Dag 621 – ‘Neediness’ en emotionele afhankelijkheid

nodig hebben

Tijdens en na de periode van het ‘beëindigen van de relatie’ waarbij ik mezelf heel duidelijk richting moest (leren) geven in fysieke realiteit om het vervolgproces voor beiden ‘in banen’ te leiden als richting die het beste is voor allebei, bemerk ik dat ik heel gespannen en schrikachtig blijf. Paranoia zou je zelfs kunnen zeggen, ook nadat ik duidelijk geweest ben en richting heb gegeven. Ik kijk naar buiten, schrik ’s nachts wakker (waar ik 1x de lichtwekker verkeerd had ingesteld dus die ging vol aan inclusief geluid toen ik net een uur in bed lag en hier schrok ik wakker van met bonkend hart en zo bleef ik nog lange tijd wakker met ‘de schrik in mijn lijf’) – en ik kon er geen vinger opleggen wat me zo opjoeg in mezelf.

Gisteren luisterde ik naar het interview ‘Neediness’ en hiermee kon ik bij de ervaring van verdriet binnenin mij en ik bemerk nu na 24 uur dat de overspannen ervaring afneemt. Het fysieke gevolg van neediness is vermoeidheid en uitputting en dit is absoluut een staat waarin ik mezelf steeds opnieuw breng. Er zit verandering in, ik kom niet meer tot de staat van werkelijke uitputting echter de bron of kern is nog steeds in mij aanwezig. Nu heeft het een naam.

Neediness

De ervaring of persoonlijkheid die ik zorgvuldig ga onderzoeken en verwijderen in mezelf, te beginnen met de emotionele afhankelijkheid en het identificeren/benoemen van de positieve ervaringen naar een aantal andere mensen toe waarin ik dit en dus een deel van mezelf, ‘verbind’ aan de ander en niet leef als zelfexpressie. Het uitwerken hiervan doe ik (deels/waar nodig) buiten de blogs voor mezelf.

Neediness: The What & The Why – Atlanteans – Part 310

Where does the experience of neediness come from?

What does it mean to create an emotional dependency on another person?

Why do you create emotional dependencies on other people?

What triggers this emotional dependency, which leads to the experience of neediness?

How can you identify this relationship between neediness and emotional dependency?

Why can self fulfilment not exist as long as you accept and allow neediness?

walking-alonePrincipled Living

—————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

Dag 500 – “Het komt wel goed”

logo-het-komt-well-goed-schatje_voor-wpEen veel gesproken en veel gehoorde opmerking is ‘het komt wel goed’. Als ik zie in welke momenten dit gesproken wordt, zijn het momenten waarin er ontzettend veel gebeuren moet wat helemaal niet goed komt als hier niet een volledige inzet is. Er komt ‘niets goed’ als wij daar als mens niet voor zorgen, ook al is het onze ‘intentie’. Intentie bestaat in en als de geest. Het komt niet vanzelf goed, iemand moet het doen. Fysiek. Wat ik wel kan zeggen is dat het goed komt en ik neem de klus zelf in handen en ik sta hierin in de zelfzekerheid dat ik het ‘in orde’ maak. Als ik weet uit ervaring en zelfinzicht dat ikzelf er fysiek voor kan zorgen (dit kan ook een organiseren betreffen) dat het goed komt. Dan kan ik eventueel deze woorden uitspreken als ‘het komt goed’. Duidelijker hierin zouden zijn de woorden ‘ik zorg ervoor dat het in orde komt’. Dan weet iedereen die deze woorden hoort, dat ik de verantwoordelijkheid neem om te zorgen ‘dat het goed komt’ en ‘het’ betreft dan het klusje of probleem wat besproken wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te ergeren aan de woorden ‘het komt wel goed’ door iemand gesproken die op dat moment de daadwerkelijke fysieke handelingen niet hoeft uit te voeren en hierin de verantwoordelijkheid niet draagt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb deze woorden feitelijk zelf te triggeren door aan te geven dat hetgeen ik oppak en verantwoordelijk voor ben, ‘veel’ is terwijl ik twijfelde of er in dat moment / door deze persoon in gelijkheid, dus in mijn schoenen gestaan zal worden ten aanzien van wat ik spreek hierin, waarin ik in eerste instantie niet gelijk aan en als mijzelf sta maar aan en als een gedachte als dat het ‘veel’ is en ‘dat ik het niet red’ met hieraan gekoppeld emoties, in afscheiding van mezelf in en als de adem, in en als het fysiek.

Als en wanneer ik mezelf zie neigen naar het delen van een gedachte als dat het veel is met hieraan gekoppeld een emotie in en als de angst ‘dat ik het niet red’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik dit niet zomaar kan uitspreken zonder gevolgen.

Ik realiseer me dat ik hierin niet gelijk sta aan en als mezelf in en als het fysiek, maar aan en als mezelf in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel te zien in mezelf wat, met wie en waarom ik woorden als dat het ‘veel’ is wil delen en hierin te zien wat gezond verstand is als wat het beste is om juist wel of juist niet te delen.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in gedachten als dat het veel is en ‘dat ik het niet red’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik nooit voorbij deze gedachten gegaan ben en dat ik hier altijd gestopt ben met de werkzaamheden, in en als een angst ‘dat ik het niet red’.

Ik realiseer me dat ik reageer op lichamelijke symptomen van spanning, welke juist weer komen door de emoties volgend op de gedachte als ‘dat ik het niet red’ en waarin ik zo de spanning opbouw in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met participatie in een gedachte als dat het veel is en/of dat ik het niet red.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te pushen voorbij de limieten als gedachten als dat het veel is en dat ik het niet red en te ademen en de werkzaamheden één voor één op te pakken.

Ik stel mezelf ten doel tijdig te stoppen met de computer en organisatorische werkzaamheden op de dagen dat ik thuis ben en iets fysieks te doen om te ontspannen.

Ik stel mezelf ten doel op het werk te focussen op wat er die dag en nog specifieker, in dat moment gedaan moet worden en niet vooruit te zien in gedachten op wat er allemaal in de toekomst moet gebeuren en in plaats hiervan, in en als de adem te ontspannen en plezier te hebben in de werkzaamheden en met de mensen met wie ik ben en zo dag voor dag te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘jij hebt makkelijk praten’ als iemand de woorden spreekt ‘het komt wel goed’ zonder werkelijk aanwijsbare fysieke ondersteuning te bieden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van geruststelling te voelen als iemand de woorden ‘het komt wel goed’ uitspreekt terwijl deze niet fysiek onderbouwd zijn in en als een fysiek bijstaan in en als zelfverantwoordelijkheid.

Ik verbind mezelf in en als mezelf door mezelf fysiek bij te staan in en als zelfverantwoordelijkheid en hierin mezelf ‘gerust’ te stellen in en als fysieke expressie door dag voor dag, de fysieke werkzaamheden op te pakken, te ademen door de limiterende gedachten en mezelf hierin te ondersteunen met de toepassing van zelfvergeving.

Ik stel mezelf ten doel, te luisteren wat een ander aangeeft ter ondersteuning van hoe minder spanning op te bouwen in het moment, waarin de woorden ‘het komt wel goed’ niet zoveel bijdragen maar waar er wel genoemd wordt dat het bijvoorbeeld geen zin heeft om ver vooruit te zien, wat zo is, ik hoef alleen per dag de werkzaamheden op te pakken en de taken vooruit te plannen en als ik dit gedaan heb, kan ik dit laten rusten en dus kan ik mezelf in en als de geest in en als gedachten over de toekomst, laten rusten.

Ik realiseer me dat hierin meerdere dimensies zitten die ik in fysieke realiteit zal wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik geen plezier mag hebben in het moment als ik het heel erg druk heb en verantwoordelijk ben voor vele taken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik geen verantwoordelijkheid meer neem voor de taken die ik moet doen, als ik de toekomst loslaat, hier in het moment aanwezig ben en plezier heb in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik juist aanwezig in en als het moment, mezelf kan bewegen in en als zelfverantwoordelijkheid, vrij van gedachten, emoties en gevoelens en dat ik hier juist verantwoordelijk voor ben, voor deze gedachten, emoties en gevoelens die in en als mij bestaan en opkomen en dat ik dit niet geheel genomen heb door een gedachte en gekoppelde emotie uit te spreken waardoor ik eventueel een ander ertoe aanzet om de woorden ‘het komt wel goed’ uit te spreken ter geruststelling naar mij toe.

Ik realiseer me dat ik mijn zorgen als gedachten en emoties niet zomaar kan verspreiden, dat dit onrust creeert waardoor er woorden van geruststelling nodig zijn in en als de geest zoals de woorden ‘het komt wel goed’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen dat en als ik emoties toon als ik bemerk dat ik hierin gerustgesteld wordt in en als de geest in plaats van ondersteund in en als het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het verspreiden van gedachten en emoties ten aanzien van de werkzaamheden die gedaan moeten worden en deze woorden in gezond verstand in te zien en te bespreken met diegenen die met mij verantwoordelijk zijn voor bepaalde taken om te zien hoe we dit het beste kunnen verdelen.

Ik stel mezelf ten doel voorlopig alleen te focussen op het opzetten van een bedrijf zoals dit gebeurt als hoe men dit kent in verantwoordelijkheid en het gegeven van zelfverantwoordelijkheid eerst en alleen in en als mezelf te beoefenen door in te zien waar en wanneer ik reageer, dit uit te schrijven, zelf te vergeven en zelf te corrigeren en dit pas te delen als en wanneer ik dit leef in en als mezelf als levend voorbeeld, waardoor ik de spanning als toekomstprojectie voor mezelf gedeeltelijk weghaal en mezelf zo in staat stel meer plezier te hebben in de werkzaamheden met de mensen waarmee ik deze uitvoer.

Ik stel mezelf ten doel de overwegingen rondom zelfverantwoordelijkheid te delen met mensen van Desteni die hier zicht in hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te voldoen aan mijn eigen verwachtingen in en als de geest van hoe te staan in en als de verantwoordelijke positie binnen we werkzaamheden.

Ik realiseer me dat ik hierin mooi kan zien waarvoor ik geen zelfverantwoordelijkheid heb genomen in en als de oordelen als gedachten die emoties en gevoelens genereren binnenin mij waarin ik mijn fysiek belast en fysiek ongelijk sta als mezelf en dus als de ander.

Ik stel mezelf ten doel participatie in de oordelen op verwachtingen over het nemen van zelfverantwoordelijkheid te stoppen binnenin mezelf en nader te onderzoeken op hetgeen waarvan ik me heb afgescheiden binnenin mezelf door geloof en participatie in en als een verwachting van mezelf in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel te werken en leren werken met wat en wie hier is inclusief mijzelf.

write yourself to freedom—————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

Dag 122 – Uitgeput

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf volledig uit te putten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te worden van deze ervaring van uitputting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik een systeem ervaar wat uitgeput is of dat ik werkelijk fysiek ben uitgeput, maar ik vrees dat het laatste ook een rol spelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vrezen dat ik mijn fysiek heb uitgeput waardoor ik niet meer in staat ben de dagelijkse bezigheden uit te voeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me overal naar toe te moeten slepen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er wanhopig van te worden dat er dingen op de computer niet meer werken zoals het liken en Google+ en ik weet niet hoe dit op te lossen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als te uitgeput te ervaren om deze zaken op te pakken als weer met de labtop naar de computerwinkel gaan een stadje verderop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren van dit struggelen alleen met zaken waarin ik niet gespecialiseerd ben en echt niet weet hoe het op te lossen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er van te balen dat alles zoveel moeite kost aangezien ik geen ‘netwerk’ heb met mensen die van verschillend kunnen en elkaar hierin kunnen ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij iedere hulpvraag ongemak te ervaren en dit proces van niet weten te doorlopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte bij iets wat stuk gaat als ‘nee he niet weer’ in me te laten bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat apparaten die ik dagelijks gebruik stuk gaan aangezien de consequentie vak is dat er geld betaald moet worden om het te vervangen/laten repareren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij iets wat ik niet zelf kan een hele toer moet uithalen in het vragen van ondersteuning, in plaats van bijvoorbeeld gewoon de buurman te kunnen vragen hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als niet sociaal genoeg te ervaren waardoor ik niet zomaar naar de buurman loop en dus ook de buren niet goed ken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nu helemaal niet meer te weten wie ik kan vragen voor hulp, het woord hulp blijft in me opkomen, nu ik stop met de sociale codes en gedragingen, wat ik eigenlijk jaren geleden al gedaan heb maar niet met zoveel woorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik me op een bepaalde manier moet gedragen om ondersteuning te vragen/ontvangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vooral wanhopig te voelen door de ervaring/emotie van wanhoop en uitputtinging waarin ik mezelf niet meer in staat zie om met gezond verstand en oplossing te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het bijltje erbij neer te willen gooien en geen verantwoordelijkheden meer wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn leven als een grote verantwoordelijkheid te ervaren, zolang als ik me herinner, waarin ik geen enkel moment werkelijk ontspannen ben en dus overspannen word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik verantwoordelijk moet zijn en hierin rekening te houden met de hele wereld, in plaats van zelfverantwoording te nemen als enige werkelijke verandering tot leven op aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uitputting te ervaren bij de gedachte/het vooruitzicht wat ik allemaal moet doen de komende 3 weken voordat ik naar afrika ga, wat op zich niet zoveel bijzonders is maar waarin ik alles als teveel ervaar en bang ben het niet te redden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het liefst me 3 weken ziek te melden op werk maar dit niet te doen omdat de anderen dan de dupe zijn aangezien ik in een klein bedrijfje werk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet ziek te willen melden aangezien ik niet wil laten blijken dat ik uitgeput ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen laten blijken dat ik uitgeput ben, waarin ik bang ben dat mijn participatie in desteni dan de schuld krijgt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat mijn participatie in desteni de schuld krijgt van mijn uitputting, dat iedereen dan zegt zie je wel ingrid, dat moet je ook niet doen, en dus verberg ik mijn uitputting zoals ik altijd gedaan heb, alle shit verbergend die in de wereld en dus in mij speelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele leven al alle shit te verbergen die er speelt in mij en in de wereld uit angst dat ze niet begrijpen waar ik het over heb.

shit verbergen-darmkramp-verstopping mmmm

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te durven spreken over alles wat er speelt in mij en dus in de wereld, uit angst voor confrontatie en ook uit angst dat ik niet kan blijven staan hierin en geen antwoorden kan geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik pas kan spreken als ik overal een antwoord op heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik overal een antwoord op moet hebben en dat de ander in de tussentijd niets hoeft te doen, waarin ik dus al jaren mijn mond houd op zoek naar antwoorden en de ander in mijn ogen vrolijk door hobbelt zonder notie van wat er gaande is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de ander vrolijk door hobbelt zonder notie van wat er gaande is, terwijl ik niet weet wat voor notie de ander heeft, misschien houdt die ander ook wel zijn mond.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog geen correcties te schrijven en mezelf hierin dus nog niet te willen en dus kunnen corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het eerste jaar in participatie in desteni te wandelen in/als de mind, waarin ik mezelf kon doorduwen met hulpmiddelen in/als de mind, wat me nu niet meer lukt en dus ervaar ik een soort van instorting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele wereld te zien instorten en dat ik bang ben om echt te veranderen en los te laten en samen te werken met mensen die zichzelf en anderen werkelijk ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb als 1 punt niet werkt/loopt, ik alles wat wel loopt wegvaag en laat verdwijnen in dit ene punt wat niet loopt, en hierin dus alles en mezelf in totaal onderuit haal in deze ervaring van niet lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf onderuit te halen in 1 ervaring van niet lopen, in plaats van mezelf als basis in alles wat wel loopt te zien en laten staan en hetgeen wat niet loopt hier vandaan te onderzoeken en veranderen met de toepassingen van schrijven, zelfvergevingen en zelfcorrecties.

Ik stel mezelf ten doel dag voor dag te zien wat er gedaan moet worden en hierin adem voor adem de zaken op te pakken, waarin ik tussendoor ruimte overlaat om te zitten en even niets te doen of om bijvoorbeeld even tv te kijken. Ik stop met zorgen maken over morgen, aangezien ik daarin de druk in/als de mind vergroot en mezelf hierin onderdruk ion angst als zorgen dat ik het niet red, wat klopt als ik alle taken als zorgen van de komende tijd in 1 dag in mijn hoofd stop, dan reed ik het niet nee, dan onderdruk ik mezelf.

Als ik mezelf zorgen zie maken in gedachten over wat er allemaal moet gebeuren in de toekomst, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat het totaal geen zin heeft het op deze manier te benaderen, waarin ik dus in geen zin hebben en zinloosheid verval als zwart gat in de mind. Ik maak een planning zodat de taken verdeeld zijn over de komende 3 weken, en voer deze verdeeld uit zonder me zorgen te maken. In ervaring heb ik mezelf keer op keer bewezen dat ik een passende planning maak en deze ook zo uitvoer, dus daar kan ik mezelf op vertrouwen.

Als ik mezelf zorgen zie maken over de fysieke uitputting die ik ervaar, dan stop ik, ik adem. Ik weet nog niet wat ik hiermee moet doen, maar het zorgen maken heeft geen zin, en dus vergroot ik de zorgen weer in het gat van zinloosheid. Ik adem en zie in het moment of het ok is. Ik zorg voor mezelf in ieder moment in iedere adem, en zo ondersteun ik mezelf de dag door.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren en geloven dat deze ervaring van fysieke uitputting nooit meer weggaat, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken over dit nooit meer weggaan en hoe dat dan moet in de toekomst, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken in/als/over een toekomstprojectie en daarmee dez orgen als uitputting in de toekomst in stand te houden/te creeren. Ik stop met me zorgen maken over hoe het moet in de toekomst en breng mezelf naar hier in het moment, in de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik volledig instort, wat waarschijnlijk een angst is voor volledige instorting van mezelf als systeem. En dus breng ik mezelf Hier in de adem; in de adem vang ik mezelf op als ikzelf als systeem instort/uit elkaar val.

—————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 113 – Pijn in mijn linkerheup

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb pijn in mijn linkerheup te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij iedere stap die ik zet pijn in mijn linkerheup te ervaren en nu pas door te hebben hoe moe ik hiervan word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op het einde van mijn latijn te zijn, waarin ik niet weet wat latijn in deze uitdrukking betekent.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een soort van terugval te ervaren in moeheid en uitputting die ik lang niet heb ervaren, welke opeens heeft ingezet, waarin ik zie dat ik in een aloude relatie-structuur ben gevallen welke in den beginne al deze klachten veroorzaakt heeft en welke ik nog volledig dien te onderzoeken, uit te schrijven, zelf te vergeven en te corrigeren in/als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst en verdriet te vervaren om deze terugval in moeheid, en hierbij ervaar ik een opzien tegen alles door de fysieke moeheid/moeite die ik overal voor moet doen als ik deze moeheid ervaar, waarvan ik me bewust ben van iedere stap en iedere stap teveel is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe uit te rusten van deze moeheid want het is geen moeheid die met slapen wordt opgelost, ik ben ook niet slaap-moe; langer slapen maakt de moeheid alleen maar erger.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ervaren te hebben de pijn in mijn heup soms op te kunnen vangen in de adem, maar ook dat lukt me op het moment niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet op te kunnen vangen in de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf niet op kan vangen in de adem.

Als ik pijn ervaar in mijn heup, dan focus ik direct op de adem, en onderzoek hoe ik het beste kan ademen waarin ik mezelf in deze pijn het meeste ondersteun. Ik realiseer me dat de pijn in relatie staat tot controle behouden op/als ‘bepaalde’ structuren in mezelf, dus structuren die zijn bepaald door iets of iemand buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waar de pijn vandaan komt, hoe ik mezelf heb vastgezet in bepaalde structuren door iets of iemand van buitenaf.

Als de pijn lang aanhoudt tot na oktober ga ik op onderzoek naar een beoefenaar ter ondersteuning van het fysiek in weefsel of in wervelkolom, om te zien of er iets fysiek gecorrigeerd dient te worden.

Als ik moeheid ervaar, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik dit jaar zoveel veranderingen heb doorgevoerd in relatief korte tijd, welke ik niet eens voor mogelijk heb gehouden dat ik hier alweer toe in staat zou zijn. Dus als ik nu moeheid ervaar, dan is dat zo.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb teleurstelling te ervaren dat ik moeheid ervaar terwijl het zo lang ‘goed’ ging en ik mezelf op kon vangen en kon blijven bewegen, in plaats van in te zien dat ik misschien wel ben blijven bewegen uit angst voor deze moeheid en de structuren die zich gemanifesteerd hebben in mijn fysiek en de ervaring van moeheid veroorzaken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik instort.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid en oneerlijkheid te ervaren dat ik weer fysieke moeheid  en pijn ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn nog verder terug te vallen naar de conditie van en paar jaar geleden, waarin ik me nu afvraag hoe ik het destijds toch gered en volgehouden heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf dit blog te zien afraffelen, waarin ik geen plezier ervaar in het blog schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb opeens weer alleen maar ‘dingen van plezier’ te willen doen, in plaats van plezier te ervaren in wat ik doe.

Ik realiseer me dat mijn tempo te hoog ligt, wat nodig was om de veranderingen door te voeren maar wat nu niet meer nodig is en ook niet meer ondersteunend. Ik vertraag mijn tempo door minder te plannen op een dag en wat ik doe, in een lager tempo uit te voeren. Hierbij zie ik erop toe dat ik in de adem uitvoer wat gedaan moet worden en stop ik met het doorduwen van mezelf als dit niet in de adem is. In dit lagere tempo kan ik het plezier van hier aanwezig zijn vinden/ervaren zodra ik aanwezig ben in/als de adem.

Ik stel mezelf ten doel mijn blikveld te verkleinen en te stoppen met buiten mezelf zoeken naar vervulling, maar in plaats hiervan de verlangens naar vervulling uit te schrijven en vergeven, zodat ik een en gelijk kan worden als mijn verlangens waarin ik dichterbij mezelf kom en dus steeds minder veraf buiten mezelf hoef te zoeken.

www.desteniiprocess.com

www.equalmoney.org

www.eqafe.com/free