Dag 704 – Het stoppen van de afgescheidenheid als buitenstaander

Samenwerken

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van mezelf door een gedachte te vormen als interpretatie als oordeel van wat ik waarneem en deze gedachte vervolgens te geloven en leven en zo, realiteit te maken en dus feitelijk, mezelf te bewegen binnen mijn eigen waarnemen als afgescheiden realiteit; afgescheiden van de fysieke werkelijkheid, van wat fysiek en werkelijk is.

Uit: Dag 703 – De buitenstaander en het opstapelen van zelfoordelen

In bovenstaand blog heb ik verantwoordelijkheid genomen in en als de toepassing van zelfvergeving, voor de afgescheidenheid die ik gecreërd heb binnenin mezelf, in een paar van mijn eigen gedachten die opkomen als (geprojecteerde) zelfoordelen ten aanzien van een ervaring van mijzelf als buitenstaander. Hier volgen wat realisaties en zelfcorrigerende uitspraken als leidraad om mezelf in het vervolg, meer richting te gaan geven binnen een gesprek of bijvoorbeeld een groepsgesprek zodra deze ervaring opkomt en om de ervaring van buitenstaander te stoppen, binnenin mijzelf.

Als en wanneer ik mezelf een gedachte zie vormen over wat ik waarneem in bijvoorbeeld een groepsgesprek over de uitdrukking van een ander en vervolgens over het al dan niet uitdrukken van mezelf, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat het een gedachte betreft waarin ik een oordeel, een interpretatie vorm in mijn geest en als ik deze ga geloven, creëren ik ervaringen in mezelf waarin ik mezelf ofwel beter, ofwel slechter ga ‘voelen’, dit in vergelijking tot wat ik waarneem in een ander en tevens realiseer ik me dat hierin constant bezig ben met vergelijkingen van mijzelf met anderen en van wat ‘beter’ of ‘slechter’ zou zijn etc, in plaats van gelijk te staan aan mijn ervaringen die opkomen in relatie tot wat ik waarneem. Ik realiseer me dat, zodra ik gelijk ga staan hierin en mezelf vergeef voor deze specifieke afgescheidenheid, de ‘vergelijkingen’ in feite wegvallen, ze zijn er niet meer en ik hoef me niet langer in relatie te plaatsen tot wat ik waarneem buiten mij, aangezien ik ‘samenkom’ met en als mezelf in dat moment.

Ik stel mezelf ten doel om niet langer deel te nemen in gedachten als oordelen die opkomen tijdens een groepgesprek en in plaats hiervan, de gedachten voorbij te zien komen terwijl ik hier aanwezig blijf in mijn ademhaling en ik stel mezelf ten doel om, zodra ik een beweging waarneem in mezelf in relatie tot deze gedachte, als emotionele of gevoelsreactie, te benoemen voor mezelf wat ik ervaar en mezelf hierin te vergeven, omarmen en van hieruit stel ik mezelf ten doel om vanuit deze omarming en stilte, mezelf richting te geven in hetgeen ik zou willen uitdrukken en indien me dit nog niet lukt, mezelf te ondersteunen in het vinden en oefenen van woorden waarin ik mezelf kan uitdrukken in en als mijzelf aanwezig is.

Als en wanneer ik mezelf onhandig ervaar binnen een gesprek met een ander of meerder anderen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik deelneem in een ervaring die voortkomt uit één of meerdere gedachte(n) en dat ik deze gedachte (als interpretatie, gevormd vanuit mijn eigen waardeoordelen) al gevolgd en geloofd heb alsof het een waarheid is, zonder me werkelijk gewaar te zijn van de gedachte die ik gevormd heb in en als mijn geest.

Ik stel mezelf ten doel te zien welke gedachte ik aan het volgen ben en wat voor waarde ik hieraan gehecht heb waarin ik me realiseer dat ikzelf ‘verdwenen’ ben in deze waarde, in deze energetisch gekoppelde ervaring, positief of negatief, om mezelf meer of minder te maken in een poging om mezelf beter te voelen en vervolgens mezelf slechter te voelen als tegenreactie en hierin stel ik mezelf ten doel om mezelf te omarmen in wie ik ben (geworden) in dat moment en mezelf te vergeven voor de vermeerdering of vermindering van mezelf, specifiek benoemd in wat ik ervaar als gevoel of emotie.

Ik stel mezelf ten doel te ademen naar de emotie of het gevoel in mijn fysiek en hier niet langer weg van te lopen, maar bij me nemen als een onderdeel van mezelf en hier verantwoordelijkheid voor te nemen en het niet langer te laten bestaan als oncontroleerbaar, afgescheiden deeltje dat ik projecteer buiten mezelf.

Ik stel mezelf ten doel om mezelf te ondersteunen door te focussen op mijn ademhaling en me te herinneren om mezelf richting te geven (en niet ‘zomaar’ te verdwijnen in gedachten en ervaringen die opkomen), dit op het moment dat er een ongemakkelijke ervaring opkomt binnen een gesprek met een ander/anderen en ook ‘preventief’ als ik een gesprek begin en ik stel mezelf ten doel om te onderzoeken met welke woorden ik mezelf richting wil/kan geven en deze woorden te herdefiniëren voor mezelf als leidraad.

longen

 Personagevorming en Radicale Ademhaling:

(…) “Deze film die jij hebt gecreëerd, dit ding dat je namen hebt gegeven, deze woorden die het levende woord van jouw werkelijkheid zijn geworden waarin jij een personage speelt. Karakter door personage is fysiek zijn, echt, eerlijk, participerend in elk moment, adem voor adem, in de echte werkelijkheid – dat wat een illusie is geworden veranderend in werkelijkheid: dat wat een illusie is geworden is tijdelijk en vraagt je volledige energetische aandacht, terwijl dat wat echt hier is hoe dan ook beweegt en dan vorm je lagen van personages, als kaste systemen, als zij die hebben en zij die niet hebben – niets van dit kan voortduren, omdat het een illusie is en het zal eindigen en jij zal door de pijn gaan wanneer dit wordt weggenomen en het is alleen een geloof dat je zal verliezen, het is alleen jouw vertrouwen dat je zal verliezen, maar dat zal erg pijnlijk zijn omdat je het gemaakt hebt alsof het echt is, alsof het echt jou is – terwijl jij het niet bent.”

“De echte jij heeft zelfs nog nooit en te nimmer gesproken – want vanaf je allereerste ademhaling,  werd je de zonden van de voorvaderen van zeven generaties terug ingeduwd en een personage, een persoonlijkheid was gevormd.” (…) – Bernard Poolman


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Advertenties

Dag 690 – Het leven van woorden: mistake – misstap (2)

oordelen

Vervolg op:

Het leven van woorden: mistake – misstap

Het leven van woorden: mistake – misstap (1)

Zelfcorrigerende uitspraken:

Ik stel mezelf ten doel om, als en wanneer ik mezelf na een misstap, zie deelnemen in een gedachte als dat dit niet had mogen gebeuren, te stoppen, te ademen en mezelf te vergeven voor de punten in en als mezelf waarvan ik me niet gewaar was en die door het begaan van een misstap, als consequentie naar voren zijn gekomen om zo zichtbaar te worden voor mezelf en vervolgens te zien hoe ik dit het beste kan corrigeren en dit praktisch toe te passen, in het moment zelf indien nodig ter ‘herstel’ van de misstap en ter voorkoming van een volgende soortgelijke misstap.

Ik stel mezelf ten doel om, als en wanneer ik ‘me schuldig voel’ na het begaan van een misstap, te stoppen, te ademen en de ervaring van schuldgevoel te gebruiken als een aanwijzing dat ik ergens niet gewaar ben geweest, dat ik ‘beter kan’ en dat ik consequenties gecreëerd heb die niet het beste zijn voor leven als geheel, inclusief mezelf en ik stel mezelf ten doel om direct in mezelf te zien waar ik niet gewaar was, wat ik gemist heb als geheel om in overweging te nemen en vervolgens mezelf hiervoor te vergeven en corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel om mezelf te stoppen met ‘schuldig voelen’ in en als de realisatie dat ik een persoonlijkheid betreedt die niet nodig is en die niet bijdraagt aan het praktisch oplossen en/of voorkomen van een misstap.

Ik stel mezelf ten doel om, als en wanneer ik mezelf een misstap zie veroordelen, in mezelf en/of bij een ander, te stoppen, te ademen en te zien in het moment hoe ik mezelf het liefst ondersteund zou zien worden en dit vervolgens zo toe te passen, zowel naar mezelf toe als naar een ander toe, afgestemd op waar ikzelf ben en een ander is in mijn/zijn/haar proces en daar waar ik beter kan, mezelf te vergeven en corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel om mezelf te ondersteunen om de misstap te begrijpen zodat en waarin ik mezelf vergeef (dus begrijp en verantwoordelijkheid neem voor hoe ik tot zover gefunctioneerd heb en waarin ik bestond in afscheiding in gedachten, gevoelens, emoties, aannames etc in de geest) en de weg vrij maak tot correctie van mezelf en daadwerkelijke, fysieke verandering en uiteindelijk voorkoming van een soortgelijke misstap.

Ik stel mezelf ten doel om een ander te ondersteunen zichzelf praktisch te corrigeren na een misstap vanuit het begrip dat ik heb van de situatie en zo bij te dragen aan een begrip van wat er ‘gemist’ is en indien nodig en/of gewenst, samen te kijken naar waar de consequentie een gevolg van is.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen het woord mistake of misstap als negatief te benaderen en de herdefinitie te gebruiken ter ondersteuning van mezelf en anderen in het proces van bewustzijn naar gewaarzijn.

Ik stel mezelf ten doel direct verantwoordelijkheid te nemen voor de gehele situatie waarin ik betrokken ben zonder eerst af te wegen wie nou ‘de schuldige’ is en van hieruit te zien hoe ik kan bijdragen aan begrip/vergeving en correctie van een bepaalde situatie die het gevolg/een consequentie is van een spreken en/of handelen in onvoldoende gewaarzijn oftewel, in onvoldoende overweging van het leven als geheel/de betrokkenen en uit te zien naar een oplossing die – binnen de praktische mogelijkheden van zowel mijzelf als de betrokkenen – het leven als geheel in overweging neemt, van binnen en van buiten.

Mistake – misstap:

Een uitspraak of handeling die we gedaan hebben vanuit onvoldoende gewaarzijn van wat het beste is voor onszelf en een ander als leven waarin we een consequentie creëren die zichtbaar wordt in de fysieke werkelijkheid, waarin en waardoor we de mogelijkheid hebben om verantwoordelijkheid te nemen voor onszelf en de situatie als geheel en te zien hoe we het beste bij kunnen dragen aan een oplossing die het leven als geheel en hetgeen betrokken is, in overweging neemt en om voor onszelf te zien waar we iets of iemand gemist hebben om in overweging te nemen en van waaruit we onszelf en anderen direct kunnen vergeven en corrigeren vanuit een omvattend begrip van wat er ‘mis’ is gegaan.

Woordenlijst (blogs)

better

Use your past and your mistakes to better yourself:

Desteni I Process

——————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 645 – Een kijkje achter een ervaring van ongeduld

rot fruit

Na woorden of gedrag van mezelf waarin ik in reactie ben en zogenaamd ‘lelijk’ doe naar een ander toe, ervaar ik me eigenlijk vrijwel direct hierna, ‘rot’ – interessante woordspeling, rot, want ik voel me rot over de ‘rotte’ delen in en als mezelf. Het zijn hele kleine/subtiele verschuivingen, zoals het ongeduldig worden en de kat wegduwen, of vanuit een ervaring van ongeduld iemand te woord staan waarin ik ogenschijnlijk vriendelijk ben maar van binnen dit niet zo ervaar, iets wat hoe dan ook mee resoneert in mijn gedrag of woorden. We noemen dit ‘normaal en menselijke’ eigenschappen die we met z’n allen geaccepteerd en toegestaan hebben in onszelf en van elkaar. Echter ze zijn onacceptabel en ik bemerk dit heel duidelijk binnenin mezelf. Ik doe mezelf verdriet en mijn woorden en gedrag laten een indruk achter die niet zijn wie ik ben in overweging van en als leven; in eenheid en gelijkheid.

Ik wil zo niet zijn. Ik wil zo niet leven. Ik zie dat er feitelijk geen enkel moment is waarin ik dit onaardige/ongelijke gedrag kan rechtvaardigen in mezelf, onafhankelijk van wat een ander doet of zegt of niet doet of zegt en onafhankelijk van de omstandigheden. Het is ook niet nodig en het is niet effectief. Het is wel te verklaren als een reactie vanuit een interpretatie van mij vanuit een herinnering, in een poging om een ‘onveilig ervaren’ moment te controleren. Dit heb ik zo opgeslagen in en als een gedachte als controlemechanisme in mijn geest en dit wordt geactiveerd in mezelf zodra een soortgelijke situatie, opnieuw de onveilige ervaring activeert in mij of eigenlijk een ervaring van onbegrip en een ‘niet weten wat te doen’. Vanuit deze ervaring uit (en projecteer) ik woorden en gedrag in afscheiding van mezelf (op iets of iemand buiten mijzelf) en dit gedrag en deze woorden in reactie, activeren tevens een reactie in de ander, door de (al dan niet verborgen) energetische lading die mee resoneert.

Opmerkelijk dat ik twee voorbeelden benoem waarin het woord ‘ongeduldig’ naar voren kom. Ongeduld als ervaring binnenin mezelf. Laat ik het woord eens verder onderzoeken.

Het woord ‘dulden’ zit erin. Ik zie een conflict in het woord van wat ik ‘wel en niet duld’ echter dan geprojecteerd op iets of iemand buiten mezelf, in plaats van het dulden op mezelf toe te passen en mijn reacties niet te dulden van mezelf als ik ‘ongeduld’ ervaar naar iets of iemand, van binnen of buiten mezelf.

Waarom ‘ben ik zo ongeduldig’? Moet ik de trein halen ofzo? Mmm vaak is dit wel het geval. Het zal met geld van doen hebben. De buit binnen halen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van ongeduld binnenin mij, te projecteren op iets buiten mij en/of op iets van mezelf in afscheiding van mezelf alsof het niet met mij van doen heeft dat ik ongeduld ervaar maar met hetgeen of diegene waarbij ik ongeduld ervaar.

Dit herinnert me aan een video die ik gisterochtend geluisterd heb. Over opgeven. Dat het niet zozeer gaat over hetgeen waarin we snel opgeven/neigen op te geven, maar dat het ’t meest uitdagende is, om de ervaring van opgeven an sich te stoppen in onszelf.

Dat zie ik ook van toepassing op deze ervaring van ongeduld. En terwijl ik dit schrijf vraag ik me af of ik achter deze ervaring van ongeduld, me niet al in een ervaring van opgeven bevind en hierdoor ‘ongeduldig reageer’. Ik bevind me al in een reactie dus feitelijk heb ik mijn zelfsturing al opgegeven.

Ik ga het verder onderzoeken in het moment en zien of ik met deze realisatie wat meer sturing aan mezelf kan geven binnen deze momenten.

Tijdens het schrijven van dit blog zie ik weer hoe effectief een punt zich opent terwijl ik schrijf, waarbij ik me wel gewaar ben van mijn gedrag en innerlijke ervaring zoals ik hier beschrijf in de eerste alinea, waartoe ik de beslissing neem om dit niet langer toe te staan in en als mezelf en waarbij ik me tijdens het schrijven gewaar wordt van achterliggende ervaringen waarmee ik mezelf kan ondersteunen om via zelfbegrip en/als zelfvergeving, uiteindelijk tot een oplossing/verandering te komen binnenin mezelf.

Wordt vervolgd

Accepteren en Toestaan – Het Contract met de Dood: Dag 22 (vertaling)

fruit

In de eerste vijf gratis interviews van de Quantum Mind Self-Awareness series wordt uiteen gezet hoe we een onveilig moment opslaan in onze geest als een gedachte en hoe we deze gedachte vervolgens als controlemechanisme gaan gebruiken als interpretatie van gebeurtenissen in de loop van ons leven, die lijken op dat ene moment waarin we het controleverlies hebben ervaren en hoe we onszelf op deze manier gevangen houden binnen onze eigen interpretaties (als herinneringen), in en als de geest en hierop aangepast gedrag.

—————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 637 – Je moet maar weg

go away

Als er een situatie ontstaat waarin ik geen oplossing zie en in paniek raak, is mijn ‘oplossing’ dat het me beter lijkt dat ik of die ander – afhankelijk van de situatie – maar weg moet. Ik houd het globaal in dit blog, als ik meer gewandeld heb in de situatie waarin dit nu opkomt kan ik er specifieker over schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat een ander of ik beter weg kan gaan als het moeilijk word en ik geen oplossing zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik niet capabel ben om een oplossing voor de situatie te vinden en leven, behalve door het ‘op te lossen’ door maar weg te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf verdriet te doen en emotioneel te maken door mijzelf of een ander (dit kan een dier zijn of een mens of een plant, afhankelijk waarvoor ik geen oplossing weet om het in leven te houden) weg te sturen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in paniek te raken als ik iets waarneem als dat een ander zichzelf niet in leven houdt en mijn ondersteuning nodig heeft als een richting geven van de situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘er maar vanaf te willen zijn’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven en ervaren alsof ik er vanaf ben als ik het iets of iemand waarvoor ik geen oplossing weet, wegstuur en/of zelf wegga.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik de oplossing niet kan betalen en dus wil ik niet in de oplossing zien, vanuit een angst dat ik het toch niet kan betalen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf weg te houden van oplossingen vanuit een ervaring van angst voor een tekort aan geld en dus, zie ik problemen die ik ‘uit de weg moet ruimen’ zodat ik geen geld tekort kom als het eventueel komt tot een probleem die een oplossing vraagt die geld nodig heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit een angst voor geldtekort in de toekomst, iets of iemand uit de weg te gaan en/of weg te gaan en/of iets of iemand weg te willen hebben, vanuit een gedachte dat ik anders niets voor mezelf overhoud.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren te weinig voor mezelf over te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een schuldgevoel als emotie te creëren en ervaren in mezelf door vanuit angst voor geldtekort, iets uit de weg te gaan.

Ik realiseer me dat er situaties zijn waarin het inderdaad het beste is om iets ‘uit de weg te gaan’ – permanent of tijdelijk – en dat er situaties zijn die kunnen blijven waarin ik een oplossing kan vinden en ondersteuning kan vragen hierbij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het lastig te vinden om praktische ondersteuning te vragen aan een ander als mogelijke oplossing, in en als een angst dat ik de ander teveel belast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren een ander teveel te belasten waarin ik deze ervaring als excuus gebruik om niet voorbij mijn comfortzone te bewegen en een ander om ondersteuning te vragen en hierin samen te werken en me hierin ongemakkelijk te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb (te neigen om) een ander weg te sturen/zelf weg te gaan, in plaats van me voorbij mijn eigen comfortzone te bewegen en me ongemakkelijk te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn ervaringen (van ongemak) te stellen boven het vinden van een eventuele praktische oplossing met ondersteuning van anderen die het beste is voor iedereen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vergeten dat als iets het beste is voor iedereen, dit ook werkelijk het beste is voor iedereen en dat ervaringen van ongemak bij mezelf en/of een ander, hier geen leidraad in zijn, behalve zelfs dat dit juist is waar we moeten wezen om werkelijk tot iets constructiefs te komen met elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen ‘schulden’ te willen maken bij een ander terwijl hetgeen ik wil vragen iets is wat ik zelf geen probleem zou vinden om te doen voor een ander.

Ik realiseer me dat het een punt is om in realiteit doorheen te bewegen en zo te integreren in en als mijn fysiek in samenwerking met anderen waardoor het praktische leven voor mijzelf eenvoudiger en plezieriger kan worden en ik realiseer me dat dit ook voor een ander een plezier kan zijn aangezien een ander misschien ook graag iets doet ter ondersteuning en samenwerkt en zo niet, dan hoor ik het wel.

Ik stel mezelf ten doel om, als en wanneer ik zie dat ik het nodig heb als wat het beste is om ondersteuning te vragen in een praktische handeling, te stoppen, te ademen doorheen mijn ervaring van ongemak en te zien of hetgeen ik wil vragen, iets is wat ik zelf geen probleem zou vinden om te doen voor een ander, mezelf te vergeven voor energetische ervaringen die opkomen en van hieruit, de ander te benaderen en de vraag te stellen en het antwoord te ontvangen, waarin ik er vanuit ga dat als een ander niet in staat of ter wille is om te doen wat ik vraag, ik dit wel hoor.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb voor een ander te gaan denken in wat die wel of niet wil of kan doen, in plaats van in mezelf te zien wat ik wil en kan vragen en waarom en als dit praktisch nodig is voor mezelf, te vragen wat ik nodig heb als ondersteuning van een ander wat bijvoorbeeld een simpele handeling kan zijn als een plant water geven of een dier te eten geven.

Ik stel mezelf ten doel te zien wat praktisch het beste is en me dit te blijven herinneren, de ervaringen van ongemak te vergeven in en als mezelf, in reactie op gedachten in mezelf, vanuit een verleden en doorgegeven patronen en/of in reactie op wat ik denk te zien in een ander, te zien of ik een ander hierin eventueel kan ondersteunen of dat ik me simpel bezig houd met mijn eigen ervaringen en de ander de ruimte geef en laat bewegen door zijn/haar ervaringen heen en van hieruit te komen tot een eenvoudige, constructieve oplossing en als een weggaan het beste is voor alles en iedereen dan zal dit naar voren komen zonder verdere emotionele aanhechtingen.

citaat-220-oplossingDesteni I Process

—————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

Dag 612 – Niet meer ervan maken dan het is

energy illusion history universe bernardpoolman desteni_thumb[5]

Day 481: Energy and Illusion – Part 1

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb meer te maken van hetgeen ik waarneem binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb iets mooier te maken dan het is en mezelf hierin te verwijderen van mijn aanwezigheid in en als mijn fysiek en van de realiteit waarin ik leef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een verschuiving in het gebied van de zonnevlecht te bewerkstelligen door in en als de geest een subtiele vermeerdering te maken van hetgeen hier aanwezig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het in en als de geest mooier te maken dan het is en er vervolgens aan vast te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het in en als de geest moeilijker te maken dan het is en er vervolgens tegenop te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het in en als de geest erger te maken dan het is en er vervolgens angst voor te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het in en als de geest aannemelijker te maken dan het is en het vervolgens aan te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb subtiel mezelf te verwijderen van mijn fysieke werkelijkheid en zo mezelf weg te houden bij mijn eigen gronding en stevigheid als aanwezigheid en standvastigheid in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf vaag te maken door mezelf weg te houden.

Als en wanneer ik een subtiele verschuiving bemerk in het gebied van de zonnevlecht binnenin mezelf, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik weg beweeg en mezelf vermeerder in en als een ervaring in en als de geest, binnenin mezelf. Ik stel mezelf ten doel mezelf terug te brengen naar de aanwezigheid in en als mijn fysiek en de energetische vermeerdering als aanhangsel, als ervaring te vergeven en zo vrij te geven. Ik stel mezelf ten doel mezelf terug te brengen naar de standvastigheid van de realiteit en fysieke aanwezigheid en van hieruit te (leren) bewegen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf richting te geven ten aanzien van hetgeen me afleidt door te ademen in de energetische ervaringen en mezelf duidelijk en gegrond uit te spreken zodra dit mogelijk is en als dit nog niet mogelijk is, mezelf de tijd te geven en de tijd te nemen hiervoor en tot dan stil te zijn en/of mee te delen dat ik erop terugkom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als een gevoel en ervaring alsof iets vanzelf gaat, een weerstand te creëren tegen hetgeen niet vanzelf gaat in en als een gevoel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik daar moet wezen waar het zogenaamd makkelijk en vanzelf gaat, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het gemak betekent dat het een programmering is in en als de geest als iets dat ik of heb meegekregen/gekopieerd of als iets dat ik mezelf al van vroeg af aan geleerd heb waardoor het eenvoudig lijkt/is geworden – eenvoudig als iets wat ik zonder weerstand oppak.

Ik realiseer me dat ik hiertoe niet of niet volledig in gewaarzijn besloten heb en dus, heb ik gemist en niet geleerd hoe iets te leven vanuit een beslissing vanuit mezelf, in en als overweging van alle aspecten als leven. Iets leren neemt altijd tijd en inspanning in, echter er hoeven geen vervelende ervaringen aan gekoppeld te worden – het is immers een fysiek leren of fysiek integreren – en als die vervelende ervaringen wel opkomen, dan weet ik dat ik me in een ervaring vanuit het verleden bevind die ik ergens aan iets fysieks gekoppeld heb wat opnieuw geactiveerd wordt. Hierin stel ik mezelf ten doel hetgeen geactiveerd wordt als ‘vervelende’ ervaring, te vergeven en los te koppelen van de fysieke bezigheid/aanwezigheid/situatie zodat ik mezelf, een ander en de situatie hierin kan zien zoals het is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb frustraties te hebben gebouwd om hetgeen ik in eerste instantie als meerwaarde gekoppeld heb in en als de geest waarin ik mezelf vervolgens belemmerd heb in en als fysieke aanwezigheid.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen en/of neigen deel te nemen in een ervaring van frustratie, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik gefrustreerd reageer op een belemmering die ik zelf in eerste instantie als meerwaarde heb aangenomen. Ik realiseer me dat ik met frustratie niets oplos maar juist vastzet. Ik stel mezelf ten doel te stoppen met mezelf te frustreren en mezelf te vergeven voor hetgeen ik mezelf in belemmerd heb en voor de frustratie die ik hierop als reactie heb opgebouwd in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben belemmerd door gefrustreerd te reageren op een meerwaarde die ik in en als mezelf (in en als de geest) heb opgebouwd en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gefrustreerd te reageren op mezelf in en als de geest, in plaats van mezelf in en als de geest, in en als reactie als ondersteuning te gebruiken om te zien waar(van) ik me heb afgescheiden en vervolgens mezelf hierin te vergeven en zo verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in de reactie/ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb excuses te verzinnen waarom ik die meerwaarde wilde bemachtigen, in plaats van direct te zien in hetgeen ik gedaan heb en van hieruit mezelf te vergeven en corrigeren zonder het ‘goed’ te praten in mezelf en het zo eigenlijk te proberen te ‘verminderen’ in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te proberen om de meerwaarde die ik zelf heb opgebouwd, te verminderen met behulp van excuses.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een excuus om te proberen om een meerwaarde als energetische ervaring in mezelf te verminderen/te proberen het ‘minder erg te maken’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat dit een patroon is dat ik gekopieerd heb tijdens de opvoeding waarin de gedetailleerde zaken werden afgedaan als niet belangrijk en niet van invloed en ook al ervoer ik dat dit niet klopte, ik heb het wel degelijk gekopieerd en er zelf(s) frustratie omheen gebouwd. Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het verzinnen van excuses om iets minder erg te doen lijken en in plaats hiervan mezelf direct te vergeven en van hieruit, corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verwachten en/of hopen dat na een inzicht als realisatie, alles verder vanzelf zal gaan en als dit niet zo is, teleurstelling te ervaren binnenin mezelf en het op te geven.

Als en wanneer ik neig tot deelnemen in een verwachting en/of hoop dat na een inzicht alles vanzelf zal gaan, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat een inzicht hier is om geleefd te worden en te worden toegepast en onderdeel uitmaakt van een groot geheel dat in elkaar haakt. Ik stel mezelf ten doel te stoppen met deelname in verwachting en/of hoop en het inzicht toe te passen in de fysieke realiteit en in te passen in het gehele fysieke leven en door te gaan met het ontwarren van de in elkaar gehaakte geestbewustzijnsstructuren die ik al dan niet fysiek gemanifesteerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verlangen naar een ervaring in een voorprogrammering en hetgeen dat niet voldoet aan deze ervaring, als minder te ervaren en hier vervolgens ook geen plezier in te kunnen hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hetgeen of diegene niet voldoet aan mijn ervaring in en als een voorprogrammering die ik als ‘ultiem’ heb bestempeld – wat zoveel betekent dat ik geen weerstand ervaar en dus volledige acceptatie – ‘de schuld’ te geven van het uitblijven van mijn ervaring van acceptatie en mezelf hierin te ontkrachten doordat ik mijn verantwoordelijkheid om er iets aan te veranderen wegleg in en als ‘de schuld’ bij een ander buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het verlangen naar een voorprogrammering als slecht te ervaren, in plaats van hetgeen ik naar verlang hierin, te herdefiniëren en vervolgens te integreren als een fysieke expressie om te leven met en als hetgeen hier is.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met deelname in een verlangen naar een ervaring in een voorprogrammering als ervaring van volledige acceptatie. Ik stel mezelf ten doel adem voor adem, te omarmen wat hier is in en als mezelf met behulp van de toepassing van zelfvergeving en zo verantwoordelijkheid te nemen voor de ervaring als afscheiding binnenin mezelf, in en als zelfexpressie en vanuit hier te zien hoe dit te corrigeren en leven en uit te drukken als een expressie die het beste is voor al het leven en leven in overweging neemt en dit vervolgens toe te passen in fysieke realiteit en bij te stellen totdat de ervaringen van zowel verlangen als weerstand afnemen en verdwijnen als fysiek bewijs voor mezelf dat ik de afscheiding heb gestopt en vergeven binnenin mezelf oftewel heb opgelost, als oplossing voor het stoppen van hetgeen ik ervaar.

Ik stel mezelf ten doel om vrede te maken met de weerstand die ik ervaar.

(Deze geschreven zelfvergevingen heb ik gedurende de dag aangevuld en afgewisseld met het in klank brengen/uitspreken van zelfvergevingen)

 

Duif1

 ——————————————————————————————————————-

Dag 585 – Time-loop van reactie en de kwetsbaarheid hierin

gate of timeXSpiraling Into Possession

Een punt waar ik maar op blijf reageren is als de partner toestemt in een afspraak, in overeenstemming in mijn beleving en dit vervolgens niet leeft. En hierin speelt het punt als gedachte dat als een ander niet wil, dan wil die niet en dan kan ik hoog en laag springen, dit verandert niets aan de situatie. Een voorbeeld is een plotseling toestaan van zelf om 10 uur te slapen en na dit besproken te hebben, het direct opnieuw te doen. Hierin laadt de geest/mind zich volledig op en is er feitelijk geen woord van gezond verstand meer te bespreken.

Wat die je dan als partner? Me verplaatsen in de schoenen van een ander wat ik heb nagelaten. De ander was nerveus en gespannen voor een nieuwe werkplek. En blijkbaar is slapen de oplossing om met deze spanning om te gaan. Dit heeft echter invloed op het gedrag en op de communicatie waarin ik van alles interpreteer en activeer binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me radeloos en machteloos te ervaren tegenover het gedrag van een partner van onverschilligheid en vergetelheid en het niet leven van afspraken die net gemaakt zijn in overeenstemming, wat blijkbaar geen werkelijke overeenstemming is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het direct op te geven als ik dit verslavingsgedrag de kop op zie steken en direct te reageren in en als mezelf en in woorden naar de ander toe en hierin zelf deel te gaan nemen in verslavingsgedrag in en als de geest, voortkomend uit een ervaring van wanhoop en onmacht in en als de gedachte dat ik hier geen invloed op heb en als een ander niet zelf wil, dan ben ik nergens.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te ervaren en niet in staat om mezelf richting te geven in onverwachte wendingen in gedrag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ‘op moet komen’ voor wat we hebben afgesproken waarin dit is wat ik wil als communicatie met elkaar terwijl ik het liefst gewoon toegeef in alles en opgeef waar ik voor sta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom het zo moeilijk is om gewoon een gemaakte afspraak na te leven en als dit niet lukt, dit te bespreken – het kan zo eenvoudig zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dit ingewikkelde gedoe zo zat te zijn en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het zo zat te zijn om maar begrip te hebben voor alle zelfzuchtige wendingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb steeds weer in een time-loop van reactie te vervallen als reactie op gedrag van een partner en hier doodmoe van te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de pijn die ik ervaar als een ander a zegt en direct erna b doet, niet te willen ervaren en hierin te beslissen om boos te worden in een poging om de ander duidelijk te maken wat er speelt, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik hierin de ander een reden en excuus geef om boos te worden op mijn gedrag in en als reactie en zo, zijn we verder van huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het zo ongelooflijk zwaar te vinden om mezelf in dit proces richting te geven in samenwerking met een ander die niet zelf actief de beslissing heeft genomen om te leven in zelfoprechtheid in de toepassing van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet opgeven hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zo moe te zijn van de hele tijd maar ‘meer’ te maken van een samenleven en vooral van te denken dat ik dit alleen moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb moe te zijn van te denken dat ik een ander voorzichtig moet benaderen omdat ik anders misschien een verkeerde snaar raak en ik denk dat de ander in de weerstand schiet of boos wordt en ‘niets meer wil’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren een verkeerde snaar te raken waardoor een ander zijn kont in de krip gooit en niets meer wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ander niet te vertrouwen in het leven van gemaakte afspraken en niet te weten hoe te leven in zelfvertrouwen als ik niet exact weet of een ander hier hetzelfde in staat – waar moet ik dan op vertrouwen? De ander (= de mind) kan alles saboteren en heeft invloed op mijn hele leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus blijkbaar alles los te moeten laten en bereid te zijn om alles te verliezen en bereid te zijn om pijn te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet bereid te zijn om pijn te ervaren, geactiveerd door mijn reactie op het gedrag van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te verzetten tegen pijn die geactiveerd wordt door mijn reactie op gedrag van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb pijn te ervaren en te activeren als reactie op gedrag van een ander en dit zo gewend te zijn dat ik niet weet hoe ik zonder deze reactie in mezelf kan leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik pijn moet ervaren als reactie op gedrag van een ander en boos moet worden om te laten zien dat ik het hier niet mee eens ben en dat we tot iets anders overeengestemd hadden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen ruimte te hebben om de ander te steunen in een nieuwe situatie en geconsumeerd te worden door mijzelf in reactie op het aanpassingsgedrag van een ander op deze nieuwe situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het aanpassingsgedrag van de ander in een nieuwe situatie te veroordelen, in en als een angst voor de verharding die meen te zien die hierin plaatsvindt en in en als de angst dat deze verharding naar mij gericht wordt, waarvan ik denk dat dit onvermijdelijk is in een samenleving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verwachten dat een verharding naar mij gericht wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik bij mezelf kan blijven en tegelijkertijd kan samenleven als de ander zich niet aan overeengekomen afspraken houdt, aangezien er constant communicatie en afstemming nodig is om het samenleven soepel te laten verlopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet bereid te zijn om pijn en verongelijking te ervaren die wordt veroorzaakt door mijn reactie op gedrag en situaties die niet staan en bestaan in en als een uitgangspunt van wat het beste is voor het leven van alle betrokkenen, terwijl dit is wat we allen, iedere dag ervaren en waar we ons allen, iedere dan tegen verdedigen, vandaar dat het zo’n zooitje is.

Als en wanneer ik mezelf aanwezig zie in een situatie waar een afspraak die net in overeenstemming gemaakt is, niet wordt nageleefd waarin ik pijn ervaar door mijn reactie op gedrag van een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik eerst mijn eigen reactie en/als ervaring van pijn en verongelijking dien te onderzoeken en als ik dit niet doe, ik de situatie vererger en het moeilijker maak voor mezelf en ook voor de ander en de ander tevens een excuus geef om boos op mij te worden op mijn gedrag in reactie op zijn gedrag.

Ik realiseer me dat ik er niet onderuit kom om deze pijn te ervaren in en als mezelf als een pijn die ik heb opgedaan in de kindertijd in de opvoeding in een wereld waarin we leven in ongelijkheid en dus, in een constante ervaring van verongelijking, die vrijwel iedereen zo ergens heeft ervaren in ieders individuele leefomstandigheden.

Ik realiseer me dat ik ervaar dat ik mezelf opgeef en dat ik toestem in het gedrag van een ander als ik niet reageer en hierin laat blijken dat ik het er niet mee eens ben, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het andersom is – de geest draait alles om en dat ik een persoonlijkheid blijf verdedigen in en als reactie.

Ik stel mezelf ten doel om te ademen, me om te draaien en weg te lopen en mezelf te omarmen en vergeven in mijn ervaring van reacties op gedrag van een ander.

Ik stel mezelf ten doel om mijn ervaring van onrechtvaardigheid in en als de geest op te geven, in en als  het behoud van zelf, in en als mijn fysiek.

Ik stel mezelf ten doel om de situatie te bespreken op een rustig moment als ik vrij ben van reactie en de ander tijd en ruimte heeft om te luisteren en om afspraken en overeenstemmingen bij te stellen.

Ik stel mezelf ten doel om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn reactie op het gedrag van een ander, ook al is het gedrag van een ander niet acceptabel voor mij, in en als de wetenschap dat reageren eveneens onacceptabel is en als ik dit doe, pas ik me aan aan mijn reactie op in en als de geest op het gedrag van een ander in plaats van zelf te staan in en als de beslissing om mezelf richting te geven in en als zelfverantwoordelijkheid.

Ik stel mezelf ten doel om te stoppen met deelnamen in de gedachte als ‘hoe dan samen te leven als we geen afspraken kunnen maken en leven?’ en mezelf allereerst te richten op het omarmen en vergeven van mezelf in reactie op gedrag van een ander.

Ik stel mezelf ten doel mijn basis en vertrouwen te vinden en te sterken in mijn zelfafspraak en beslissing om verantwoordelijk te nemen voor mezelf in wie ik ben in gedachten, gevoelens en emoties, opgebouwd als reactie op de wereld buiten mij en binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren en denken geen oplossing te hebben voor deze situatie en niet werkelijk te zien hoe ik zelf de oplossing ben/zal zijn in en als een leven in overeenstemming met en als mezelf als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren geen oplossing te willen zijn en hierin geen verantwoordelijkheid te willen nemen voor en als mezelf en dit te menen te zien in de ander in een onderdompelen in slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb wraak te willen blijven nemen op een ander in en als reactie en een ander hierin met de neus op de feiten te willen drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verkiezen te blijven bestaan in en als de vertoning van wraak, in en als deelname in emotionele reacties en de ander zo boos te maken zodat ten minste duidelijk wordt dat er iets gaande is wat niet klopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat de ander niet in zelf zieten hierom maar een reactie uit te lokken door zelf te reageren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren niet in staat te zijn om iets te bespreken waar ik het niet mee eens ben zonder vertoon van emotie, in en als het geloof dat het dan niet aankomt en/of duidelijk is wat ik bedoel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik emoties nodig heb om iets duidelijk te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik niet gezien of gehoord word als ik geen emoties toon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik gezien en gehoord moet worden en dat niemand mij wil zien en horen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat niemand mij wil zien en horen en hierom maar heel gauw stennis te schoppen als reden en rechtvaardiging waarom iemand mij niet wil horen en zien en zo, mijn eigen gedachte als geloof in realiteit te manifesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb onacceptabel gedrag te vertonen in en als reactie op gedrag van een ander met als rechtvaardiging dat een ander begint.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor dit gedrag en mezelf te verstoppen hierin en dit te ervaren in mijn onderbuik, links en rechts onder ter hoogte van de eierstokken in de lobben van de dikke darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen hoe de eierstokken hiermee te maken hebben terwijl de osteopaat steeds wijst op de relatie met de eierstokken en ik de pijn ook ervaar ter hoogte van deze locatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in relatie tot het wel of niet hebben van seks te reageren en dit nogal ridicuul te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb afspraken te willen maken en leven zodat we seks kunnen hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus nog steeds in en als een uitgangspunt van seks te leven binnen de relatie en niet goed te weten hoe dit niet te doen aangezien we een partnerrelatie in deze hoedanigheid feitelijk beginnen om fysiek intiem te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen dat ik een relatie begin om uiteindelijk seks te kunnen hebben/fysiek intiem te kunnen zijn terwijl ik ook weet dat dit me/ons ondersteunt om onszelf in en als ons fysiek geboren te laten worden aangezien alles met energie gerelateerd aan seks en/of geld verbonden is en dat het wandelen van de fysieke intimiteit onszelf kan ondersteunen in het bevrijden van deze energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het als zeer onprettig te ervaren om voor seks afhankelijk te zijn van een ander waarvan ik niet weet wat die wel of niet wil toepassen en hierin in polariteiten te bewegen in ervaringen van ‘naar seks in samenzijn verlangen’ naar ‘laat maar ik doe het zelf wel’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken te zien dat de ander eigenlijk geen interesse heeft in seks met mij en het meer voor mij doet, waarvan ik wel weet dat dit niet persoonlijk is maar waarvan ik niet weet of een ander hierin door wil zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat een ander niet wil/zijn afspraken niet nakomt en/of dat ik zo reageer in mezelf waardoor ik niet wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te reageren in mezelf op gedrag van een ander waardoor ik geen seks wil hebben op een bepaald moment en/of waardoor een ander geen seks wil hebben op een bepaald moment en zo, de boel te saboteren zodat ik de eventuele angst dat een ander eigenlijk vanuit zichzelf niet wil/zich hiertoe niet wil zetten, niet onder ogen hoef te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me kwetsbaar te voelen in een verlangen naar een fysiek intiem samenzijn en seksuele expressie en bang te zijn hierop te worden afgerekend/hierin belachelijk te worden gemaakt.

Er komt een herinnering op van een keer dat ik mijn ouders samen zag in een seksueel samenzijn en mijn reactie hierop als jong meisje:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me buitengesloten te voelen als ik mijn ouders zie in een seksueel samenzijn in hun eigen slaapkamer waar ik altijd de was in de wasmand doe. Mijn moeder zegt nog dat ik altijd mag binnenkomen, maar voor mij sluit de deur hier en ik vlucht zo snel mogelijk het huis uit naar een vriendinnetje, ik sla dicht en weet eigenlijk niet waarom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dicht te slaan als ik mijn ouders zie in een seksueel samenzijn in hun eigen slaapkamer zonder precies te weten wat er gebeurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te keren van mijn ouders en al mijn vertrouwen kwijt te zijn in hen, zonder te begrijpen waarom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het belachelijk te vinden dat mijn ouders samen seks hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te beslissen om niet meer te delen met hen wat er in me speelt, in en als een geloof dat ik niet meer onvoorwaardelijk bij hen terecht kan, dat er altijd kans kan zijn dat ik ze weer zo tref.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb als kind een onvoorwaardelijke aandacht van mijn ouders op te eisen die niet reëel is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als dezelfde ervaring, aandacht van mijn partner te eisen en een onvoorwaardelijk fysiek intiem samenzijn te eisen in en als de gedachte als aanname als uitgangspunt dat dit hoort binnen een relatie en dus dat hij en ik hieraan moeten voldoen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus van een ander en/als mezelf te eisen om aan mijn wensen te voldoen en als dit gebeurt, me af te keren en te stoppen met delen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb van een ander te eisen dat die me vervult binnen een relatie en als die dit niet doet, geen zin of doel te zien in een relatie, behalve dat de ander ook het proces wandelt van het nemen van verantwoordelijkheid voor en als zelf en als dit niet zo is, paniek te ervaren aangezien er dan en geen seksuele vervulling en geen zelfoprecht delen mogelijk is en ik me dan afvraag/ervaar in en als de geest, wat ik doe in deze situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om vast te komen te zitten in een uitzichtloze situatie, in plaats van te zien, realiseren en begrijpen dat ik uitzie naar buiten toe, in plaats van binnenin mezelf te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te wachten op een ander en op het zicht van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf uit te putten in reactie op het gedrag van een ander wat ik interpreteer als niet nakomen van een afspraak, waarin ik er vanuit ga dat hij dan de afspraak tot een fysiek intiem samenzijn ook niet zal nakomen en/of dat ik dit niet kan/wil doordat ik nog in reactie verkeer, waarin ik in deze fysieke toestand in en als reactie mezelf zo uitgeput ervaar dat ik geen zin/wil heb om me nog in te zetten voor een fysiek, seksueel samenzijn en zo voorkom dat ik eventueel teleurgesteld word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als het voorkomen van een ervaring van teleurstelling, mezelf in allerlei bochten te wringen en fysiek uit te putten in en als deelname in reactie op het aanpassingsgedrag van een ander in een voor hem nieuwe, spannende situatie en zo alleen mezelf en niet de ander en het geheel in overweging te nemen en niet te vertrouwen op een opnieuw bespreken en bijstellen van de mogelijkheden aangezien ik net al mijn vertrouwen heb zien verdwijnen in mijn reactie op het niet nakomen van een overeengestemde afspraak ten aanzien van het aantal uur slapen.

Ik realiseer me dat we in een partnerrelatie dit meest kwetsbare punt in onszelf wandelen waarin we zoveel invloed op elkaars leven hebben zonder dat we geleerd hebben om betrouwbare wezens te zijn.

Ik realiseer me dat ik door te reageren op een ander, de ander weghoudt en afschrik doordat ik mezelf laat zien als een onbetrouwbaar wezen die onverwacht uit de hoek kan komen en dat ik tevens mezelf ervan weerhoudt om in en als mezelf aanwezig te zijn in zelfvertrouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ander als mezelf in zijn/mijn kwetsbaarheid als onvermogen als aanpassingsmechanismen te veroordelen, in plaats van begrip te tonen en te vergeven en van hieruit verder te zien.

Ik realiseer me dat ik mezelf kwets en/als de ander als ik reageer en mezelf hierin kwetsbaar maak en vervolgens een ander tot kwetsbaarheid aanzet in en als het uitlokken van reactie als reactie op mijn reactie en zo iets ‘ter verdediging’ heb als er op mijn reactie gewezen wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf en een ander te kwetsen en zo kwetsbaar te maken, tot kwetsbaarheid uit te lokken en mezelf uit te laten lokken tot kwetsbaarheid in en als deelname in reactie in gedachten, gevoelens en emoties op gedrag van een ander en/of mezelf in aanpassingsgedrag in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te omarmen, vergeven in de kwetsbaarheid die ik ervaar binnen de situatie van en gerelateerd aan seks, waar in een fysiek intiem samenzijn binnen een leven in een huis, de kwetsbaarheid zich toont en de ongelijkheden aan de oppervlakte komen.

Ik stel mezelf ten doel me meer gewaar te zijn van wat ik aanricht naar een ander toe en binnenin mezelf en hoe ik mezelf en/als een ander kwets en kwetsbaar maak als ik reageer in emotie, als realisatie ter ondersteuning van mezelf om mezelf te stoppen, om te draaien, weg te lopen, omarmen en vergeven op het moment dat ik in een emotionele reactie schiet/wil schieten en dus wil gaan schieten.

Ik stel mezelf ten doel mezelf eraan te herinneren om mezelf te stoppen, te ademen, me om te draaien, weg te lopen, omarmen en vergeven alvorens ik de emotionele reactie uit in woorden en/of daden binnen het korte moment van keuze dat altijd aanwezig is alvorens ik mijn reactie uit.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met mezelf en/als de ander te kwetsen en/of uit te lokken tot een kwetsen en zo te stoppen met het kwetsbaar maken van mezelf en/als de ander.

Ik stel mezelf ten doel mezelf en/als de ander te sterken in en als zelfvertrouwen, adem voor adem, dag voor dag.

Aan het einde van de dag komt de partner thuis van de eerste dag op een nieuwe werkplek en ik draai me om en kijk naar zijn gezicht, ik heb geen idee of hij boos is om wat de avond ervoor is voorgevallen. Hij lacht en ik vraag naar de werkdag, welke leuk was en goed is verlopen. Ik bespreek wat zaken die geregeld moeten worden ten aanzien van de woonsituatie, waarin ik heb besloten het proces spoedig voort te zetten en niet uit te stellen. We zetten het eten klaar en langzaam aan bespreken we de situatie, stellen de afspraken bij, komen overeen de fysieke intimiteit vandaag voorbij te laten gaan aangezien we beiden nog wat tijd nodig hebben na het conflict en bespreken de voortzetting van het fysiek intieme samenzijn. Ook deelt hij wat meer over hoe hij af en toe langer slaapt en ik vraag hem om meer vooraf te delen en te proberen in overweging te nemen wat onduidelijkheid voor invloed kan hebben op mij/een ander.

Zo is hier dus zichtbaar wat zich allemaal afspeelt in en als mijn geest, wat ik allemaal heb opgebouwd in aannames en gedachten en waar ik druk mee ben binnenin mezelf na het reageren op gedrag van een ander terwijl dit feitelijk niet nodig is als ik meer en meer sta in en als zelfvertrouwen en niet toegeef aan het verdwijnen in reacties, binnen een situatie die ik voorbereid en weloverwogen ben ingestapt.

Voor mijzelf wordt hierin zichtbaar hoe ik zelf mijn eigen ervaring van kwetsbaarheid en kwetsing creëer en manifesteer.

gate-of-tiem-openedDesteni I Processto stop time-looping

Hangout: Avoiding Conflict

————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 564 – Nooit en altijd als nachtmerrie

nachtmerrie

Wat ik als een nachtmerrie ervaar, is als een man als partner in huis aanwezig is en (het lijkt of hij) niet bereid is tot enige verandering of communicatie. Hierbij benoem ik dat dit in het algemeen niet het geval is in mijn huidige situatie, echter er zijn momenten tot een periode van een aantal uren waarin dit wel zo is/lijkt en op zo’n moment, komt een ervaring van opgeven naar boven. Het zijn natuurlijk mijn eigen ervaringen als reactie op het gedrag van een ander die ik als nachtmerrie ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het als een nachtmerrie te ervaren om met een man als partner in huis te leven die – in mijn ogen op een bepaald moment – niet bereid is tot enige verandering of communicatie en zich hiervoor volledig afsluit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat iemand zichzelf wel moet gaan zien als het punt in de fysieke werkelijkheid plaatsvindt en tegelijkertijd angst te ervaren dat iemand consequent het hoofd in het zand blijft stoppen, in plaats van ieder moment in de fysieke werkelijkheid te gebruiken als mogelijkheid om mezelf te zien en ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te ervaren in en als de gedachte dat als iemand even het hoofd in het zand stopt, diegene dit ‘altijd zal blijven doen’ en op deze gedachte van ‘altijd’ en de ervaring van uitzichtloosheid hierin, komt er een ervaring van paniek op.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb paniek te ervaren bij de gedachte dat er nooit iets zal veranderen in en als een toekomstprojectie als ‘wat als….’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een moment van weerstand – dus angst om zelf onder ogen te zien – te interpreteren als een weerstand voor altijd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf te vertrouwen in het vinden van oplossingen voor momenten van weerstand maar me afhankelijk te maken van mijn eigen interpretatie van hoe ik in en als mijn programmering, een moment van weerstand ervaren en geleefd heb in en als een continu toestaan van de weerstand in een ander als mezelf/in mezelf als een ander waarin ik me niet werkelijk heb ingezet tot verandering van en als zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat omdat een punt naar voren komt, dit altijd zo zal zijn in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat als er een punt naar voren komt, dit een mogelijkheid inhoudt om mezelf en van hieruit, de situatie te vergeven, corrigeren en uiteindelijk veranderen in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus met name het ‘altijd’ als nachtmerrie te ervaren en woorden als ‘nooit’ en ‘altijd’ te gaan gebruiken om iets aan te duiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen nachtmerrie te verwoorden en zo te manifesteren/in stand te houden in en als de fysieke werkelijkheid.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in en als de gedachten als ‘wat als dit altijd zo blijft/nooit gaat veranderen’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik deelneem in een toekomstprojectie, gebaseerd op een herinnering in en als mezelf als een ‘niet willen veranderen’ wat ik jarenlang heb toegestaan in mezelf en/als de ander en dus waarin ik geen zelfvertrouwen heb opgebouwd in en als een vermogen van en als mezelf tot verandering.

Ik stel mezelf ten doel dag voor dag mezelf te ondersteunen in het telkens opnieuw onderzoeken en leven van een oplossing (die er bijvoorbeeld ten eerste uit kan bestaan dat ik mezelf en/als de ander vergeef alvorens naar verandering te streven) en zo vertrouwen in en als mezelf op te bouwen.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in en als een ervaring van opgeven, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me emotioneel verbonden heb met een ander als partner en dat ik opgeef zodra ik interpreteer als dat een ander opgeeft in en als het geloof dat we verloren zijn, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het illusies zijn in en als de geest die ik als verlies ervaar echter die ik in en als een ervaring van opgeven, tot werkelijkheid maak als ik niet doorzet maar opgeef om door te zetten in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen interpretatie als dat een ander opgeeft te geloven in plaats van in en als mezelf te onderzoeken hoe ik in en als de geest, bij voorbaat heb opgegeven/leef alsof ik geen kans maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen voor het ‘in disbalans’ brengen van mijn financiële stabiliteit door een partner toe te laten in mijn leven, in en als een geloof dat ik iets doe ‘wat niet mag’ waarin ik ‘tegen de regels inga van het systeem’ in en als mijn eigen geestbewustzijnssysteem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb soms helemaal toedeledokie te worden van de programmering als veiligheid die ik iedere dag tegenkom en onderzoek om los te laten als mijn partner me dingen vraagt die niet voorkomen in mijn programmering en/of voorkomen in mijn programmering als iets om te veroordelen en niet in deel te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat ik dan waarschijnlijk bij hem hetzelfde aanspreek en dat hierin ‘natuurlijk’ weerstanden opkomen.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in en als een veroordeling van mezelf als het in disbalans brengen van mijn financiële stabiliteit, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik het punt wandel als waar ik een tijd geleden gestopt ben en dat ik het nu instap om op te lossen binnenin mezelf.

Ik realiseer me dat ik tevens het algemene ‘geldpunt’ wandel waarin we allemaal zeer reactief aanwezig zijn wat invloed heeft op ons gehele wezen, van ieder mens.

Ik realiseer me dat ik een punt wandel die tot voorbij mijn programmering gaat/kan leiden en dit dus ervaar als ‘disbalans’ van de balans binnen mijn program.

Ik stel mezelf ten doel mijn ‘grenzen’ dag voor dag. adem voor adem ‘open te stellen’, in te zien, te onderzoeken en zelf te vergeven en verder te wandelen op een vraag van mijn partner in en als gezond verstand en inzicht en mezelf zo te bevrijden van de voorprogrammering in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vertrouwen in mijn inzicht en richting geven in mijn financiële situatie en hier mijn programmering als hoe ik geleerd en toegepast heb om hiervoor te zorgen, als ‘skill’ te gebruiken en mijn reacties ten aanzien van de onzekerheid hierin, zelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren over mijn financiële situatie nu een ander in mijn leven hierop invloed heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik geen volledige invloed heb op mijn financiële situatie in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik nog steeds invloed heb maar dat ik minder te besteden heb door alles te delen.

Ik stel mezelf ten doel de angst als weerstand als oordeel over mijn financiële situatie met een partner in mijn leven, stap voor stap te onderzoeken en zelfvergeven en hierbij te zien naar en in de zelfoordelen over het bevinden van mezelf in deze situatie en te zien hoe ik feitelijk constant verkeer in een angst in en als een toekomstprojectie voor het hebben van onvoldoende geld om mezelf ‘in leven te houden’ dus voor mijn ‘levensonderhoud’ als de nachtmerrie waarin we op dit moment bestaan in en als deze wereld.

Fear of Change – Fears & Phobias

Full fear of change fears phobias

—————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/