Dag 670 – Fysieke uitputting – wat is er mogelijk?

slapen bankjeIk voel me fysiek snel en plotseling uitgeput en zie niet direct hoe ik dit opbouw. Het kan snel veranderen, dus ik ‘herstel’ vrij snel zodra ik symptomen bemerk die duiden op een ‘overbelasting’ doordat ik hier ga bekijken hoe en wat ik beter kan afstemmen en het kan dus ook opeens ‘mis’ zijn.

In de Evocircadian benadering wordt zo’n patroon gerelateerd aan hormoonsituaties en hierbij de symptomen van ‘maar niet verder komen en als het even goed gaat, steeds opnieuw vermoeid raken’. Hierin gaat men uit van hoe we als mens biologisch in elkaar zitten en gemaakt zijn met als hoofddoel reproductie. Echter hierin is het geestbewustzijnssysteem en hoe dit functioneert binnenin en als onszelf en welke invloed dit heeft op ons lichaam en hierbij op de hormoonproductie, niet meegenomen.

Naast de fysieke ondersteuning wil ik onderzoeken hoe ik mezelf kan ondersteunen met behulp van begrip/vergeving en verandering van beperkende patronen in gedachten, gevoelens en emoties en de invloed hiervan op mijn lichaam. Om stukje bij beetje tot een werkelijk begrip te komen van zowel mijn fysieke mogelijkheden als mijn fysieke beperkingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om het direct op te geven als ik iets niet begrijp, als het even teveel is in een moment en/of als er erg veel te doen is achter elkaar.

Ik realiseer me nu dat ik het ‘erg veel te doen achter elkaar’ hetgeen is wat ik aan het oppakken ben en wat ik ook toepas, echter dat er meer punten zijn die een rol spelen in het ‘fysiek uitgeput raken’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het punt van ‘erg veel te doen hebben achter elkaar’ en mezelf hierin sturen en aanwezig te blijven in iedere bezigheid, en zo taak voor taak fysiek op te pakken, het enige punt is waarin ik verdwijn in de geest en vermoeid raak, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen en zoals ik nu al zie hierboven, dat er meer punten ‘een rol’ spelen in het proces van opgeven en vermoeid raken.

Ik realiseer me dat het ‘opgeven‘ een duidelijk aspect is wat bijdraagt aan het vermoeid raken en fysiek ‘uitgeput’ ervaren en dat ik dit op meerdere gebieden laat gebeuren in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat als ik één punt heb opgepakt dat ik ‘er dan al ben’ en weer op mijn lauweren wil gaan rusten en als ik er ‘dan niet ben’, niet te begrijpen hoe dat toch kan aangezien ik dit punt toch had opgepakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb kort gemotiveerd te zijn en als het dan niet direct uitpakt zoals ik verwacht had, vrij snel in paniek te raken en te denken dat ik het nooit red, dat het geen zin heeft, dat het niet voor mij is weggelegd omdat ik te snel fysiek uitgeput raak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het nooit red, dat het geen zin heeft, dat het niet voor mij is weggelegd, zonder exact te weten wat ik dan eigenlijk niet red.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het fysiek uitgeput raken te gebruiken/gebruikt te hebben als excuus om op mijn lauweren te rusten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het geheel in één keer klaar te willen hebben, in één keer op te willen pakken en als dit anders blijkt, te denken dat ik het ‘nooit red’, in plaats van het te zien als proces om stapje voor stapje door te wandelen en te zien welke aspecten er allemaal aan verbonden zijn waarin deze aspecten zich onderweg zullen openen en het dus eigenlijk te ‘redden’ in kleine stapjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een moment van opgeven te onderschatten qua invloed op het geheel om maar niet te spreken van meerdere momenten opgestapeld door de dag heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen dat ik snel opgeef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb snel op te geven zodat ik op mijn lauweren kan rusten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen en te denken dat ik het liefst op mijn lauweren rust en te denken dit te bereiken door op te geven, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik juist als ik opgeef, geen ‘rust’ zal vinden in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor momenten waarin ik het opgeef en reageer en deze momenten vaak weg wapper alsof ze niet zo belangrijk zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor mijn programmeringen en hierin het liefst mijn hoofd onder de dekens te stoppen (en zo te kunnen ‘uitrusten’).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb met mijn hoofd onder de dekens te willen uitrusten en slapen terwijl juist in het langer slapen dan fysiek nodig de geest zich weer oplaadt en zichzelf ‘uitrust’ om de strijd aan te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te willen uitrusten in en als de geest om de strijd aan te gaan en dit fysiek te ervaren als vermoeidheid.

Als en wanneer ik zie in mezelf dat ik een reactie in mezelf weg wapper en afdoe als ‘niet zo belangrijk’ dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik met deze programmering ben opgegroeid waar veel kleine aspecten in onszelf, werden weg gewapperd als onbelangrijk, simpel omdat niemand eerder geleerd heeft hoe dit op te pakken en dus is het onvermijdelijk dat ik dit in mezelf gekopieerd heb en automatisch toepas in mezelf in momenten dat ik niet gewaar ben van mezelf en dat ik dit in en als de geest, zal gebruiken als excuus om mezelf in een programmering te behouden.

Ik stel mezelf ten doel om te stoppen met het veroordelen van mezelf in het weg wapperen van punten en in plaats hiervan, de punten één voor één op te pakken en te vergeven in mezelf zoals ze opkomen.

Ik stel mezelf ten doel te ademen in de ervaring van schaamte, in en als de realisatie dat zodra ik de schaamte toelaat in mezelf om te ervaren en vergeven, ik mezelf in staat stel om te veranderen in dit punt, aangezien er geen verandering zal plaatsvinden zonder eerst de werkelijke schaamte te ervaren voor wie ik mezelf heb toegestaan te zijn in zo’n moment.

Ik sta mezelf niet toe te blijven hangen in een ervaring van schaamte maar in plaats hiervan een ‘foutieve programmering’ te herkennen, de ongemakkelijke ervaring toe te staan en vergeven in mezelf, te ademen en van hieruit op te staan en effectief te wandelen door een specifieke programmering heen en hierin ter ondersteuning te zijn van mezelf, in en als een beslissing dat ik wil, kan en mag veranderen en juist door dit te doen, bevestig ik het vertrouwen in en als mezelf.

Als en wanneer ik mezelf zie neigen tot uitrusten en mijn hoofd onder de dekens stoppen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat het een constant afstemmen is van mezelf fysiek ondersteunen met de juiste middelen en voldoende rust en slaap en tegelijkertijd van het opstaan als ik fysiek voldoende gerust heb.

Ik stel mezelf ten doel mezelf fysiek te ondersteunen door tijd en rust te nemen voor mezelf en mijn fysiek en door de taken in rust en zonder tijdsdruk uit te voeren en tegelijkertijd gewaar te zijn van de hoeveelheid tijd die ik tot mijn beschikking heb in de dag en zo dag voor dag de taken uit te voeren binnen mijn fysieke mogelijkheden.

Ik stel mezelf ten doel op te staan als ik fysiek voldoende gerust heb; ik sta mezelf niet toe langer te slapen dan nodig zodat ik mezelf niet ‘uitrust’ in en als de geest ter verdediging en ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven en ondersteunen in dit proces op de momenten dat ik hierin mezelf nog niet effectief toepas, in en als de realisatie dat hierin een punt naar voren komt/aanwezig is dat ik nog niet (of onvoldoende) heb onderzocht en vergeven.

Als en wanneer ik paniek ervaar in mezelf ten aanzien van verschijnselen van vermoeidheid en uitputting, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat de punten zich juist nu weer één voor één en fysiek zullen aandienen zodat ik hierin kan gaan zien hoe en wat precies te vergeven en veranderen in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel om door te zetten met het wandelen door de punten heen gerelateerd aan de fysieke uitputtingsverschijnselen en/of ervaringen en punt voor punt, stapje voor stapje de dingen gedaan te krijgen en me zo als in en als geheel te bewegen en hierin mezelf doelstellingen te geven, creëren en leven.

Dit blog is een opening van de realisatie dat er vele punten verweven zijn met de ervaring van fysieke uitputting die ik heb opgebouwd door de jaren heen, gerelateerd aan de fysieke conditie van uitputting. De punten zal ik me één voor één van gewaar worden en hierin mezelf ondersteunen gedurende de dagelijkse activiteiten en bezigheden om uiteindelijk tot meer stabiliteit en zelfzekerheid te komen in en als mijn fysieke mogelijkheden. Dit naast de algehele fysieke ondersteuning die ik consequent voortzet en blijf afstemmen.

Toscane landschap 2

Desteni I Process

Disclaimer: deze informatie betreft mijn bevindingen in zelfonderzoek met mijn eigen fysiek ter cross-referentie, gecombineerd met onderzoek, bevindingen en mondelinge informatie van anderen en is in geen geval een medisch advies. Bij twijfel of onduidelijkheid over een fysieke toestand raad ik aan een arts of therapeut te benaderen voor diagnose en/of ondersteuning.

—————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

Dag 667 – Hoe communiceer ik eigenlijk?

TrompetbloemTrompetklimmer

In een conversatie zag ik hoe ik in een moment veranderde door in plaats van met een omweg te spreken wat leidde tot conflict en onbegrip, mezelf rechtstreeks uit te drukken in wat ik eigenlijk wilde bespreken maar waarover ik een gedachte had in mezelf als dat dit vreemd zou zijn of niet kon. Hierin veranderde de gehele communicatie per direct en konden we het, in ieder geval voor het moment, afronden in een punt van overeenstemming. Onderliggend zie ik een patroon dat al veel langer speelt en welke ik wil onderzoeken en waar ik verantwoordelijkheid voor wil nemen met behulp van de toepassing van het schrijven van zelfvergevingen.

Zelfvergevingen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom iemand die – vanuit mijn optiek – voor zichzelf heeft gezien dat de toepassing van zelfvergeving een oplossing is voor alle ervaringen binnenin zelf, niet begonnen is met de toepassing in het schrijven van zelfvergeving en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ander niet te begrijpen en dus niet te vergeven (want ‘to understand everything is to forgive everything’) dat een ander niet begint met de toepassing in het schrijven van zelfvergeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verwachten dat een ander zodra de toepassing van het schrijven van zelfvergeving voor handen komt en dit enigszins onderzocht is, hier direct en daadwerkelijk mee begint, zonder me te verplaatsen in wie iemand is in totaliteit en hierin te begrijpen waarom iemand wel of niet de zelfvergevingen zichtbaar gaat uitschrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vermoeidheid en verdriet te ervaren ten aanzien van het alleen staan in de toepassing in  het schrijven  van zelfvergeving in mijn directe omgeving, waarin het zoveel prettiger en eenvoudiger zou zijn als iedereen de relatie met zichzelf gaat onderzoeken en van hieruit de communicatie met elkaar zal verbeteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik kan niet meer’ en hierbij tranen in mijn ogen te krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit een eigenbelang van ‘ik kan niet meer’ te willen dat anderen beginnen met de toepassing van het schrijven van zelfvergeving en hier vandaan, geen ruimte te hebben om me volledig in de schoenen van een ander te verplaatsen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb iets te willen van een ander/anderen en hierom te willen dat een ander/anderen om mij heen ook zelfvergevingen toepassen in schrijven waarin zichtbaar en aantoonbaar is dat er een proces gaande is, in plaats van geheel alleen te staan en zelf zelfvergeving toe te passen in schrijven en spreken en blijven toepassen op gerelateerde sluimerende en/of opkomende emoties en ervaringen van angst binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen angst (=een gedachte) niet onder ogen te willen zien en hier geheel verantwoordelijkheid voor te willen nemen en in plaats hiervan, liever te willen dat anderen om mij heen het schrijven van zelfvergevingen toepassen om de kans op conflict en ongelijkheid in woorden, te verkleinen en hiermee de kans dat ikzelf reageer hierop, te verkleinen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de kans op reactie in mezelf te willen verkleinen door de gedachte dat het eenvoudiger zou zijn als anderen tevens zelfvergevingen zouden schrijven doordat hierin de kans op reactie van beide kanten verkleint, in plaats van geheel verantwoordelijkheid te nemen voor wie ik ben in reactie onafhankelijk van wat een ander doet of niet doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de kans op reactie in en als mezelf juist te vergroten door te geloven in de gedachte dat het eenvoudiger zou zijn als anderen zelfvergevingen zouden schrijven en hierin een verwachting en van hieruit, een conflict te creëren binnenin mezelf vanuit een geloof/gedachte die niet overeenstemt met wat er daadwerkelijk gebeurt buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor eventuele uitbarstingen en ongelijkheid in woorden als consequentie van het (nog) niet in zelf willen zien door middel van de toepassing van het schrijven van zelfvergeving, in plaats van in en als nederigheid te staan, in en als de toepassing van zelfvergeving op eventuele oordelen die hierover in mij bestaan en zich tonen in een ervaring van angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat consequenties als uitbarstingen en ongelijkheid in woorden van anderen, mij iets kunnen aandoen in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het welliswaar een communicatie bemoeilijkt maar dat alleen mijn eigen gedachte als oordeel als angst en hieraan gekoppelde emotinele ervaringen, mij daadwerkelijk fysiek pijn kunnen doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ‘in relatie’ moet komen en/of blijven met iemand die (nog) niet bereid is om het proces van het schrijven van zelfvergevingen toe te passen en zo een relatie met een ander te baseren op het al dan niet schrijven van zelfvergevingen, in plaats van de relatie met mezelf te bevestigen adem voor adem door met en als mezelf te staan en zelf het schijven van zelfvergevingen toe te passen waar nodig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een smerig gevoel te ervaren in het moment dat ik zie dat een ander uitbarst en projecteert op mij waarin ik vervolgens zelf niet in en als een punt van nederigheid wil staan ten aanzien van deze innerlijke ervaring van smerigheid binnenin mij als reactie op een gedachte over iets/iemand buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een smerige gedachte (=oordeel) te hebben over iemand die ongelijk wordt in woorden, in plaats van in en als de adem, in en als mezelf aanwezig te blijven en te zien wat er gebeurt binnenin mij in en als reactie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te vergeven en corrigeren wie ik ben in mijn woorden in mijn gedachten ten aanzien van iemand die ongelijk wordt in woorden naar mij toe, wat komt vanuit een gedachte en geloof dat ik in relatie zou moeten blijven en/of komen wat weer voortkomt vanuit een angst voor verlies en een angst om alleen te staan en dus komt het voort uit een afscheiding van mezelf als ongelijkheid binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit angst voor verlies en angst om alleen te staan en alleen te blijven, mezelf af te scheiden en vanuit deze afscheiding als ongelijkheid ten aanzien van mezelf te communiceren en dit dus in mijn woorden als ongelijkheid over te brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit een angst om iets uit te drukken vanuit een gedachte dat dit ‘vreemd’ is, met een omweg te praten en hierin te proberen duidelijk te maken waarom de toepassing van het schrijven van zelfvergeving belangrijk is, in plaats van rechtstreeks te communiceren waar ik sta en waar ik voor sta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in het communiceren vanuit een omweg vanuit angst, belerend te worden in mijn woorden waarin ik een reactie uitlok bij een ander/anderen en wel precies die reactie die ik als ‘uitbarsting en smerig’ omschrijf, welke dan zo zie en realiseer ik me nu, ook zal gebeuren vanuit een punt van angst binnenin henzelf en welke ik ervaar als ‘smerig’ als projectie van mijn eigen ‘smerige gedachte’ als oordeel (=angst=gedachte).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb met en als mijn woorden, gesproken vanuit een beginpunt van angst, hetgeen waar ik angst voor ervaar te creëren binnenin mij zowel als buiten mij en vervolgens te doen alsof ik het toch bij het juiste eind heb in hetgeen ik in woorden overbreng als principes, zonder hierin te zien wie ik ben in en als deze woorden en dat ‘wie ik ben’ als resonantie, een reactie bij een ander/anderen activeert en hierin het principe eigenlijk verloren gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb principes te gebruiken als bescherming van mezelf tegen uitbarstingen en ongelijkheid in woorden zoals we onszelf toestaan te bestaan in en als de menselijke natuur en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf dus met principes te beschermen ‘tegen’ mezelf in wie ik ben in gedachte als angst als oordeel welke een ‘smerige’ en/als angstige ervaring teweegbrengt binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb principes te gebruiken vanuit een punt van angst en hierin als bescherming van mezelf, wat vervolgens een reactie als aanval teweegbrengt binnenin mezelf in wie ik ben, als oordeel op mezelf en als angstgedachte, welke ik vervolgens gereflecteerd zie in en als de woorden van een ander buiten mezelf en wie die ander is hierin, waardoor ik niet objectief, stabiel en als punt van ondersteuning blijf zowel voor mezelf als eventueel voor een ander en alleen nog de afscheiding als ongelijkheid waarneem in plaats van mezelf en/als een ander als wezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te zien, realiseren en begrijpen dat als ik spreek vanuit een punt van bescherming = verdediging, ik hierin feitelijk een ander benader vanuit de verwachting dat die me aan zal vallen en zelf vanuit gedachten als oordeel als angst, in een staat van ‘klaar voor de aanval’ verkeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een aanval uit te lokken, zowel in mezelf als buiten mezelf en te willen dat een ander zelfvergeving gaat toepassen in schrijven zodat ik ‘geen aanvallen meer hoef te verwachten’, in plaats van zelf de zelfvergevingen toe te passen in schrijven op de innerlijke ervaringen en terugkomende gedachten en hier op deze manier verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in wie ik ben in deze ongelijkheid/afscheiding van mezelf en van hieruit mezelf de mogelijkheid te geven in ieder moment gewaar te zijn/worden van wie ik ben in mijn woorden en zo te voorkomen dat ik mezelf in een positie plaats van aanval en verdediging.

Zelfcorrigererende uitspraken volgen.

Gerelateerd interview:

Veils of the Mind: Quantum Gift – Atlanteans – Part 361

Trompetbloem – Canpsis radicansDesteni I Process

(Trompetklimmer is een plant waar een Nederlandse bloesemremedie van gemaakt is die kan ondersteunen bij de communicatie)

———————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

Dag 643 – Verantwoordelijkheid nemen voor mijn reacties op het eetpatroon van de katjes

09-09-15 - 1

Ik stel mezelf ten doel een ander blog te schrijven ten aanzien van de eetpatronen van de katjes en mijn gedachten en ervaringen hierbij in zelfvergevingen te plaatsen.

Uit: Dag 642 – Katjesspul

Katje Snoo eet alles en liefst veel in 1x en wil altijd eten. Katje Basha eet met kleine beetjes en is heel kieskeurig. Ik wilde de katjes allebei op rauwvoer zetten aangezien dit over het algemeen het beste en meest passende voer is en ze hier een gezond lijf bij houden. Echter dit waren ze niet gewend, ze aten alleen brokjes. Snoo at het direct en eet alle smaken. Basha eet een heel klein beetje, met name het vocht, soms iets meer, soms bijna niets. Basha is ook wat afgevallen, bij Snoo moet ik uitkijken dat ze niet aankomt.

Deze combinatie is niet heel eenvoudig en uiteindelijk zag ik dat Basha op het aanrecht kan (hij is een grote kat van bijna 5 kilo) en Snoo dit niet haalt qua springen (zij is een klein katje van ruim 3 kilo). Dus ik kan zijn eten hier laten staan. Echter Snoo ziet dit natuurlijk wel, ook dat hij daar steeds een beetje gaat eten terwijl zij haar eten allang op heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken/angst te ervaren dat de brokjes van Basha niet goed zijn voor zijn nieren en dat hij uiteindelijk klachten krijgt met hoge dierenartsrekeningen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me hopeloos te ervaren als ik het eten van Basha niet op orde krijg en hij eigenlijk steeds honger heeft maar niet eet, waarin het lijkt of hij geen honger heeft maar wel te weinig binnen krijgt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het nooit op orde krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb al angst te ervaren voor als een keer mijn woonsituatie verandert en er geen plek is die zo hoog is dat alleen Basha hierbij kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb met mijn hoofd in de toekomst te leven en van hieruit in reactie te gaan en dit mee te nemen in de actuele tijd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te zijn dat Basha niet ‘gewoon eet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de brokjes heel slecht zijn, dit vanuit de informatie die er allemaal beschikbaar is over de verschillende soorten voeding terwijl voor zijn lichaam het misschien goed bevalt en het beste is, aangevuld met een klein beetje rauw vlees.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb af en toe helemaal dol te worden van Snoo die constant om me heen hangt en om mijn voeten loopt als ik eet of eten maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het zielig is voor Snoo dat ze niet vaker en meer kan eten terwijl ze dat zo graag wil en dat zij moet kijken hoe Basha zelf op het aanrecht kan om te eten en zij niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat de onenigheid tussen hen komt door het verschil in voedingsinname, terwijl ik me nu ook afvraag of Basha gewoon niet lekker in zijn vel zat omdat hij honger had en hij in het begin geen brokjes kreeg aangezien ik dan niet kan testen of hij het rauwvoer gaat eten en hoeveel, zoals ze aanraden in de aanwijzingen van overstappen op rauwvoer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘wat is er nu weer’ als Basha iets niet wil eten of onrustig door het huis loopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb van mezelf vaak te denken ‘wat is er nu weer’ als ik ergens last van heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te vragen of ik in mezelf, niet gewoon de heleboel gecreëerd heb door mezelf in vroeger jaren net onvoldoende voedsel toe te dienen waarin ik ‘ongedurig’ werd, honger had en niet lekker in mijn vel zat of juist net te weinig te eten om reacties als ongedurigheid te onderdrukken door ze niet meer ‘te voelen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb helemaal geen zin te hebben om al die kleine onenigheden binnenin mezelf op te pakken en onderzoeken en het maar onzin te vinden om me daar mee bezig te houden, terwijl ik weet dat in de details de veranderingen kunnen/zullen plaatsvinden om van hier uit te breiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het vermoeiend te vinden als en wanneer ik niet direct zie en begrijp wat er is, in mezelf of in de katjes en het dan al snel op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb iets snel op te geven als ik niet meteen zie en begrijp wat er is, in en als de gedachte dat ik het toch niet begrijp.

Ik vermoed dat dit een overgedragen patroon is via moederskant die nog weleens aangaf (in houding of woorden of het uitblijven van woorden) dat ze me niet begreep en als ik iets ter sprake bracht, ook aangaf hier geen moeite voor te willen doen en/of mij moeilijk vond doen (uitgesproken in woorden), waarin ik zie dat het een geloof is binnenin zelf waarin men het allang heeft opgegeven om iets te begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het te hebben opgegeven om mezelf uit te spreken als iemand anders me niet begrijpt, in en als de gedachte dat een ander me toch niet begrijpt en/of in en als de gedachte dat ik overdrijf en moeilijk doe en door mijn mond niet open te doen, de situatie van niet begrepen houden in stand te houden en voort te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat Basha op moet houden als ik hem niet begrijp en zo feitelijk iemand monddood probeer te maken vanuit een ervaring van onvermogen binnenin mij, dit zodat ik het onvermogen en het ongemak niet hoef te ervaren.

Ik realiseer me dat als ik fysieke onenigheid zie en/of ervaar, er een onenigheid als onbegrip als iets dat niet vergeven is, meedraag binnenin mij. Echter ik zie dit als kennis en informatie en ervaar een ‘geen zin hebben hierin’ als een vorm van weerstand in en als mijn geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten leiden door de ervaring van weerstand als ‘er geen zin in hebben’ toestand in en als de geest – overgedragen via ouderpatronen en geïntegreerd binnenin mijzelf door het toe te staan en te aanvaarden – en vervolgens boos te worden op degenen die dit zo voor geleefd hebben naar mij toe, in plaats van zelf verantwoordelijkheid te nemen voor de acceptatie en dus, integratie van deze houding van desinteresse en onbegrip binnenin mij.

Desinteresse – dat is een woord waar ik iets mee kan. Het is feitelijk een desinteresse, want als we ons werkelijk zouden interesseren, zouden we moeite doen om tot begrip te komen. En dit haalt het persoonlijke eraf naar hetgeen of diegene die ‘niet begrepen’ wordt, alsof het probleem bij diegene of datgene ligt, in plaats van zelf te zien in de benadering van hetgeen we niet begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de interesse te willen van een ander in de vorm van begrip en van hieruit graag begrepen te willen worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verscheurd te ervaren vanuit een gebrek aan onbegrip en hierin niet te weten waartoe me te richten aangezien ik aan de ene kant de aandacht wil en wil delen op een dieper niveau en aan de andere kant weg wil gaan vanuit reactie op een desinteresse van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het mijn schuld is dat een ander me niet begrijpt en hier geen moeite voor doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me wanhopig te ervaren binnen dit onbegrip, met name weer onbegrip vanuit mijn kant dat een ander geen moeite doet om mij te begrijpen terwijl ik toch de dochter ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te hebben verwacht dat een moeder moeite doet om haar dochter te begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb diep teleurgesteld te zijn dat mijn moeder geen moeite doet/heeft gedaan om mij te begrijpen zoals we over het algemeen het leven niet begrijpen doordat we het benaderen vanuit en als de geest, dus vanuit eigenbelang, welke een desinteresse voortbrengt als hetgeen we niet begrijpen, buiten de interesse van de geestprogrammering valt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te hebben geprobeerd mezelf onzichtbaar te maken in een poging om onder de geprojecteerde aandacht in en als de geest uit te komen, zowel buiten mezelf en geïntegreerd binnenin mezelf en mezelf hierin de adem te benemen en uit te hongeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf tot rust te willen manen door mezelf en/of/als een ander eten te geven of juist te weinig eten te geven en zo feitelijk meer onrust te manifesteren, binnenin en buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb wraak te nemen op degene waarbij ik desinteresse ervaar door mezelf te weinig te voeden en zo zorgen te creëren buiten mij, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik zo tevens dezelfde zorgen creëer en manifesteer binnenin mij, in en als een desinteresse naar mezelf in en als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bezig te blijven met boos zijn op mezelf dat ik deze desinteresse heb laten gebeuren en gemanifesteerd heb in mezelf en mezelf zo weg te houden van effectieve zelftoepassing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me alleen prettig te willen ervaren binnenin mijn fysiek en me hierin machteloos, hopeloos en radeloos te ervaren als dit niet lukt en ik geen begrip heb van wat er scheelt, wat eigenlijk de aanleiding was om natuurgeneeskunde te gaan studeren en waar ik nu 20 jaar later, nog steeds mee bezig ben.

Waarin ik zie hoe we als mensheid weg zijn gehouden bij het begrip van de eenheid en gelijkheid met en als ons fysiek en het fysieke leven, wat we zelf hebben toegestaan en aanvaard hebben te laten gebeuren, van binnen en van buiten en van waaruit we constant gaan en aan het reageren zijn wat de afscheiding en het onbegrip vergroot.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verslagen te ervaren bij de realisatie van de mate van onderdrukking van leven in en als het fysiek en de feitelijke eenvoud hiervan die ieder van ons heeft toegestaan en aanvaard en voortgezet en enorm ingewikkeld heeft gemaakt door er ‘zin’ aan te geven in en als de geest en tevens ‘geen zin te hebben’ om er werkelijk iets aan te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te proberen te voldoen aan een fysiek ideaalbeeld, vervolgens de zin in en als leven in en als het fysiek kwijt te raken en hiernaar te gaan zoeken in en als de geest waarin ik mijzelf geprojecteerd heb in dit ideaalbeeld, vanuit een gespleten toestand in afscheiding van mijn fysiek en zo meer en meer van mezelf in en als mijn fysiek weg te geraken aangezien ik iets – mezelf in projectie – aan het najagen ben in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf enorm dom te vinden dat ik heb toegestaan om een projectie van mezelf als hoe ik (fysiek en geheel) zou moeten zijn, in en als de geest na te jagen en mezelf hier vervolgens constant mee op de kop te zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf op de kop te zitten met hoe ik mezelf heb afgescheiden in en als de geest in projecties van hoe ik zou moeten zijn en mezelf hier vervolgens in kwijt te raken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf kwijt te raken in projecties (wat feitelijk aangenomen oordelen zijn) en mezelf hierom opnieuw te veroordelen.

De slang bijt in zijn staart.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘laat maar het lukt me toch niet’ en het op te geven in en als een gedachte, in en als de geest in plaats van verder te zien, in en als de adem, totdat ik het/de oplossing zie door de afscheiding heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een patroon van opgeven te hebben gemanifesteerd en te volgen in en als de geest en vervolgens fysiek gemanifesteerd wat het zo verwarrend maakt, in plaats van een accumulatie van oplossingen te hebben neergezet in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb via een omweg in en als de geest zogenaamde oplossingen te willen manifesteren in en als het fysiek en op te geven als dit niet lukt, in plaats van de belemmeringen in en als de geest op te ruimen en rechtstreeks en fysiek in de oplossing te zien, in het klein, stap voor stap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verminderen in vergelijking met anderen in en als een poging om meer/beter te zijn en me zo beter te voelen in het moment als het zogenaamde NU in en als bewustzijnservaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb alleen interesse te hebben in mijn bewustzijnservaring in en als het NU-moment in hoe IK me VOEL of zal voelen in een toekomstig moment of heb gevoeld in het verleden, welke leidt tot desinteresse van mezelf en een ander, in en als leven, in en als het fysiek op lange termijn als wat het beste is voor al het leven in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb negatieve ervaringen als emoties als reactie op fysieke pijn, afscheiding en ongelijkheid in het moment te onderdrukken in een poging om mezelf beter/minder vervelend te voelen en hiermee juist mijn eigen fysiek te beschadigen door de reactie zelf en door de onderdrukking en afscheiding van de ervaring en zo meer en meer te neigen naar de positieve ervaringen/gevoelens als NU-ervaring in en als de geest als illusie van een wereld die alleen in mijn geest bestaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf op de kop te zitten in en als een geloof en verwachting dat ik dan zal veranderen en ‘het niet meer zal doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik tevreden ben of zal zijn met kortdurende oplossingen in en als de geest die leven compromitteren in wat voor aspect dan ook, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik hierin mezelf in en als leven, in en als het fysiek pijn doe en zo leven als geheel en zo hetgeen dat ik probeer weg te drukken in een kortdurende ervaring om me beter te voelen, vergroot en versterk in mezelf en in het algemeen.

Zo kom ik van de dagelijkse bezigheden als het eten geven van de katjes via zelfvergeven van mijn reacties in zo’n moment, op diep gewortelde patronen binnenin mij die (vaak onbewust) een rol spelen in de omgang met en zorg voor de dieren en tevens in de omgang met en zorg voor mezelf. Het is hiermee niet ‘gedaan’; echter het opent wel de belemmerende mechanismen binnenin mij en hierin is de connectie zichtbaar met hoe we in het geheel als mensheid bestaan.

Wordt vervolgd met praktische, zelfcorrigerende toepassingen.

Solution afbeeldingDesteni I Process

———————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 536 – Een transitiefase

Ik loop de laatste weken een beetje te rommelen met het blog schrijven. Ik heb vaak andere dingen die eerst geschreven moeten worden, onder andere werk gerelateerd. Hierbij de vaste taken zoals email, buddy en DIP en dan komt het blog schrijven. Ik merk een vermoeidheid in mijn armen en zou het liefst even een pauze nemen wat betreft het schrijven maar ‘durf’ dat ook weer niet en ik vraag me ook af of dat het beste is. Hierin zie ik ook dat het tijd wordt voor minder persoonlijk gerelateerde blogs en ook vlogs, dus een andere manier van schrijven die nieuw is en wat meer focus nodig heeft. Echter dit lukt nu nog niet helemaal aangezien de focus op de andere zaken ligt die prioriteit hebben op het moment (zoals bv het werk). Dit alles bij elkaar maakt dat ik wat ingekorte blogs plaats en er ook niet zo heel veel meer ‘zinnigs’ uit komt. Dus eerst maar wat zelfvergevingen en een praktische aanpak op dit punt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me zo ontzettend moe te voelen en hierin de angst te ervaren dat als ik hier even de tijd voor neem, ik het schrijven niet meer oppak.

Als en wanneer ik angst ervaar in mezelf dat ik het schrijven niet meer oppak, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik erg veel plezier en ondersteuning heb in en van het schrijven en dat het niet iets is wat ik snel helemaal zal laten gaan. Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen met participatie in en als een angstgedachte als dat ik het schrijven niet meer op zou pakken, in en als de realisatie dat dit voornamelijk ruis is en geeft in en als de geest, in en als mezelf in een situatie waarin ik mezelf nog niet werkelijk richting geef aangezien die nieuw is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet meer ‘gewoon’ te kunnen gaan zitten om een blog te schrijven om de persoonlijke zaken uit te schrijven, aangezien ik niet meer zoveel persoonlijke zaken heb om uit te schrijven, waarin ik niet bedoel dat ik alles al uitgeschreven en doorgewerkt heb maar meer dat de focus aan het verschuiven is van persoonlijke naar interpersoonlijke blogs en vlogs wat relatief ‘nieuw’ is (waarin het uitschrijven van de geestbewustzijnsstructuren in bijvoorbeeld de mindconstructs in de DIP Pro lessen gewoon doorgaat).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb even de tijd te nemen om mijn fysiek en mijn armen te laten rusten na de drukke periode die geweest is, waarin ik in plaats van een ‘vakantie’ juist veel meer gewerkt heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nog geen ruimte te vinden om me te focussen op de interpersoonlijke blogs en vlogs maar wel de voorbereiding te zien en ervaren binnenin mezelf en hierin mezelf enigszins in twijfel te brengen.

Ik realiseer me dat deze voorbereiding erbij hoort en dat ik bezig ben met het versterken van mijn fysiek en het op de plek brengen van werkgerelateerde zaken en dat er hierin ruimte zal komen om te gebruiken voor een meer interpersoonlijke benadering van blogs en vlogs om zo de weg te openen naar het universele.

Ik realiseer me dat ik hier tijd voor kan nemen en mezelf kennende, pak ik zaken op als ik hiertoe gereed ben en dit is dus een kwaliteit in mezelf die ik kan gebruiken en waarin het niet nodig is om mezelf ongerust over te gaan maken, dit is ruis in de geest ter afleiding van mezelf.

Ik realiseer me dat ik, mocht ik toch zaken uitstellen, mezelf hierin kan ondersteunen met het gereedschap zoals schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie en het fysiek toepassen van de ademhaling en hierin het eventueel ondersteuning vragen aan mijn buddy en dus, is er wederom geen aanleiding tot zorgen maken.

Ik realiseer me dat een overgangs-/voorbereidings-/transitiefase erbij hoort en dus, is dit evenzo een fase die nodig is en dit kan ik verduidelijken voor mezelf door het onder woorden te brengen.

Ik realiseer me dat ik voornamelijk onduidelijkheid behoud in mezelf door het niet onder woorden brengen van wat er speelt in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel onder woorden te brengen wat er speelt in mezelf en dit in blogs te verwerken en/of hardop voor mezelf uit te spreken, waarin ik dan tevens de transitiefase in de blogs meeneem en tegelijkertijd oefen om de fases die ik zie en ervaar in mezelf te omschrijven, te verwoorden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te pushen om rustig door te schrijven waar mogelijk en de blogs effectief aan te passen qua lengte op waartoe ik fysiek in staat ben.

Ik stel mezelf ten doel fysiek rust te nemen en te bewegen en op te bouwen.

Ik stel mezelf ten doel, zodra er tijd en ruimte is in en als mezelf en mijn fysieke leven, de focus te gebruiken om meer interpersoonlijke blogs en vlogs te schrijven/maken en hierin stap voor stap de weg te openen naar het universele en zolang dit niet is, de ruimte tussendoor te gebruiken voor een voorbereiding en onderzoek in de aanpak.

Ik stel mezelf ten doel mezelf de tijd te geven om het zogenaamde ‘proces’ meer te integreren en combineren met hetgeen ik ontwikkeld heb binnenin mezelf ten aanzien van de fysieke ondersteuning en hierin de tijd te nemen voor een vorm om dit te delen.

blogging 3 in 1
——————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

Dag 527 – Opgeven – een systeem

HoleinthewallIk heb opgegeven. In 1 moment ervoer ik hoe ik opgaf en alle motivatie om ook nog maar iets te doen, uit me wegtrok. Ik wist direct dat dit effect op mijn lichaam zou hebben en voelde dit ook fysiek, waarin ik me letterlijk en figuurlijk heb lamgelegd. Alsof al het bloed uit me wegtrok en alles zinloos werd. Ik zie alleen niet precies wat ik gedaan heb, hoe het verbonden zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof me niet meer te kunnen bewegen en dit fysiek te hebben gemanifesteerd waarin mijn darmen evenzo niet meer bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat nog het ergste te vinden, dat mijn darmen niet meer bewegen waardoor het me niet lukt mezelf er doorheen te bewegen in en als de angst dat als ik dit wel doe, ik het verlies.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor verlies als ik mezelf ergens doorheen beweeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren dat ik de last niet meer kan dragen, ik weet alleen niet exact welke last.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in 1 punt niet volledig open te staan om te doen wat het beste is en zo indirect in ieder ander punt mezelf onderuit te halen en in de geest te vallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat mensen weten wat er in me omgaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het als een enorme opgave te zien om me uit te drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet eens te overwegen iets uit te drukken in en als een overtuiging dat allang bekend is waar ik voor sta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat allang bekend is waar ik voor sta en niet eens te overwegen dat dit niet zo is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven ergens voor te staan en dat ik me dan niet meer hoef uit te drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hetgeen ik voor sta te gebruiken als excuus om me niet te hoeven uitdrukken.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat er precies gebeurde toen ik opgaf en hier ondersteuning bij te vragen, waarin ik me realiseer dat ik aardig op weg was en ben om dit systeem van opgeven te onderzoeken de afgelopen weken en dat in een moment van activatie in en als de geest, ik viel in het zwarte gat – wat tevens een aanwijzing is dat ik op het punt sta van de mogelijkheid om het te transcenderen voor, in en als mezelf.

zwart gatGiving Up: Introduction – Atlanteans – Part 162

——————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 515 – Ik wil het liefst de hele dag in de zon zitten

10491814-fantasy-zon-over-witAls ik een punt heb doorgewandeld kom ik even in een ontspanning waar ik fysiek meer aanwezig ben en inzicht heb. In dit moment echter komt er een gedachte op over ‘een volgend punt wat dan vast snel voor de deur staat’. Zoals Sunette ergens benoemde in deze fase van de mind/geest die meer fysiek wordt; er zullen slechts momenten zijn waarop het even ‘in orde’ is en vervolgens dient het volgende punt zich aan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het volgende punt dat zich aan zal dienen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen punten meer te willen wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het liefst de hele dag in de zon te willen zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb liever in de zon te zitten dan een blog te schrijven of zelfs maar een documentaire te bekijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een punt te maken van het punten doorwandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de teugels te laten vieren en te reageren als blijkt dat dit helemaal niet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te reageren als een ander z’n punt niet oppakt wat aantoont dat ik mijn punt niet oppak door te reageren op een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring te hebben van ‘niet meer te weten waar ik het vandaan moet halen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb meer te ontspannen en ‘genieten’ in het in de zon zitten dan in het werk of schrijven of andere werkzaamheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb opeens een ervaring te hebben van ‘niets meer op willen pakken’ van zaken die ik voorheen gewoon deed.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘gewoon niet meer te willen’.

Ik stel mezelf ten doel eenvoudig te beginnen met de ademhaling en mezelf hierin te bewegen.

Ik stel mezelf ten doel geen punt te maken van het geen punten op willen pakken.

diddl-kleurplaat-ligstoel-medium

“You will will yourself” (Bernard)

————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 504 – Bepaald door ervaringen

boven-het-maaiveld-151758-604x270Over het algemeen vang ik op ‘hoe iets is’ – een sfeer, een situatie, een omgeving, een persoon en vervolgens pas ik me direct aan op mijn interpretatie van ‘hoe dit iets is’ wat deels wellicht zo is en deels alleen mijn interpretatie.  Het komt niet in me op dat ik hier eventueel verandering in zou kunnen brengen door in eerste instantie mezelf te stoppen in het ‘afstemmen’ op mijn eigen interpretaties en reacties op wat ik opvang uit mijn omgeving, mezelf richting te geven en van hieruit te zien wat ik kan bijdragen binnen de situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te stemmen op mijn eigen interpretatie van mijn omgeving en wat ik ‘opvang’ hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te stemmen op interpretaties in en als de geest in plaats van in en als het fysiek alles volledig te onderzoeken en van hieruit verder te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘dit gaat nooit lukken’ waarin het woordje ‘nooit’ aanduidt dat het een concept als gedachte is in en als de geest, aangezien de geest niet hier aanwezig is maar denkt in algemeenheden, gebaseerd op het verleden, geprojecteerd in de toekomst.

Als en wanneer ik me bevind in een gedachte als ‘dit gaat nooit lukken’ dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in een herinnering leef en niet hier aanwezig ben in en als de adem, in en als het fysiek aanwezig om de dingen fysiek één voor één op te pakken.

Ik stel mezelf ten doel, te ademen, en te zien wat ik per dag kan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me moe, duf en moedeloos te ervaren in en als de gedachte ‘dit gaat nooit lukken’ en een ervaring van tegen een berg opzien te hebben waarbij ik niet weet hoe hier ooit doorheen te wandelen.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een ervaring van moeheid, dufheid, moedeloosheid dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat het geen zin heeft om hierin te participeren, dat het werk gewoon gedaan moet worden en dat deze ervaring van moeheid, dufheid, moedeloosheid een ervaring is in en als de geest die zich fysiek manifesteert door het fysiek leven van het geloof en deelname in de geestelijke ervaring die volgt op een gedachte als ‘dit gaat nooit lukken’.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met participatie in een ervaring van moeheid, dufheid en moedeloosheid, te ademen, en mezelf te bewegen in en als de fysieke zaken die gedaan moeten worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren te falen en deze ervaring als een mislukken van iets in en als het fysiek, te willen voorkomen door me terug te trekken en het liefst niet te beginnen, het aan anderen over te laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘het maken van vieze handen’ (de nek uitsteken) het liefst aan anderen over te willen laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb moeheid te gebruiken als excuus om deze ervaring van angst om te mislukken te omzeilen en dus toe te geven aan de moeheid als fysiek symptoom en dit te gebruiken om niet mijn handen vies te hoeven maken en veel werk te moeten verrichten waar ik misschien geen zin in heb/wat ik minder leuk vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het wel of niet leuk vinden van iets te laten bepalen hoe ik mezelf ervaar.

Als en wanneer ik zie dat ik mezelf laat bepalen door een ervaring van iets wel of niet leuk vinden, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me laat bepalen door een ervaring in en als de geest.

Ik realiseer me dat er veel gedaan moet worden wat ‘niet leuk’ is om überhaupt tot een leven te komen welke prettig is, voor mezelf en voor ieder ander en dus dat ik hier doorheen moet bewegen in plaats van mij door de de ervaring te laten bewegen.

Ik realiseer me dat de dagelijkse ervaring grotendeels wordt bepaald door projecties in de toekomst en hierin een angst voor mislukking.

Ik realiseer me dat de ervaring direct gerelateerd is aan geld en de ongelijke verdeling hierin.

Ik stel mezelf ten doel om per week een planning te maken over hoe zaken aan te pakken in samenwerking met een ander en vervolgens de taken dag voor dag op te pakken en zo dag voor dag te leven.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen zodra ik mezelf verder zie gaan in en als de geest in een ervaring als projectie op de toekomst, te ademen en me te focussen op wat er op dit moment en deze dag gedaan moet worden in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken door en over geld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten bepalen door zorgen over geld en hierin angst om te mislukken te ervaren welke altijd met geld te maken heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten bepalen door een ervaring van angst om te mislukken in relatie tot geld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van trots te hebben als iets lukt en dus geld opbrengt en een ervaring van falen te  hebben als iets geen geld opbrengt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ervaringen te ‘hebben’ alsof het een bezit is en me hierdoor te laten bepalen, net zoals ik me laat bepalen door geld en wat ik met geld kan kopen, als bezit.

Ik realiseer me dat dit de wereld is waarin we leven, waarin geld bepaalt wie we zijn en wat we ervaren.

Ik realiseer me dat ik me hier altijd enigszins afzijdig van heb gehouden door geen positie in te nemen waarin geld de hoofdrol speelt.

Ik realiseer me dat ik niet in mijn potentieel kan staan door me afzijdig te houden aangezien ik dan geen volledige verantwoordelijkheid neem/kan nemen voor wie ik ben in en als de bepaling door de geest gerelateerd aan geld.

Ik stel mezelf ten doel verantwoordelijkheid te nemen voor en als mezelf in wie ik ben in bepaling door de geest gerelateerd aan geld door toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie en het bewegen in en als het geldsysteem als hoe het momenteel bestaat en als hoe ik momenteel besta.

Ik stel mezelf ten doel het nemen van zelfverantwoordelijkheid voor hoe ik besta in en als de geest gerelateerd aan geld en angst om te mislukken, als motivatie te gebruiken voor en als mezelf om door te zetten, te duwen door de weerstanden heen die ik heb toegestaan te bestaan als ervaringen in en als de geest gerelateerd aan geld en angst om te mislukken.

Ik stel mezelf ten doel te ademen in en als wie ik ben geworden in de (fysiek gemanifesteerde) weerstanden en zo ruimte en zicht te creëren en in de ruimte en met behulp van het zicht wat ontstaat, mezelf te bewegen door middel van toepassing van zelfvergeving en zelfcorregerende uitspraken, door de weerstanden heen, dag voor dag en uiteindelijk adem voor adem.

Mislukking in relatie tot de ZIEL – Bernard Poolman

no-guts-no-glory

Glory for everyone: Levend Inkomen Gegarandeerd

—————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/