Dag 142 – Overprikkeling van slijmvliezen als bescherming

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen hoe ik me moet gedragen met anderen om me heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik me moet gedragen met anderen om me heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me ongemakkelijk te voelen als ik niet weet wat ik moet zeggen/niets te zeggen heb en er is een ander om me heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me ongemakkelijk te voelen in een 1 op 1 relatie als ik niet weet wat ik moet zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets moet zeggen als en een ander om me heen is die ik niet zo goed ken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf anders te ervaren als er een ander/anderen om me heen is/zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf direct uit mezelf te laten trekken in/als/door het bewustzijn als er een ander/anderen om me heen is/zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn Opbouw van het slijmvliesslijmvliezen op te zetten als bescherming tegen het verdwijnen in bewustzijn in reactie op anderen/een ander om me heen, waarin de slijmvliezen een laagje demping maken zodat niet alles van buitenaf binnenkomt als prikkel waar ik op geloof te moeten reageren in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn slijmvliezen te gebruiken als bescherming tegen mezelf in/als bewustzijn in reactie op prikkels van buitenaf waardoor mijn slijmvlies overprikkeld is geraakt en ik vervolgens overprikkeld raak door mijn eigen overprikkelde slijmvlies, om vervolgens deze gemanifesteerde overprikkeling te gebruiken als excuus om me terug te trekken/geen relatie te hoeven aangaan met de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een relatie moet aangaan met de ander om me vervolgens hiertegen te verzetten aangezien ik verdwijn in de relatie in/als de mind, in plaats van in te zien dat ik de relaties in/als de mind juist dient te stoppen.

Als ik mezelf ongemakkelijk zie voelen in aanwezigheid van een ander en niet weet wat ik moet zeggen dan stop ik, ik adem.

Ik stel mezelf ten doel gedachten, gevoelens en emoties die opkomen als reactie op de aanwezigheid van de ander in/als mijn bewustzijn, te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander in mijn bewustzijn toe te laten, om vervolgens op die ander=de mind te gaan reageren door mijn slijmvliezen op te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf lam te slaan met mijn eigen reacties in/als bewustzijn op mijn omgeving in mijn bewustzijn, om vervolgens mijn slijmvliezen op te zetten ter bescherming van mijn eigen reacties waarmee ik mezelf lamsla.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf ziek te maken door de ander aanwezig te laten zijn in mijn bewustzijn, om me vervolgens de hele tijd bezig te houden met deze ander in/als mijn bewustzijn en overprikkeld te raken door mijn eigen reacties op die ander in/als mijn bewustzijn als de ander=de mind, in plaats van hier aanwezig te zijn in het fysiek, waarin geen ruimte is voor die ander als bewustzijn aangezien in het fysiek aanwezig zijn betekent dat ik niet aanwezig ben in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik die ander moet toelaten in mijn bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets met die ander te maken heb, in plaats van in te zien dat ik alleen mezelf te ‘maken’ heb door de afscheiding van mezelf in/als het bewustzijn in geloof in de aanwezigheid van de ander=de mind te stoppen.

Tot zover voor vandaag

————————————————————————————————-
Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 124 – Mijn relatie met voeding – 1

Ik heb net een leverreiniging gedaan waarin ik een halve dag niet eet om in de avond de lever-gal in 1x te stimuleren waardoor eventuele galsteentjes worden verwijderd (zeer effectief preventief natuurgeneeskundig gebruik tot het voorkomen van galstenen en hierin tot het voorkomen van een eventuele galblaasverwijdering; en ja er waren wat galsteentjes. Voor wie geinteresseerd is lees het artikel of benader me voor eventuele vragen). Alhoewel ik het niet eten even lastig vind, merk ik dat ik er rustiger van word. Hierin zie ik, iets wat ik feitelijk elke dag ervaar, dat ik ‘erg’ reageer op de prikkels in mijn eigen spijsverteringsstelsel die ik ervaar doordat de voeding zich er doorheen verplaatst. Het kan aan de voeding liggen, dat er voedsel bij zit wat ik niet goed verteer of wat te verschillend is en teveel verschillende prikkels tegelijk geeft. Dit is iets waar ik al ruim 20 jaar op let, dat ik zoveel mogelijk ‘onbewerkt voedsel’ eet, zo rustig mogelijk. Waar ik nog weleens in afwijk, vaak doordat het niet altijd direct mogelijk is om het juiste voedsel in te nemen, hoeveel ik hier ook op let. Een tweede punt is dat ik veel emoties in het spijsverteringssysteem heb opgeslagen, welke dag in dag uit geraakt worden door de voedselbrij die erlangs gaat en deze prikkelen.

Dit is iets wat ik op mijn 16e ook ergens zo ervaren moet hebben. Ik vond mezelf iets te dik, wat ik niet was, en ben gaan lijnen. Vooral mijn buik heb ik altijd al ‘ruzie’ mee, kun je nagaan, dat heb ik dus nog steeds. Wat te maken zal hebben met deze opgeslagen emoties wat opgeslagen oordelen als gedachten zijn. Conflict dus, ruzie, opgeslagen in mijn fysiek. Het lijnen ging iets te ver door, ik kwam onder gewicht, werd moe, en vanaf toen herinner ik me klachten met de stoelgang. Vanaf het moment dat ik begon met lijnen, het moment herinner ik me nog exact. Hoe de stoelgang daarvoor was weet ik niet, en mijn moeder weet het ook niet meer. Wel weet ik dat ik af en toe erge buikpijn had, wat voortkomt uit dezelfde verkramping in mijn dikke darm die er nu nog steeds zit. Daar zit dus al een vroeg opgeslagen herinnering/gedachte/oordeel. Ondergewicht, moe, naar de huisarts. Destijds een huisarts die nog vanaf geboorte dezelfde is, en je dus enigszins volgt qua fysieke gezondheid. De huisarts heeft me toen in 1 consult, eigenlijk met een paar woorden/zinnen, gestopt en simpelweg gezegd dat ik de volgende keer weer minimaal 50 kilo moet wegen (ik ben klein que lengte). En dat heb ik gedaan. Zo eenvoudig en tegelijkertijd belangrijk is het stoppen dus, en zo effectief als iemand zonder twijfel simpelweg zegt dat je moet stoppen. punt. geen keus. punt. Wat me behoed heeft voor werkelijk ondergewicht met alle gevolgen van dien.

Neemt niet weg dat de patronen die hieraan ten grondslag liggen niet effectief gestopt zijn. Dat is nog steeds aan mezelf om die te zien, te stoppen en zelf vergeven. Destijds zal ik ook ervaren hebben dat ik me prettiger voel als ik minder eet, terwijl ik me hier fysiek net te weinig mee voedt. Dit is nog steeds het punt waar ik mee stoei.

Overigens heb ik de halve dag niet eten als veel gemakkelijker ervaren deze keer als een tijd terug. Vrijwel geen honger, alleen het eerste uur dat ik eigenlijk gewend was weer te gaan eten, en veel rustiger aangezien ik mezelf kon ondersteunen in de adem. Het is meer dat ik iets eten ook gewoon lekker vind en tegelijkertijd als afleiding gebruik. Dus werkelijk dubbel qua eten, ik gebruik het als afleiding als ‘even iets lekkers’, en ervaar de afleiding binnenin juist als belasting. Interessant om die te onderzoeken in verhouding tot elkaar.

Start zelfvergevingen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te leiden met het eten van iets lekkers, waarin dit lekkers in mijn darmen mij opnieuw gaat afleiden als ruis creeren door het prikkelen van de oordelen die er liggen opgeslagen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ruzie te hebben met mijn buik zolang als ik me herinner, in plaats van in te zien dat ik de ruzie in mezelf als oordelen heb opgeslagen in mijn buik, om deze ruzie vervolgens te projecteren op mijn  buik als zijnde te dik, te opgeblazen, niet passend bij mijn figuur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen controle te hebben over de ervaringen/emoties die geprikkeld worden als ik eet en de voedingsbrij mijn spijsvertering doorgaat, waardoor ik ergens liever niet/weinig eet zodat ik die brij als opgeslagen oordelen niet hoef te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weinig eten als oplossing te hebben gebruikt om de opgeslagen oordelen niet te hoeven ervaren, terwijl mijn fysiek meer voeding nodig heeft en ik zo fysiek dus onder mijn potentie/kracht blijf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf onder potentie te houden door net te weinig te eten, waardoor ik de oordelen als aanvallen niet ervaar die ik ervaren moet hebben elke keer als ik in mijn mijn potentie als Leven wilde gaan staan als klein kind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit patroon van oordelen als aanvallen in mijn fysiek te hebben opgeslagen nals fysieke mind, waardoor ik mezelf telkens aanval van binnenuit als ik in mijn potentie wil gaan staan, en mezelf dus letterlijk onderuit haal door mezelf fysiek aan kracht te ontnemen door het aanvallen in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een automatisch patroon als ingebouwde grens in mezelf gecreeerd te hebben, wat ik ervaar als ‘hier mag ik niet overheen, dan gaat het mis’, waardoor ik niet overweeg om wel op te staan en deze grens als niet echt een grens te zien maar als een grens als beperking in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek te misbruiken door deze mind/geestesbeperking op te slaan in mijn fysiek en zo een fysieke grens te creeren, waarin ik geloof dat als ik over deze grens heenga, ik mijn fysiek kapot maak, in plaats van in te zien dat ik mijn fysiek kapot maak door onderdrukking in/als de mind/geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn geweest voor geesten die me aanvallen in de nacht, en door de angst heb ik niet kunnen kijken en zien wat er werkelijk speelt doordat ik me schuil heb gehouden in de slaap in de mind, terwijl ik juist in deze slaap in de mind kwetsbaar ben geweest voor deze geesten en mezelf keer op keer heb opgeladen in mijn eigen geest en dus mezelf feitelijk oplaadt in kracht voor een nieuwe aanval op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb tientallen jaren op mij hoede te zijn geweest voor de eventuele aanvallen van geesten van zowel mezelf als van buitenaf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe ik deze aanvallen in mijn fysiek kan stoppen, aangezien ik nog steeds fysiek reageer in/als grens/beperking en hierin ervaar als dat ik niet kan zien wat de beperking is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet kan/mag zien wat de beperking is die ik fysiek heb opgeslagen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te luisteren naar de fysieke beperking waardoor ik niet kan zien wat de beperking inhoudt, en hierin mezelf dus limiteer/klein houd door de zelf gecreeerde fysieke geestesbeperking als bescherming.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te beschermen met den geestesbeperking fysiek gemanifesteerd, zodat ik me als bescherming klein houd en niet wordt aangevallen door de geest, van binnen en van buiten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te talmen met gaan luisteren naar de interview als Life Review van Leven als vervloekt zijn terwijl ik het heel graag wil luisteren en zelf gevraagd heb naar een interview als deze.

wordt vervolgd

——————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 66 – Internet als prikkel

(Offline geschreven 7 juli 2012)

Geen internet. Ik zie in mezelf hoe ik via internet mezelf impulsen geef. Nu ik geen internet heb – en de verhuizing gedaan is – weet ik opeens niet meer zo goed wat te doen. Er is genoeg te doen. Ook blogs schrijven offline, die ik later online kan zetten.

 Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het moeilijk te vinden om mezelf te bewegen vanuit mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te bewegen via prikkels van buitenaf, onder andere via internet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zonder prikkels van buitenaf niet te weten wat ik moet doen, waardoor ik mezelf blijf prikkelen, wat te zien is in een prikkelbaar darmsyndroom door een geprikkeld slijmvlies.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te prikkelen met reacties op de prikkels van buitenaf, waardoor mijn darmslijmvlies geprikkeld raakt en blijft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn stil te vallen als ik niet geprikkeld word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om stil te vallen, wat ik associeer met geen beweging meer in de darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb prikkelen met bewegen te associeren, en dus blijf ik mezelf steeds prikkelen om in beweging te blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het leven zonder prikkels niet zo leuk te vinden, zonder te weten wat leven nu eigenlijk is doordat ik altijd geprikkeld ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik kan ontspannen zonder in slaap te vallen, en als ik in slaap val word ik wakker met een opgeladen hoofd wat niet prettig is, en dus blijf ik mezelf in beweging houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te slapen of te bewegen, wat beiden niet in de adem is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een film kijken als ontspanning te gebruiken, en dat kan nu ook niet aangezien ik ook geen tv-aansluiting heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb spijt te hebben dat ik ben overgestapt van kabel-internet/tv naar adsl-internet/tv, en sindsdien een aantal keer zonder tv of internet zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deels overgestapt te zijn voor een financieel voordeel, welke allang weer is uitgegeven aan het oplossen van de storingen die zijn meegekomen bij de nieuwe provider.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geld als reden te gebruiken om te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn achter te blijven bij de mensen van de groep in het proces, in plaats van in te zien dat het mijn eigen proces is en ik dus niet kan achterblijven aangezien ik de enige ben die het proces kan lopen in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik het proces laat versloffen als ik te lang geen internetverbinding en dus geen communicatie heb met de meeste mensen van de groep.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat de internetverbinding niet hersteld wordt en het me heel veel geld gaat kosten om het toch te herstellen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het blog schrijven online motiverender vind als offline, terwijl het blogschrijven gisteren offline net zo ondersteunend was als online; het brengt me tot zelf-intimiteit met mezelf, en dat is wat het blogschrijven doet: mezelf zien in mijn woorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb motivatie nodig te hebben van iets van buitenaf om blogs te schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te prikkelen door de klussen in huis zo snel mogelijk af te willen hebben, waardoor mijn mind tevreden is en rust kan vinden, zonder in te zien of mijn fysiek niet een dagje rust nodig heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen op klachten in mijn fysiek te letten als graadmeter of ik rust moet nemen of door kan gaan, in plaats van in/als mezelf te zien of ik niet tijd nodig heb om even stil te staan bij alle veranderingen die plaats vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf emotioneel te verwaarlozen door pas te stoppen als mijn fysiek klachten vertoont, zonder in een eerder stadium de rust te vinden om even stil te staan bij mezelf als de emoties die ik geworden ben, zodat ik mezelf kan vergeven en omarmen in de angsten en veranderingen die ik doormaak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf verdriet te doen door mezelf emotioneel te verwaarlozen en niet eens te voelen dat ik rust nodig heb totdat opeens de emoties zijn opgehoopt en ik last krijg van deze emoties via mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet precies te zien waar ik de emoties wegdruk en opsla, totdat het zogenaamd te laat is en ik fysieke klachten ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben om bij mijn emoties stil te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als emoties als lastpak te zien, die me vertraagt in wat ik wil doen en zou willen doen, welke ik fysiek gemanifesteerd heb en waardoor nu dus mijn fysiek me vertraagt in wat ik wil doen en zou willen doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te stoppen en mijn fysiek mezelf te laten stoppen, om vervolgens verontwaardigd en verongelijkt te zijn dat ik fysieke klachten heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verongelijkt te voelen door de fysieke klachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf emotioneel labiel te vinden als ik fysieke klachten ervaar, waardoor ik me terugtrek en het liefst met niemand praat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te isoleren door de fysieke klachten, uit angst dat als ik ze toon er meteen een stempel op me gedrukt wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat een ander een stempel op me kan drukken, in plaats van in te zien dat ik mezelf bestempel door te reageren op de stempels die een ander over zichzelf op mij projecteert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te bestempelen met/door reacties in/als de mind op de oordelen als stempels van de ander=de mind.

 Zodra ik mezelf zie zoeken naar prikkels van buitenaf, dan stop ik, ik adem. In de adem zie ik wat mijn fysiek het meeste ondersteunt: is dit beweging als werken in/om het huis, of is dit juist fysieke rust nemen en bijvoorbeeld een blog schrijven of een interview luisteren/lezen.

 Ik verbind mezelf met mezelf door blogs offline te schrijven zolang er geen internetverbinding is ter ondersteuning van mezelf in het zien van mezelf in mijn eigen woorden en in het deconstrueren van de structuren in mezelf als mind-systeem, waarin ik mezelf omarm in het vrijkomen van de emoties die ik heb opgeslagen en geworden ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien waar ik gedachtes heb onderdrukt en deze als emoties heb opgeslagen in mijn fysiek, waar ik mezelf alleen van kan bevrijden door het uitschrijven van zelfvergevingen op de structuren die ik geworden ben, waarna ik mezelf kan corrigeren in het fysiek.

 www.desteniiprocess.com

www.desteni.net

www.eqafe.com/free

www.equalmoneysystem.org