Dag 513 – Waarom lopen we weg voor de dood?

RoodborstjeEen aantal weken geleden is Roy de cavia dood gegaan en ik was erbij. Ik zag aan zijn fysiek en gedrag in de week ervoor dat hij richting sterven ging, echter hoelang dit dan duurt is onbekend tot op het moment dat het werkelijk gebeurt. Wat me het meest is opgevallen, of eigenlijk niet is opgevallen, is dat het een fysiek natuurlijk proces is en als ik er fysiek bij aanwezig ben is er niets ‘engs’ of ‘ongewoons’ aan. Het kan natuurlijk zo zijn dat het fysieke stervingsproces zo pijnlijk is dat het niet leuk is om te zien. Echter dan nog is het een beslissing van mijzelf om aanwezig te blijven en te zien hoe en waar ik kan ondersteunen of om in emotionele ervaringen van ‘ach en wee’ te verdwijnen waarin het andere wezentje ondertussen helemaal niets aan mij heeft!

Roy kon het prima zelf. Uiteindelijk is zijn ademhaling gestopt, het leek erop of hij stikte want zijn lijfje trok een paar keer samen en toen dat gebeurde wist ik niet precies wat het was dus ik bleef bij hem en aaide hem, keek of er iets in zijn mond of keel zat (wat niet zo was). Binnen een paar samentrekkingen was hij gestorven door gebrek aan lucht.

Het punt wat ik hierin naar voren wil brengen is hoe we in onze samenleving de dood van ons af hebben geschoven en er iets van gemaakt hebben wat we ‘beter maar niet onder ogen kunnen zien’. Kinderen worden vaak weggehouden als grootouders overlijden – dat op zich geeft al aan dat we kinderen niet onderwijzen in de fysieke processen en juist door het weghouden, wordt er geheimzinnigheid, onduidelijkheid en angst gecreëerd.

Ook is het mogelijk dat er een ‘groot gebeuren’ van gemaakt wordt met veel halelujah alsof het een zegen is om te sterven en ‘verlost’ te zijn van de fysieke werkelijkheid. Ook dit is feitelijk op angst gebaseerd; angst om onszelf onder ogen te zien gedurende het leven in hoe we bestaan in en als de geest en het fysieke leven negeren en misbruiken, inclusief ons eigen fysieke lichaam.

full_heart-attack-death-research-part-1Heart Attack

Iedereen gaat dood. En iedereen zal zichzelf onder ogen zien als we net gestorven zijn. Ook dit is iets waarin we niet zijn en worden onderwezen. Want als we ons hiervan werkelijk gewaar zouden zijn, zouden we het dan ons hele leven uitstellen om onszelf onder ogen te zien en hierin te ontdekken dat we niet leven zoals het beste is voor alles en iedereen? Dat we onze medebewoners (plant, dier, mens) niet gegeven hebben zoals we zouden willen ontvangen? Dat we niet alles onderzocht hebben en behouden hebben wat het beste is voor al het leven? En dus dat we onszelf als leven behoorlijk ‘tekort’ hebben gedaan en kansen gemist hebben om ons volledige potentieel te leven? We kunnen alleen in ons volledig potentieel (be)staan als we alles en iedereen in overweging nemen. Dat is niet eenvoudig, met name omdat we het niet leren vanaf dag 1 dat we ademhalen hier op aarde. Als een ieder vanaf dag 1 onderwezen zou worden vanuit het principe als ‘wat het beste is voor al het leven’ zou het niet ‘moeilijk’ zijn, dan zou het iets zijn wat we doen, wat we leven, wat zo is en waartoe we in staat zijn, omdat we het geleerd hebben en dit als voorbeeld hebben iedere dag opnieuw.

Er is dus een volledig educatieprogramma nodig om ons te onderwijzen in hoe wij als mens bestaan, hoe ons fysiek in elkaar zit, het fysieke leven als geheel, waarom een mens anders is dan een dier, wat we van elkaar kunnen leren, waar we voor elkaar dienen te zorgen, waar we ondersteuning nodig hebben en wat we zelf kunnen. Dit educatieproces kan alleen worden ingezet door de mens. De mens heeft hiertoe de mogelijkheden en heeft hierin de grootste verantwoordelijkheid. Iets wat we nu als mens volledig misbruiken door verantwoordelijkheid te verruilen voor macht en manipulatie. De meesten van ons begrijpen echter niet waarom we dit doen, hoe het komt dat we dit blijven doen en hoe we dit kunnen veranderen in onszelf en in de wereld.

Hierin is educatie nodig. Begin vandaag nog, onderwijs jezelf!

Individueel:

Desteni-I-Process-Lite (gratis online en ook in het Nederlands)

Politiek:

Leefbaar Inkomen Gegarandeerd

LIG

———————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

Advertenties

Dag 495 – Onderdrukking van emoties

verdrietig-24058Na het overlijden van Witneus het konijn afgelopen maandag bemerkte ik in mezelf dat ik gerelateerde emoties niet kon ‘releasen’. En dan weet ik, dit neemt wat tijd in en in de loop der dagen krijgt dit de ruimte om op te komen en dan kan ik mezelf hierin ondersteunen en het loslaten. Er stond ook echter een week voor de deur met dagen op werk met steeds een nieuwe mensen erbij, wat maakt dat mijn aandacht meer naar buiten gericht zal zijn en ik mezelf minder ruimte geef om de emoties/het verdriet los te laten.

Op woensdagavond had ik een sporttraining – een groepsles met lichte kracht- en conditietraining. In het begin van de les werd er rustige muziek gedraaid en ik voelde het verdriet opkomen. Verdriet om het feit dat Witneus er niet meer is, de intimiteit en afstemming die we hebben opgebouwd door de jaren heen, dit zullen we niet meer delen. Hierin heb ik het nodig om even te huilen en zo dit verdriet loslaten, er uiting aan geven voor mezelf en dan wordt het rustig. Echter, ik stond in de groepsles. En ik wilde niet zomaar gaan huilen in de groepsles. Ik durfde ook niet weg te lopen naar het toilet – we waren net begonnen en ik was bang dat als ik terug zou komen ‘iedereen zou zien dat ik gehuild had’. Dus ik ademde en ademde en slikte eigenlijk mijn tranen in en na een minuut of 10 nam het af.

De volgende morgen werd ik nog steeds met hoofdpijn wakker; deze was aanwezig sinds terugkomst van de dierenarts maandag en het was de afgelopen drie dagen alsof ik uit een coma ontwaakte, ik kon nauwelijks mijn ogen open krijgen. Niet dat ik zo heel veel meer sliep, het was meer dat als ik wakker werd, het was alsof ik van heel ver weg kwam en de hoofdpijn was direct aanwezig. Deze kwam vanuit mijn schouder en borstgebied links welke weer relateerd is aan de hoek in de darm linksboven en ik wist dat het met de emoties te maken had waar ik geen uiting aan had kunnen geven tot zover. Er ontstond tevens grote druk op mijn dikke darm en alhoewel er normaal aandrang was in de ochtend, was er bij de ontlasting een evenzo grote ‘tegendruk’ waardoor de ontlasting moeizaam en zeer beperkt vrij kwam. Wat weer de zwaarte, druk en hoofdpijn vergroot en tevens de ‘emotionele lading’ in mijn lichaam door innerlijke reacties op de moeizame ontlasting en fysieke gevolgen ervan.

Donderdagochtend kon ik er eindelijk bij – ik had de middag-avonddienst in de winkel en dus wat tijd in de ochtend. De ontlasting stopte wederom in de ochtend en hierna zette ik mezelf ertoe om in het aangedane gebied aanwezig zijn. Ik was in staat om bij het verdriet te komen en dit te uiten voor en met mezelf. Ik ervoer dat ik de avond ervoor in de sportles mezelf onderdrukt had en ik was hierover niet happy met mezelf. Er kwam uiteindelijk een hele diepe ‘oersnik’ van binnenuit en de hoofdpijn nam direct af en verdween. Door de dag heen ervoer ik mezelf nog emotioneel, mede omdat de druk op mijn darmen nog aanwezig was en ik moest wachten op de volgende morgen volgens het ritme van de darmen om mezelf fysiek te kunnen ontlasten. Die avond thuis na werk bemerkte ik ook de tegendruk in mijn darm afnemen en de volgende morgen kon de ontlasting komen.

Het punt waar ik in het volgende blog zelfverantwoordelijkheid voor wil nemen is het moment in de sportles waarin ik mezelf niet heb toegestaan om de emoties te uiten door bijvoorbeeld even de les uit te lopen en zo de druk van mijn fysiek af te halen in plaats van dit in stand te houden en de ontlasting uit te stellen, welke ook fysiek dan zo plaatsvindt. Hier zijn nog een aantal zelfvergevingen nodig op allerlei aannames in mezelf hieraan gerelateerd, waarna ik mezelf kan corrigeren.

Voor het werken met emoties is de serie van de Atlanteans in de Eqafe-store een aanrader. Hierin wordt stap voor stap besproken hoe een specifieke emotie is opgebouwd zodat er (zelf)begrip kan komen en hoe we hierin onszelf kunnen ondersteunen in het vrijmaken ervan.

verdrietig-24058Sadness

————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 493 – Witneus

Witneus

Januari 2007 – Juni 2014

Voor mij de allerliefste vriendin en ondersteuning van de afgelopen 7,5 jaar en zulk leuk gezelschap en fijne aanwezigheid in en om het huis.

Vanmorgen heb ik haar in overeenstemming met de dierenarts in laten slapen.

De dierenarts heeft voorgesteld na afloop sectie te verrichten en dat vond ik een goed idee.

Details over wat er precies aan de hand was volgen.

Het gehele proces is naar tevredenheid verlopen – er komt een behoorlijke vermoeidheid op wat bij het proces van overlijden schijnt te horen heb ik van Sunette begrepen en zo ervaar ik nu zelf.

PENTAX Image2007 – 2008 eventjes alleen, nog niet zolang uit de dierenwinkel – Witneus kwam als jong konijntje uit de dierenwinkel

PENTAX ImageMet Casper bij het oude huis 2007 – 2008 – Casper kwam er ietsje later bij uit de konijnenopvang; hij was al een paar jaartjes oud naar schatting.

PENTAX ImageZe hebben kleurtjes uitgewisseld

PENTAX ImageDikke vriendjes vanaf het begin; ik had Witneus naar de opvang gebracht voor een paar nachtjes om ze daar te koppelen. Dat ging direct goed en zo konden ze samen terug.

PENTAX ImageMet Casper in de sneeuw bij het oude huis

PENTAX ImageMet Casper in de sneeuw bij het nieuwe huis

PENTAX ImageJuni 2014 weer een tijdje alleen – Nog steeds een beauty

Dag lieve Witneus, dag allerliefste vriendin, dag zachtaardig wezen, bedankt voor je constante aanwezigheid en je levend voorbeeld! Roy de cavia heeft je plekje in het hooi al ingenomen ;-).

———————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 349 – Zelfvergevingen op innerlijke reacties op het overlijden van Bernard

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren bij het lezen van de ervaringen met Bernard van de mensen die op de farm geweest zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gehoopt te hebben dat Bernard door de Portal zou komen en een ervaring van verdriet en verlies te hebben als dit niet zo blijkt te zijn en hierin gelimiteerd naar leven en dood te zijn en zien, niet wetende dat hij kon beslissen om niet als individueel in de dimensies te bestaan,

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Bernard als de enige mens te zien die ik werkelijk vertrouwde, en nu hij er niet meer is in fysieke aanwezigheid, ik verdriet ervaar en denk dat er niemand meer is wie ik 100% vertrouw (terwijl ik pas zag dat hij ergens tegen iemand gezegd heeft dat het niet alleen nodig is maar iets wat moet gebeuren, een ander volledig vertrouwen (ik ben het woord in het engels vergeten).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf niet 100% te vertrouwen en hiervoor Bernard denk nodig te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me als gezien te ervaren door Bernard, wetende dat dat ook zo is, en nu angst te ervaren dat ik niet meer gezien wordt, waarin de angst zit verborgen dat ik mezelf niet volledig zie en dus delen ‘mis’ en mezelf hierin mis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Bernard nodig denken te hebben om mezelf te zien en neer te zetten in en als potentie als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me onveilig te voelen nu Bernard er niet meer is, en angst te ervaren dat anderen bijvoorbeeld op de farm onveilig zijn voor eventuele haters, in plaats van in te zien dat Bernard staande als Leven vaak het punt was waarop mensen aanvielen doordat ze getriggerd werden in hun reacties door hem als leven, en dat de farm niet minder veilig is als toen hij hier woonde, en dat ik, als ik me onveilig voel, zelf niet sta als Leven in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren bij de voorstelling hoe het moet zijn voor de mensen die fysiek dagelijks naast hem geleefd hebben, waarin ik zie dat ik een voorstelling als gedachte maak welke me verdrietig maakt als voorstelling van iets welke mij verdrietig zou maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf verdriet te ervaren bij het verlies van iemand met wie ik als fysieke naaste samenleef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het concept dood als definitief onder ogen te zien en hierin geraakt te zijn, waarin ik zie dat ik hecht aan het individueel en fysiek bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb leven te controleren met angst voor het onbekende als de dood, in plaats van in te zien dat ik mezelf hierin in de dood, in en als de geest in polariteit en controle, gevangen houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de volle inzet ‘to risk it all’ van Bernard te missen en hierin de volle inzet van mezelf ‘to risk it all’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de werkelijke zorgzaamheid te missen van Bernard en het vertrouwen dat hij altijd werkelijk zorgzaam is en door hierop te vertrouwen, kon ik door de punten heen wandelen die hij benoemt, in plaats van in te zien dat ik hiermee mijn werkelijke zorgzaamheid en vertrouwen en hierin dus zelfverantwoordelijkheid, verplaats naar Bernard.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat een ontbreken van werkelijke zorgzaamheid van een ander, mij pijn kan doen, in plaats van in te zien dat alleen mijn reacties hierop, mijzelf pijn doen waarin ik in en als reactie niet werkelijk zorgzaam ben voor mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren niet in staat te zijn om een ander te ondersteunen en hier eventueel te benoemen waar geen werkelijke zorgzaamheid plaats vindt, voortkomend door zelftwijfel of ik het wel echt zie, waarin ik zelf dus niet werkelijk zorgzaam ben voor mezelf en/als de ander door te willen ondersteunen terwijl ik nog in zelftwijfel verkeer, en ik dus eerst mezelf dien te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb schaamte te ervaren voor mijn reacties waardoor ik me inhoud, terughoud door en in een ervaring van schaamte.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me terug te houden door een ervaring van schaamte.

Realisaties:

Ik realiseer me dat door het overlijden van Bernard, er al(l)een principes van Leven blijven bestaan om mee te werken, en dat ieder van ons hierin op staat en dit deelt en anderen steunt zoals wij ondersteund zijn door Bernard en iedereen op de farm, en dat hetgeen wat ik aan Bernard had gekoppeld hierin en waarin ik nu verdriet en verlies ervaar, voortkomt uit hechtingen in de geest als waar ik zelf nog niet in op ben gestaan, waar ik mee kan werken.

Ik realiseer me dat alle angst in mezelf steeds terug te brengen is naar een ervaring van ‘ik weet het niet’ en dat ik het zo prettig vond om een back-up te hebben van iemand die het wel weet, waarin ik me realiseer dat ‘ik weet het niet’ een excuus is om geen zelfverantwoordelijkheid te nemen, welke ik heb overgenomen in de erfelijke lijn.

Ik realiseer me dat de groep een back-up is en alle informatie die gedeeld is en nog gedeeld wordt en ik dus hetgeen ik niet weet, kan vragen.

Ik realiseer me dat ik met name in angst verkeer voor een niet zeker weten en het hierin laten liggen van punten. Ik realiseer me dat de angst hierin aangeeft dat ik oordeel en dus is er verder zelfonderzoek en zelfvergeving nodig van dit oordeel als polariteit in mezelf, welke worden aangereikt door de reacties in mijzelf.

ik realiseer me dat de oordelen me opdelen in zelftwijfel in polariteit in de geest en me ervan weerhouden om mezelf vol in te zetten.

Ik zet mezelf in om de innerlijke reacties in mij te onderzoeken en zelfvergeven en zo helder te worden in mezelf, waarin en waardoor ik adem voor adem, meer en meer op mezelf kan vertrouwen, en waarin ik zie dat het mijn eigen wantrouwen en angst – dus oordeel als controle – is waarop ik reageer, en als ik deze stop in mezelf, kan ik ieder woord van een ander door me heen laten gaan in vertrouwen op mezelf in plaats van op de ander. Reactie is geen leven en dus niet zorgzaam, reactie is de geest welke het fysiek gebruikt om zich te voeden en om te zetten tot energie, en welke dus niet te vertrouwen is.

Ik stel mezelf ten doel om ‘Bernard’ door ‘Leven’ te vervangen en als Leven te zien, en hierin mezelf teven te geven door de vragen aan mezelf als leven te stellen.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met proberen te begrijpen hoe Bernard niet als individueel leven bestaat, maar staat als het Principe van Leven in alles en iedereen aanwezig, en dit gegeven en de woorden die dit omschrijven door me heen te laten gaan, aangezien ik wel zie wat het inhoudt en dat het door de tijd heen duidelijker wordt in de toepassing van de principes van leven, maar dat de geest het wil bevatten en dus controleren, wat niet gaat.

Full the secret history of the universe does separation in fact exist part 5

Free interview! klik op de afbeelding

—————————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 348 – Bernard Poolman

[602241_10151555849528638_781079000_n%255B8%255D.jpg]

Zondag 11 augustus 2013 is Bernard Poolman overleden. Zijn hart stopte met kloppen.

Zie blogpost on Creation’s Journey to Life.

Zie blogpost ’n Intellectueel’s Reis naar het Niets

Ik weet niet goed waar te beginnen dus ik omschrijf hetgeen ik doorwandel sinds het bericht zondagmiddag dat Bernard overleden is.

Toen ik het bericht las op de email, begreep ik eerst dat zijn hart met kloppen was gestopt en verwachtte ik dat het bericht verder zou gaan met de boodschap dat hij in het ziekenhuis lag en weer gereanimeerd was of iets dergelijks.

Dit is niet zo, Bernard is werkelijk overleden.

Verdriet is het eerste wat in me omhoog komt, samen met ongeloof en onbegrip en een ‘wat moeten we nou?!

Vrij snel hierna werd me heel helder wat me te doen staat: het voortzetten van de werkzaamheden die ik doe, de groep die het werk zal voortzetten. Het was alsof ik een soort checklist maakte in mezelf om te zien of ik in staat zou zijn om voort te zetten wat ik gestart was binnen Desteni, zonder de fysieke aanwezigheid van Bernard.

Dat ben ik. Ik heb Larry en Sylvie gebeld en hen gevraagd de email te openen. Ik wilde het met hen delen, ik wilde dit niet alleen verwerken en ik kon het nauwelijks geloven. Na de telefoongesprekken heb ik opnieuw de email gechecked of ik het echt wel goed gelezen heb, of ik niet een verkeerde boodschap had doorgegeven. Ik was de uren erna nog steeds vrij helder.

We hebben chat gehad om 20.00 met de hele groep. Hierin bleek dat Bernard niet door de Portal zal komen:

Bernard will not be coming through the Portal. You must understand that Bernard was an individual standing within and as all of existence in his Physical Body; now that he is no more in his physical body, he as what he stood as, as life, as here, as all, as one, as equal still remains within existence; but he is no more an individual being/person………….. So, we cannot talk with him personally as a him personally did only exist for the time-being on earth as to what was necessary to be done. Therefore, we as individuals still here have to stand and walk this Physical Process. The dimensional process is/has been done and walked  we have to take it from here into/as the Physical and we have everything we need.

En toen kwam het werkelijke verdriet omhoog. Hij is er echt niet meer als zodanig als ‘Bernard’, ook niet als individueel wezen in de dimensies.

De groep staat direct op in de verantwoordelijkheid om de werkzaamheden voort te zetten totdat het gedaan is. Er zijn vragen maar er komt nog een interview van Sunette, dus het is ook een beetje wachten op wat hierin gezegd wordt want wellicht zal dit veel vragen beantwoorden.

In de uren die volgen wordt alles heel snel helder aangaande de punten die ik nog niet heb opgepakt in mezelf. Afgewisseld met vlagen van verdriet van een ervaring van gemis en ervaring van angst ‘dat we het niet redden zonder hem’. Alle punten leiden tot ongeveer dezelfde conclusie, dat ik uiteindelijk nog steeds op hem vertrouwde, dat ik niet werkelijk gewaar ben wat leven is, dat ik niet begrijp hoe hij kan beslissen niet als individueel wezen voort te bestaan maar overal, in alles wat leeft aanwezig is. Bovenal mis ik zijn punt van absolute zekerheid – absolute certainty. Dit is wat ik zo gemist heb gedurende mijn leven, en wat ik op de farm ervaren heb, gezien heb, als steun heb ontvangen van hem. Dit is het punt wat ik in mijzelf onvoldoende tot stand heb gebracht, welke overspoeld is door eeuwige zelftwijfel door mijn participatie in de geest.

Ik merk dat ik niet goed weet hoe zo’n verdriet te verwerken, het verlies van iemand die zoveel betekent als voorbeeld en betekent in zijn woorden, voor mijzelf, voor anderen, voor al het leven op aarde, waarin de meeste mensen op aarde niet eens weten wat er heeft plaatsgevonden.

Ik merk dat ik me gehecht heb aan Bernard in het feit dat hij er is en zich 100% inzet met absolute zekerheid totdat het gedaan is, en dat ik dit als motivatie gebruikte om mezelf door te duwen. Ik heb ook steeds in mezelf gechecked na het bezoek in Zuid-Afrika, of ik door zou gaan met hetgeen ik doe binnen Desteni no matter what, en dit antwoord was en is steeds ja. Het is wat ik al 20 jaar wil doen maar wat ik niet voor elkaar kreeg omdat ik volledige informatie en een werkelijk levend, allesomvattend voorbeeld miste. Dat heeft Bernard en Desteni in zijn totaliteit me gegeven, en binnen Desteni heb ik werkzaamheden opgepakt die ik aankan, die ik wil doen en waartoe ik in staat ben, dus die kan ik voortzetten. Wellicht komen er werkzaamheden bij die ik niet en nooit gedacht zou hebben op te pakken, er moet immers veel gedaan worden – maar dat is voor later.

Ook heb ik me afgelopen 4-5 maanden meerdere keren afgevraagd of ik een chat zou aanvragen, en zag ik dat ik het antwoord al weet, dat ik op de farm en in de voorgaande 2 chats alle antwoorden al ontvangen heb, dat ik het toe moet passen en dat Bernard en/of Sunette dit zou gaan zeggen en hierin een push zou geven. Dus een chat was niet echt nodig en ook iets wat ik niet wilde, om aan te komen met iets wat ik wel weet maar nog niet toepas. Ik wist wat ik moest doorwandelen om hiertoe te komen en dit doorwandelen is onderdeel van het toepassen. Ik wist ook; als er na het doorwandelen en bij het pushen een werkelijke gerichte vraag omhoog zou komen, zou ik een chat aanvragen.

Wel, die chat met Bernard zal er niet komen. Wel natuurlijk eventueel met Sunette en met anderen binnen Desteni.

Wat blijft er staan? Die push, het mezelf pushen tot het werkelijk leven van hetgeen ik schrijf en lees en inzie. En nu merk ik in mezelf, dit is precies hetgeen ik angst voor ervaar om te laten liggen. Dit zal me voorbij de voorprogrammering brengen, en ik ervaar een soort wolk om doorheen te bewegen. Echter, het overlijden van Bernard laat geen keus; de vrije keuze stopt hier. Het is aan mij en een ieder van ons om op te staan.

Zijn werkelijke zorgzaamheid is wat me het meeste bij is gebleven, en dit is ook wat Anna omschrijft in haar blog over Bernard. De werkelijke zorgzaamheid voor en als leven, die start in de hele kleine dingen; de dingen die de geest over het hoofd ziet en afdoet als ‘niet belangrijk’. Dit is wat ik al zolang ervaar als ‘hard’ in de wereld, en waar ik tevens steeds in zelftwijfel verval aangezien dit niet geleefd wordt in de wereld, en waarvan ik me nu besef dat dit met regelmaat hetgeen is wat is afgedaan als ‘doe niet zo moeilijk’. Zo ook dus in mezelf in mijn eigen geest. En waar ik vervolgens een overgevoelig karakter op gecreeerd heb, en ja, die roept reacties op.  Het is dus zaak eerst de karakters in te zien en uit te werken om tot werkelijke zorgzaamheid te komen. Dit is waar ik mee verder ga, wat ik wil leven en in de wereld wil brengen: werkelijke zorgzaamheid.

Beginnend in werkelijke zorgzaamheid in en als mezelf, in de hele kleine dingen. Werkelijk naar mezelf luisteren. De angst zelfvergeven die omhoog komt hierin, voor het opstaan voor leven in zorgzaamheid in een wereld die niet zorgzaam is. Er is zoveel te doen hierin voordat ik in staat ben werkelijk zorgzaam te leven.

(Compassion in Action). 

(Blog Cathy)

Leven is zorgzaam, de geest niet. Dus moeten de structuren waarmee we werken, gebaseerd worden op leven en niet op de geest.

Bernard zei een aantal keren tegen me: “je bent nog steeds bang voor mensen”.  “Wat te doen hiermee” vroeg ik. “Angst is een gedachte” zei hij.

Dit is iets wat ik me echt moet gaan realiseren in ieder moment, waar de angst zich al vervormd heeft tot een ervaring en dus geloofwaardig wordt. De geest gaat zo snel.

Er is veel werk te doen. Er is nu geen excuus meer als dat Bernard de leiding op zich neemt. Hij heeft zichzelf volledig gedeeld en de weg vrij gemaakt. Het is nu aan ons, aan jou en mij. Hierin wordt me heel duidelijk wat telt. En hoe simpel dit is. Het verdriet om zijn dood is deels gevormd door zelfzucht als angst om het niet zelf te kunnen.

Ik merk dat ik gedachten, en hieruit volgend gevoelens en emoties, gehecht heb aan het fysieke bestaan van Bernard, en deze gedachten starten de ervaring van verdriet. Zelfvergevingen zullen wellicht volgen in vervolgblogs.

Het verdriet wat ik ervaar lijkt op het verdriet wat ik ervaar als een dier met wie ik een tijd heb samengeleefd, dood gaat. Zoals toen Bolletje het konijn overleed en ik me realiseerde dat ik hem nooit meer zou zien. In de fysieke gedaante als die hij had op aarde. Ik kan het nog ‘volgen’ als iemand als individueel wezen aanwezig is in de dimensies. Maar in alles en iedereen als leven aanwezig – ik weet dat het zo is – maar werkelijk begrijpen? Nee. Leven.

Dit geeft dus aan dat ik niet werkelijk begrijp wat Leven is. Dat wij hier als mens dus niet werkelijk begrijpen wat Leven is. Dit is voor een ieder om in zichzelf te gaan wandelen. En dit kan alleen als alles en iedereen hierin, in overweging wordt genomen. Want al zijn we (nog) niet als leven aanwezig, we kunnen allemaal met gezond verstand de start maken om werkelijk te zorgen voor elkaar en al het leven in de wereld – mens-dier-plant-aarde – zonder uitzondering, met de middelen die er zijn. En dit is hetgeen ons naar Leven zal leiden, wat de Richting aan zal geven in en als onszelf tot werkelijke zorgzaamheid:

Geven zoals je zou willen ontvangen.

In mijn witness-blog over going to the farm staat (een deel van) mijn ervaring met Bernard op de farm beschreven.

Wat de woorden van Bernard, hoe hij ze toepast, me laat zien en wat me duidelijker wordt in zijn overlijden:

Leven als wat het beste is, is steeds opnieuw afhankelijk van de context, waarin principes van leven worden toegepast. Leven ligt niet vast als een systeem; Leven is gebaseerd op principes die in het moment worden toegepast als wat het beste is in het moment, waarin alles en iedereen in overweging wordt genomen die op dat moment bestaat.  Dit is waarom ieder mens in zichzelf de verandering van systeem naar leven moet wandelen, om een werkelijk betrouwbare samenleving neer te zetten. Dit betekent niet dat iedereen in vrije wil kan doen wat hem of haarzelf het beste uitkomt – dat is eigenbelang, zelfzucht, toegepast in overweging van de geest.  Dit is hetgeen waardoor er zo een dunne scheidslijn lijkt te zijn, die echter een wereld van verschil uitmaakt.

De wereld waarin we nu bestaan is de wereld van eigenbelang, zelfzucht, waarin de vrije keuze heilig. We zien duidelijk hetgeen dit voortbrengt en dat hierin niet alles en iedereen in overweging is en wordt genomen, maar slechts een geselecteerd groepje die het eigenbelang dient. En welke dus laat zien hoe wij als mens bestaan. Leven in en als beslissing in het moment als wat het beste is, het klinkt zo abstract, aangezien we niet geleerd hebben om verder te zien dan onze neus lang is. En aangezien we constant liegen, hebben we een erg lange neus en kunnen we hier niet meer voorbij zien. Oftewel, we zien dus voornamelijk ons eigenbelang, en niet het principe van leven in overweging, gelijk aan onszelf als leven. Liegen is de oneerlijkheid naar onszelf als geloof in gedachten, gevoelens en emoties; als geloof in oordelen als polariteit. Waarin we altijd willen kiezen om er zelf zo goed mogelijk uit te komen, wat inhoudt ‘met een zo’n goed mogelijk gevoel’. Polariteit. Alleen als we ons bestaan in polariteit in onszelf stoppen en zelfvergeven, zijn we in staat leven als onszelf in overweging te nemen. Aangezien we niet langer geleid worden door gedachten, gevoelens en emoties die leiden tot winst of verlies van een goed gevoel. En het is aan ieder van ons zelf, om deze taak op te pakken en de polariteit in onszelf te stoppen, zodat we werkelijk kunnen gaan zien en leven als wat het beste is, waarin we alles en iedereen in overweging nemen.

Dit is wat Bernard en Sunette elke keer opnieuw benoemen: “Het is je taak om verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen geestbewustzijnsysteem en jezelf hierin te vergeven en veranderen”.

Als een ieder dit doet, is er een 1+1+1+1+1

Ik kan blijven schrijven terwijl de woorden niet volledig omvatten hetgeen Bernard gegeven heeft.

Een aantal uitspraken uit de chat die laten zien hoe het niet draait om Bernard maar om de levende principes die hij in de wereld heeft gebracht, en alleen het leven en in de wereld brengen van deze principes totdat het gedaan is, is een werkelijke uiting van dankbaarheid en respect naar Bernard die staat als het principe van Leven-Zelf-Gerealiseerd. Want, hetgeen we werkelijk missen is

LEVEN

in en als onszelf en hierdoor in de wereld.

we have to become the living example of the living principle in the physical (Sunette)

he’s always stood in existence, as existence – here, so he’s “here”, but not “Bernard as an individual” – what I mean with ‘he’s here in/as existence’ is the Principle, Life (Sunette)

he told us -it is never about the individual, but the principles, thus we cannot use any excuses that bernard is not alive, because the principles still stand and it is up to us to stand (Cameron)

Consider the point that Bernard wasn’t something special  but the embodiment of a principle that we can all develop ourselves as; so  then I would suggest to simply stand as that point yourself of giving yourself your life back through being disciplined, and diligent in your process of standing up (Viktor)

he will be missed – but we will not miss his message/his words/what he stood for/as – this we’ve got to take and live and continue to do so (Sunette)

I would say Bernard did a better job than Jesus. Establishing the process of walking as equals as one as the principle – so we individually and together see this through, he was the guiding point, and now we have enough guidance to guide ourselves and each other and so to those still to come to be walking with us (Sunette)

we cannot rely on one single individual as that would be again ‘following a message’ instead of living it (Marlen)

Need to look at what you saw in bernard and found missing within yourself and then give it to yourself (Fidelis)

All he ever asked of us is show others the support he has given us (Fidelis)

we each stand as a specific point within this process – Bernard stood as the living example of what we are to become, life self-realised – walkign the process we have established / each has ‘their point to stand’ – so, ‘life individualized’ is like self realisation process of being/becoming life and we have the process / structure to walk to be/become it (Sunette)

 Bernard Poolman –  Living The Word Alive: DAY 231

Video support Marlen

—————————————————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 217 – ‘Tot zover ik kom’ of ‘Tot het gedaan is’?

Quantum-mind-self-awareness-step-21

Ik sprak gisteren met Larry over het proces. Over het fysiek wat nodig is om ons geest-bewustzijn-systeem ‘uit te zoeken’ waarin het lichaam nodig is als stabiel referentie punt. Ook als we nu zouden overlijden – over-lijden? Dat impliceert dat het lijden over is als we dood gaan, een christelijk gebruikt woord waarin lijkt dat het lijden zou stoppen als we dood gaan, wat een illusie is, we moeten ons ‘lijden’ nog steeds uitzoeken in onszelf, ook als we dood zijn – dus, ook als we dood gaan,  hebben we nog een fysiek referentie-punt nodig, al is het maar een cel, om ons geest-bewustzijn-systeem uit te zoeken, waarvoor een ander met een fysiek zich dan beschikbaar moet stellen. Dus, als we het verpesten op aarde, we redden het niet als fysiek hier op aarde en de mensheid verdwijnt doordat we de bronnen verspild hebben zonder onderlinge samenwerking en zorg voor alle leven Hier op Aarde, en er geen fysiek meer beschikbaar is om het geest-bewustzijn-systeem uit te zoeken, en we hebben onszelf als geest-bewustzijn-systeem niet uitgezocht, zijn niet tot leven gekomen, dan zal het hele proces overnieuw beginnen, van voren af aan. En dat is nogal een proces, niet te bevatten voor de geest, hoeveel ‘tijd’ dit inneemt.

Dit is zover ik het zelf kan omschrijven in eenvoudig omschrijvende woorden die niet specifiek het proces benoemen maar de grote lijnen omschrijven als een fractie van het proces in het geheel. Wat mij hierin duidelijk werd/wordt is het belang om mezelf als geest-bewustzijn-systeem in dit leven uit te zoeken, te stoppen, zelf te vergeven, en mezelf als Leven geboren te laten worden in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel te weten dat ik in dit leven mezelf geboren dien te laten worden als Leven in het fysiek, maar ondertussen niet te begrijpen waarom dit niet ook eventueel kan als ik overleden – daar is ie weer, over-lijden – als ik dood ben, aangezien degenen die dood zijn nu ook hun life-review wandelen, waarin ik me niet gerealiseerd heb dat dit kan doordat diegenen ook feitelijk Hier zijn, alleen in een andere dimensie, en dat diegenen een lichaamscel als referentie-punt tot hun beschikking hebben om hun proces door te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in het onbegrip van het belang van Hier het proces wandelen in het fysiek, mezelf als Leven niet serieus te nemen en de gedachte in mij te laten bestaan ‘ik kan dit ook afmaken als ik dood ben’, wat direct inhoudt/tot gevolg heeft dat ik niet optimaal effectief hier mijn proces loop totdat het gedaan is, maar een achterdeur openhoud voor als het eventueel niet lukt, en voor als ik even geen zin heb in dit proces.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het me niet lukt om mezelf in dit leven geboren te laten worden in het fysiek, waardoor ik graag een achterdeurtje houd voor als het me niet lukt, zodat ik mezelf niet veroordeel als het me niet lukt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mijn eigen oordelen in/als de mind, welke me weghouden bij het werkelijk en direct zien in mijn geest-bewustzijn-systeem en hoe ik mezelf hierin gemanifesteerd heb in het fysiek in/als oordeel welke ik opnieuw afdek met een laag van oordeel en angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het proces wel te willen wandelen hier maar niet te geloven dat ik het kan volbrengen, en dus wandel ‘tot zover ik kom‘ in plaats van ‘tot het gedaan is’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat de wereld vergaat voordat ik en anderen onszelf in/als geest-bewustijn-systeem hebben uitgezocht en onszelf als Leven geboren hebben laten worden in het fysiek, waardoor we de mogelijk om in samenwerking tot Leven te komen en werkelijk ‘Vrede’ in/als onszelf in samenwerking en overweging van Alle Leven op Aarde voorbij laten gaan, terwijl deze voor handen ligt, maar we deze simpelweg niet oppakken door angst als zelfbedrog.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat er geen tijd genoeg is om tot Leven te komen hier op aarde, en in dit tijd-bewustzijn mezelf tegen te werken en vast te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te aarzelen om werkelijk de beslissing te nemen en te Leven om mijn geest-bewustzijn-systeem uit te zoeken, wat wel hetgeen is wat ik het liefste wil, en dus laat ik me tegenhouden door dit geest-bewustzijn-systeem in/als angst als wat ik geworden ben in zelftwijfel of het me wel gaat lukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn angst of het wel gaat lukken dus belangrijker te vinden dat werkelijk de beslissing te nemen met een risico tot falen, wat opnieuw angst is van mezelf als geest-bewustzijn-systeem in/als angst waarin ik falen beschouw als uitslag van een oordeel-mechanisme van goed en fout waarin ik het fout doe en dus verdoemd ben tot in de eeuwigheid, in plaats van in te zien dat als ik me onderhevig maak aan deze angst voor falen in/als geest-bewusztijn-systeem, ik juist gedoemd ben tot eeuwig bestaan in/als oordeel als geest-bewustzijn-systeem gevangen in een tijdsbesef.

Ik stel mezelf ten doel te schrijven over mijn relatie met/in/als oordeel als goed en fout welke me ervan weerhoudt direct in zelf te zien, waarin ik in dit schrijven als onderzoek over mijn relatie met oordeel als goed en fout mezelf de mogelijkheid geef direct in zelf te zien.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat me tegenhoudt te beslissen om het proces te wandelen tot het gedaan is, waarin ik ondertussen gewoon het proces wandel totdat het gedaan is, aangezien ik allang gezien heb dat er geen weg terug is en stoppen geen optie is en door alle angsten heen wandelen de enige mogelijkheid is en ik ook niet anders wil, en dus realiseer ik me dat het slechts gedachten zijn die ik opwerp in/als geest-bewustzijn-systeem die nog in mij aanwezig zijn en welke ik dien te onderzoeken, stoppen en zelfvergeven waarna ik de correctie kan wandelen in de fysieke werkelijkheid.

Reptilians-why-humans-can-t-see-beyond-the-physical-part-2-part-110

———————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Reptilians-why-humans-can-t-see-beyond-the-physical-part-1-part-109