Dag 786 – Een voorbeeld van wat ik overbreng in resonantie

Vervolg op Dag 785 – Wie ben ik in de woorden die ik spreek?

“In het volgende blog zal ik een voorbeeld beschrijven van een situatie waar ik energetische aanhechtingen mee stuur in mijn woorden en hoe ik waarneem dat dit gebeurt en hoe ik hier vervolgens mee omga binnenin mezelf. Alles natuurlijk beschreven van waaruit ik nu ben in dit proces en van wat ik waarneem in mezelf, als mezelf.”

Jaren geleden, toen ik begon met het Desteni I Process, was ik erg bezig met me wat meer uitdrukken in waar ik voor sta. Zo kwam er eens een bekende binnen op werk en deze ging iemand nadoen tegenover ons (een collega en ik) op een manier die ik veroordelend vond. Dus zei, ik “nee, zo gaan we dit niet doen, we gaan niet hier anderen achter hun rug lopen nadoen” en vervolgens liep ik weg.

Dit betekende direct het einde van het contact met deze bekende. Diegene voelde zich erg beoordeeld en de uitdrukking op mijn gezicht, deed diegene denken aan hoe een ouder zich vroeger tegenover diegene gedroeg. Oftewel, ik had een herinnering getriggerd bij de ander.

Wat ik bemerkte in mezelf is dat ik mijn woorden uitsprak in een ervaring van angst – angst voor de reactie van de bekende. En dit bestond weer uit een oordeel over hoe de bekende binnenkwam en iemand na ging doen. Tenminste, als ik er nu verder in zie, is het een oordeel op mezelf over dat ik in angst besta om te benoemen wat ik zie gebeuren. En dit zelfoordeel waarin ik in en als angst besta, is hetgeen wat ik mee stuur in mijn woorden, terwijl de woorden op zichzelf, woorden zijn van eenheid en gelijkheid, namelijk, niet praten/roddelen over een ander achter iemands rug om en hier grapjes om maken (zonder dat het een doel heeft tot zelfinzicht; we kunnen wel een situatie bespreken en de rol en gedrag van een ander hierin benoemen, echter dan om tot zelfbegrip te komen, dus waarin we onze eigen reacties, gedrag, motivatie enzovoort, bekijken en terughalen naar onszelf).

Dus, de de angstenergie en het geprojecteerde oordeel hierin, was hetgeen dat mee resoneerde in mijn woorden en wellicht zelfs het enige wat werd opgepakt. Met alle gevolgen van dien, namelijk dat het hele contact ophield te bestaan.

En was dat niet tevens wat ik eigenlijk overbracht, als gekoppelde boodschap zonder woorden? Namelijk dat die bekende zich of moest corrigeren, of beter weg kon gaan. Diegene ‘moest maar weg’. Dus ik stond niet in begrip in de schoenen van een ander, maar was vanuit mijn schoenen bezig om ‘zo snel mogelijk’ deze situatie op te lossen: ik zag dat het niet oké was om zo over anderen te spreken achter de rug om (het was al vaker gebeurd in andere situaties door deze bekende en ik had al vaker geprobeerd dit indirect te benoemen en te bekijken op een manier waarin we onszelf/onze eigen reacties ‘onder de loep’ nemen in plaats van de ander), echter ik ervoer veel angst om dit te benoemen maar ik kon het ook niet langer verzwijgen, vanuit kennis en informatie gezien en zo probeerde ik het zo snel mogelijk over te brengen ‘om er vanaf te zijn’ en niet zozeer om werkelijk de bekende te ondersteunen om dit praten over anderen te stoppen.

Hoe neem ik waar dat ik vanuit een beginpunt van angst spreek?

Ten eerste was de reactie van de bekende opvallend en op zichzelf al een reden om in mezelf, te onderzoeken wat ik heb uitgesproken en hoe ik dit gedaan heb, wie ik was in die woorden. Ten tweede merkte ik het al aan de manier waarop ik wegliep; dat ik wegliep eigenlijk, was op zich al een teken dat ik niet in mijn woorden stond en tevens ervoer ik in mezelf een soort van boosheid, bedruktheid, verbolgenheid over hoe de bekende binnenkwam en een ander na ging doen (waarin ik later vernam dat het uitgangspunt van de bekende om dit te doen, niet hatelijk of vervelend was; dus werkelijk, misschien lag het hele punt grotendeels bij mij en het projecteren van mijn kennis en informatie over ‘wat hoort en wat niet hoort’, van principes, zonder zelf in en als dit principe van eenheid en gelijkheid aanwezig te zijn).

Hoe ga ik hier vervolgens mee om?

Het is eerst de energie van mijn reactie laten zakken, zodat ik niet mezelf ga verdedigen tegenover mezelf en probeer te valideren wat ik gedaan heb door hetgeen wat de bekende deed, te gebruiken en bestempelen als ‘niet goed’. Zolang ik probeer ‘gelijk te krijgen’ binnenin mezelf in waarom ik iets doe/deed, kom ik niet tot eenheid en gelijkheid van de onderliggende ‘agenda’ of energetische aanhechtingen. Hoelang dit duurt, zal afhankelijk zijn van waar het om gaat en waar ik ben in mijn proces van zelfeerlijkheid.

Als ik in staat ben om te stoppen met ‘het bekijken en beoordelen wat de ander doet’ en puur in mezelf zie wat ik in dat moment zou kunnen veranderen en wie ik ben in dat moment, los van wat de ander ook doet dat wel of niet ‘oké’ is, geef ik mezelf de kans om in een ervaring van schaamte over te komen mezelf, van echte schaamte real shame – over wie ik ben in dat moment en in de woorden die ik uitspreek. Dit is het keerpunt; hier blijf ik even met mezelf aanwezig, meestal alleen met mezelf, dan lukt me dit het beste.

Op een gegeven moment zal deze ervaring afnemen, variërend van enkele minuten tot drie dagen zoals ik weleens heb meegemaakt. Dit ervaar ik als een kwetsbare periode en hierin trek ik me het liefst terug; echter naarmate ik er meer comfortabel mee word, kan ik het ook delen met iemand die dicht bij me staat en tevens op dezelfde manier naar zichzelf kijkt/wil kijken en kunnen we er zelfs om lachen. Echter vaak gebeurt dit achteraf, dit lachen erom en dan is het geen weglachen maar meer een lachen om de absurditeit waarin ik dan besta of bestaan heb.

Tijdens deze periode pas ik zelfvergeving toe op de ervaring en op hetgeen ik ‘gedaan’ heb, op wie ik was in dat moment en op wat ik ermee wilde bereiken, mijn ‘geheime agenda’ hierin die ik onbewust had uitgespeeld. Als alles uiteindelijk rustig is in mij, is het zien hoe dit op te pakken. Vaak opent de situatie zich vanzelf weer doordat ik verantwoordelijkheid heb genomen voor mezelf en die onderliggende, energetische aanhechtingen, die er nu af zijn en ik dit dus niet meer mee stuur in mijn woorden; ik resoneer niet meer op deze energie en breng dit dus ook niet meer over. Soms is het nodig een excuus in woorden uit te drukken, echter dit hangt van de situatie af. Het grootste excuus is de zelfvergeving met hierna de zelfcorrectie.

Deze zelfcorrectie bestaat er dan uit dat ik een volgend moment dat eenzelfde ervaring in mij opkomt waarin ik wil gaan spreken, ik dit bij mezelf houd en eerst de energetische aanhechtingen vergeef in mezelf. Doe ik precies hetzelfde als voorheen, dan heb ik nog werk te doen met een onderliggende programmering en/of voorprogrammering die ik niet effectief vergeven/begrepen heb. Is het nog aanwezig maar minder sterk, dan zit ik op de juiste weg en is het ook een oefenen en toepassen in het dagelijks leven om meer zekerheid te krijgen in mijn zelfuitdrukking.

In een volgend blog zal ik zelfvergevingen uitschrijven op bovenstaande situatie.


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

Dag 706 – Wat roep ik in het leven?

full_consciousness-awareness-back-to-basics

Toen ik begon nu bijna 5 jaar geleden, met het wandelen van deze reis van bewustzijn naar gewaarzijn, probeerde ik weleens voor een moment om alleen ‘in en als mijn ademhaling aanwezig te zijn’. Dat lukte niet, er ontstond direct een ervaring van ‘gejaagdheid’ en paniek in mezelf, ik kon niet goed ademhalen en kon me in geen velden of wegen voorstellen (ikzelf was dus in geen velden of wegen te bekennen lol zoals het gezegde eigenlijk gaat) hoe het zou zijn om alleen, in gewaarzijn, in en als mijn ademhaling aanwezig te zijn.

Dat heb ik toen maar gelaten voor een langere periode en zo ben ik eerst begonnen met hetgeen wel lukte, namelijk het schrijven van blogs en het uitgebreid toepassen van zelfvergevingen. zowel in schrijven als hardop of zachtjes sprekend in mezelf.

Nu, een week of twee geleden, realiseerde ik me dat ik me nog steeds niet inzet om me op mijn ademhaling te focussen, waardoor ik in mijn dagelijkse bezigheden, veel afdwaal in gedachten. Ik probeerde het opnieuw, het focussen op mijn ademhaling terwijl ik bezig ben, als ik bijvoorbeeld mijn tanden poets, als ik me aankleed, mijn spullen pak, enzovoort. En nu lukte het wel. Ik raak niet langer in paniek en ik word er rustiger van.

Ik kwam hiertoe, omdat ik me realiseerde dat ik nog steeds niet zie wat ik allemaal in mijn geest (in gedachten en hieruit voortvloeiend, in gevoelens en emoties) creëer en hoe dit specifiek van invloed is op mijn lichaam. Ik merk alleen dat mijn lichaam verkrampt is en ‘denk dan automatisch’ dat ik niet weet hoe ik hier iets aan kan doen. En zo kwam ik tot de conclusie/realisatie dat – als ik mezelf wil ondersteunen, als ik prettiger in mijn fysiek aanwezig wil zijn en mezelf werkelijk richting wil gaan geven binnenin (en in gelijkheid met) mijn eigen lichaam, en dat wil ik – ik dus zal moeten vertragen om te zien wat er nu eigenlijk exact gebeurt in mijn geest en waarin ik deelneem en ‘volgzaam’ ben, hoe ik mijn gedachten achterna ga en hupsakee, beland in een (emotionele of gevoels-) ervaring die ik fysiek manifesteer en/of in stand houd en waarin ik mezelf gevangen houd in een soort van fysiek gemanifesteerde ‘wurggreep’, waarin ik me vervolgens machteloos ervaar doordat ik denk dit niet te kunnen veranderen in en als mezelf.

Zo nam ik hier de beslissing om te vertragen en te stoppen met de deelname in gedachten en in plaats hiervan, te zien wat er plaatsvindt in mijn geest, zodat ik mezelf hierin richting kan gaan geven. Ik raakte bekend en begreep de theorie toen ik begon 5 jaar geleden, echter ik kon het niet direct in het moment uitvoeren, ik had eerst tijd nodig om de hoeveelheid energie af te voeren. Hiermee bedoel ik de energie die ik door mijn leven heen heb opgebouwd door allerlei gedachten te geloven en aan te nemen en waarin ik mezelf steeds emotioneler maakte en zo energie opstapelde en vastzette in mijn lichaam. Hierin waren voornamelijk de emoties zichtbaar en ook fysiek voelbaar en ik heb de tijd nodig gehad om bewustzijnslagen door te wandelen. Wat ik gedaan heb met behulp van het schrijven, het zelfvergeven, de DIP lessen, de ondersteuning van elkaar in dit proces, ter voorbereiding op het werkelijk kunnen gaan toepassen en verantwoordelijkheid nemen voor wie ik ben en wat ik creëer.

Nu dan aangekomen bij (de beslissing tot en uitvoering van) het werkelijk vertragen en gaan zien wat ik aan gedachten aanmaak en hoe ik mezelf (en indirect anderen) hiermee beïnvloed.

Het eerste dat ik zie in mezelf, is hoe ik een verhaal aanmaak over een ander en vervolgens, ga ik die ander veroordelen voor dat wat ‘die ander doet’, in mijn zelf aangemaakte verhaal. Betekent dit dan dat die ander dit ook werkelijk doet? Nee! Het betekent dat ik denk dat die ander dit doet, in mijn eigen gedachten, in mijn eigen verhaal creëer ik dit en hierop reageer ik dan in mezelf door dit/die ander, te veroordelen. Dus ik veroordeel een ander voor wat ik denk over een ander. En zo zie ik langzaam en steeds duidelijker (dit zie ik in en als mezelf, wat iets anders is dan ‘de theorie kennen’) hoe ik mijn eigen reacties (vanuit gedachten als oordelen) feitelijk in werking stel, hoe ik ze ‘in het leven roep’. En aangezien het allemaal in mijn hoofd plaatsvindt, gaat het allemaal over mezelf en hoe ik besta in zelfoordeel.

En is dit niet hoe we de wereld hebben gecreëerd met z’n allen? Hoe we deze wereld, zoals we nu bestaan in relatie tot en met elkaar, ‘in het leven hebben geroepen’?

Dit is werkelijk nodig om onder ogen te gaan zien binnenin onszelf, hoe we zelf, ieder voor zich en in relatie met en tot elkaar,  deze hele ellende creëeren en gecreëerd hebben, in het leven hebben geroepen. We hebben onze innerlijke gedachtenspinsels, werkelijkheid gemaakt en vervolgens projecteren we onze gedachten (als oordeel, als interpretatie) – en hiermee onze zelfverantwoordelijkheid – op ‘iets of iemand’ buiten onszelf; op ‘de wereld’. En juist hierin maken we onszelf ‘onmachtig’ en van hieruit ervaren we machteloosheid ten aanzien van hoe de wereld ‘in elkaar zit’. Dit in elkaar zitten’, dit is hoe we bestaan in relaties, binnenin onszelf, met onszelf en van hieruit, met elkaar. Van hieruit hebben we de wereld opgebouwd.

Ik ga verder met mijn innerlijke proces van vertragen en onderzoeken hoe ik mijn eigen ervaringen en zo, mijn eigen ‘werkelijkheid’ creëer.

Wordt vervolgd

(klik op de links voor ondersteunende artikelen en gratis interviews)

schakels

I forgive myself that I have accepted and allowed myself  to not realize that the way of the world is the result of the nature of the accepted relationships that exist between person and person.

Uit: Day 10 – Relationship Dynamics


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

Dag 704 – Het stoppen van de afgescheidenheid als buitenstaander

Samenwerken

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van mezelf door een gedachte te vormen als interpretatie als oordeel van wat ik waarneem en deze gedachte vervolgens te geloven en leven en zo, realiteit te maken en dus feitelijk, mezelf te bewegen binnen mijn eigen waarnemen als afgescheiden realiteit; afgescheiden van de fysieke werkelijkheid, van wat fysiek en werkelijk is.

Uit: Dag 703 – De buitenstaander en het opstapelen van zelfoordelen

In bovenstaand blog heb ik verantwoordelijkheid genomen in en als de toepassing van zelfvergeving, voor de afgescheidenheid die ik gecreërd heb binnenin mezelf, in een paar van mijn eigen gedachten die opkomen als (geprojecteerde) zelfoordelen ten aanzien van een ervaring van mijzelf als buitenstaander. Hier volgen wat realisaties en zelfcorrigerende uitspraken als leidraad om mezelf in het vervolg, meer richting te gaan geven binnen een gesprek of bijvoorbeeld een groepsgesprek zodra deze ervaring opkomt en om de ervaring van buitenstaander te stoppen, binnenin mijzelf.

Als en wanneer ik mezelf een gedachte zie vormen over wat ik waarneem in bijvoorbeeld een groepsgesprek over de uitdrukking van een ander en vervolgens over het al dan niet uitdrukken van mezelf, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat het een gedachte betreft waarin ik een oordeel, een interpretatie vorm in mijn geest en als ik deze ga geloven, creëren ik ervaringen in mezelf waarin ik mezelf ofwel beter, ofwel slechter ga ‘voelen’, dit in vergelijking tot wat ik waarneem in een ander en tevens realiseer ik me dat hierin constant bezig ben met vergelijkingen van mijzelf met anderen en van wat ‘beter’ of ‘slechter’ zou zijn etc, in plaats van gelijk te staan aan mijn ervaringen die opkomen in relatie tot wat ik waarneem. Ik realiseer me dat, zodra ik gelijk ga staan hierin en mezelf vergeef voor deze specifieke afgescheidenheid, de ‘vergelijkingen’ in feite wegvallen, ze zijn er niet meer en ik hoef me niet langer in relatie te plaatsen tot wat ik waarneem buiten mij, aangezien ik ‘samenkom’ met en als mezelf in dat moment.

Ik stel mezelf ten doel om niet langer deel te nemen in gedachten als oordelen die opkomen tijdens een groepgesprek en in plaats hiervan, de gedachten voorbij te zien komen terwijl ik hier aanwezig blijf in mijn ademhaling en ik stel mezelf ten doel om, zodra ik een beweging waarneem in mezelf in relatie tot deze gedachte, als emotionele of gevoelsreactie, te benoemen voor mezelf wat ik ervaar en mezelf hierin te vergeven, omarmen en van hieruit stel ik mezelf ten doel om vanuit deze omarming en stilte, mezelf richting te geven in hetgeen ik zou willen uitdrukken en indien me dit nog niet lukt, mezelf te ondersteunen in het vinden en oefenen van woorden waarin ik mezelf kan uitdrukken in en als mijzelf aanwezig is.

Als en wanneer ik mezelf onhandig ervaar binnen een gesprek met een ander of meerder anderen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik deelneem in een ervaring die voortkomt uit één of meerdere gedachte(n) en dat ik deze gedachte (als interpretatie, gevormd vanuit mijn eigen waardeoordelen) al gevolgd en geloofd heb alsof het een waarheid is, zonder me werkelijk gewaar te zijn van de gedachte die ik gevormd heb in en als mijn geest.

Ik stel mezelf ten doel te zien welke gedachte ik aan het volgen ben en wat voor waarde ik hieraan gehecht heb waarin ik me realiseer dat ikzelf ‘verdwenen’ ben in deze waarde, in deze energetisch gekoppelde ervaring, positief of negatief, om mezelf meer of minder te maken in een poging om mezelf beter te voelen en vervolgens mezelf slechter te voelen als tegenreactie en hierin stel ik mezelf ten doel om mezelf te omarmen in wie ik ben (geworden) in dat moment en mezelf te vergeven voor de vermeerdering of vermindering van mezelf, specifiek benoemd in wat ik ervaar als gevoel of emotie.

Ik stel mezelf ten doel te ademen naar de emotie of het gevoel in mijn fysiek en hier niet langer weg van te lopen, maar bij me nemen als een onderdeel van mezelf en hier verantwoordelijkheid voor te nemen en het niet langer te laten bestaan als oncontroleerbaar, afgescheiden deeltje dat ik projecteer buiten mezelf.

Ik stel mezelf ten doel om mezelf te ondersteunen door te focussen op mijn ademhaling en me te herinneren om mezelf richting te geven (en niet ‘zomaar’ te verdwijnen in gedachten en ervaringen die opkomen), dit op het moment dat er een ongemakkelijke ervaring opkomt binnen een gesprek met een ander/anderen en ook ‘preventief’ als ik een gesprek begin en ik stel mezelf ten doel om te onderzoeken met welke woorden ik mezelf richting wil/kan geven en deze woorden te herdefiniëren voor mezelf als leidraad.

longen

 Personagevorming en Radicale Ademhaling:

(…) “Deze film die jij hebt gecreëerd, dit ding dat je namen hebt gegeven, deze woorden die het levende woord van jouw werkelijkheid zijn geworden waarin jij een personage speelt. Karakter door personage is fysiek zijn, echt, eerlijk, participerend in elk moment, adem voor adem, in de echte werkelijkheid – dat wat een illusie is geworden veranderend in werkelijkheid: dat wat een illusie is geworden is tijdelijk en vraagt je volledige energetische aandacht, terwijl dat wat echt hier is hoe dan ook beweegt en dan vorm je lagen van personages, als kaste systemen, als zij die hebben en zij die niet hebben – niets van dit kan voortduren, omdat het een illusie is en het zal eindigen en jij zal door de pijn gaan wanneer dit wordt weggenomen en het is alleen een geloof dat je zal verliezen, het is alleen jouw vertrouwen dat je zal verliezen, maar dat zal erg pijnlijk zijn omdat je het gemaakt hebt alsof het echt is, alsof het echt jou is – terwijl jij het niet bent.”

“De echte jij heeft zelfs nog nooit en te nimmer gesproken – want vanaf je allereerste ademhaling,  werd je de zonden van de voorvaderen van zeven generaties terug ingeduwd en een personage, een persoonlijkheid was gevormd.” (…) – Bernard Poolman


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Dag 703 – De buitenstaander en het opstapelen van zelfoordelen

 

head box

Wat ik hierin zie is dat dit is hoe we als mensen geprogrammeerd zijn met een geestbewustzijnssysteem waarin we – zolang we deelnemen en geloven in de waarheid van wat de geest naar voren brengt – altijd een ‘outsider zijn’ en buiten onszelf als gewaarzijn, als leven en buiten ons fysiek en het fysieke leven op zichzelf bestaan. Zo zijn we opgegroeid en leven we sinds jaar en dag en dus, is het niet zo ‘vreemd’ dat vrijwel iedereen zich vaak of minder vaak, een buitenbeentje, buitenstaander, outsider voelt.

In het volgende blog begin ik met zelfvergevingen waarin ik verantwoordelijkheid neem voor deze aangenomen, aangeleerde, zelf gecreëerde afscheiding in en als mezelf, dus voor mijn gedachten, gevoelens en emoties over mezelf en/als anderen ten aanzien van de ervaring van ‘buitenstaander’. Laat ik eerst eens inside myself, stoppen met een outsider te zijn.

Uit: Dag 702 – Zijn we niet allemaal een buitenbeentje, buitenstaander, outsider?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen als zijnde een buitenstaander en vervolgens, mezelf te veroordelen dat ik een buitenstaander ben oftewel, mijn eigen ‘oordeel’ opnieuw te veroordelen en zo lagen van zelfoordeel te creëren in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat anderen die ogenschijnlijk eenvoudig deelnemen in een groepsgesprek, zich geen buitenstaander voelen terwijl ik dat niet weet, het is simpelweg opnieuw een ‘oordeel’ van mij als interpretatie van wat ik waarneem en vertaal voor mezelf, waarin ik vervolgens mezelf ga vergelijken met wat ik waarneem/met anderen in mijn eigen waarneming en waarin ik mezelf dan als ‘minder’ bestempel in en als een gedachte dat ik meer een buitenstaander ben dan zij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vermeerdering en vermindering als energetische ervaring in mezelf te creëren door mezelf te vergelijken met oordelen/vertalingen/interpretaties binnen mijn eigen waarneming en zo constant ‘inside the box’ te blijven cirkelen waarin de ‘box’ bestaat uit mijn eigen waarneming, interpretatie en oordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me onhandig te ervaren in een moment dat ik mezelf als buitenstaander bestempel en zo, mijn eigen ervaring van onhandigheid en ongemak hierin te creëren binnenin mezelf, om me vervolgens hiernaar te gedragen en dus eigenlijk een ervaring van ongemak te presenteren wat weer reacties van ongemak in anderen teweeg kan brengen als resonantie en zo stap voor stap, mijn eigen ervaring van ongemak en buitenstaander, tot werkelijkheid te maken, dit alles voortkomend vanuit enkele gedachten en gekoppelde ervaringen binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen gedachte als interpretatie als zijnde ‘minder’ en mijn eigen ervaring van ongemak te geloven en me hiernaar te gaan gedragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te gedragen zoals ik me voel, zonder de oorzaak van hoe ik me voel/ervaar, te achterhalen en de gedachte te zien die hierin ergens schuilt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van mezelf door een gedachte te vormen als interpretatie als oordeel van wat ik waarneem en deze gedachte vervolgens te geloven en leven en zo, realiteit te maken en dus feitelijk, mezelf te bewegen binnen mijn eigen waarnemen als afgescheiden realiteit; afgescheiden van de fysieke werkelijkheid, van wat fysiek en werkelijk is.

Wordt vervolgd

insanity-is-doing-the-same-thing-over-and-over-again-and-expecting-different-results-quote-1Stop de ‘insanity’, stop het zelfoordeel:

Desteni I Process


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

 

 

Dag 689 – Het leven van woorden: mistake – misstap (1)

Drake-Schuldgevoel_jpg

Voor context zie: Dag 688 – Het leven van woorden: mistake – misstap

Zelfvergevingen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er niet van te houden een misstap te begaan en het liefst alles in één keer ‘goed’ te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te missen in een stap en hierin niet gewaar te zijn van mezelf in overweging van wat het beste is voor alle betrokkenen en zo consequenties te creëren die niet het beste zijn voor alle betrokkenen/al het leven en zo een misstap of vergissing te begaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een misstap te veroordelen als iets dat ‘niet had mogen gebeuren’ in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het gebeurt omdat ik (en/of een ander) ergens niet gewaar was en via hetgeen ‘gebeurt’ als consequentie als fysieke manifestatie, dit punt in mijn gewaarzijn verschijnt en niet langer verscholen blijft achter de sluiers van de geest en dus, zou ik een misstap kunnen zien als iets dat ‘moet gebeuren’, dat nodig is om deze afscheiding in mezelf en/of een ander en/of de wereld, te stoppen en het punt in mijn/ons gewaarzijn te brengen zodat ik/we kunnen uitzien naar een oplossing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb met schuldgevoel te reageren op een misstap van mezelf en zo eigenlijk een persoonlijk te activeren in mezelf, in en als de geest in plaats van direct te zien wat maakt dat ik niet gewaar ben, hierop zelfvergeving toe te passen en vervolgens te zien hoe ik dit het beste kan corrigeren en dit toe te passen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te creëren en ervaren voor het maken van een misstap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een misstap dus te veroordelen (angst=oordeel=gedachte hebben over iets of iemand en hier waarde aan hechten), zowel in mezelf als in anderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb waarde te hechten aan mijn gedachten, angsten en oordelen en zo mezelf inefficiënt te maken in het oplossen van misstappen en/of te lang met ervaringen van schuldgevoel te lopen waardoor ik eenzelfde misstap zal begaan, aangezien ik de afscheiding in de ervaring van schuldgevoel niet effectief gestopt heb in mezelf en deze zich dus opnieuw zal aandienen in een volgende gebeurtenis waarin ik niet gewaar ben, maar me bevindt in een afscheiding in een ervaring en/of gedachten, in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus bezig te zijn met een opgebouwde ervaring van schuldgevoel gebaseerd op een herinnering/herinneringen, al dan niet bewust en zo steeds opnieuw een gebeurtenis te creëren die deze ervaring oproept en hiermee druk te zijn in mijn hoofd, terwijl de hele ervaring feitelijk niets te maken heeft met de huidige gebeurtenis en waarin ik mezelf tevens ineffectief maak in het werkelijk corrigeren van de huidige gebeurtenis – werkelijk effectief vergeven en gecorrigeerd zodat ik het een volgende keer zal voorkomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb overal en direct verantwoordelijkheid te nemen voor waarin ik betrokken ben, los van of het ‘mijn fout/schuld’ is of niet maar als deelnemer van het geheel om zo te zien hoe ik kan bijdragen tot een oplossing die het beste is voor alle betrokkenen, inclusief mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb druk te zijn met het zoeken naar ‘wiens fout/schuld’ iets is en me schuldig te voelen als ik het ben en me niet schuldig te voelen als ik het niet ben en mezelf zo eigenlijk, af te scheiden van het geheel waarin ik betrokken ben en me zelfs ‘boven’ of juist ‘onder’ een ander te plaatsen in en en als de geest – afhankelijk van wie ik schuldig acht – en zo, mijn gezond verstand ‘voor mezelf te houden’ of juist te denken ‘het niet waard te zijn dit nog te mogen gebruiken’, in plaats van mezelf in en als gezond verstand, direct in te zetten ten behoeve van wat het beste is voor het geheel.

Wordt vervolgd met zelfcorrectie en herdefinitie

full_joao-jesus-only-i-can-change-myselfFree download

Lyrics:

Like the waves of the ocean, I grow and I come crushing down, It seems I don’t understand, I’ve been acting like a clown.

Is it so hard to see, That I am drowning in the sea.

A sea of self-deceit, Where I can’t live, I can’t breathe, Even if the sun keeps on shining, I’ll still be hiding.

Under the towel of my own lies, Where all my hope to live dies.

Only I can change myself, Only I can breathe for myself.

Like the wind over the ocean, I shake the waves as I blow, It seems I don’t understand, I reap what I sow.

————————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

 

 

 

Dag 659 – Wat trek ik aan vandaag? Zelfcorrecties

paspopjes

Vervolg op:

Dag 656 – Wat trek ik aan vandaag?

Dag 657 – Wat trek ik aan vandaag? Zelfvergevingen

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in de gedachte dat ik persé een bepaald kledingstuk aan wil waarbij een nieuwe combinatie nodig is en dit op de vroege ochtend voordat ik naar werk ga, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat er op dit moment geen tijd is om iets nieuws te combineren en uitproberen en dat als ik dit voortzet, ik mezelf in een ervaring van haast begeef in en als de geest waarin ik uiteindelijk mezelf frustreer en dit voortzet de gehele dag door.

Ik realiseer me dat als ik me in de vroege ochtend in ervaringen als bijvoorbeeld haast en frustratie ga begeven, ik hierin een toon zet voor de gehele dag wat ik het beste kan voorkomen.

Ik realiseer me dat ik in en als dit ‘persé’ een bepaald kledingstuk aan willen, deel te nemen in een voorstelling van hoe dit me staat en hoe ik me hierin voel en dit als positieve energetische ervaring te willen gaan manifesteren om mezelf beter te voelen en opvallender dan zonder dit bepaalde kledingstuk, waarin ik energie genereer welke uiteindelijk keert tot een negatieve energetische ervaring van bijvoorbeeld haast en frustratie als het niet lukt zoals ik me voorstel in en als de geest en/of geen tijd heb om dingen te proberen met dit bepaalde kledingstuk.

Ik realiseer me dat ik het beste, om haast en frustratie te voorkomen, een gehele andere kledingcombinatie kan pakken en aantrekken waarvan ik weet dat ik me hier lekker in voel en dat het staat ‘goed’ staat en past bij de werksituatie en dat ik de nieuwe combinatie beter op een ander tijdstip eerst kan uitproberen.

Ik stel mezelf ten doel om het bepaalde kledingstuk waarvan ik denk dat ik dit aan wil, te laten rusten voor dit moment en mijn deelname in een voorstelling van hoe het me staat in en als de geest, te stoppen en een gehele andere combinatie te pakken waarin ik me lekker voel en wat passend is bij de werksituatie en wat me hierin ‘goed’ staat, in en als de realisatie dat als ik nu dit bepaalde kledingstuk ga aantrekken, ik van hieruit combinaties ga proberen te maken met dit ene kledingstuk waaraan ik neig vast te blijven houden en wat veel tijd inneemt terwijl ik met een geheel ander setje veel sneller tot een resultaat kom waarmee ik ook tevreden ben.

Ik stel mezelf ten doel op een later tijdstip wat kledingcombinaties uit te proberen als en wanneer ik een bepaald kledingstuk aan wil wat een nieuwe combinatie/nieuw kledingstuk inhoudt.

Als en wanneer ik bij het doen van nieuwe aankopen, mezelf zie deelnemen in gedachten dat ik het liefst alles in één keer heb aangekocht en op orde heb, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf opjaag door deelname en geloof in deze gedachte en de gedachte is in principe gebaseerd op (en bestaat als) angst als controle (waarop ik de zelfvergevingen heb toegepast en eventueel kan uitbreiden indien nodig), wat het plezier wegneemt in het bekijken en onderzoeken van een nieuw te kopen kledingstuk.

Ik stel mezelf ten doel de tijd te nemen voor het kopen van een nieuw kledingstuk waarin ik mezelf herinner dat ik niet alles in één keer hoef te kopen maar dat ik het een plezierig en dankbaar proces kan maken voor mezelf van bekijken en onderzoeken van de mogelijkheden van een nieuw te kopen kledingstuk.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een een ervaring van innerlijke vreugde, gekoppeld aan een bepaalde kleur en/of een bepaald kledingstuk, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik de innerlijke vreugde onderdruk omdat ik me realiseer dat er meer factoren zijn die uitmaken of ik een kledingstuk beter wel of niet kan kopen, zoals draagbaarheid, kosten, combineerbaarheid met andere kledingstukken en hierin neig ik ernaar om de vreugde weg te drukken en geen onderdeel te laten maken van de besluitvorming.

Ik stel mezelf ten doel om de innerlijke vreugde in en als mezelf ten aanzien van een bepaalde kleur of kledingstuk te erkennen en onderdeel te laten vormen van de besluitvorming tot het al dan niet kopen van een kledingstuk, samen met andere factoren zoals draagbaarheid, kosten en combineerbaarheid met andere kledingstukken.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring van teleurstelling omdat ik een kledingstuk met een kleur waarbij ik innerlijke vreugde ervaar uiteindelijk niet aanschaf, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik de innerlijke vreugde wellicht niet erkend heb als onderdeel van en als mezelf en dat ik het hierin gekoppeld heb aan de kleur/het kledingstuk en het dragen/hebben hiervan, in afgescheidenheid van mezelf, waardoor ik teleurstelling ervaar als ik het kledingstuk niet meeneem.

Ik realiseer me dat het gekoppeld is aan een kindervaring waarin ik als klein meisje een kleur mooi vond, waarbij ik destijds niet hoefde te letten op de meer praktische zaken zoals kosten, draagbaarheid en combineerbaarheid, waarin ik me tevens realiseer dat ik nu ik hiervoor verantwoordelijkheid draag en dit uit ervaring, ik uiteindelijk het meest tevreden ben met een gekozen kledingstuk waarbij ik de praktische zaken tevens in overweging heb genomen en dat als ik iets kies wat niet praktisch is waardoor ik het eigenlijk niet kan dragen, ik de innerlijke vreugde niet kan uitdrukken in een fysieke expressie van mezelf in het dragen van dit kledingstuk en dus, blijft het niet meer dan een innerlijke ervaring.

Ik stel mezelf ten doel een kledingstuk te kiezen waarin ik zowel de praktische aspecten zoals draagbaarheid, kosten en combineerbaarheid als de kleur en het kledingstuk zelf, in overweging neem en zo kom tot een aankoop van een product waarin ik de vreugde/tevredenheid over het kledingstuk tot fysieke uitdrukking kan brengen in het dragen ervan in het dagelijks leven.

Als en wanneer ik angst ervaar voor onvoldoende budget en/of onverwachte uitgaven als ik een kledingstuk of misschien twee koop, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik hierin dien te kijken naar de beweegredenen van de aankoop waarin ik ervaar alsof ik iets doe wat niet het beste is, waarin de aankoop op zichzelf niet het probleem hoeft te zijn maar meer wie ik ben hierin.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stabiliseren in de beweegredenen van de aankoop (met behulp van zelfvergeving op de energetische ervaringen zoals in deze blogs uitgeschreven, waarin ik focus op mijn ademhaling) en van hieruit te beslissen of ik een aankoop wel of niet doe en wanneer.

Als en wanneer ik me zie focussen op de vraag of een kledingstuk/kleur ‘mooi staat bij mijn gezicht’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik dit punt in overweging dien te nemen, mezelf kennende dat als bijvoorbeeld niet staat bij mijn gezicht, ik een kledingstuk niet zal dragen en dus is het geen praktische aankoop die ik in vreugde tot fysieke uitdrukking kan brengen in het dragen ervan.

Ik realiseer me dat ik het soms jammer vind dat ik kledingstukken die ik mooi vind maar die me niet staan, niet kan kopen want niet zal dragen, waarin ik me realiseer dat ik in dit ‘jammer vinden’ me focus op wat ‘niet kan’ in plaats van te zien wat wel kan, wat weer te maken heeft met vergelijkingen in en als de geest en de hoeveelheid keus/aanbod die er is.

Ik stel mezelf ten doel me te focussen op de kledingstukken die ik eventueel wel kan kopen en als ik een kledingstuk in handen heb die ik mooi vind maar die me niet staat en/of past en wat ik dus niet zal dragen, hierin te ademen en als er nog energetische ervaringen opkomen, mezelf hierin in het moment te omarmen en vergeven en erop te letten dat ik niet in veroordelingen ‘schiet’ in en als mezelf naar mezelf toe over hoe ik eruit zie, wat wel en niet kan bij mijn lichaam en/of gezicht en de staat van mijn fysiek op dat moment en indien nodig, een punt later op te pakken hier verantwoordelijkheid voor te nemen door het uit te schrijven en/of spreken met behulp van zelfvergevingen en van hieruit de mogelijkheid te openen om mezelf te corrigeren.

Het leuke van het uitschrijven van een praktisch punt als deze is dat het direct zichtbaar is hoe effectief de toepassing van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie werkt en tevens hoe een klein praktisch punt (als het kiezen, aankopen en aantrekken van kleding) verbonden is/kan zijn met bijvoorbeeld een stemming die de gehele dag bepaalt en/of met bijvoorbeeld dieper gelegen punten zoals kindervaringen of een kijk en oordeel op het eigen lichaam wat verder onderzocht kan worden.

Tot zover ‘wat trek ik aan vandaag’.

DIDDL023Desteni I Process – courses

——————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 653 – Helpen of ondersteunen?

Help!

Is er een verschil tussen ‘helpen’ en ‘ondersteunen’? In het woord ‘helpen’ zit het woord ‘hel’ verpakt. Dit is iets om ons gewaar van te zijn of worden zodat we door hebben welk woord we gebruiken. Zo kunnen we de woorden gebruiken als ondersteuning om onszelf richting te geven. Helpen wordt vaak op een manier toegepast vanuit een punt van eigenbelang. Bijvoorbeeld om ons beter te voelen, om eventueel later iets terug te krijgen, omdat we denken dat een ander het niet zelf kan, omdat we denken dat het moet of dat we niet anders kunnen. Hierin kan het zelfs onze intentie zijn om te ondersteunen, echter een intentie houdt niet direct in dat we ook in praktijk brengen wat we ‘bedoelen’ aangezien de intentie plaatsvindt in en als de geest en hier verpakt kan zijn in een persoonlijke ervaring. Hierover is een serie interviews te luisteren.

Ondersteunen is erop gericht om iemand op eigen benen te laten staan en zijn/haar beste kunnen tot expressie te laten komen. Zelf-standig. Dit kan dan ook bijvoorbeeld inhouden dat we iemand een tijdje laten ‘zwemmen’ als diegene eigenlijk ‘geholpen’ wil worden en hierin vasthoudt in afhankelijkheid aan een ander om zo in de eigen comfortzone te blijven. Om te voorkomen dat er manipulatie plaatsvindt in een wederzijds ‘helpen’ want zo houden we elkaar gevangen in de ‘hel’ in afhankelijkheid, in en als de geest.

Het is een subtiel verschil, echter de gevolgen zijn groot. We leren in hele kleine stapjes en gebeurtenissen en van hieruit zetten we hetgeen we geleerd hebben in de wereld en breidt het zich uit via onze relaties, van relatie op relatie en zo creëren we als het ware een netwerk waarin we met z’n allen bestaan.

Als we naar het netwerk kijken waarin we bestaan, kunnen we tot de conclusie komen dat we niet geleerd hebben om elkaar (en/als onszelf) te ondersteunen om zelfstandig te bewegen en onszelf uit te drukken. We hebben geleerd om ons in wederzijdse afhankelijkheid in stand te houden en dit gebeurt met name zichtbaar, via het geldsysteem. Hierin is niet het geldsysteem ansich ‘verkeerd’ maar meer hoe we dit gecreëerd en toegestaan hebben in ongelijke verdeling. Het geldsysteem reflecteert hoe we van binnen in ongelijkheid, in verdeling bestaan, afgescheiden van onszelf en afgescheiden van het leven zoals dit in iedereen en alles bestaat. Oftewel er is geen zelfverantwoordelijkheid, we zijn zelf niet aanwezig in en als de verantwoordelijkheid voor onszelf en hierin voor alles en iedereen in samenleving met elkaar, om te zorgen dat het leven binnenin en buiten ons, optimaal ondersteund wordt om tot individuele expressie te komen en zo bij te dragen aan het geheel.

Hierin kunnen we uitgaan van ‘geef zoals je zou willen ontvangen’, echter als we ‘geleerd hebben’ om te ‘helpen’ in afhankelijkheid in plaats van te ondersteunen tot in zelfstandigheid, dan is er kans dat we dit zo naar anderen toepassen en ook verwachten van anderen. Dit kan tot conflict leiden als de ander ‘niet wil/kan helpen’ maar alleen kan en wil ondersteunen, wat niet als zodanig gezien en ervaren wordt in het moment. Dit zijn de conflicten waar we doorheen zullen wandelen, de conflicten waarin we tot overeenstemming gaan komen met elkaar, tot in eenzelfde uitgangspunt als hoe we willen bestaan en samenleven, in ondersteuning van onszelf en elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me ‘schuldig te voelen’ als ik iemand niet wil/kan helpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor de conflicten die ontstaan als ik niet wil/kan helpen in afhankelijkheid maar wil en kan ondersteunen tot in zelfstandigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘helpen’ te veroordelen en niet te willen helpen en hierin te denken ‘waarom zou ik dat moeten doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf soms te ervaren ‘geholpen te willen worden’ en als dit niet gebeurt, me eenzaam te ervaren.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring van ‘me schuldig voelen’ omdat ik niet wil/kan helpen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat als er een dimensie aanwezig is in mezelf van me ‘schuldig voelen’ dat ik hier iets kan onderzoeken in mezelf, of dat ik besta in een aanname als dat ik ‘zou moeten helpen’ of dat ik eventueel iets van een ander zou willen als ‘wederdienst’ als ik wel zou helpen en dus deelneem in een aspect van eigenbelang waarover ik ‘schuld’ ervaar als waar ik op dat moment in besta of dat ik me simpelweg ‘beter zou voelen’ als ik zou helpen en ook zo door anderen gezien zou worden en dus ‘leuk’  of ‘goed’ gevonden zou worden.

Ik stel mezelf ten doel om mezelf en een ander te ondersteunen binnen mijn mogelijkheden, om mezelf en/als een ander, te leren staan in en als zelfverantwoordelijkheid dus zelfstandig, om zo mezelf in beste kunnen uit te drukken in en als levende expressie in overweging van de betrokkenen, in zelfvergeving voor het conflict waarin we zijn opgegroeid en groot gebracht en zo stap voor stap op weg naar leven in eenheid en gelijkheid.

Als en wanneer ik me eenzaam ervaar en hierin ‘geholpen’ wil worden, dan stop ik en adem.

Ik realiseer me dat ik juist hierin mezelf kan ondersteunen in en als zelfstandigheid, al(l)één, zonder energetische ervaringen van ‘eenzaamheid’ want die zijn niet nodig en als en wanneer ik ondersteuning nodig heb kan ik dit vragen.

Ik stel mezelf ten doel ondersteuning te vragen als ik zelf geen oplossing zie en dit te vinden binnen de huidige omstandigheden, mogelijkheden en mensen die beschikbaar zijn, dit om mijn gezichtsveld te verbreden in het zien van oplossingen die ik kan (leren) leven in en als het fysiek.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in angst voor eventuele conflicten die zouden kunnen ontstaan als ik niet wil en kan helpen in afhankelijkheid, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me hierin losmaak van een ‘netwerk’ van verwachtingen in en als de geest en dat ik dit ervaar als angst, gerelateerd aan geld in ‘wat als niemand me meer wil helpen en ik alleen kom te staan’.

Ik realiseer me dat ik eventueel angst kan ervaren voor mezelf in een te directe uitdrukking waarin ik anderen afschrik en in de verdediging duw en hierin is het van belang dat ik mezelf check waar vandaan ik spreek en mezelf werkelijk vrij maak van/vergeef in de gedachten als oordelen als angst, waarin ik me verplaats in de schoenen van een ander en dan niet vanuit mijn gezichtspunt maar werkelijk vanuit het gezichtspunt van de ander en van hieruit, zie wat ondersteunend is/kan zijn.

Ik stel mezelf ten doel om in iedere situatie een afweging te maken wat op dat moment het meest ondersteunend is voor mezelf en/als een ander, waarin ik of een ander eventueel nog ‘hulp’ nodig heeft als zodanig aangezien we voorlopig nog in een afhankelijkheid leven van en met elkaar als hoe we zijn opgegroeid en dat dit ook het geldsysteem is waarin we bestaan en waarin het reëeel is dat we ‘eruit worden geknikkerd’ als we ons te direct uitdrukken op een wijze die niet algemeen geaccepteerd is en het is niet de bedoeling onszelf buiten te sluiten van onderlinge relaties als mogelijke ondersteuning, waarin we langzaam en stap voor stap, het ‘helpen’ in afhankelijkheid gaan transformeren tot een ondersteunen in en als zelfstandigheid.

Ondersteunen

Intentions: Paving the Road to Hell – Atlanteans – Part 339

———————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 632 – Consequenties voorkomen met behulp van zelfvergeving

PENTAX Image

Berenklauw

Als ik angst ervaar om los te laten betekent dit dat ik een punt, of meerdere punten niet gezien heb in mezelf. Dit betreft bijvoorbeeld een onduidelijkheid over een situatie, waarin ik meer praktische gegevens nodig heb om tot een totaaloverzicht te komen. Het kan ook een onduidelijkheid in mezelf zijn, waarin ik een programmeringspunt automatisch voor waar aanneem in mezelf en niet voorbij dit punt beweeg en het onderzoek in mezelf op werkelijkheid.

Laatstgenoemde betreft de meest lastige punten om doorheen te komen. Ik ervaar dan een onrust in mezelf die ik waarneem als een ‘positieve ervaring’, alsof er iets ‘nieuws’ gaat beginnen (een referentie hier is bijvoorbeeld de ervaring van ‘verliefdheid’). Echter in mijn fysiek ervaar ik het als zeer oncomfortabel en als dit langer zo opbouwt (dus als ik langer deelneem in deze positieve energetische ervaringen) bouwt het ongemak in mijn lichaam zich ook op wat ik voornamelijk ervaar in een verergering van de verkrampingen in de dikke darm en hierdoor een zeer oncomfortabel gevoel in mijn buikgebied en een uiteindelijke uiting van ongemak in de stoelgang.

Wat ik begin te zien, is dat ik in deze momenten, als ik ze niet verder onderzoek, consequenties ga creëren. Dit door deze positieve energetische ervaringen te projecteren op iets (een situatie) of iemand buiten mezelf en zo bijvoorbeeld de situatie in te stappen en dan bevind ik me in de consequentie.

Echter het is effectiever om de ervaringen binnenin mezelf te onderzoeken en te realiseren dat deze ervaring van ‘positieve nervositeit’ verbonden is aan een voorstadium van het oplichten van een sluier in mezelf, van een illusie, van het ontdoen van een programmering die ik geloofd en geleefd heb, waardoor ik, als ik hier doorheen zie, een stukje dichter bij mezelf kom.

Dus, de positieve nervositeit is een signaal van mezelf/mijn geest, dat er ‘iets staat te gebeuren’ waarin ik beslis of ik de gebeurtenis in ga stappen en zo de consequentie leef en via deze weg leer en uiteindelijk stop, of dat ik voorkom dat ik de gebeurtenis instap en een consequentie creëer en in plaats hiervan, rechtstreeks in mezelf zie, door de illusie van de ervaring als programmering heen. Een versnelling van het proces dus eigenlijk aangezien ik dan de consequenties niet meer fysiek hoef door te wandelen.

Ik heb gemerkt dat ik mezelf hierin flink moet pushen, moet doorzetten om door de ervaring heen te zien als het ware en niet af te houden, mezelf terug te trekken om zo te proberen de ervaring te ontlopen, om zo te proberen het onrustige gevoel in mijn lichaam te stoppen. Laatste werkt niet aangezien ik zo de illusie niet zal zien en dus alsnog de consequentie instap omdat ik geen andere mogelijkheid als oplossing zie om tot helderheid te komen.

Ook kan het nodig zijn om te delen met anderen die met gezond verstand mee kunnen zien, dit aangezien ik wellicht een ‘blinde vlek’ heb binnen mijn programmering (als aangenomen denkbeelden) waarvan ik denk/geloof dat ik deze denkbeelden moet volgen om ‘te leren’. Ik ben gewend om ‘te leren’ vanuit ervaringen in plaats van de ervaringen te stoppen, te voorkomen dat ik ze creëer en van hieruit te zien wie ik werkelijk ben en wat het beste is voor mijzelf en anderen als zelf. Als ik werkelijk zicht krijg op een denkbeeld en op de werkelijkheid van een situatie, dan zal de onrust stoppen in mij en is de beslissing om los te laten hier in mij aanwezig.

Dus zolang ik deze beslissing tot loslaten niet neem in en als mezelf, dan weet ik dat ik niet geheel duidelijkheid heb en ik mezelf niet geheel begrijp. Hierin neig ik in eerste instantie naar het veroordelen van mezelf over het niet kunnen/willen loslaten of ik veroordeel mij van tevoren al voor een gebeurtenis die ik als consequentie zal gaan wandelen. Dit is niet effectief. Hier weerhoud ik mezelf er namelijk van om verder te zien en om mezelf te ondersteunen en tevens blijf ik bezig met het wandelen van consequenties als ‘ervaringen opdoen’.

Hierin is de zelfvergeving van belang, zowel voor vergeving op al gedane stappen als vergeving van mezelf in de huidige toestand, op de energetische ervaringen als gevoelens en emoties en op eventuele toekomstprojecties en hierin op ieder aspect in mezelf die ik eigenlijk nogal ‘stupide’ vind maar die ik toch blijf neigen om ‘in het leven te roepen’ als ik het niet nader onderzoek, vergeef en corrigeer in mezelf.

De toepassing van zelfvergeving en hierin zelfinzicht, is hier essentieel om voorbij de aangenomen denkbeelden (programmeringen) te zien en komen. Hierdoor ‘durf’ ik namelijk in deze aangenomen denkbeelden te zien en in wie ik zelf ben geworden hierin. Wat ik hier onder ogen kom van mezelf is meestal niet zo leuk, ik besta hierin in eigenbelang. Echter met het gereedschap van zelfvergeving en zelfcorrectie, heb ik methoden om mezelf effectief te vergeven en veranderen in wat ik zie van mezelf in plaats van mezelf opnieuw te veroordelen.

Hier is het niet de bedoeling dat ik de consequenties moedwillig blijf creëren en leven vanuit een gedachte als ‘ik kan mezelf toch weer vergeven’ maar het is wel ondersteunend om mezelf ertoe te zetten om zelfoprecht te zien in wie ik ben (geworden), in en als de ‘wetenschap’ dat in wat ik zie van mezelf, ik mezelf kan en mag vergeven en dat ik van hieruit de weg vrij maak om een correctie te maken en deze te toe te passen en zo uiteindelijk, de zelfverandering te leven. Dit in plaats van een (zelf gecreëerde/zelf toegestane) consequentie te leven. (Wordt vervolgd)

zelfvergeving3Wat is effectieve Zelfvergeving?

Waar begin ik met Zelfvergeving?

Ondersteuning in Zelfvergeving in het door weerstanden heen duwen bij schrijven en spreken

Het schrijven van Zelfvergeving

Onderzoek wat de toepassing van zelfvergeving inhoudt:

GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY

—————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 593 – De fysieke ervaring van energie in het lichaam – een begin

beloning-3Ik ben begonnen met direct in mijn gedachten te zien die in verband staan met mijn fysieke conditie en gevoeligheid van het lichaam voor gedachten, welke ik voornamelijk ervaar in het buikgebied en schoudergebied en waarmee ik consequenties creëer in onder andere mijn darmen. Afgelopen weekend wordt me duidelijk hoe de ‘rush’ die ik ervaar binnenin mezelf als reactie, gerelateerd is aan een enorme aanval is van zelfoordelende gedachten, zo snel en zoveel dat ik alleen de energetische gevolgen als ‘rush’ ervaar en niet direct zie wat eraan vooraf gaat en/of wat ik hierin doe. Hetgeen ik fysiek ervaar is een totale fysieke afmatting van mezelf, binnenin mezelf. Hierin vraag ik me af waar dit zo vandaan komt en ik zie een relatie met een patroon van zelfoordeel van mijn vader die ik vanaf kinds af aan waarneem in kleine fysieke bewegingen en hoor in zijn woorden. Echter dit is voor later om te onderzoeken.

Hetgeen vanochtend duidelijk wordt voor me is hoe ik automatisch deelneem in een ervaring van jaloezie/benijden, die ik niet eens direct als zodanig herken. Het is een gewoonte en ik voelde vanochtend – terwijl ik hierin deelnam – hoeveel pijn ik hierin ervaar binnenin mezelf. Ik schrok terwijl ik plaatjes bekeek van een vrouw die ik ken die, afgaande op de foto, aanwezig is in een relatie met een man. Hier neem ik waar dat ze een intimiteit hebben opgebouwd die ik ‘benijdenswaardig’ vind. Op zo’n moment ga ik direct in de vergelijking en mezelf verminderen in waar ik zelf sta in de relatie met mijn partner en in relatie tot mezelf. Hierin vergeet ik de gehele weg die we beiden wandelen en hoe hierin ‘natuurlijk’ een ‘verschil’ zit – niet als ‘meer of minder’ maar als een waarneming met gezond verstand van waar we ons bevinden in ons proces van zelfrealisatie. Hoe langer en hoe intensiever we iets beoefenen, hoe effectiever de toepassing van hetgeen we beoefenen, in en als onszelf.

Ik kan hierin benoemen dat ik mezelf verminder in vergelijking tot iets of iemand buiten mezelf en dat ik dit constant en automatisch doe/aanvaard/accepteer van mezelf waarin ik niet direct doorzie wat en dat ik dit doe en/of dat ik zo ‘gewend ben’ aan de energie die deze vergelijking in mezelf opwekt dat ik niet verder kijk en daadwerkelijk onderzoek wat ik hierin eigenlijk toesta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf automatisch te vergelijken ten aanzien van iets of iemand buiten mij en hierin gewend geraakt te zijn aan de energie die dit opwekt binnenin mezelf, waardoor ik niet verder kijk en onderzoek wat ik toesta binnenin mezelf en waardoor ik niet eerder werkelijk door heb gehad hoezeer me dit raakt in en als mijn fysiek.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een automatische vorm van vergelijking ten aanzien van iets of iemand buiten mezelf en/of als ik de energie ervaar binnenin mezelf, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf aan het verminderen ben door mezelf te vermeerderen in en als een energetische energie-ervaring die ik opwek in vergelijking met iets of iemand buiten mezelf. Ik stel mezelf ten doel, mezelf direct te stoppen deel te nemen in een automatische vorm van vergelijking ten aanzien van iets of iemand buiten mezelf. Ik stel mezelf ten doel mezelf direct te stoppen deel te nemen in energie die ik ervaar binnenin mezelf als/nadat ik deelneem in een gedachte als dat iemand buiten mij het ‘beter voor elkaar heeft’. Ik stel mezelf ten doel mezelf direct te stoppen als ik mezelf zie deelnemen in en als een gedachte dat iemand buiten mij het beter voor me elkaar heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf fysiek zeer te doen en af te matten in vergelijking met iets of iemand buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb doodop te zijn van mezelf in oordeel en afmatting van mezelf, binnenin en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het bizar te vinden dat ik niet werkelijk door heb (gehad) hoe ik mezelf afmat en verminder in oordelen ten gevolge van een vergelijking van mezelf met iets of iemand buiten mezelf en alleen steeds opnieuw de fysiek consequenties te ervaren en vervolgens niet te zien/realiseren/begrijpen hoe ik deze manifesteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te doen schrikken door de oordelen die opkomen binnenin mezelf ten gevolge van een gedachte dat iets of iemand buiten mij het beter voor elkaar heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te schrikken van de heftigheid van de gevolgen van de afmattende en diep doordringende gedachten in en als zelfoordeel ten gevolge van vergelijkingen met iets of iemand buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bijna geen adem te kunnen halen ten gevolge van de diep in het vlees dringende gedachten in en als zelfoordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb constant te (willen) huilen ten gevolge van de zelfoordelen die ik afvuur binnenin en op mezelf, waarin Bernard jaren geleden benoemd heeft dat ik het huilen/het verdriet hierin gebruik als (energetische) beloning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het op te geven binnenin mezelf, elke keer een klein beetje meer totdat ik de fysieke consequentie volledig gemanifesteerd heb en ik niet meer op mijn benen kan staan en me totaal ‘murw’ ervaar van binnen ten gevolge van de afvuring van oordelen op mezelf en de energetische vloed  als beloning in en als verdriet die hiermee gepaard gaat/die ik hierop laat volgen. Het is als een mitrailleur die wordt afgevuurd, de snelheid waarmee de oordelen elkaar opvolgen, vandaar dat ik de gedachten als oordelen niet direct zie en alleen het energetische effect ervaar en de fysieke gevolgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het heel ‘erg’ te vinden dat ik een mitrailleur met gedachten in en als zelfoordeel afvuur op mezelf en hierin een energie te genereren als beloning in de vorm van verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb steeds opnieuw te denken ‘godverdomme wat is dit heftig’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik ben helemaal kapot’.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in en als een gedachte/ervaring dat iets ‘zo erg’ is, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik hierin energie genereer binnenin mezelf in en als een ervaring van verdriet, die me ineffectief maakt om mezelf te ondersteunen in de situatie die ik onder ogen zie zoals hier het afvuren van gedachten in en als zelfoordeel. Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen deel te nemen in en als een gedachte/ervaring dat iets ‘zo erg’ is. Ik stel mezelf ten doel van hieruit te zien wat zich opent om mezelf (en indien vanuit stabiliteit nodig/mogelijk, een ander) verder in te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in een slachtofferrol te houden in en als een ervaring van verdriet als beloning ten gevolge van de gedachten in en als zelfoordeel die ik afvuur op mezelf en mezelf zo ineffectief te maken en houden in en als een positie van slachtoffer zonder te zien, realiseren en begrijpen dat ik hierin een slachtoffer ben van mezelf in en als de geest.

Voor dit blog houd ik het bij deze twee punten: het stoppen van deelname in de ervaring van verdriet ten gevolge van de gedachte/ervaring dat het ‘zo erg’ is en het stoppen van deelname in een vergelijking van mezelf in relatie tot iets of iemand buiten mezelf. Dit betreft een groot gebied waarin ik van hieruit de specifieke zelfvergevingen kan gaan toepassen ‘in real time’ op het gebied waar de vergelijking plaatsvindt en waarin ik exacter wil gaan zien hoe ik deze constructie heb opgebouwd en toegestaan in en als mezelf. Hierin stel ik mezelf ten doel te zien hoe ik hetgeen ik benijd, terug kan halen naar mezelf en kan leren leven in en als zelfexpressie binnen mijn fysieke mogelijkheden. Ik stel mezelf ten doel te zien, realiseren en begrijpen waar ik ben in mijn fysieke proces en dit als uitgangspunt te nemen en behouden. Ik stel mezelf ten doel de energetische ervaringen die opkomen in en als zelfvermindering, zelf te vergeven en de positieve gekoppelde verwachtingen van mezelf, in en als de geest, zelf te vergeven. Ik stel mezelf ten doel mezelf uit de verslaving van de opwekkende energie halen – die ik genereer door deel te nemen in een ervaring van verdriet als reactie op de gemanifesteerde consequenties – en te ademen totdat de energie afneemt.

What is the emotional and feeling body of your physical body?

How have energy layers in the physical body been used to contain and hide constructs and programs in your mind?

How will you start becoming aware of energy in your body as you walk from your unconscious mind to your quantum mind and physical process?

Why might you experience more discomfort in your body?

Bron: Energy in Your Body – Quantum Mind Self Awareness

aarden_gronden-300x224

Disclaimer: dit blog bevat op geen enkele wijze een medisch advies en is gebaseerd op ondervindingen in het proces dat ik wandel in en met mijn eigen fysiek en geestbewustzijnssysteem, op weg van ziel naar Leven.

—————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 588 – Wanneer is een passend moment om iets te bespreken?

timetoshare_v2

Ik heb er moeite mee om te wachten met iets te bespreken met mijn partner tot een moment dat ik zie dat hij er ook rust/ruimte voor heeft om te luisteren. Ik neig er naar om het direct te willen en ook gaan bespreken op het moment dat het punt me duidelijk wordt en zo ben ik hierin zelf nog in reactie en wil ik het ‘zo snel mogelijk’ bespreken, wat eigenlijk geen bespreken is maar een ‘uitpraten’ waarin ik een verwachting heb van de ander. Hier reageert hij natuurlijk op, obvious. Waar ik vervolgens weer op reageer en hierin wordt het punt van eigenbelang in beiden versterkt. Wat ik hierin eigenlijk doe, is het punt van eigenbelang dat ik al langer zie op de achtergrond, onderdrukt of verstopt aanwezig zeg maar, vergroten, aan de oppervlakte halen en aangezien ik nog reageer, is het uiteindelijk het punt waarop ik reageer en het punt van en als reactie in mezelf uitvergroten zodat ik zie wat ik dien te vergeven en veranderen.

De vraag hierin voor mezelf is of het anders verloopt als ik wacht met bespreken.

In het vroegtijdig bespreken probeer ik de pijn die ik in mezelf ervaar ten aanzien van een punt in eigenbelang, te ontlopen en zo creëer ik frictie. Echter, is dit eigenlijk niet precies hoe ik het punt in eerste instantie gemanifesteerd heb? Door een spreken in reactie, hierin reactie als weerstand te zien gebeuren en vervolgens conclusies te trekken en oordelen te vestigen binnenin mezelf, in de woorden ‘zie je wel’, ik heb gelijk, de ander doet dit en dat en wil hierin niet veranderen’.

Het is inderdaad zo dat een ander ‘dit en dat doet’, echter het is een momentopname en het ‘de ander wil niet veranderen’ is opgebouwd in en als herinnering zonder hierin de ander in overweging te nemen en te benaderen op een passend moment. Een passend moment zou een moment zijn waarin ik niet langer in reactie ben en eerst mijn reacties in en als mezelf heb vergeven.

Op deze manier houd ik ‘de angst dat een ander niet wil veranderen’ in en als een gedachte, in stand, binnenin mezelf en zo ook buiten mezelf want ik geef de ander geen beslissingsruimte om te willen veranderen. Ik heb er afgelopen weekend een heel weekend over gedaan om een punt in communicatie te brengen en zondag einde van de ochtend kon ik komen tot communicatie van het volledige punt. Echter toen ik zaterdagochtend het punt aan de oppervlakte zag komen, buiten mezelf en binnenin mezelf, vroeg ik me af of ik het punt niet beter geheel op zondag kon bespreken op het moment dat we even tijd nemen om de komende week door te spreken. Ik heb echter niet de beslissing genomen om het binnenin me te houden en zelf uit te werken en zo ben ik begonnen met het benoemen van het punt dat ik waarnam buiten mij en pas zondagochtend kwam ik tot het uitschrijven van het punt binnenin mij en werd me duidelijk wat er in mij verscholen zat als punt van angst/weerstand/eigenbelang (met als kanttekening dat ik zaterdag de hele dag buitenshuis aan het werk was).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om niet het zelfvertrouwen te hebben om het punt geheel binnenin en als mezelf te transcenderen alvorens het te bespreken met mijn partner, in en als een ervaring dat ik ‘het zo oneerlijk vind’ om dit te doen aangezien hij in mijn ogen, een punt van/in ongelijkheid leeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het oneerlijk te vinden om zelf eerst het gehele punt door te wandelen als reactie van mezelf op een punt van ongelijkheid buiten mij, waarin ik de oneerlijkheid koppel aan de gedachte ‘dat hij het in eerste instantie leeft’ in en als de aanname dat als hij dit niet zo zou leven, ik ‘ook geen reactie zou (hoeven) hebben’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik geen reactie zou hoeven hebben als een ander buiten mij, in dit geval mijn partner, in gelijkheid zou leven en zo, mijn beslissing tot het leven van eenheid en gelijkheid in en als mezelf, afhankelijk te maken van wat mijn partner als een ander buiten mij, wel of niet leeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hierin dus in afhankelijkheid te zijn van mijn partner en dus is het aan mij om in en als mezelf te zien waarin ik verkeer in een punt van eigenbelang in afhankelijkheid van wat mijn partner wel of niet doet (als hetgeen ik zondag toe kwam om uit te schrijven in en als de toepassing van zelfvergeving).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een punt van eigenbelang waaraan ik vasthoud, te proberen te ontlopen door te proberen mijn partner te corrigeren in wat hij laat zien als zijn punt van eigenbelang en als hij vervolgens dit punt zelf niet wil zien op het moment dat ik het naar voren breng, te reageren hierop en door te duwen, zonder het punt van eigenbelang waaraan ikzelf vasthoud, in te zien en zelf te vergeven zodat ik de correctie hiervan kan (gaan) leven naar mijn partner toe en mijn communicatie hierin helder wordt in en als een delen van een toepassing die het beste is voor alles en iedereen, zonder dwang of aanzet naar hem toe in wat hij wel of niet moet veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me niet te realiseren dat ik altijd mezelf kan veranderen ten aanzien van mijn partner aangezien hoe ik sta, ik zelf opgebouwd heb en/of heb toegestaan om op te bouwen binnenin mezelf, in en als gedachten als oordelen als angsten en dat als ik sta als wat het beste is en ik onvoorwaardelijk bereid ben om te zien waar ik dit niet doe, waartoe ik zelf de avond ervoor opnieuw de beslissing heb genomen, het niet nodig is om zoveel weerstand te creëren in mijn leefwereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het niet zo eenvoudig te vinden om de beslissing tot het onvoorwaardelijk leven van wat het beste is, ook daadwerkelijk in ieder moment praktisch toe te passen aangezien er te pas en te onpas weerstanden als gedachten als oordelen als angsten opkomen binnenin mezelf waarin het nodig is dat ik mezelf richting geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb van mijn partner als de ander buiten mij, te verwachten dat hij zonder weerstanden luistert naar een punt van zelfverandering/zelfverbetering terwijl ik zelf tijd neem/nodig heb/nodig denk te hebben om de weerstand door te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nog niet in staat/ter wille te zijn tot het direct omzetten van een weerstand in en als het behoud van mezelf in eigenbelang, in en als de geest tot het leven en toepassen van wat het beste is voor al het leven, beginnende bij alle betrokkenen in mijn leefomgeving, inclusief mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet ter wille te zijn om direct te leven wat het beste is ook voor mijzelf als leven in en als het fysiek en toch eerst de weerstand te manifesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf en de weerstand te veroordelen voor het bestaan hierin en in en als dit oordeel, de weerstand te vergroten en belichamen doordat ik erop reageer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de weerstand te vergroten en belichamen in en als reactie op de weerstand/het punt van eigenbelang, in en als een oordeel hiervan, in en als een uitgangspunt van angst voor verlies van een onderliggende ervaring waaraan ik vasthoud/waarmee ik me vervul.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te vervullen met een ervaring en vervolgens een angst als gedachte als oordeel te creëren om deze ervaring los te laten/zelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een oordeel te hebben op het loslaten van bepaalde ervaringen waarin ik mezelf bepaald heb als wie ik ben en hierin het loslaten bepaald heb als ‘dat nooit’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weerstand te ervaren om een commitment te maken om het punt van reactie binnenin mij op een punt van eigenbelang buiten mij, direct en geheel naar mezelf terug te halen, in te zien, zelf te vergeven en zelf te corrigeren alvorens het punt van eigenbelang in communicatie te brengen met hierbij een inzicht en oplossing tot wat het beste is, waarin de ander/mijn partner een beslissingsvrijheid zal ervaren om hierin te veranderen aangezien mijn bestaan niet afhankelijk is van zijn verandering en/of van het tijdstip van zijn verandering en het dus alleen zijn beslissing is om iets wel of niet en zoja, wanneer in te zien en toe te passen zonder dat er een reactie als weerstand aanwezig hoeft te zijn op een druk als dwang van afhankelijkheid van mijn bestaan in en als de geest, in en als een punt van eigenbelang.

Als en wanneer ik het op voel borrelen in mezelf als dat ik een punt ‘zo snel mogelijk wil bespreken’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat als er iets opborrelt, ik mezelf laat leiden door hetgeen er borrelt binnenin mij – waarin ik me nu realiseer dat dit borrelen, het fermentatieproces is als in gisting als in het artikel van Candida and Self abuse waar ik twee blogs over geschreven heb – in fermentatie, dus in een gistingsproces wat zich door de tijd heen gemanifesteerd heeft, anders zou het niet gaan borrelen of gisten, en dus leidt ik mezelf niet in hetgeen ik wil bespreken maar wordt ik geleid door een herinnering als hoe ik iets heb opgeslagen binnenin mij in en als iets wat mijzelf in en als eigenbelang in het hebben van een ervaring, onderbouwt.

Ik stel mezelf ten doel het punt dat ik zo snel mogelijk wil bespreken, terug naar zelf te halen en te zien waarom ik zo graag wil dat mijn partner hierin verandert en zo te zien welk voordeel dit voor mij inhoudt waarin ik mezelf in een punt van eigenbelang in stand kan houden.

Ik stel mezelf ten doel het punt dat ik zie als hetgeen ik in stand wil houden in eigenbelang en waarin ik een pijnlijke ervaring van verongelijking/ongelijkheid wil ontlopen, uit te schrijven en te vergeven in en als mezelf en van hieruit te communiceren met mijn partner/met een ander op een passend tijdstip wanneer we beiden bereid zijn om iets te bespreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat mijn partner mij onderdrukt als hij niet wil luisteren en ik mijn punt niet kan uitspreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren en het dus te veroordelen van en als mezelf, in en als een gedachte om mijn punt uit te spreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik zeur als ik een punt uitspreek en mezelf hierin, in en als deelname en geloof in een gedachte, af te leiden van het uitspreken van iets dat het beste is voor en als leven in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te gaan zeuren in en als reactie op een reactie van mijn partner op iets in mijzelf in ongelijkheid en zo, de ander gelijk te geven en zo, als reactie op mezelf in reactie, zelf gelijk te willen hebben/mijn gelijk te willen halen door het punt door te duwen en mezelf en/als de ander hierin te onderdrukken/onder druk te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als ongelijkheid te manifesteren in en als een doorduwen van een punt in en als een uitgangspunt van ‘gelijk hebben’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik altijd gelijk heb als ik een punt uitspreek als wat het beste is waarin ik mezelf als uitgangspunt over het hoofd zie en zolang ik besta in ongelijkheid ten aanzien van een dimensie in wat ik benoem en/of ten aanzien van diegene naar wie ik het benoem, zal het de ongelijkheid zijn die ik manifesteer en teweeg breng met en in mijn bewoordingen en dus niet hetgeen dat het beste is en van hieruit zal iemand zich gaan verdedigen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gelijk te willen hebben omdat ik besta in en als ongelijkheid ten aanzien van een dimensie/aspect in wat ik uitspreek/leef.

Als en wanneer ik mezelf zie bestaan in een ervaring van gelijk willen hebben, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik ergens ongelijk sta, aan mezelf in hetgeen ik uitspreek en/of aan diegene met wie ik spreek.

Ik realiseer me dat zolang ik in ongelijkheid besta oftewel, als ik niet volledig leef wat ik spreek en dus spreek als wat ik leef, ik ongelijkheid manifesteer en zo mijn eigen frustratie creëer als reactie op de reactie van een ander op hetgeen ik uitspreek in ongelijkheid.

Ik realiseer me dat in deze, ik dus degene ben die aan het beginpunt staat van de creatie van verongelijking/ongelijkheid binnenin mij en niet mijn partner/de ander aangezien ik spreek in en als een uitgangspunt van ongelijkheid, geactiveerd door een verlangen in mezelf als belang voor mijn eigen (dus eigenbelang) welke ik verstoord zie worden door een handeling/houding/uitspraak van een ander waarin me duidelijk wordt dat het verlangen niet vervuld zal worden op een manier die een bepaalde ervaring in stand houd binnenin mezelf, in en als eigenbelang en dus, ga ik zelf in de verdediging, van dit verlangen in eigenbelang en van hieruit, ga ik de ander aanvallen waarin de ander zich uiteindelijk zal gaan verdedigen als ik blijf doorduwen.

Ik realiseer me dat de penetratie in en als de geest nogal doordringend en volhardend is.

Ik stel mezelf ten doel mijn volhardendheid en neiging tot doordringen en doorduwen, te gebruiken om in en als mezelf te zien totdat ik duidelijkheid en begrip heb over de oorsprong van mijn ervaring van verongelijking en gedrag in ongelijkheid in en als de toepassing van zelfvergeving.

Ik stel mezelf ten doel om zelf door weerstanden heen te duwen tot het leven van de realisatie in en als verandering van mezelf ten aanzien van het punt in eigenbelang en mezelf te ondersteunen in de toepassing van het schrijven en spreken van zelfvergevingen, daar waar ik moeite heb om gedachten als angsten als oordelen los te laten in realiteit.

Ik stel mezelf ten doel het geluid van mijn eigen stem te gebruiken ter ondersteuning en als gereedschap in en als het spreken van zelfvergevingen en zelfcorrigerende uitspraken in en als een duwen door weerstanden heen.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring van angst dat een ander niet wil veranderen en/of dat de situatie niet verandert, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mijn focus richt op iets of iemand buiten mij die ik wil aanzetten tot verandering, in plaats van in en als mezelf te zien waar ik vasthoud aan (geloof in) een oordeel als gedachte als angst in/als zelflimitatie gerelateerd aan woorden als ‘dat nooit’.

Ik realiseer me dat ik mezelf ten alle tijden kan vergeven en veranderen door te zien hoe ik een angst als oordeel in en als (geloof in bepaalde) gedachten heb opgebouwd waarin ik vasthoud aan een punt van eigenbelang als bepaalde ervaring ter vervulling van mezelf in en als de geest in energie.

Ik realiseer me dat als het praktische punt van ontmoeten en delen nog steeds kan plaatsvinden, los van of mijn partner iets wel of niet toepast en alleen mijn eigen ervaring hierin verandert, het allereerst aan mezelf is om mezelf te vergeven in het vasthouden aan een bepaalde ervaring en van hieruit mezelf te corrigeren en zelf te veranderen, de verandering te wandelen en toe te passen in de ontmoeting en het delen zodat ik een levend voorbeeld ben van waaruit ik een ander/mijn partner iets kan aanreiken/laten zien ter zelfverandering.

Ik stel mezelf ten doel de zelflimiterende gedachten als oordelen te vinden binnenin mezelf met hierin de ervaring van angst voor verlies van een bepaalde (vervullende) ervaring en mezelf hierin te vergeven en corrigeren, te zien wat de best mogelijke en meest praktische oplossing is om elkaar te ontmoeten en te delen op een passend tijdstip zonder onnodig frictie te veroorzaken en indien nodig, van hieruit een punt ter sprake te brengen ter zelfverandering.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik toch vroegtijdig spreek en frictie creëer, mezelf te ondersteunen en alsnog te duwen door weerstanden heen, niet op te geven en door te gaan met het spreken en schrijven van zelfvergeving op wat aan de oppervlakte komt totdat het gehele punt duidelijk, vergeven en besproken is.

Interessante punten die opkomen voor nader zelfonderzoek zijn het ‘onder druk zetten’ van mezelf en een oordeel op iets ‘uitleven’ in de fysieke realiteit om een punt zichtbaar te maken.

In theorie zeg ik ja, het is mogelijk om het punt op een later tijdstip te bespreken. In de praktijk is de toepassing een ander verhaal en spelen herinneringen als opgebouwde ervaringen mee die er er vaak voor zorgen dat ik het anders aanpak en de fysieke realiteit ‘nodig heb’ om iets duidelijk zichtbaar te krijgen en hierin is het aan mezelf om steeds bij te stellen tot in begrip en vergeving van mezelf en van hieruit, in geduld naar een ander als partner op deze reis naar leven, in en als een uitgangspunt van zelfoprechtheid dus zonder onnodig een ander te ‘gebruiken’ ten behoeve van iets duidelijk maken in/aan mezelf.

geduld-kleur-klein————————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/