Dag 578 – Het is me gelukt – de manifestatie van een persoonlijkheidssysteem

kameleon_identiteit

Het is me gelukt. Het is me gelukt om een persoonlijkheid te manifesteren, een identiteit. Ik ervaar het al mijn hele leven, zolang als ik het gecreëerd heb. Ik ervaar zo vaak vluchtig een voldoening. En ik heb mezelf hierin opgesloten. Ik realiseerde me dat het de vervolmaking van een persoonlijkheid is wat me deze ervaring geeft na het luisteren van een interview van Anu; een kristallisatie in de fysieke lichaamssubstantie van de relatie tussen geest en wezen (mind-being), als een slagen van het manifesteren van deze relatie. En het zit zo ‘in-gewikkeld’ en gedetailleerd in elkaar dat ik niet weet waar ik moet beginnen met ontmantelen.

Ik begin met een gedrag van mezelf welke ik me goed herinner. Ik was een jaar of 16 en in vrij korte tijd besloot ik dat ik wilde lijnen. Ik vond mezelf al een tijdje te dik – wat ik niet was, fysiek gezien. Ook nauwelijks vanuit schoonheidsideaal. Eigenlijk vond ik alleen mijn buik te dik, met name in de avond als ik de hele dag door gegeten had. Ik vond ook dat ik teveel tussendoor snoepte en ik vond mijn buik vooral opgeblazen. Dus ik ben op een gegeven moment gaan lijnen en ben dit begonnen op een niet zo gezonde manier. En langzaam aan, van hieruit, is het me inderdaad gelukt ‘dun’ te zijn. Waar als ik nu naar mezelf kijk, ik mezelf voornamelijk iets te mager vind met …… nog steeds een buik die vaak is opgezet.

In de periode van lijnen heb ik mezelf op (te) weinig eten gezet, ik reed regelmatig trillend naar huis van een te laag bloedsuikerspiegel en daar mocht ik van mezelf…twee boterhammen eten. Als ik er nu aan denk, aan wat ik mezelf en mijn fysiek heb aangedaan, ervaar ik een groot verdriet. Ik had een fijn, gezond lichaam, heel weinig ziek, een klein beetje mollig en geen wespentaille, dat zit niet in mijn bouw. Verder een mooi fijn lijf. En ik ben dat kwijt. Ik voel me al jaren uitgemergeld. Niet zozeer doordat ik nog steeds te weinig eet, dat heb ik destijds na een half jaar weer opgepakt en hierin ben ik gelukkig niet in extremen gegaan. Het patroon echter ervaar ik nog steeds binnenin me. En fysiek uit het zich in verkrampingen in mijn darm en een neiging tot obstipatie, al komt het steeds minder voor. Als ik geobstipeerd ben kan ik niet goed eten, mijn buik zit al vol. Ik ervaar nu paniek als ik niet kan eten. Ik wil wel eten maar ik heb dit patroon gemanifesteerd, ik heb mezelf al ingebouwd.

Ik begin met het zelfvergeven van deze periode. Het is niet de oorzaak maar wel een manifestatie die ik me goed herinner. Het woord ‘identiteit’ als vertaling van personality geeft wat meer richtlijn voor mezelf om te onderzoeken. Mezelf een identiteit aanmeten.

In het volgende blog de zelfvergevingen.

Personal identity——————————————————————————————————————————–

 

Advertenties

Dag 177 – Zelfvergevingen op relaties – 10 – fysiek ongemak als sabotage

Dag 168 – Zelfvergevingen op relaties – 1 – relatiecheck

Dag 169 – Zelfvergevingen op relaties – 2 – alleen bij jou zijn

Dag 170 – Zelfvergevingen op relaties – 3 – iemand leuk vinden

Dag 171 – Zelfvergevingen op relaties – 4 – ik ben niet goed genoeg

Dag 172 – Zelfvergevingen op relaties – 5 – tijd

Dag 173 – Zelfvergevingen op relaties – 6 – voorbereiding nodig

Dag 174 – Zelfcorrecties op relaties – 7 – voorbereiding nodig

Dag 175 – Zelfvergevingen op relaties – 8- grapjes over man en vrouw

Dag 176 – Zelfvergevingen op relaties – 9 – ik kan het niet

Ik ben bezig met het corrigeren van mijn fysiek bij de chiropractor en nog wat andere fysieke ondersteuning. Als reactie gaan mijn darmen totaal in een kramp, tegenwerken. Mijn darmen houden pauze. Ik kan niet omschrijven wat een afschuwelijke ervaring het is om deze strijd binnenin mij te voelen. Constante pijn en druk, gerommel, maar geen aandrang om werkelijk te ontlasten. Het lijkt mijn mind wel. Constante pijn en heel erg druk, een hoop gerommel, maar geen aandrang om werkelijk te ontlasten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb totale paniek te ervaren bij het fysiek niet kunnen ontlasten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het altijd zo zal blijven, dat ik elke ochtend deze strijd zal meemaken zonder dood te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in deze angst deze angst waar te maken en inderdaad de strijd aan het mee maken ben/in het fysiek aan het manifesteren ben/gemanifesteerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever dood te zijn dan deze strijd elke ochtend opnieuw fysiek te moeten meemaken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat als ik dood ben, ik deze strijd niet meer meemaak, in plaats van in te zien dat als ik dood ben, ik precies dezelfde strijd doorloop, alleen dan zonder fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het zonder fysiek eenvoudiger is om deze strijd door te lopen aangezien ik de strijd vooral fysiek ervaar, in plaats van in te zien dat ik een strijd fysiek heb gemaakt omdat ik iets niet door wilde lopen/in wilde zien, zo afschuwelijk vind ik het blijkbaar, welke strijd zich na de dood zal voortzetten, en weet ik tevens dat het na de dood juist moeilijker is aangezien we dan geen fysiek meer hebben als stabiel referentiepunt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me hierin volledig neerbuigend naar mijn eigen fysiek opstel door mijn lichaam gewoon op te willen geven en liever dood te zijn in dit ene punt, alsof het niets is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb respectloos ten opzichte van het fysieke leven te staan in dit ene punt, en hierin het hele fysieke leven/mezelf als heel fysiek leven onderuit te halen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te ruineren in een geloof dat het beter is als ik dood ben in dit ene punt, terwijl ik helemaal niet dood wil, maar op een voorwaarde wil leven, namelijk dat dit punt is opgelost.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen leven op de voorwaarde dat ik geen last van mijn darmen heb iedere ochtend, in plaats van in te zien dat ik hierin zit te wachten met leven op de voorwaarde in plaats van de voorwaarde door te wandelen en in te zien wat ik voor waarde heb gehecht aan deze voorwaarde en aan hetgeen waarin ik deze voorwaarde gecreeerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven het niet meer aan te kunnen nogmaals deze afschuwelijke strijd in de ochtend fysiek te moeten doorwandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom ik het fysiek doorloop terwijl anderen geen fysieke klachten ontwikkelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik alles aankan in het proces, maar niet deze fysieke pijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb om het fysieke proces heen te willen en het alleen in de mind te willen doorwandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen te willen zijn in de ochtend omdat ik elke ochtend deze strijd ervaar, of in ieder geval nooit weet wanneer deze strijd de kop opsteekt, zich aandient, en ik niet naar het toilet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een strijd te creeren als ik niet naar het toilet kan, waarmee ik het fysieke ongemak versterk, in plaats van te stoppen met interpretaties en het trekken van conclusies en op te pakken wat mijn mind op dat moment naar voren brengt in relatie tot de verkrampte, verstopte darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik niet gemakkelijk elke ochtend naar het toilet kan, terwijl ik weet en gezien heb dat het niet klopt, dat ik het wel kan, maar er komt steeds iets tussen en ik begrijp niet wat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen/niet te zien wat er steeds tussen komt, waarom de spieren rondom mijn darm zo krampen en waarom ik zo tegenhoud.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik zo nooit een relatie kan opbouwen als ik in de ochtend zoveel strijd ervaar waarin ik alleen wil zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het ‘spaans benauwd’ te krijgen van de gedachte een relatie te hebben en samen te slapen en in de ochtend samen te zijn als ik zoveel last heb van mijn darm, terwijl als ik geen last heb van mijn darm, ik graag zou wandelen met iemand anders.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een voorwaarde te creeren, namelijk dat ik geen last meer heb van mijn darm, voordat ik eventueel een relatie als agreement kan wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik perfect moet zijn voordat ik een relatie als agreement kan wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik seks kan hebben als ik zoveel last heb, ik moet er echt niet aan denken, en hierin volledig spastisch te worden net als mijn  darm (terwijl mijn darm natuurlijk spastisch geworden is van mij), terwijl als ik geen spastische darm heb ik hierin veel gemakkelijker een proces zou kunnen wandelen met een ander indien dit zich aandient.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me dus van tevoren al druk te maken over een eventueel samen wandelen en hiermee de spanning in de darm te vergroten, terwijl dit helemaal niet aan de orde is, ik ben alleen op dit moment en ik wandel dit proces nu alleen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets spastisch op het samen te creeren, en om iets hierin te voorkomen creeer ik een spastische darm als afweermechanisme, welke me tegen gaat werken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mijn darm spastisch heb gemaakt, zonder hierbij in ogenschouw te nemen dat de moederlijn darmklachten heeft/heeft gehad en dat ik een genetische aanleg hierin heb meegekregen en dus tevens informatie uit de gehele familielijn door moet wandelen, welke ik ook geworden ben maar welke ik niet perse persoonlijk gecreeerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verongelijkt te voelen omdat de hele moederlijn niets heeft uitgevoerd in dit gebied en ik alle rotzooi hierin krijg doorgegeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te kotsen van het niet uitvoeren van de moederlijn, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus te kotsen van mezelf in het niet uitvoeren aangezien ik dit ook in mij moet hebben aangezien het is doorgegeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik ook niets uitvoer in dit gebied omdat ik dat de moederlijn heb zien doen, in plaats van in te zien dat dit is wat ik doe, al 23 jaar, en dat ik niet alle informatie beschikbaar heb gehad om hierin op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de voorouders in de moederlijn de schuld te geven van de punten waar ik nu mee wandel, in plaats van in te zien dat in het schuld geven ik mijn zelfverantwoordelijkheid afschuif en mezelf dus machteloos maak en hierin mijn ervaring van paniek te bevestigen en vergroten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niets uitvoer omdat ik geen totaal opgelost fysiek resultaat zie en nog steeds met hetzelfde fysieke punt worstel als 23 jaar geleden, in plaats van in te zien dat ik nu pas voldoende ondersteuning heb om werkelijk in dit punt te gaan zien.

ok, het is dus duidelijk dat ik iets uit moet schrijven van 23 jaar geleden, ook al lijkt het niet zo van belang.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen in het moment en fysiek de punten te doorlopen. Zodra ik mezelf zie verdwijnen in een positieve toekomstgedachte als een soepel werkende darm gerelateerd aan een bloeiende relatie als agreement, dan stop ik mezelf direct hierin . Ik adem en breng mezelf in mezelf. Ik sta mezelf niet toe mezelf zo ongelukkig te maken door steeds een teleurstelling en verongelijking te creeren in het geloof dat het me nooit zal lukken, welke ik zelf creeer door een plaatje in/als de mind/het bewustzijn te creeren waaraan ik vervolgens moet voldoen, en als dit niet (snel genoeg) lukt, verongelijk ik mezelf in teleurstelling.

Ik stel mezelf ten doel dit doorwandelen als fysiek proces als doel te hebben en hierin met mezelf te wandelen, in plaats van mezelf te verlaten voor een positieve afbeelding in de mind als doelstelling, gekoppeld aan een relatie met een ander.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het afschuiven van zelfverantwoordelijkheid door de schuld te geven aan de moederlijn en me gelijk te stellen aan mezelf in/als de moederlijn als mijn DNA, zodat ik hier in kan zien en mezelf hierin kan ondersteunen en eventueel veranderen. Hetgeen waarvan ik de moederlijn beschuldig zijn punten die ik niet wil pakken in mezelf en dus aanwijzingen waar ik meer onderzoek moet doen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf de tijd te geven in dit fysieke proces, waarin ik me realiseer dat als ik mijn fysiek ga bewegen met behulp van chiropractie en andere fysieke manipulaties, het hele bewustzijnsprogramma, wat in de verkrampingen in het spierweefsel ligt opgeslagen, in weerstand schiet en dus juist harder gaat krampen. Dit zal dus veel fysiek ongemak geven met de mogelijkheid hetgeen omhoog komt als weerstand, in te zien, uit te schrijven en zelf te vergeven, waarin ik adem voor adem, met behulp van de health-practisers, mezelf kan corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen in de zelfsabotage van mijn fysiek in dit ene punt, en in plaats hiervan mezelf te ondersteunen in plaats van af te vallen, in respect voor mijn fysiek die dit allemaal draagt met mij.

Ik stel mezelf ten doel, iedere keer als ik de ongemakken ervaar, in te zien dat mijn fysiek het stabiele punt is, dat mijn fysiek aangeeft dat er iets niet klopt en dat er correctie nodig is van de instabiele mind die zich fysiek gemanifesteerd heeft.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met mezelf als mind/bewustzijn de schuld te geven van het verkrampen en opeten van het fysiek en in plaats hiervan samen te werken met fysiek en bewustzijn om mezelf een en gelijk te maken als zelf als Leven, waarin ik mezelf, adem voor adem, geboren laat worden in het fysiek, ook al ben ik niet gewaar van wat dit inhoud; dit ben ik pas gewaar als het zover is.

Evolution of Consciousness and the Role the DNA play within this:

The Consciousness of the Butterfly – part 1

The Consciousness of the Butterfly – part 2

The Consciousness of the Butterfly – part 2

———————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 117 – Hoogst verontwaardigd

Zelfvergevingen op emoties van verontwaardiging en alles in die richting, welke ik ervaar als ik niet naar het toilet kan en ik terugval in het patroon van ‘ problemen met de stoelgang’ nadat dit een aantal maanden is weggeweest, welke dus gelijk zullen zijn aan de ervaringen waardoor ik dit patroon fysiek heb gemanifesteerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat dit weer gebeurt, dat de weigering zich weer manifesteert in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zo vernederd te voelen door gewoon gestopt te worden, als verstopt, of ik wil of niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen wat er gebeurt en daar word ik gek van.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gek te worden van het niet begrijpen wat er gebeurt, en daardoor ga ik maar proberen en proberen te begrijpen wat er gebeurt, waardoor ik vaster en vaster kom te zitten in ronddraaiende gedachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb kotsmisselijk te zijn van dit hele gebeuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zo oneerlijk te vinden dat ik zo geobstipeerd raak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het nooit meer weggaat, dat ik deze struggle elke dag moet voeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik instort, dat ik dit niet langer volhoud.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb razend te zijn en niet exact te weten waardoor, waarin het razend zijn me laat razen in de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen ademen als ik zo vol met poep zit en niet te kunnen eten als ik zo vol met poep zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gewoon niet te kunnen geloven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet uit te kunnen staan dat ik niet gewoon kan zien hoe ik dit gecreeerd heb, wat eraan ten grondslag ligt zodat ik het kan oplossen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te zijn dat alles zo ingewikkeld is gemaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb al het plezier te verliezen in deze toestand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me nergens meer voor in te willen zetten als ik me zo ervaar aangezien het toch geen zin heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat niets zin heeft in deze toestand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb rond te tollen in deze toestand en dit niet te willen stoppen aangezien ik zo kwaad ben dat mijn fysiek stagneert dat ik niets meer wil doen, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uit wraak te stoppen met leven, met meedoen, en dus uit wraak mezelf in/als de mind houd, weg van leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien waar ik wraak op neem of waarom ik wraak neem, ik neem dus gewoon wraak als reactie op wat er gebeurt, in plaats van in te zien wat er gebeurt en hierin gelijk te gaan staan en mijn wraakgevoelens te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te weigeren, welke zich manifesteert in mijn  fysiek, ik voel letterlijk de weigering in mijn darmen om zich te ontlasten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te weigeren om me te ontlasten, terwijl ik niet zie waarom ik dit doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorme frustratie te ervaren door deze weigering terwijl ik niet zie waarom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorme frustratie te ervaren door niet te zien waarom ik iets doe en door geen mogelijkheid te zien om hierin sturing te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zo ongelofelijk stom te vinden dat ik hierin geen sturing kan geven aangezien ik niet zie wat er gebeurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zo verneukt te hebben en niet te zien hoe ik dat gedaan heb en doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zo enorm aan te vallen zoals in deze zelfvergevingen blijkt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik mezelf zo enorm aanval.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb radeloosheid te ervaren.

Ik realiseer me dat ik er niet zomaar uit komt, dat het veel geduld, schrijven en adem nodig heeft om mezelf in dit construct te bevrijden. Als ik mezelf teveel doorduw, duw ik mezelf vast. het heeft geen zin naar de oorzaak te zoeken, aangezien ik die nu niet kan en zal zien. dat is wat ik als geen zin ervaar. Ik realiseer me dat ik tegen het randje van uitputting aanzit, en hierin is er te weinig fysieke energie over om mijn darmen nog te bewegen. Ik ga dus zien hoe ik enigszins kan uitrusten binnen de bezigheden die ik doe, waarin ik de bezigheden minimaliseer en me focus op het meest noodzakelijke.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in de overlevingstoestand te zijn geraakt, waarin ik deze overlevingstoestand kan gebruiken om zelfvergevingen toe te passen hierop, aangezien ik hierin nog geen zelfvergevingen heb toegepast toen ik er midden in zat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel moeheid en uitputting te ervaren dat ik het liefst de hele dag in bed wil liggen en/of in huis rond wil hangen en in de zon wil liggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik het net zou redden, net niet de ervaring van uitputting in zou gaan, en Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb toch wel de ervaring van uitputting te zijn ingegaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang en verdrietig te worden van deze ervaring van uitputting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vechten tegen deze toestand van uitputting en dus tegenover mezelf als de ervaring van uitputting te gaan staan, in plaats van er gelijk aan te gaan staan zodat ik er in op kan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als minderwaardig te beschouwen in deze ervaring van uitputting en obstipatie, en Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen dus willen? stoppen met dit minderwaardig vinden.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waarom ik niet wil stoppen met dit minderwaardig voelen van mezelf als mezelf in uitputting en met name in obstipatie.

Ik stel mezelf ten doel mijn darmen fysiek zo effectief als mogelijk te ondersteunen door een lever-gal-reiniging in te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verslagen te voelen door de mind en Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik hierin ook daadwerkelijk verslagen ben, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn gevoel te geloven en voor waar aan te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het op te willen geven, het eigenlijk al opgegeven te hebben wat zich toont in mijn fysiek, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op deze manier niet te willen leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iedere stap als teveel te ervaren en tegen iedere beweging op te zien aangezien mijn eigen buik me constant in de weg zit en ik bij iedere stap het ongemak ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor de dikke opgeblazen buik die ik heb als ik niet naar het toilet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de dikke opgeblazen buik probeer te verbergen waardoor ik geen kleding kan dragen die ik graag zou willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niets leuk te vinden staan als ik een dikke volle opgeblazen buik heb, terwijl als mijn buik gewoon ontspannen en ontlast is vind ik alles prima staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf aan te passen aan de dikke opgeblazen volle buik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten waar ik mezelf moet laten met zoveel ongemak in mijn buik in mijn fysiek, en niet te weten hoe ik de tijd moet doorkomen tot aan een volgende mogelijkheid tot ontlasting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet te kunnen herinneren in het verleden zoveel last ervan te ervaren in 1 dag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet meer te kunnen verdragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat dit me overkomt, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het me overkomt zonder dat ik er sturing in heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik op moet geven als ik me fysiek zo belabberd ervaar van een ervaring waarin ik heb opgegeven, in plaats van in te zien dat het er juist om gaat om deze ervaring uit te kunnen schrijven, om mezelf te ontmaskeren in deze ervaring zodat ik mezelf ervan kan bevrijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat mijn fysiek het niet redt, dat ik teveel schade aanricht/heb aangericht en dat ik te laat ben, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te koppelen aan het schade aanrichten aan mijn fysiek, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mijn eigen angst, waardoor ik me laat verlammen en opgeef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet door mag gaan, dat ik de grens bereikt heb en als ik mijn hoofd hierboven uitsteek, ik word aangevallen, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf aan te vallen zodra ik mijn eigen opgelegde grenzen overschrijdt, mezelf hierin aanval en hierin geloof dat ik niet verder mag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alhoewel ik dit weet in theorie, in de praktijk volledig onderuit te gaan in/door mijn eigen aanvallen in/als de mind die ik fysiek gemanifesteerd heb.

————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:

www.equalmoney.org

Proces van relatie naar agreement:

www.desteniiprocess.com/courses/relationships

Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:

www.eqafe.com

Zelfeducatie free:

www.eqafe.com/free

www.desteni.net

Journey to Life:

7 jaar dagelijks schrijven

7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven

http://www.facebook.com/groups/journeytolife/

video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life