising who I am, what I live and how this affects others

5. Leven volgens het principe van Zelfverantwoordelijkheid – waarin ik mij realiseer dat alleen ik verantwoordelijk ben voor wat ik accepteer en toesta binnenin mij, mijn relaties en mijn buitenwereld en dus met deze verantwoordelijkheid: heb alleen ik het gezag en de mogelijkheid om datgene te veranderen waarvan ik zie dat het compromitteert wie ik ben, wat ik leef en hoe dit anderen beïnvloedt.

*

6. Realising that who I am in thought, word and deed affects not only myself – but others as well and so with Self Responsibility in thought, word and deed – I take responsibility for myself and so my relationships to be Self Aware in every moment and live in such a way that is best for me and so others as well

6. Realiseren dat wie ik ben in gedachten, woorden en daden niet alleen invloed heeft op mijzelf – maar evengoed op anderen en dus met Zelfverantwoordelijkheid in gedachten, gevoelens en emoties – neem ik verantwoordelijkheid voor mijzelf en dus mijn relaties om Zelfgewaar te zijn in ieder moment en op zo’n manier te leven dat het ‘t beste is voor mij en dus ook voor anderen.

desteni_og_imageDesteni I Process Lite

———————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 354 – Het huis als stabiel punt

PENTAX Image

Ik realiseer me dat ik het huis als stabiel punt zie. Dit is ook zo met het huis waarin ik ben opgegroeid. ik werd me hier gewaar van na een avond in de tuin bij mijn ouders (hetzelfde huis waarin ik geboren ben en gewoond heb tot aan mijn 18e jaar). Ik kwam er tot rust, kreeg zicht op de onrust die er op dat moment in me aanwezig was. In de weken erna wordt me duidelijker dat het huis me stabiliteit geeft, en hier zorg ik ook voor als ik verander van huis.

Hier is niets mis mee. Een plek waar ik me op mijn gemak voel. Ik begin echter te beseffen dat ik de stabiliteit die ik in en als mezelf wil zijn, verlegd heb naar het huis. Dit is hoe ik opgegroeid ben, hoe ik stabiliteit ervaar, zoals ik het ken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb stabiliteit in het huis te vinden waarin ik woon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het huis als punt van stabiliteit te gebruiken in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het hebben van een huis (als wonen in een huis wat ik als ‘mijn plek’ mag benoemen als huurder) als stabiliteit te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het als onrustig te ervaren als iets in en/of om het huis onrustig/instabiel is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het liefste de hele dag in en om het huis rond te hangen en te zorgen voor de planten, de dieren, het huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb graag in een huis te willen wonen dat helemaal naar tevredenheid is, qua financien, ligging, reisafstand, tuin, zodat ik de ervaring kan hebben dat ik hier ‘altijd’ wil/kan blijven wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ervaring te willen hebben in een huis hier altijd te kunnen en willen blijven wonen, en het jammer te vinden als er een punt is waardoor ik liever toch wil verhuizen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het stabiele punt in en als mezelf, in en als absolute zekerheid, in en als de adem, te verplaatsen naar het huis, en het huis nodig te hebben om mezelf stabiel en zeker te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de tuin, omgeving en het huis in Zegveld te hebben gebruikt ter vervanging van mijzelf in en als de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in Zegveld in de omgeving een ervaring van adem te hebben en hier in Harmelen in de woonwijk, dus in de omgeving hier, een ervaring van beklemming te ervaren, terwijl ik in en als mezelf juist meer in de adem kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vertrouwen op een ervaring in plaats van op de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb op de adem te vertrouwen en zo mijn stabiliteit te verleggen naar een ervaring van iets buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er niet op te vertrouwen dat ik in en als de adem doe wat het beste is, zonder in en als de geest de situatie van tevoren te bekijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat een van tevoren benaderen in en als de geest een uitkomst geeft die het beste is, in plaats van in te zien dat dit het beste is voor de geest die zich zo in leven houdt, in hetzelfde patroon voort bestaande, en hierin dus een ervaring geeft als zijnde ‘okay’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring als zijnde ‘okay’ te vertrouwen en dus de geest te vertrouwen in het geven van een ervaring als ‘een gevoel van okay’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de geest mijn vertrouwen te geven in plaats van mezelf de mogelijkheid te geven om in en als de adem mezelf te (leren) vertrouwen.

PENTAX Image

Day 67: 4 Count Breath as Emergency Tool of Self-Support 

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van stabiliteit, gerelateerd aan het huis, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in een ervaring aanwezig ben die me vertrouwd aanvoelt, en dus die ik vertrouw.

Ik verbind mezelf met het beoefenen van aanwezig zijn in de adem, en hierin te leren vertrouwen op mezelf in en als de adem, onafhankelijk van ervaringen gerelateerd aan het huis.

Als ik mezelf zie participeren in de geest in het benaderen van een situatie in de geest op voorhand, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf indek in en als de geest, voor het geval dat ik het niet weet op het moment zelf, in en als de adem, me niet realiserende dat ik op deze manier mezelf gevangen houd in het niet weten doordat ik mezelf al heb ingedekt in en als de geest, in en als herinnering van hetgeen ik ken, en ik dus niet meer helder zie in en als het moment.

Ik verbind mezelf met het beoefenen van het benaderen van situaties in het moment, in de adem, zonder voorbedachte rade, te beginnen met kleine punten, zodat ik niet nerveus hoef te zijn om iets heel ‘ergs’ te laten gebeuren, zodat ik kan oefenen en leren in het vertrouwen in mezelf, bewegende in en als de adem, beslissingen nemend in en als het moment.

Als er een overdenken nodig is in gezond verstand pas ik die toe en overweeg alle mogelijkheden die ik zie die erbij betrokken zijn, om het vervolgens los te laten in en als de adem en eventuele verbindingen als angsten die ik erbij ervaar zelf te vergeven en zelf te corrigeren in en als het moment.

PENTAX Image

Reptilians – Breath the Answer to Life 

————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 128 – Krachtdieren

Ik heb me voor langere tijd bezig gehouden met krachtdieren, waarin ik de natuur en de dieren boven mezelf heb geplaatst in plaats van gelijk te staan. Ik heb tijdens een visualisatie-ritueel een krachtdier gezien, of eigenlijk alleen een deeltje van het krachtdier waarin ik opmaakte dat dat mijn krachtdier moet zijn. De Ooievaar. Ik heb 7 jaar naast een ooievaarsstation gewoond. Het was fantastisch. Overigens heb ik de meeste steun ervaren van het bekijken van het leven van de ooievaar in de praktijk, wat heel goed kon daar. De visualisaties die ik zelf af en toe probeerde waren nooit zo duidelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me speciaal te voelen omdat/doordat ik mezelf een ooievaar als krachtdier heb toegeschreven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het moeilijk te vinden om te zien dat krachtdieren niet echt bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet exact te zien wat het dan wel is wat een krachtdier is, want het heeft me wel veel ondersteund in die tijd van alleen wonen tussen de weilanden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zonder het krachtdier alleen te voelen, in plaats van in te zien dat de directe fysieke aanwezigheid van de ooievaars en de vele andere vogels me zo enorm ondersteund hebben in het alleen wonen waardoor ik door hun fysieke aanwezigheid me eigenlijk nooit alleen voelde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de vogels nog steeds te missen en nog steeds neig te gaan huilen als ik dit schrijf, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als de vogels te missen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets in aanwezigheid van de vogels te ervaren waarvan ik mezelf heb afgescheiden, namelijk adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van mezelf in/als de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb meer van de ooievaar te kunnen genieten door het geloof dat het mijn krachtdier is en ik dus een soort van speciale band met de ooievaar geloof te hebben, wat de eenzaamheid weghaalt aangezien ik een speciale band heb met de ooievaar als relatie in/als de mind, wat feitelijk hetzelfde is als een relatie met (een) god.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze speciale band met een krachtdier als god nodig gehad te hebben om niet ten onder te gaan in eenzaamheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb beter te kunnen ademen met de vele vogels om me heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de geluiden van de vogels enorm te missen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van adem te hebben bij de geluiden van de vele vogels om me heen en in de tuin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik speciaal ben aangezien er zoveel musjes in de tuin zaten in het oude huis, in plaats van in te zien dat ik een tuin had gecreeerd die een veilige/beschutte woonomgeving geeft voor musjes, en ikzelf rustig ben en dus kunnen de musjes rustig wonen in de tuin van het huis waar ik woon, wat heel prettig is om bij te wonen en wat heel fijn is om zo’n omgeving te kunnen bieden aan de ‘wilde’ dieren, maar wat niet inhoudt dat ik speciaal ben; het houdt in dat ik zorg voor de dieren in mijn omgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de aanwezigheid van de ooievaar vaak als teken te hebben gezien, waarin ze me vaak ondersteund hebben als ik echt niet meer kon, door een veer te laten vallen of opeens op een onverwachte plek op te duiken, waarin ik niet weet wat dit dan is, aangezien dit later allemaal niet meer gebeurde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik in/als de mind hierin heb lopen beinvloeden; wel dat ik natuurlijk de tekens interpreteer in/als de mind maar niet of ik loop te sturen in het verbonden bewustzijnsveld waarin de ooievaar als spiegel fungeert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geprobeerd te hebben speciaal te zijn op vele vlakken door van alles in de mind te creeren, gelovende dat mijn leven hoe het was als kind niet speciaal genoeg was en ik dus allerlei moeilijkheden als relaties heb aangehaald om het specialer te maken, waarin ik nu zie dat juist de eenvoud waarin ik ben opgegroeid het enige is wat ertoe doet, maar dat er daarin wel een relatie speelde die totaal ongelijk was/is waarin ik ongelijk aan mezelf ben gaan staan, en dus heb ik geprobeerd deze relatie te corrigeren met behulp van heel veel andere relaties zodra ik het huis uit was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geprobeerd te hebben de relatie met mezelf te corrigeren door middel van het hebben van relaties met anderen, in plaats van de relatie met mezelf op te lossen in mezelf met mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me nooit speciaal gevoeld te hebben als kind, en dus ben ik op latere leeftijd van alles gaan doen wat speciaal is, niet zozeer om het speciaal zijn maar meer als zoektocht voor een oplossing naar de onvrede die ik ervaar in het beknellende construct als wat ik nog steeds ervaar, en in die richtingen ben ik me stiekem speciaal gaan voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet met de massa mee te willen lopen, waarin ik me dus van de massa heb afgescheiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf van de massa te hebben afgescheiden, terwijl ik de massa vogels juist weer heel tof vind en me daar graag te midden van zou bevinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever tussen de dieren/vogels te willen leven dan tussen de mensen, waarin ik het dier boven mezelf plaats.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het dier/de vogel boven mezelf te plaatsen en hierin te geloven dat ik een krachtdier nodig heb om me te leiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het zelf niet weet en dus een krachtdier nodig heb om me te leiden in mijn bewegingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets nodig heb buiten mezelf om me te leiden, waarin ik het dier kies die zonder bewustzijn leeft en zichzelf dus leidt/beweegt in/als Leven.

Ik stel mezelf ten doel het dier/krachtdier als Levend Voorbeeld te zien van hoe te leven in eenheid en gelijkheid als Zelf als Leven in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen zodra ik een ervaring van speciaal voelen op zie komen in relatie tot dieren.

Ik stel mezelf ten doel specifiek te onderzoeken waarom ik niet gelijk wil staan aan mezelf als mens en liever een dier zou willen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever een dier te willen zijn aangezien ik mezelf als bewustzijn niet tof vind, en me ertegen verzet totale zelfverantwoordelijjkheid te nemen voor mezelf als bewustzijn, en dus wil ik liever een dier zijn, dat lijkt me zo fijn/gemakkelijk, dan hoef je niet te dealen met het bewustzijn, waarin ik totaal voorbij ga aan het lijden wat de dieren ondergaan en alleen maar kijk naar de enkele dieren die het enigszins ‘goed’ hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het ‘goed’ hebben van het kleine groepje dieren om me heen te gebruiken als excuus om liever een dier te willen zijn en dus geen zelfverantwoordelijkheid te nemen voor mezelf als Leven en hierin voor Alle Leven waarin het grootste deel van dier en mens een werkelijk onacceptabel miserabel leven lijdt door de totale ongelijkheid die we gecreeerd hebben in de wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik met het goed zorgen voor het leven in mijn directe omgeving, ik mijn steentje bijdraag op deze aarde en alles doe wat in mijn ‘vermogen‘ ligt, in plaats van werkelijk in te zien dat door deze illusie te blijven geloven en te blijven leven ik het ongelijke leven op aarde alleen maar voed aangezien ik in illusies in/als de mind, de mindenergie blijf voeden en dus de polariteit=ongelijkheid op aarde mede in stand houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn bereik als vermogen te meten aan de hoeveelheid geld die ik heb, waarin ik mezelf dus beperk/gelijkstel in/als de mind in/als de hoeveelheid geld die ik denk te verdienen in/als de mind, en mezelf als Leven hierin dus automatisch limiteer zonder het verder nog in vraag te stellen.

Ik stel mezelf ten doel het dier als levend voorbeeld te zien  die in ieder moment gelijk is aan hoe het op dat moment in iedere situatie is, zonder er iets anders/mooiers/slechters van te maken en zonder iets/iemand anders te willen zijn.

(Wat brengt naar een onderwerp voor een volgend blog: Vergelijken).

Ik stel mezelf ten doel het dier in praktijk op aarde te onderzoeken waartoe ik me aangetrokken voel en te onderzoeken waarom ik me aangetrokken voel door een bepaald dier, wat het mij als levend voorbeeld laat zien, waarin ik gelijk kan gaan staan aan datgene in mezelf waarvan ik me heb afgescheiden en dus nog aantrekking nodig heb/ervaar totdat ik de afscheiding in mezelf gestopt heb.

De Uil

De Olifant

Het Schaap

De Walvis

De Kikker
—————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 16 – Ik sla een stap over – zo geleerd zo gedaan

Ik sla steeds een stap over. Er gebeurt iets wat mij (als systeem) raakt, en ik zie meteen wat mijn eigen rol is, waardoor ik het zelf gecreeerd heb. Doordat ik dat meteen zie ‘vergeet’ ik het gedeelte waarin ik een emotie van gekwetstheid, verdriet, boosheid ervaar. Nu is dit geen fase om in te blijven zitten aangezien het emoties zijn. Maar als ik er  niets mee doe dan duikt het onder en zet het zich vast in het fysiek, zoals ook gebeurd is. Ik heb dit hele emotionele gedeelte weggestopt en vastgezet in mijn dikke darm doordat ik nooit geleerd heb deze emoties uit te spreken.

Deze emoties uitspreken ben ik later gaan doen, en ik ben heel lang druk geweest met het ervaren van gevoel en emotie, met alle gevolgen van dien. Goed dat is gestopt. Alleen zie ik in de zelfvergevingen dat ik weer precies hetzelfde doe, ik sla het gedeelte waarin ik me gekwetst, boos, verdrietig, verongelijkt voel min of meer over. En zo houd ik mijn ervaring van verongelijking in stand. Ik volg hetzelfde patroon als dat ik ‘geleerd’ heb/als voorbeeld gehad heb als kind. Nu met de rechtvaardiging dat deze ervaringen niet echt zijn, de mind in stand houden en niet het leven ondersteunt. En hoef ik er vervolgens wederom niet in te zien. Slim….van de mind….want zo houd ikzelf mijzelf als de mind in stand; wat ik niet inzie kan ik niet vergeven en dus blijft het bestaan en invloed op mij uitoefenen.

Dit is iets waar ik in het schrijven en door de dag meer aandacht aan ga besteden; tijd nemen voor mezelf om mezelf mijn emoties van gekwetstheid en verongelijking te vergeven zonder de hele tijd verantwoordelijkheid voor de ander op me te nemen. Want dat is wat ik gedaan heb en doe, verantwoordelijkheid voor de ander op me nemen doordat ik alles inzie, mezelf ondertussende in stand houdende als mind-systeem als vat van emoties, wat mijn gevoel van verongelijking versterkt dan wel in stand houdt en waardoor ik de ander verantwoordelijk ga houden (beschuldigen) voor (van) het feit dat ik me verantwoordelijk voel voor die ander en ‘niet aan mezelf toekom’. En zolang ik mezelf verantwoordelijk houd voor de ander, gaat de ander dit zelf niet doen. En dit is waardoor ik iedere keer in verbazing val, dat de ander het zelf niet doet, verantwoordelijkheid nemen voor/in/als zelf. Maar ondertussen doe ik het ook niet doordat ik geloof verantwoordelijk te zijn voor de ander en die ander dit probeer duidelijk te maken. Zo neemt niemand verantwoordelijkheid voor zelf, wat een totaal onbetrouwbare werkelijkheid schept.

En waarom neem ik verantwoordelijkheid voor de ander en niet voor mezelf? Omdat ik bang ben om alleen te staan; omdat ik met een ‘bepaalde persoon’ wil zijn aangezien het niet met iedereen veilig is (zolang ik mijn zelf-verantwoordelijkheid uit handen geef). En het streven naar samen zijn met degene met wie ik ‘wil zijn’ mislukt, en dus blijf ik over met degene met wie ik niet samen wil zijn, als enige optie om op te staan in/als mezelf in zelf-verantwoordelijkheid; samen zijn met/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te willen houden aan mijn emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn emoties te willen bewaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik kan leven via mijn emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de pijn die ik ervaar als iemand tegen me liegt echt is, in plaats van in te zien dat het pijn doet dat ik me heb afgescheiden van mezelf door tegen mezelf te liegen door te geloven dat de emoties die ik ervaar echt zijn, en deze pijn houd ik in stand door te geloven dat de pijn die ik ervaar als iemand tegen me liegt echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb teleurgesteld te zijn als de ander niet doet wat hij zegt, zodat ik niet samen plannen kan maken met de ander om via te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb via plannen te willen leven, wat niet leven is in en als mezelf in ieder moment, los van het plan dat al of niet door gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn boosheid op de ander uit te spreken en daarna pas zelf te vergeven, in plaats van direct te stoppen en in mezelf te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om de ander los te laten, en daardoor word ik boos als de ander niet doet wat hij zegt, waardoor ik niet met de ander kan leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik alleen met de ander kan leven als hij doet wat hij zegt, waarbij ik me afhankelijk maak van wat de ander zegt en al dan niet doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat je in een relatie elkaar moet kunnen vertrouwen, in plaats van in te zien dat ik alleen mezelf kan vertrouwen door een en gelijk als zelf te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog steeds verbazing te ervaren als iemand openlijk liegt en dit niet stopt in zichzelf, in plaats van in te zien dat door het geloven in mijn eigen verwachting en daarop volgend verbazing, ik mezelf als mind niet stop want niet Hier ben maar levend in verwachting en verbazing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat dat wat de ander doet of zegt of niet zegt en doet iets over mij zegt, en dus loop ik de hele tijd van alles te zeggen tegen de ander, en woon ik nog steeds in Zegveld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik nooit wegkom uit Zegveld, wat eigenlijk betekent dat ik geloof dat ik nooit loskom van het van alles zeggen en niet zeggen in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik nooit los kom van het alles zeggen en niet zeggen in/als de mind.

De verbijstering gaat al over in verbazing, en eigenlijk voel ik het overgaan in een lach, want het is werkelijk te gek voor woorden wat ik zie gebeuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zo van slag te laten maken door de leugens in/als de mind, in plaats van in te zien dat het een systeem is dat geplaatst is, dus niet echt iets om je druk over te maken want dat voedt het systeem, maar wel echt iets om te stoppen, anders gaan we in/als dit systeem ten onder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verlangen dat ik nu in gelijkheid met een man kan praten, in plaats van in te zien dat dit verlangen voortkomt uit mezelf willen voeden met iets buiten mezelf, en dus krijg ik een spiegel waarin het enige dat ik kan doen het stoppen is van mijn eigen reacties op de ander zodat ik in mezelf kan zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever de ander te willen zien (zodat ik via die ander kan leven) dan dat ik mezelf wil zien, aangezien ik niet zie of begrijp hoe het is om via/als mezelf te leven, en zolang ik mijn reacties op die ander niet stop zal ik dit ook niet zien.

Dit is toch ook verbazingwekkend, dat ik koste wat het kost, zooooveel geld, via de ander wil blijven leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom ik zo hardnekkig via die ander wil blijven leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het te gek voor woorden te vinden dat ik via de ander wil blijven leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel verdriet te creeren om een illusie van liefde, en vervolgens deze illusie van liefde en van verdriet niet los te willen laten aangezien ik geloof dat ik dan verdriet ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om opnieuw het verdriet te ervaren wat ik gecreeerd heb rondom de teleurstellingen in de (illusie van) liefde, als ik mijn geloof en hoop in de liefde stop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik plannen kan maken via de mind en dat die geleefd kunnen worden, om vervolgens in verbazing te vallen als dat niet zo is.

Als ik mezelf zie participeren in een emotie van gekwetstheid of verongelijking, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf wat het is dat me kwetst, en pas zelfvergeving toe op deze emotie. Ik sta mezelf niet toe te participeren in een emotie van gekwetstheid of verongelijking, in plaats daarvan adem ik in en zie hoe de emotie omhoog komt of verdwijnt.

Als ik mezelf zie participeren in vertrouwen in (de woorden van) de ander, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat op het moment niemand te vertrouwen is, inclusief mijzelf, aangezien de mind niet te vertrouwen is en we leven in/als de mind. Ik stop het leven in/als de mind  door het stoppen van participeren in gedachtes, gevoelens en emoties en het toepassen van zelfvergevingen hierop, zodat ik een en gelijk als zelf kan worden en Al(l)Een mezelf kan vertrouwen.

Als ik mezelf plannen zie maken voor de toekomst, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik plannen maak voor de toekomst omdat ik me Hier alleen voel. Ik realiseer me dat ik alleen ben, en ik bepaal hoe ik mijzelf Hier ervaar. Alleen als eenzaam of Al(l)Een als alle Leven. In gedachten, gevoelens en emoties ben ik alleen als eenzaam, aangezien alleen ik die op deze manier ervaar. In de Adem ben ik Al(l)Een als Zelf als Leven, en hierin zal ik gaan zien dat dat niet eenzaam is maar een en gelijk als Alle Leven.

Ik stop met maken van plannen voor de toekomst en te verwachten dat die doorgaan, aangezien dit alleen nog uitloopt op een teleurstelling. Ik stop met te verwachten dat de ander met mij samen wil werken zolang ik plannen maak voor de toekomst; de ander is hier om mij te laten zien waarin ik me van mezelf heb afgescheiden. Pas als ik deze afscheiding stop zal ik kunnen samenwerken met de ander een en gelijk als Zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn dat ik niet samen met de ander plannen kan maken voor de toekomst en deze kan leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen leven via plannen voor de toekomst, al dan niet samen met de ander, om vervolgens boos te worden als de ander hier niet in deelneemt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te worden op de ander als de ander niet deelneemt in het leven van mijn plannen voor de toekomst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet zo goed te weten waar ik met mezelf heen moet als ik niet kan leven via plannen voor de toekomst, in plaats van in te zien dat ik Hier kan zijn en kan oppakken wat gedaan moet worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet zo leuk te vinden om Hier te zijn en op te pakken wat gedaan moet worden.

Als ik mezelf zie participeren in de mind omdat ik het niet zo leuk vind om Hier te zijn en op te pakken wat gedaan moet worden, dan stop ik en adem. Ik adem door de weerstand heen en zie wat hier fysiek aanwezig is, wat ik vast kan pakken. vervolgens ga ik doen wat gedaan moet worden, indien nodig onderwijl zelfvergevingen toepassend.

Ik stop met het participeren in jammeren om alles wat ik niet zo leuk vind.

De ooievaar liet me vandaag zien hoe mijn voeten neer te zetten; als ik dit toepas vertraag ik direct, ik ben hier aanwezig met mijn voeten op de aarde, stap voor stap. Het lijkt of ik langzaam loop aangezien de mind zich sneller dan snel voort wil bewegen. Op deze manier wandelend pak ik op wat gedaan moet worden en ervaar ik meer plezier doordat ik fysiek aanwezig ben.

Ik verbind me met mezelf als de Adem in het aanvaarden van mezelf Hier Alleen; ademend door de weerstand, wandelend gelijk als de ooievaar en toepassend wat gedaan moet worden.

http://www.equalmoney.org

http://www.desteniiprocess.com

http://www.desteni.net

http://www.eqafe.com