Dag 706 – Wat roep ik in het leven?

full_consciousness-awareness-back-to-basics

Toen ik begon nu bijna 5 jaar geleden, met het wandelen van deze reis van bewustzijn naar gewaarzijn, probeerde ik weleens voor een moment om alleen ‘in en als mijn ademhaling aanwezig te zijn’. Dat lukte niet, er ontstond direct een ervaring van ‘gejaagdheid’ en paniek in mezelf, ik kon niet goed ademhalen en kon me in geen velden of wegen voorstellen (ikzelf was dus in geen velden of wegen te bekennen lol zoals het gezegde eigenlijk gaat) hoe het zou zijn om alleen, in gewaarzijn, in en als mijn ademhaling aanwezig te zijn.

Dat heb ik toen maar gelaten voor een langere periode en zo ben ik eerst begonnen met hetgeen wel lukte, namelijk het schrijven van blogs en het uitgebreid toepassen van zelfvergevingen. zowel in schrijven als hardop of zachtjes sprekend in mezelf.

Nu, een week of twee geleden, realiseerde ik me dat ik me nog steeds niet inzet om me op mijn ademhaling te focussen, waardoor ik in mijn dagelijkse bezigheden, veel afdwaal in gedachten. Ik probeerde het opnieuw, het focussen op mijn ademhaling terwijl ik bezig ben, als ik bijvoorbeeld mijn tanden poets, als ik me aankleed, mijn spullen pak, enzovoort. En nu lukte het wel. Ik raak niet langer in paniek en ik word er rustiger van.

Ik kwam hiertoe, omdat ik me realiseerde dat ik nog steeds niet zie wat ik allemaal in mijn geest (in gedachten en hieruit voortvloeiend, in gevoelens en emoties) creëer en hoe dit specifiek van invloed is op mijn lichaam. Ik merk alleen dat mijn lichaam verkrampt is en ‘denk dan automatisch’ dat ik niet weet hoe ik hier iets aan kan doen. En zo kwam ik tot de conclusie/realisatie dat – als ik mezelf wil ondersteunen, als ik prettiger in mijn fysiek aanwezig wil zijn en mezelf werkelijk richting wil gaan geven binnenin (en in gelijkheid met) mijn eigen lichaam, en dat wil ik – ik dus zal moeten vertragen om te zien wat er nu eigenlijk exact gebeurt in mijn geest en waarin ik deelneem en ‘volgzaam’ ben, hoe ik mijn gedachten achterna ga en hupsakee, beland in een (emotionele of gevoels-) ervaring die ik fysiek manifesteer en/of in stand houd en waarin ik mezelf gevangen houd in een soort van fysiek gemanifesteerde ‘wurggreep’, waarin ik me vervolgens machteloos ervaar doordat ik denk dit niet te kunnen veranderen in en als mezelf.

Zo nam ik hier de beslissing om te vertragen en te stoppen met de deelname in gedachten en in plaats hiervan, te zien wat er plaatsvindt in mijn geest, zodat ik mezelf hierin richting kan gaan geven. Ik raakte bekend en begreep de theorie toen ik begon 5 jaar geleden, echter ik kon het niet direct in het moment uitvoeren, ik had eerst tijd nodig om de hoeveelheid energie af te voeren. Hiermee bedoel ik de energie die ik door mijn leven heen heb opgebouwd door allerlei gedachten te geloven en aan te nemen en waarin ik mezelf steeds emotioneler maakte en zo energie opstapelde en vastzette in mijn lichaam. Hierin waren voornamelijk de emoties zichtbaar en ook fysiek voelbaar en ik heb de tijd nodig gehad om bewustzijnslagen door te wandelen. Wat ik gedaan heb met behulp van het schrijven, het zelfvergeven, de DIP lessen, de ondersteuning van elkaar in dit proces, ter voorbereiding op het werkelijk kunnen gaan toepassen en verantwoordelijkheid nemen voor wie ik ben en wat ik creëer.

Nu dan aangekomen bij (de beslissing tot en uitvoering van) het werkelijk vertragen en gaan zien wat ik aan gedachten aanmaak en hoe ik mezelf (en indirect anderen) hiermee beïnvloed.

Het eerste dat ik zie in mezelf, is hoe ik een verhaal aanmaak over een ander en vervolgens, ga ik die ander veroordelen voor dat wat ‘die ander doet’, in mijn zelf aangemaakte verhaal. Betekent dit dan dat die ander dit ook werkelijk doet? Nee! Het betekent dat ik denk dat die ander dit doet, in mijn eigen gedachten, in mijn eigen verhaal creëer ik dit en hierop reageer ik dan in mezelf door dit/die ander, te veroordelen. Dus ik veroordeel een ander voor wat ik denk over een ander. En zo zie ik langzaam en steeds duidelijker (dit zie ik in en als mezelf, wat iets anders is dan ‘de theorie kennen’) hoe ik mijn eigen reacties (vanuit gedachten als oordelen) feitelijk in werking stel, hoe ik ze ‘in het leven roep’. En aangezien het allemaal in mijn hoofd plaatsvindt, gaat het allemaal over mezelf en hoe ik besta in zelfoordeel.

En is dit niet hoe we de wereld hebben gecreëerd met z’n allen? Hoe we deze wereld, zoals we nu bestaan in relatie tot en met elkaar, ‘in het leven hebben geroepen’?

Dit is werkelijk nodig om onder ogen te gaan zien binnenin onszelf, hoe we zelf, ieder voor zich en in relatie met en tot elkaar,  deze hele ellende creëeren en gecreëerd hebben, in het leven hebben geroepen. We hebben onze innerlijke gedachtenspinsels, werkelijkheid gemaakt en vervolgens projecteren we onze gedachten (als oordeel, als interpretatie) – en hiermee onze zelfverantwoordelijkheid – op ‘iets of iemand’ buiten onszelf; op ‘de wereld’. En juist hierin maken we onszelf ‘onmachtig’ en van hieruit ervaren we machteloosheid ten aanzien van hoe de wereld ‘in elkaar zit’. Dit in elkaar zitten’, dit is hoe we bestaan in relaties, binnenin onszelf, met onszelf en van hieruit, met elkaar. Van hieruit hebben we de wereld opgebouwd.

Ik ga verder met mijn innerlijke proces van vertragen en onderzoeken hoe ik mijn eigen ervaringen en zo, mijn eigen ‘werkelijkheid’ creëer.

Wordt vervolgd

(klik op de links voor ondersteunende artikelen en gratis interviews)

schakels

I forgive myself that I have accepted and allowed myself  to not realize that the way of the world is the result of the nature of the accepted relationships that exist between person and person.

Uit: Day 10 – Relationship Dynamics


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

Dag 631 – Zelfvergevingen op relationele/emotionele afhankelijkheden

krant koffie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te definiëren in een positieve energetische ervaring ten opzichte van de man als partner (x) die vroeg naar werk gaat, waarbij alles ‘in orde’ is en ik vervolgens de dag alleen heb, waarna de man weer thuis komt en alles nog steeds ‘in orde’ is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me volledig in paniek te ervaren als de man z’n baan verliest en dus niet meer vroeg naar werk gaat, alles niet ‘in orde’ is en de man tevens de hele dag thuis is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te definiëren in een positieve energetische ervaring ten opzichte van mijn vader die altijd ‘vroeg naar werk ging’ vroeger.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te definiëren in een negatieve energetische ervaring ten opzichte van mijn moeder die later opstond als iedereen (bijna) weg was en die niet ‘vroeg naar werk ging’ maar thuis bleef en de hele dag in huis was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te ergeren als mijn moeder opstond vlak voordat ik weg was op weg naar school, alsof ze het ‘onderonsje’ in de ochtend verstoorde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn moeder buiten te sluiten in de ochtend door me af te sluiten voor iedere communicatie en interactie en zo snel mogelijk het huis uit te gaan.

Ik realiseer me dat mijn moeder gehumeurd was als ze opstond en hierin vrij ‘zwaar door het huis bewoog’  – iets wat ik bij mijn vader nooit gezien heb – en hierin vraag ik me af of ik dit zo gekopieerd heb van mijn moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gehumeurd gedrag te vertonen als ik opsta, echter de bijna geruisloosheid van beweging van mijn vader te zien in mezelf en zo lijkt het, een combinatie te hebben gemaakt van beide gedragingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de gehumeurd zijn als ‘slecht’ te definiëren en de geruisloosheid als ‘goed’ en zo, de personen bij wie ik dit waarneem, evenzo te definiëren als ‘goed/prettig’ (vader) en ‘slecht/onprettig’ (moeder).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus delen van/als mezelf als gekopieerd gedrag als goed/prettig en slecht/onprettig te definiëren en mezelf zo op te splitsen in goed en slecht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te houden van de dynamiek van vroeg naar werk gaan en weer thuis komen later op de dag/in de avond.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vroeg naar werk gaan en weer thuis komen als dynamiek te zien/ervaren, dus als beweging en de hele dag in huis blijven niet als beweging te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb voor altijd bij mijn vader te willen zijn want die zorgt voor me.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me veilig te hebben gevoeld als x vroeg naar werk ging, alsof hij voor me zou zorgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het ‘zorgen voor’ vooral te ervaren als een eventualiteit als het mis mocht gaan in de toekomst, want dan ‘zou hij wel voor me zorgen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dit ‘zorgen voor’ als liefde te definiëren en boosheid, paniek en verdriet te ervaren als deze ‘liefde’ niet aanwezig is en/of ik er niet langer in betrokken word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb uit te halen naar de ander als die niet voor me zorgt/niet vroeg naar werk gaat en/of wel vroeg naar werk gaat maar niet langer in relatie tot mij staat en die ander van me weg te duwen en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat als hij wel vroeg naar werk gaat, die ander naar me toe te halen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring te hebben van ‘moedeloos alleen zijn’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘alleen zijn’ gelijk te stellen aan ‘moedeloos’ en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb als ik alleen ben zonder partner, mezelf als ‘moedeloos’ te ervaren.

Moedeloos:

Door teleurstelling het vertrouwen in het welslagen van iets verlorende hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb teleurstelling te ervaren door en in het vertrouwen verloren te hebben in het welslagen van de relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vertrouwen te hebben gehad in het welslagen van de relatie en als dit niet ‘welslaagt’, teleurstelling te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik volledige invloed heb op dit welslagen en als het niet slaagt, te ervaren dat ik faal.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren dat ik vaal en dit vervolgens te projecteren op de situatie en de richting die ik hierin gegeven heb, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik er achteraf in ‘faal’ als het me ogenschijnlijk niet lukt om te stoppen met deelname in emotionele ervaringen die voortkomen uit emotionele hechtingen en behoeften buiten mij, gerelateerd aan de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn vertrouwen in iets buiten mij te plaatsen in een relatie met x en hieraan gerelateerd mijn welbevinden te definiëren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb controle te hebben behouden over de relatie door volledige verantwoordelijkheid te nemen voor x, in en als de angst dat als ik dit niet doe, hij dit ook niet zelf doet en we dus niet samen kunnen/zullen zijn en ik mijn behoefte niet kan vervullen in en als met hem samen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te zijn op x dat hij geen verantwoordelijkheid nam voor zichzelf hier in huis, terwijl ik die in handen had genomen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik boos ben omdat ik niet effectief ben in het richting geven van mezelf binnen de emotionele ervaringen die opkomen gerelateerd aan de situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb tegelijkertijd los te willen laten en vast te willen houden aan een mogelijkheid tot een nog samenkomen en mezelf zo in een polariteit vast te zetten in plaats van me zelf voort te bewegen door de polariteit van mogelijkheden te stoppen in mij en me te focussen op het benoemen en vergeven van de emotionele ervaringen, hechtingen en behoeften die opkomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb jaloezie te ervaren op het voortbewegen van x die dit in mijn ogen zo gemakkelijk lijkt te doen in een nieuwe situatie zoals hij zegt, “hoofd op, vooruit kijken, niet achteruit”.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb enorme onmacht te ervaren in dit ‘hoofd op, vooruit kijken en niet achteruit’ en me hierin te hebben vastgehouden aan x die me in het verleden hielp vooruit te bewegen vanuit een situatie waarin ik vasthield/achteruit keek in een destijds verbroken relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf vooruit te laten bewegen in en als de geest in een zelfdefinitie van in een relatie zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me weg te voelen zinken zonder partnerrelatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘hoe heeft het toch zo mis kunnen gaan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het mis is gegaan in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat er consequenties gewandeld worden in en als de mist, in en als de geest en dat het verloop niet zo zeer ‘mis’ gaat maar dat de relationele/emotionele afhankelijkheden verbroken worden wat voelt als een ‘mis gaan’ en als een ‘missen van’ en wat er ‘mis’ gaat is het feit dat ik mezelf nog niet effectief richting geef binnen de situatie nadat een relatie gestopt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren weg te zakken zonder partnerrelatie en zo voornamelijk weg te zakken in de ervaring van angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weg te zakken in de ervaring van angst voor het wegzakken zonder partnerrelatie en dus, vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weg te zakken in mijn ervaring van angst in en als de geest en niet zozeer in de fysieke situatie zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nog werkelijk te geloven dat ik weg zak zonder partnerrelatie, wat komt door geleefde ervaringen van mezelf in en als een wegzakken zonder partnerrelatie/na het beëindigen van een partnerrelatie.

Als en wanneer ik ervaar weg te zakken zonder partnerrelatie, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik relationele verbindingen zoek in en als de geest en dat ik paniek ervaar vanuit herinneringen aan tijden dat ik wegzakte als een relatie stopte en dat ik dit punt niet effectief heb doorgewandeld en vergeven in en als mezelf.

Ik realiseer me dat ik boosheid naar mezelf ervaar doordat ik me heb laten afleiden van mijn zelfzekerheid in de stappen die ik in eerste instantie neem in zelfzekerheid, dit door angsten, emotionele ervaringen en gevoelsverleidingen in en als de geest.

Ik realiseer me – na het luisteren van een interview – dat het proces wandelen niet zozeer maakt dat ‘mijn leven anders zal zijn’ maar dat wat blijft, hetgeen/diegene is die ik ben in en als principe, in en als het leven dat ik wandel.

Ik realiseer me – met het lezen van een blog – dat mijn lichaam in een zombie-achtige staat is door de parasitaire persoonlijkheden in/als de geest die het lichaam pijnigen in onderwerping door emoties en gevoelens.

The Only Real Character on Earth is the Physical Body which is in a Zombie-Like State due to the Parasitic Mind Characters that Torture the Body INTO Submission through Emotion and Feelings. (Bernard Poolman)

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen in het losmaken van de emotionele en gevoelsaanhechtingen en behoeften in relatie tot x en ideeën over partnerrelaties, het samenleven en toekomstplannen en me hierin voort te bewegen in en als het spreken en leven van zelfvergeving en ik stel mezelf ten doel hier de tijd voor te nemen en van hieruit te zien wat het is dat ik werkelijk wil en wat de mogelijkheden zijn.

Ik stel mezelf ten doel te blijven staan in zelfzekerheid en de afleidingen, angsten en onzekerheden te benoemen en vergeven in en als mezelf en zo te zien of er een fysiek/praktisch aspect is dat ik over het hoofd zie vanwaar ik mezelf eventueel bijstuur in richting.

Ik stel mezelf ten doel zorg te dragen voor mezelf in dit patroon van wegzinken en mezelf hierin te ondersteunen in overweging van mijn geestbewustzijnssysteem zodat ik zowel mezelf hierin kan vergeven en langzaam aan bevrijden van de beklemmende ervaringen, zowel als een voortbewegen in de praktische dagelijkse bezigheden.

Ik stel mezelf ten doel een voorbeeld te nemen aan x en mijn hoofd op te houden en vooruit te kijken als ‘boven water’ oftewel, niet weg te zakken in emotionele ervaringen in en als de geest en hetgeen ik aan vasthoud in en als de geest, hier te halen in plaats van ‘achteruit te kijken en in de emotionele ervaringen te verdwijnen’ en de ervaringen zelf te vergeven en corrigeren vanwaar ik mezelf richting geef in en als het fysiek, in en als de realisatie dat ik nu geen dingen ‘zeker hoef te weten’ maar dat ik stap voor stap kan wandelen in zelfzekerheid in het moment en van hieruit richting geef aan/als mezelf en dat er van hieruit mogelijkheden openen of juist niet.

Ik stel mezelf ten doel me te focussen op wie ik ben in en als leven in ieder moment en niet vast te houden aan ideeën over de vorm van mijn leven.

Ik stel mezelf ten doel mezelf er alles aan te doen om mezelf financieel stabiel te houden en van hieruit de leefmogelijkheden te blijven onderzoeken binnen mijn eigen draagkracht en verantwoordelijkheden.

Ik stel mezelf ten doel mijn ‘humeur als ik opsta’ nader te onderzoeken in relatie tot gekopieerd gedrag.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met oordelen en definiëren van mezelf en/als een ander als humeurig als ‘slecht/onprettig’ en van geruisloos als ‘goed/prettig’ en in plaats hiervan te zien voor wat het is waar het vandaan komt, de energetische ervaringen te benoemen en vergeven en van hieruit te zien wat de correctie en oplossing is en hierin mezelf te ondersteunen en bij te stellen zodat en totdat ik de correctie als oplossing kan leven in en als het fysiek en het zo prettiger voor mezelf te maken in en als mijn fysieke aanwezigheid en van hieruit, prettiger voor een ander te zijn in mijn fysieke aanwezigheid.

haan

——————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 432 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-9 – Paniek

https://ingridschaefer1.files.wordpress.com/2014/01/consumed-by-the-idea-about-yourself.jpg 

“CONSUMED By The Idea of Yourself” by Andrew Gable

Voor context lees de serie onderaan dit blog welke begint op Dag 398. Het is een serie waarin ik specifiek uitschrijf hoe ik de verdediging van en als een karakter als afscheiding in/als mezelf in/als de geest heb opgezet in verschillende dimensies waarin steeds opnieuw en gedetailleerd zichtbaar wordt dat de gedachte “het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen” ‘natuurlijk’ over (een deel van) mezelf gaat als en zodra ik participeer in deze gedachte en/als geactiveerd karakter en ieder blog beschrijft een aspect/dimensie van dit karakter als afscheiding binnenin zelf welke in het schrijven zichtbaar wordt.

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

machteloosheid, hopeloosheid, verdriet, woede, angst, verbijsterd, verslagen, schrik, stil vallen, redeneren, paniek, walging, onbegrip, opgeven, schaamte

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb paniek te ervaren binnenin mezelf ten gevolge van de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van paniek te creeren ten gevolgen van een gedachte in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van paniek te creeren ten gevolge van een gedachte van mezelf als dat ik zelfonoprecht ben, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik juist in het creeren van en participeren in deze gedachte, zelfonoprecht ben en toesta in mezelf paniek te creeren als reactie op deze gedachte binnenin mezelf, welke getriggerd is door het zien en interpreteren van een gedachte van een ander in herhaling op mij geprojecteerd waarin ik geloof dat de gedachte van een ander mij kan bepalen, terwijl juist als ik reageer op deze gedachte van de ander, het betekent dat er iets is in deze woorden wat mij triggert en wat ik dus dien te onderzoeken in mezelf als een deel van mezelf waarvan ik me heb afgescheiden zodat ik erop kan reageren binnenin mezelf om zo energie te generereren en mezelf in/als reactie als onderdeel van een karakter in stand te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf een controlemechanisme in en als creatie van een gedachte te manifesteren ter bescherming van mezelf bestaande in en als een karakter welke zich toont in en als manifestatie van een gedachte ter controle als bescherming van mezelf in en als de geest in en als een karakter, waarin ik zelf reageer op mijn eigen gedachte in/als/met een ervaring van paniek, waarin ik energie als onduidelijkheid creeer binnenin mezelf en vervolgens weer reageer op de ervaring van paniek in en als backchat als interne gesprekken, en zo langzaamaan tot stand te komen in en als een karakter ter bescherming van mezelf in en als de geest welke ik in eerste instantie zo gecreeerd heb of welke zelfs zo geprogrammeerd is als blauwdruk als het ’t hoofdkarakter betreft (zie Dag 398), welke ik vervolgens toesta in mezelf om tot ontwikkeling/tot stand te komen binnenin en als mezelf, in afscheiding van mezelf, want zodra ik het in afscheiding van mezelf manifesteer heb ik ‘een deel’ om op te reageren in en als mezelf zodat ik ten alle tijden frictie en conflict kan creeren binnenin mezelf door in en als mezelf, te reageren op en als het afgescheiden deel van mezelf waarin ik mezelf in stand houd in en als energie ten gevolge van de frictie en conflict die ontstaat tussen de twee delen bestaande in afscheiding van elkaar, binnenin en als mezelf.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een ervaring van paniek, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik een ervaring van paniek in mezelf toesta ten gevolge van een gedachte die ik in mezelf heb gecreeerd, ter controle en bescherming van mezelf bestaande in en als een karakter. Ik sta mezelf niet langer toe in paniek te bestaan ten gevolge van mijn eigen gedachten.

Ik stel mezelf ten doel, te zien in welke gedachte ik participeer en projecteer op een ander waardoor ik paniek creeer in mezelf in en als een geloof dat mijn gedachte over een ander gaat, waarin ik me realiseer dat zolang ik denk dat mijn gedachten over een ander gaan, ik evenzo zal denken dat de gedachten van een ander over mij gaan, waarin ik me afhankelijk maak van de ander=de mind in en als het bestaan van een karakter welke getriggerd wordt door de woorden van een ander en als ik werkelijk geloof dat de woorden van een ander over mij gaan, maak ik mezelf indirect afhankelijk van die ander die de woorden spreekt/schrijft die in eerste instantie over die ander zelf gaan, en als ik reageer op deze woorden, betekent dit dat ik zelf iets heb uit te zoeken in relatie tot deze woorden en/of tot degene die de woorden spreekt en dit is dan ‘wat over mij gaat’; en als ik dit niet werkelijk inzie en onderzoek in mezelf zal ik gaan proberen de ander te stoppen en veranderen, welke niet werkelijk mogelijk is, en zo creeer ik opnieuw een ervaring van paniek in mezelf gekoppeld door een ervaring van ‘onmogelijk’.

Ik stel mezelf ten doel, te zien, als en wanneer ik reageer in paniek, welke woorden mij getriggerd hebben en wat het precies is wat mij triggert en welke gedachte er getriggerd wordt, zodat en waarin ik allereerst participatie in deze reactie en gedachte stop in en als mezelf, in en als de adem en zelfvergevingen toepas op hetgeen zich blijft herhalen zodat het karakter in en als de geest niet bepaalt wie ik ben in en als de woorden die ik spreek of juist niet spreek.

Ik stel mezelf ten doel de woorden van de ander door me heen te laten gaan en te luisteren welk deel de ander over zichzelf laat zien, waarin na verificatie van mezelf zoals hierboven omschreven, ik eventueel iets kan kan antwoorden ter ondersteuning van de ander in hetgeen hij of zij mij toont in de gesproken woorden, en zo zijn deze woorden ons beiden ter ondersteuning en assistentie van het inzien en stoppen van participatie in en als een karakter als gemanifesteerde afscheiding binnenin zelf ter generatie van energie ten gevolge van het ontstaan van frictie en conflict als wrijving tussen twee delen die bestaan in afscheiding van elkaar.

Wordt vervolgd

Thinking -- Munchin

Desteni-I-Process-Lite

*

Dag 398 – Wie ben ik aan het verdedigen?

Dag 399 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Triggerpunt

Dag 400 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Gedachtendimensie-zelfvergevingen

Dag 401 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Gedachtendimensie-zelfcorrecties

Dag 402 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Verbeeldingsdimensie

Dag 403 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-1 – Machteloosheid

Dag 409 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-2 – Hopeloosheid en Verdriet

Dag 410 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-3 – Woede

Dag 418 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-4 – Angst en Angstdimensie

Dag 421 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-5 – Verbijstering

Dag 425 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-6 – Verslagen

Dag 426 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-7 – Schrik

Dag 430 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-8 – Stil vallen en Redeneren.

———————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 355 – Autoriteit

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren zonder autoriteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me geen raad te weten zonder autoriteit, niet zozeer om me constant te leiden maar als back up om eventueel raad te vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb paniek te ervaren zonder back up om raad te vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om het te verpesten en zo het te verpesten voor de hele groep.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren gepakt te worden op een fout – hetgeen als fout gezien wordt door de maatschappij en als zodanig gebruikt wordt van tegenstanders van de invoer van eenheid en gelijkheid – en hierin voor de rechtbank gesleept te worden en zo een gevaar te betekenen voor de groep.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik niet in staat ben om volledig verantwoordelijkheid te nemen voor hetgeen ik zie wat nodig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het liefst een back up te hebben die de eindverantwoordelijkheid als eindbeslissing draagt en hieronder te bewegen in hetgeen ik toe in staat ben, meebewegende met de beslissingen waarin ik natuurlijk overeen stem als wat het beste is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het liefste onder iemand te werken die de eindbeslissingen neemt maar die wel doet wat het beste is voor als het leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om eindbeslissingen te nemen en hierin de ‘verkeerde’ beslissing te maken met gevolgen voor heel veel mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het als ‘te vroeg’ ervaren om alleen te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof ik er nog niet klaar voor ben om alleen te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor onderling en intern conflict in het nemen van beslissingen als er geen autoriteit aanwezig is die de beslissingen neemt als wat het beste is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik niet zie wat het beste is voor iedereen en hierin een verkeerde beslissing maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me rustig te voelen bewegende onder een autoriteit die doet wat het beste is voor al het leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te bestaan in en als een godsprincipe, waarin god weet wat het beste is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb alles in 1x goed te willen doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor de autoriteit als die er wel is, om iets verkeerd te doen, en angst te ervaren zonder de autoriteit als die er niet (meer) is, ook om iets verkeerd te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus angst te ervaren om iets verkeerd te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om te falen, waarin de angst juist hetgeen is welke me in en als faalangst doet laten bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf te kennen in en als autoriteit in en als zelfbeweging.

*

Als ik mezelf zie participeren in een angst om de eindverantwoordelijkheid te dragen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik het proces wandel om mezelf betrouwbaar te maken in en als mezelf, in staat zijnde om te zien wat het beste is en om beslissingen te nemen die het beste zijn voor iedereen/al het leven in en als zelfverantwoordelijkheid, en dat ik hierin ten eerste dus zelfverantwoordelijkheid dien te nemen voor alles wat in en als mij bestaat.

Ik realiseer me dat dit proces tijd inneemt en waarin ik adem voor adem tot stand kom, en niet in 1x sta zoals de geest doet voorkomen als einddoel.

Ik realiseer me dat ik dus feitelijk mezelf angst aanjaag door een einddoel te projecteren waar ik nu nog niet insta, en waar ik wellicht niet in zal staan op de geprojecteerde manier, aangezien het een projectie is van de geest.

Ik verbind mezelf door adem voor adem zelf verantwoordelijkheid te nemen voor de angsten als oordelen als gedachten die in mij bestaan door middel van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie en toepassing van de ademhaling en zo de projecties in de geest los te laten.

Ik stel mezelf ten doel gelijk te staan in en als zelfbeweging, in en als autoriteit, door adem voor adem te zien in zelfoprechtheid en op te pakken wat gedaan dient te worden in het moment, beginnend bij de kleine dingen en schijnbaar onbeduidende momenten, en steeds te zien wat het beste is en bij enige twijfel en/of neiging tot overmoedigheid, dit te onderzoeken en zo, adem voor adem, te staan, en te staan, en te staan, totdat ik sta in absolute zekerheid.

Ik stel mezelf ten doel het woord autoriteit te herdefinieren en me te bevrijden van de energetische ladingen die in en als mij bestaan, gerelateerd aan het woord autoriteit.

Talent ontwikkeling Diversiteit Diversiteit en talentmanagement

Parenting – Perfecting the Human Race – Part 1

—————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 310 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Uitwerking van de dimensies zoals geschreven in:

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Dag 301 – ‘Het is me teveel’ – Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie

Dag 302 – ‘Het is me teveel’- Herinnering

Dag 303 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie

Dag 304 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg

Dag 305 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-2

Dag 306 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-3

Dag 308 – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie

Dag 309 – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie

Reactiedimensie (emoties en gevoelens):

Angst, paniek, irritatie, boosheid, onmacht, onzekerheid, zekerheid, verdriet

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren en creeren naar aanleiding van de Gedachte ‘ik kan het niet – ik weet het niet’, waarin ik denk en geloof dat ik angst ervaar om de fysieke taken niet aan te kunnen, in plaats van in te zien dat de angst die ik ervaar, te maken heeft met de reacties in mezelf die ik oproep door het creeren van een Gedachte in een moment waarin ik verlies van controle ervaar tegenover een ander wezen en/of in een gebeurtenis, en deze ketting van reactie als overweldigend ervaar, waarin ik angst ervaar hierdoor overweldigd te worden en blijven, niet ziende dat ik de ervaring van overweldiging in eerste instantie zelf in de geest gecreeerd heb, en gemanifesteerd tot een persoonlijkheid als ‘Het is me teveel’, welke de controle over mijzelf moet behouden op het moment dat ik ergens in stap wat ‘nieuw’ is, waarin ik dus geen programma klaar heb in de geest, en waarin ik dus ervaar de controle te verliezen, en door in en als een persoonlijkheid te gaan staan in dit moment – oproepend door een enkele gedachte – neem ik controle in en als de geest, niet ziende dat ik bestaande in de geest in en als controle in en als angst, mezelf in stand houd in en als angst, aangezien ik hetgeen ik bang voor ben – namelik om overweldigd te worden – zelf gecreeerd heb, en hierin angst ervaar voor mijn eigen creatie in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen creatie van overweldiging in en als mezelf in en als een persoonlijkheid, in dit geval als de persoonlijkheid ‘Het is me teveel’. en mezelf op deze manier in en als de geest ‘onder controle houd’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb paniek te ervaren in de ervaring van overweldiging in en als mezelf, welke ik heb opgeroepen door het creeren van een Gedachte als controle in een moment van een ervaring van controle-verlies als ik iets aanvang wat nieuw is waarvoor ik geen programma klaar heb, waarin ik de paniek projecteer op hetgeen ik doe/wil doen als wat nieuw is, zodat ik denk en geloof angst te ervaren voor hetgeen ik wil doen wat nieuw is waardoor ik hetgeen nieuw is nooit aanvang, maar blijf zitten in de ervaring van angst en controle, zelfs fysiek gemanifesteerd, in plaats van in te zien dat de paniek die ik ervaar, te maken heeft met de ervaring in en als de reacties als emoties die ik oproep in mezelf ten gevolge van een Gedachte als ‘ik kan het niet – ik weet het niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te limiteren tot een systeem van angst en controle in en als de geest, en dit systeem van angst en controle te gebruiken als excuus om nooit iets nieuws aan te vangen, iets nieuws waarin ik geen programma klaar heb en dus niet ‘automatisch’ weet wat te doen in en als programma in en als de geest, in plaats van in te zien dat ik mijn eigen limitaties als angst en controle zelf creeer en fysiek manifesteer, en vervolgens leef in en als een persoonlijkheid als ‘Het is me teveel’ welke ik tevens fysiek als teveel ervaar, totdat en zodat ik niet meer zie dat ik mijn limitaties in en als controle in en als de geest zelf creeer maar geloof dat ‘ik dit ben’, en dit blijf geloven doordat ik het keer op keer, fysiek manifesteer, waardoor het werkelijk lijkt als wie ik ben.

*

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van angst en paniek als ik iets aanvang wat nieuw is, waarin ik geen programma klaar heb, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik de ervaring van angst en paniek zelf oproep door een ervaring van controleverlies in een moment van iets waarvoor ik geen programma klaar heb, waarin ik ook nog eens reageer in en als een oud programma waarin ik ervaren heb de controle te verliezen over mezelf in een soortgelijk moment van niet-weten wat te doen en/of zeggen.

Ik realiseer me dat ik de ervaring van angst in het oude programma als ervaring als herinnering, tevens gecreerd heb in mezelf door een gedachte, waarin ik een heleboel reacties in mezelf heb opgeroepen in een moment waarin ik niet wist wat te doen en/of wat te zeggen, en ten gevolgde van deze gedachte – die ik als controle mechanisme heb opgegooid/gecreeerd in mezelf – ik een heleboel reacties in mezelf heb gecreeerd welke ik als overweldigend ervaar en zo een persoonlijkheid ter controle te manifesteren in en als mezelf, om mezelf te beschermen tegen hetgeen ik als ‘onbekend, nieuw en dus vijandig’ ervaar, om vervolgens deze ervaring te projecteren op de aanwezige/op de woorden van de aanwezige in de herinnering en deze de schuld te geven van mijn reacties, niet ziende dat in het ‘schuld geven’, ik de mogelijkheid weggeef om zelfverantwoordelijkheid te nemen in en als mezelf voor de ervaring van controleverlies in en als mezelf.

2013 – Beginnen bij het Begin

2013 – Beginnen bij het Begin – Angst en Controle

2013 – Beginnen bij het Begin – Waar zijn Beslissingen op gebaseerd

Ik stel mezelf ten doel de herinnering nader te onderzoeken en voorbij de gebeurtenis zelf die ik heb opgeslagen als herinnering, te zien, en te zien wat het onbekende is wat me zoveel angst aanjaagt doordat het nieuw is en ik hierin niet weet wat te doen/wat te zeggen/hoe me te gedragen.

Ik stel mezelf ten doel, als ik me in situaties bevind die nieuw zijn, allereerst te stoppen en te ademen, en in en als de adem met mezelf te zijn, als startpunt, en in en als dit startpunt in en als de adem, te zien wat het beste is wat ik kan doen en/of zeggen in het moment.

Reactiedimensie wordt vervolgd

Ter ondersteuning de serie van de Atlanteans over Nervositeit en Stress.

Ter zelf educatie de serie Quantum Mind Self Awareness over de werking van de geest

Desteni-I-Process-Lite

———————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 220 – Name the Game

Gedachte: wat als ik straks niet naar het toilet kan.

Emotie: angst, opgeven, ervaring van doodgaan, paniek, schaamte

Gevoel: opluchting

Reacties:

Het gaat me toch niet lukken

Laat maar

Het heeft geen zin

Ik geef het op

Consequenties:

Blijven liggen in bed als ik alleen ben en juist opstaan uit bed als ik niet alleen ben

Alleen willen zijn de ochtend

Niet samen willen slapen

Fysieke consequenties:

Vermoeidheid, lethargie, verkramping darm, pijn darm, niet naar het toilet kunnen, niet in de adem kunnen zijn, willen slapen, kippenvel

Gevolg: niet weten wat ik moet doen

Zelfvergevingen/Zelfcorrecties:

Gedachte:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’?

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’ dan stop ik, ik adem.

Emoties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb emoties van angst, opgeven, ervaring van doodgaan en paniek te ervaren als ik participeer in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’ en wederom als ik werkelijk niet naar het toilet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb schaamte te ervaren voor het feit dat ik zo druk ben met de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Als ik mezelf zie participeren in emoties van angst, opgeven, een ervaring van doodgaan en paniek, dan stop ik, ik adem. Ik adem in, ik ervaar de specifieke emotie, ik zie waar het aan gerelateerd is, ik maak me gelijk aan de emotie door me niet te verzetten tegen de emotie, ik adem uit, ik laat de emotie gaan, totdat de emotie wegebt en verdwijnt/geabsorbeerd is en gelijkgesteld is aan de fysieke substantie.

Als ik mezelf zie participeren in een emotie van schaamte voor het feit dat ik zo druk ben met de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’, dan stop ik, ik adem. Ik stop de emotie van schaamte waarin ik me realiseer dat schaamte geen enkele zin heeft behalve me weghouden van in zelf zien hoe ik deze constructie gemanifesteerd heb in participatie in een programma. ik adem in, ik zie waarvoor ik me schaam, wat hieraan verbonden is en waar ik bang voor ben; ik pas hier een zelfvergeving op toe, ik adem uit en laat de schaamte en eventueel verbonden angst gaan.

Gevoel:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb opgelucht te zijn als ik wel naar het toilet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn dag te laten bepalen door de ervaring van wel of geen opluchting als reactie op wel of niet naar het toilet kunnen.

Als ik mezelf zie verlangen naar de ervaring van opluchting van wel naar het toilet kunnen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf hiermee vastzet in het verlangen naar een gevoel, en als dit niet komt, ik verdwijn in backchat en opgeven en een ervaring van  het is weer niet gelukt’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verdwijnen in een ervaring van ‘het is weer niet gelukt’ als ik geen opluchting ervaar ten gevolge van naar het toilet kunnen.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van opluchting als ik wel naar het toilet kan, dan stop ik, ik adem.  Ik realiseer me dat ik hiermee een ervaring in polariteit creeer voor als ik niet naar het toilet kan.Ik adem in, ik zie waarom ik me opgelucht wil ervaren en wat dit met me doet, ik maak me gelijk aan deze ervaring, ik adem uit en laat de ervaring los.

Reacties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te reageren in backchat met gedachten als ‘het gaat me toch niet lukken’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het toch geen zin heeft om op te staan aangezien het me toch niet gaat lukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘laat maar’, en mezelf hierin te laten, waardoor ik wegzak in dit laten in/als bewustzijn in backchat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het op te geven ten gevolge van de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’ welke ik gemanifesteerd heb en dus niet naar het toilet kan, waarin ik het opgeef, en mezelf opgeef in een geloof dat ik het niet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het niet kan.

Als ik mezelf zie participeren in gedachten als ‘het gaat me toch niet lukken’ en ‘ik kan het niet’, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat deze gedachten de ervaring van ‘het heeft toch geen zin om op te staan’ en een algemeen ‘het heeft toch geen zin’ creeert zolang ik geloof dat ik het niet kan en participeer in gedachten als dat ik het niet kan, wat inderdaad geen zin heeft. Ik stop, ik adem. Ik adem in, ik zie of er iets omhoog komt in relatie tot ‘het heeft toch geen zin’, ik adem uit en laat de gedachte gaan.

Ik stel mezelf ten doel door de ervaring van ‘het heeft toch geen zin om op te staan aangezien het me toch niet gaat lukken’ heen te ademen in de ochtend en op te staan en mezelf hierin richting te geven. Ik ga zitten op de rand van mijn bed en zie in mezelf welke ervaring maakt dat ik het liefst mijn hoofd onder de dekens wil doen om nooit meer wakker te worden. Indien nodig schrijf ik op wat er in me speelt.

Consequenties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in bed te blijven liggen als ik alleen ben en juist op te staan als ik niet alleen ben ten gevolge van participatie in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen te willen zijn in de ochtend ten gevolge van participatie in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik stel mezelf ten doel alleen te zijn in de ochtend zolang ik me niet in staat voel samen te zijn in de ochtend en ik eerst alleen mezelf richting geef in het opstaan en stoppen van participatie in gedachten, totdat ik me iets rustiger voel en het aan durf om met een ander te zijn in de ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen over mijn spastisch gedoe in mezelf als reactie op een spastische darm welke zich het meest aandient in de ochtend, waarin ik elke ochtend een strijd ervaar in mezelf, van wel aandrang voelen, niet kunnen poepen, of misschien wel kunnen poepen, of misschien een beetje kunnen poepen, of misschien koffie nodig hebben om te kunnen poepen.

Ik stel mezelf ten doel mijn schaamte over hoe ik me spastisch gedraag als reactie op een spastische darm te stoppen. ik realiseer me dat het ten eerste een lastige constructie is, waarbij fysieke pijn een rol is gaan spelen welke al jaren aanwezig is, en waar ik dus niet zomaar gemakkelijk mee omga.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik gemakkelijk moet omgaan met en constructie welke mijn hele leven heeft bepaalt tot nu toe, waarin ik nog nooit werkelijk ben opgestaan, en me vervolgens te schamen als me dat niet gemakkelijk lukt, terwijl dit het probleem is waar de hele mensheid tegenaan loopt, waarvan het grootste deel het niet eens aan wil gaan. Ik realiseer me dat dit geen excuus is, maar dat het dus zeker geen zin heeft om me te schamen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat het me niet lukt, dat ik opsta in een wereld die er vanuit gaat dat het niet lukt, en dat ik uiteindelijk moet toegeven, nee inderdaad, het lukt niet.

Als ik mezelf zie participeren in een angst dat het niet gaat lukken op te staan in een wereld en in mezelf die er vanuit gaan dat het toch niet lukt, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik bang ben voor mezelf in/als oordeel, die opkomt als het me niet lukt en waarin ik er vanuit ga dat het niet lukt. In plaats van mezelf te ondersteunen in het opstaan, val ik mezelf aan met sabotage als bewijzen die ik telkens moet overwinnen om te bewijzen dat het wel kan en kan lukken. Ik stop, ik adem. Ik realiseer me dat ik de pijn in mijn fysiek opwerp als opgeslagen bewijzen dat het me toch niet lukt, waarin ik steeds toegeef in geloof in deze bewijzen en hierin opgeef door in gedachten en emoties te gaan. Omdat het fysiek het aangeeft maakt dit het moeilijker, aangezien het lijkt of dit is zoals het fysiek kan leven, in plaats van in te zien dat dit is wat zich gemanifesteerd heeft/ik gemanifesteerd en toegestaan heb in de fysieke mind, wat ik keer op keer niet in heb willen zien en hiermee verergerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe mijn aandacht te verdelen over mezelf die druk is met de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’? en communicatie met een ander, waardoor ik liever alleen ben in de ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet samen te willen slapen door participatie in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik stel mezelf ten doel pas samen te slapen als ik alleen in staat ben mezelf richting te geven in de ochtend en me stabiel genoeg ervaar om mezelf richting te geven in het stoppen van gedachten die opkomen als ik samen zou slapen.

Als ik mezelf zie participeren in gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’ gerelateerd aan samen slapen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik participeer in een toekomstprojectie welke de klachten in het moment verergeren door participatie in gedachten in de geest/het bewustzijn. Ik stop, ik adem, ik ervaar de angst en zie waarom deze gedachte nu opkomt, zodat ik hier zelfvergeving op toe kan passen. Ik adem uit en laat de gedachte en eventuele angsten gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat iemand mijn buik aanraakt als ik niet naar het toilet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de neiging te ervaren om te willen gaan slaan als iemand mijn buik aanraakt als ik niet naar het toilet kan.

Als ik in mezelf de neiging zie om te gaan slaan als iemand mijn buik aanraakt, dan stop ik, ik adem. Ten eerste realiseer ik me dat niemand mijn buik aanraakt in het moment van de voorstelling maar dat het maar een voorstelling is en dat ik dus direct kan stoppen met deelnemen aan deze voorstelling; ten tweede realiseer ik me dat als iemand wel mijn buik aanraakt als ik niet naar het toilet kan, ik kan vragen hiermee te stoppen of ik de hand kan verleggen naar een plek waar het wel prettig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel te samen te willen slapen als ik gewoon gemakkelijk naar het toilet zou kunnen in de ochtend.

Als ik mezelf zie participeren in een gedachte dat ik wel samen wil en kan slapen als ik gewoon gemakkelijk naar het toilet kan, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik altijd kan beslissen samen te slapen als ik hier klaar voor ben en mezelf richting kan geven in het stoppen van participatie in gedachten en in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te kunnen verdragen als ik niet naar het toilet kan en dus helemaal niet weet wat ik met een ander om me heen moet als ik niet naar het toilet kan.

Ik stel mezelf ten doel eerst mezelf te verdragen als ik niet naar het toilet kan voordat ik met een ander om me heen ben in de ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb jaloers te zijn op mensen die gemakkelijk naar het toilet gaan, en als dit gebeurt als ik niet naar het toilet kan, kan ik mijn eigen jaloersheid niet verdragen als ik zie dat een ander gemakkelijk naar het toilet kan en ik loop te struggelen in mezelf en me fysiek zo ongemakkelijk voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het oneerlijk te vinden dat een ander gemakkelijk naar het toilet kan en ik niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het wederom op te geven als ik zie dat een ander gemakkelijk naar het toilet kan en ik niet, in een geloof dat het me nooit gaat lukken ook gemakkelijk naar het toilet te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen accepteren dat ik niet gemakkelijk naar het toilet kan, waarin ik mezelf belet mezelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te kunnen vergeven dat ik niet gemakkelijk naar het toilet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo boos te zijn op mezelf dat ik niet gemakkelijk naar het toilet kan , waarin ik mezelf in deze boosheid nog meer verkramp en verhard en juist moeilijker naar het toilet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zo minderwaardig te voelen doordat ik niet gemakkelijk naar het toilet kan en een ander wel.

Ik stop met vergelijken van mezelf met een ander aangezien dit geen enkel doel dient behalve mezelf minderwaardig maken in/als bewustzijn, wat slechts een minderwaardig maken als onderdrukken is van mezelf door participatie in de geest/het bewustzijn, waarin ik wederom een ervaring creeer van ‘het heeft geen zin’, wat ook zo is, het heeft geen enkele zin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe ik vrede kan hebben met mezelf die niet gemakkelijk naar het toilet kan, ik kan het gewoon niet accepteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet accepteren dat ik niet gemakkelijk naar het toilet kan, in plaats van in te zien dat ik mezelf kan vergeven dat ik niet gemakkelijk naar het toilet kan en dat ik kan zien wat binnen mijn bereik ligt om zo goed mogelijk naar het toilet te kunnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te saboteren met de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Fysieke consequenties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vermoeidheid en lethargie te ervaren als ik niet naar het toilet kan en deze vermoeidheid en lethargie te creeren in participatie in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de verkramping en pijn in de dikke darm te verergeren door participatie in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een verergering van niet naar het toilet kunnen te creeren door participatie in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’, door in gedachten door te brengen en het bewustzijn hierin te versterken, waarin ik mezelf meer vastzet in mijn bewustzijn in de dikke darm, waardoor ik langer blijf liggen in bed en weer in slaap val en hierin opnieuw mijn bewustzijn versterk door te lang te slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen slapen om te ontkomen aan de afschuwelijke ervaring van niet naar het toilet kunnen welke ik versterk of zelfs recreeer? in participatie in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te recreeren als mezelf te vermaken, vervormen dus, in participatie in gedachten en specifiek in de gedachte als ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vervormen in participatie in gedachten en hierin een geloof te creeren dat ik het niet meer kan veranderen, deze vervorming, aangezien ik het al vorm gegeven heb in mijn  fysiek dus in de fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf onderhevig te maken aan mijn eigen vervormde fysieke werkelijkheid en hierin een ervaring van minderwaardigheid te creeren, waarin ik mezelf ga vergelijken met mensen in deze fysieke werkelijkheid die deze ervaring niet creeren en hierin in mijn ogen beter lijken en het beter voor elkaar hebben dan ik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet in de adem kan zijn als ik niet naar het toilet kan, aangezien ik als ik in de adem ben, ieder moment de fysieke pijn ervaar, in plaats van in te zien dat ik niet in de adem kan zijn zolang ik participeer in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’ en andere gerelateerde gedachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb kippenvel te ervaren van de pijn en het ongemak die ik in mezelf ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat dit me overkomt, dat ik weer opnieuw niet naar het toilet kan.

Ik realiseer me dat ik mijn participatie in gedachten, gevoelens en emoties kan stoppen gerelateerd aan het wel of niet naar het toilet kunnen.

Ik realiseer me dat de pijn zich aandient om in te zien en tevens als sabotage om niet in zelf te hoeven zien. In plaats van te schrikken van de pijn, stop ik, ik adem. Ik weet dat er niets ernstigs aan de hand is en dat ik mijn voeding en eventuele supplementen zo weet toe te passen dat ik het fysiek ondersteun in het uitzoeken van deze constructie. Ik realiseer me dat het aan mij is om hierin op te staan, ook al zie ik nog niet exact hoe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds te proberen mijn fysiek op orde te krijgen zonder de participatie in gedachten, gerelateerd aan het fysiek, werkelijk te stoppen. Dus wat ik kan doen is mijn participatie in gedachten gerelateerd aan de fysieke toestand, stoppen. Ik realiseer me dat ik de oorzaak wil weten zodat ik die kan stoppen, en dus blijf zoeken naar de oorzaak, in plaats van te werken met wat hier is en wat zich aandient, en hierin te stoppen met participeren. Ik kan werken met de relaties die ik gelegd heb met het probleem welke wel zichtbaar zijn, waarin het probleem tevens wordt aangepakt zonder dat de oorzaak direct zichtbaar is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weerstand en angst te ervaren om te werken met wat hier is als relaties die ik gelegd heb met de fysieke toestand als niet naar het toilet kunnen/angst om niet naar het toilet te kunnen, waarin ik me realiseer dat ik als geest bewustzijn systeem angst en weerstand omhoog gooi in de wetenschap niet te kunnen blijven bestaan in participatie in/als energie als ik werkelijk de relaties ga stoppen in/als mezelf.

Gevolg:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet doen als ik me fysiek miserabel voel en pijn ervaar van het niet naar het toilet kunnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij elke stap die ik zet eraan herinnerd te worden dat ik niet naar het toilet kan door de pijn en het ongemak die het bewegen geeft met een volle en verkrampte darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet lekker en voldoende te kunnen eten ten gevolge van een volle en verkrampte darm.

Dus, Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen eten en bewegen als ik een verkrampte, volle darm heb, zonder ieder moment te worden herinnert aan de pijn en het ongemak in mijn fysiek, waarop ik in gedachten en emoties reageer, en ten gevolge hiervan niet te weten wat ik moet doen, behalve liggen maar dan val ik in slaap, waarin de geest drukker wordt.

Hierin zie ik dus het belang van het voorkomen van deze toestand, wat me tot nu toe niet effectief gelukt is.

Ik stel mezelf ten doel ondersteuning te vragen aan Sunette in het voorkomen van deze toestand en in het doorlopen van deze consequenties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten bepalen en vastzetten door de consequenties die ik creeer en gecreeerd heb, en hierin zoveel paniek en ‘niet weten’ te ervaren dat ik er radeloos van word.

Ik stel mezelf ten doel de rede te stoppen in/als gedachten welke ik ervaar in radeloosheid, en in plaats hiervan hier aanwezig te zijn, ook al weet ik niet wat ik moet doen. Ik realiseer me dat ik me radeloos ervaar in een geloof dat ik er niets aan kan veranderen, dat ik het verpest heb. Ik stop, ik adem in de ervaring van radeloosheid, ik stel me gelijk aan de ervaring van radeloosheid, ik pas eventueel een zelfvergeving toe, ik adem uit en geef de energie terug aan mijn lichaam die ik verspil in participatie in de emotie van radeloosheid en in emoties algemeen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de fysieke consequentie opnieuw te creeren, waarin ik zie dat het me niet duidelijk is hoe ik dit doe, dat ik het iets meer begin te zien maar waardoor ik het nog niet heb kunnen voorkomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik opnieuw de fysieke consequentie heb gecreeerd.

Trading with Death

———————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 178 – Zelfvergevingen op relaties – 11 – 23 jaar zelfoordeel

Dag 168 – Zelfvergevingen op relaties – 1 – relatiecheck

Dag 169 – Zelfvergevingen op relaties – 2 – alleen bij jou zijn

Dag 170 – Zelfvergevingen op relaties – 3 – iemand leuk vinden

Dag 171 – Zelfvergevingen op relaties – 4 – ik ben niet goed genoeg

Dag 172 – Zelfvergevingen op relaties – 5 – tijd

Dag 173 – Zelfvergevingen op relaties – 6 – voorbereiding nodig

Dag 174 – Zelfcorrecties op relaties – 7 – voorbereiding nodig

Dag 175 – Zelfvergevingen op relaties – 8- grapjes over man en vrouw

Dag 176 – Zelfvergevingen op relaties – 9 – ik kan het niet

Dag 177 – Zelfvergevingen op relaties – 10 – fysiek ongemak als sabotage

Wat is er 23 jaar geleden gebeurd.

Ik besloot dat ik mezelf te dik vond, dat ik mijn buik te dik vond. Was ik dik? Nee totaal niet. Ik heb altijd een beetje een bolle buik gehad aan het einde van de dag. De volgende ochtend was dit verdwenen. Als kind weet ik dat ik mijn buik altijd wilde bedekken; mijn broer stond in een zwembroekje, ik met een hemdje bij het zwembroekje. 16 jaar. Ik vond mijn buik te dik. Via een zus van een vriendin hoorde ik van de citroensapkuur, waarbij je 10 dagen niet eet en alleen water met citroensap, ahornsiroop en cayennepeper drinkt. Het is een reinigingskuur maar wordt natuurlijk misbruikt als afslankkuur. Dit wilde ik ook gaan doen. Mijn ouders vonden het niet zo’n heel geweldig plan maar verboden het niet. Dus dat ben ik gaan doen. Ik sportte destijds veel, en ben zelfs ’s avonds gaan trainen op een dag zonder eten. Ik hield het niet-eten niet lang vol.Na 3 dagen ben ik ermee gestopt. Los van dat het een heel slecht plan is voor een meisje van 16 jaar om zonder eten te gaan leven, was er met die 3 dagen niet zo heel veel aan de hand. Ik ben alleen na die 3 dagen heel licht blijven eten om toch een soort van programma (!) voort te zetten, waarin ik mijn fysiek langzaam aan het afbreken was. Uiteindelijk viel ik teveel af hierin, heel langzaam, werd moe, naar de dokter, die deze facade gestopt heeft.

Terug naar het moment van het besluit van afslanken in relatie tot mijn darmen. Het was niet met de kuur, maar ergens waarin ik besloot te gaan ‘lijnen’, en dus alleen de 3 maaltijden te eten. Ik weet nog dat ik zei tegen mijn ouders, nou, nu eet ik minder en kan ik niet meer naar het toilet, ik krijg juist een opgezette buik. Ja zeiden ze, als je je eetpatroon verandert en minder eet kan ook je ontlasting veranderen. Een antwoord met gezond verstand.

Wat is er gebeurd? Hetgeen ik wilde verminderen heeft zich vermeerderd. Ik wilde een minder opgezette buik, deze werd meer opgezet. En dat is exact het patroon wat zich nog steeds afspeelt. En in die mate dat ik door dit krampen en opzetten in mijn darmen/buik, ik met moeite voldoende kan eten, dus afval, en blijf zitten met een opgezette buik. 23 jaar gemanifesteerd in het fysiek. Had ik daarvoor last van mijn darmen? Ik weet het niet, ik had soms buikpijn. Maar ik kan me niet herinneren dat ik zo druk was met de stoelgang, ik heb geen idee wanneer ik naar het toilet ging om te ontlasten en ik maakte me niet druk om wat ik at, ik was dol op snoep.

Het verminderen van het snoep op zich is geen probleem en wel verstandig. Echt goed voor mijn tanden was het bijvoorbeeld niet. Het punt is het uiterlijk fenomeen waarin ik op een dag besloot dat dit anders moest. En nog steeds ben ik druk met het uiterlijk ervan, in schaamte over mezelf, mager, met regelmatig een opgezette buik. En nu denk, ik, ik was liever iets steviger, iets molliger, met een opgezette buik, zoals ik vroeger was. Ik was perfect, en met zoveel meer kracht die ik in dit hele proces ondermijnt heb, letterlijk afgebroken, opgegeten, geconsumeerd heb. Ja vind je het gek, ik had berehonger maar ik stond mezelf niet toe voldoende te eten. En deze ‘grens’ van net aan overleven in redelijke staat, heb ik gemanifesteerd in mijn darmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf toe te staan net aan in ‘redelijke’ staat te overleven, welke in de staat van de rede is en niet staand in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf staande in het fysiek te ondermijnen door in/als rede te besluiten dat ik er anders uit moest zien, terwijl ik een volledig gezond fysiek had en er nog ‘leuk’ uitzag ook.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb al die jaren niet aan mezelf toe te geven dat ik mezelf hierin ondermijnd heb, aangezien ik hier eenmaal mee gestart was en ik hierin ook wilde bewijzen dat ik het tot een goed einde kan brengen, in plaats van in te zien dat door het streven naar een goed einde, ik steeds naar een positief plaatje in/als de mind streef waarvoor ik het fysieke afbreek en het negatieve als polariteit in het fysiek manifesteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op mijn 16e te besluiten dat mijn buik te bol is ten opzichte van de rest van mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit ergens te moeten hebben opgepakt uit de media, gerelateerd aan relaties en seks.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een platte buik te relateren met seks/sexy zijn, en een bolle buik met afstotelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een bolle buik als afstotelijk te zien, in plaats van in te zien dat ik mezelf afstoot in het overnemen van een beeld van een platte buik als sexy en mezelf te zien als met bolle buik als niet-sexy.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf met bolle buik nog steeds verre van sexy te vinden en hierin een situatie gecreeerd te hebben waarin ik geen seks kan/hoef te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een situatie te creeren waarin ik geen seks kan/geloof te kunnen hebben zodat ik geen seks hoef te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb als tiener zoveel angst te ervaren voor seks, dat ik een situatie gecreeerd heb waarin ik de angst niet hoef te ervaren, ik vervolgens de seks ben gaan beoefenen en mezelf hierin steviger heb gemaakt, waarin ik mezelf alsnog saboteer met een mijn eigen gecreeerde verdedigingsmechanisme die tegen me werkt welke ik fysiek moet doorwandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb de angst onder ogen te zien en hier adem voor adem doorheen te wandelen, maar in plaats hiervan mezelf te forceren tot een uiterlijk vertoon waarin ik pas in een ideaal plaatje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te forceren tot een ideaal plaatje uit angst niet goed-mooi genoeg te zijn, welke ik nu nog steeds wandel in een geloof niet goed-mooi genoeg te zijn met een bolle buik als ik last heb van mijn darmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik perfect moet zijn zodat niemand mij kan pakken/afwijzen op eventuele zwakheden, in plaats van in te zien dat de enige die mezelf gepakt/afgewezen heeft op eventuele zwakheden, ik zelf ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te pakken/af te wijzen op een zogenaamde zwakheid als niet voldoen aan het perfecte sexy plaatje, en hierin mezelf in/als het fysiek af te breken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb voldoende te eten om mijn fysiek te ondersteunen in alle activiteiten die ik ondernam/onderneem maar te eten volgens hetgeen ik denk dat voldoende is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet meer te weten wat voldoende eten voor mijn fysiek is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op mijn 16e van heel veel snoepen naar te weinig eten geswitched te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat ik in dit zelfoordeel zoveel ellende gecreeerd heb maar in plaats hiervan te geloven dat er wel meer aan de hand moet zijn, waarin ik deze ellende van de afgelopen 23 jaar een reden probeer te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te zien hoeveel ellende een uiterlijk perfect plaatje, met een geloof hierin en een streven hiernaar, kan aanrichten, welke exact hetzelfde is als er in de wereld op grote/wereldschaal gebeurt, het streven naar een perfect positief plaatje, voorgeschoteld in/als de mind, vliegende schotels op en top, waarin niet gezien wordt hoe in dit streven naar het positieve perfectionisme, de hele fysieke wereld verkrampt, spastisch wordt, afbreekt en ten onder gaat.

*

Ik stel mezelf ten doel een positieve uitkomst als streven in/als de mind naar een perfect uiterlijk, welke gerelateerd is aan het vinden van meer geluk als meer seks als meer waardering als relatie in/als de mind, te stoppen. Ik sta mezelf niet toe mezelf langer te misbruiken voor een hallucinatie als luchtkasteel in/als de mind/het bewustzijn.

Ik stel mezelf ten doel hier in het moment te wandelen en mezelf fysiek te ondersteunen in de pijn en ongemak die ik ervaar. Ik zie welke angsten en paniek, gedachten, gevoelens en emoties er opkomen gerelateerd aan het ongemak/de verkramping/spasticiteit die ik ervaar in mijn darmen en pas hier zelfvergevingen op toe.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven zoveel ongemak te veroorzaken in mijn fysieke wereld door een geloof dat er iets niet goed aan mij is, en hierin te streven naar een relatie met iets buiten mij waarvoor ik geloof mijzelf te moeten vervormen/hervormen.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vervormen in een geloof en streven naar een relatie met iets buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vervormen in een geloof in de relatie met mezelf in/als bewustzijn, waarin ik geloof zelf niet voldoende te zijn, maar iets diepers of interessanters te moeten ontwikkelen, terwijl ik maar een heel eenvoudig meisje ben, opgegroeid in een heel eenvoudig leven in een heel eenvoudig gezin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat hetgeen ik in opgegroeid ben in/als het fysiek niet voldoende is, om vervolgens in deze bewustzijnsontwikkeling te gaan streven naar de eenvoud in/als het fysiek, waarin ik opnieuw de eenvoud in/als het fysiek mis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben vastgedraaid in/als de belangrijkheid van/in het belang van het bewustzijn waarin ik streef naar meer in/als relaties in/als de mind/het bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren op deze hele facade en op het feit dat ik nu de fysieke consequenties moet wandelen terwijl ik het toch zo goed bedoelde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het zo goed bedoelde, in plaats van in te zien dat ik in zelfinteresse mezelf ben gaan vervormen om te krijgen wat ik wil, namelijk aandacht als seks van een ander, welke ik vervolgens ben gaan gieten in een jasje van bewustzijnsontwikkeling.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb werkelijk niet te zien dat het startpunt puur zelfinteresse is geweest, aangezien ik in deze ontwikkeling ben gaan veranderen in een nobeler streven, zonder te zien dat als het startpunt zelfinteresse is, dit streven uitloopt op destructie van de fysieke gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vergeten/niet te geloven dat een startpunt in ongelijkheid zoveel schade aan kan richten, en als ik begrijp dat dit een ongelijk startpunt is, ik dit direct kan veranderen waarin alle fysieke ongemakken in 1x verdwijnen, in plaats van in te zien dat ik deze verandering fysiek moet wandelen en de fysieke gecreeerde consequenties dien te doorlopen en zelfvergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te zien dat ik de consequenties specifiek dien te vergeven, en niet alles in 1 draai kan veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gefrustreerd te zijn en me verongelijkt te voelen dat ik nog steeds fysieke consequenties loop, terwijl ik al zoveel ellende heb doorlopen hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het me niet lukt te specificeren aangezien ik dit nog nooit gedaan heb, en het daarom maar of in 1x wil veranderen, of in 1x wil opgeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb of in 1x te willen veranderen of in 1x te willen opgeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te geloven dat ik in 1x kan veranderen, en het dus maar in 1x opgeef/wil geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het feit dat ik nog fysieke consequenties wandel, te gebruiken als bevestiging van het geloof dat ik niet kan veranderen en hierin te gebruiken als excuus om het in 1x op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel paniek en onmacht te ervaren in mijn fysieke manifestatie in mijn darm, dat ik niet geloof dit te kunnen veranderen en het hierin in 1x op wil geven, in plaats van in te zien dat hetgeen ik ervaar in het het moment, exact de ervaring is waarom ik deze fysieke consequentie zo gemanifesteerd heb, in geloof in deze ervaringen van paniek en onmacht als emoties als sterker dan ik zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn emoties van paniek en onmacht nog steeds te geloven als zijnde waar en sterker dan ikzelf in staat tot richting geven hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat wat zich fysiek gemanifesteerd heeft, ook echt is want het heeft zich fysiek gemanifesteerd, niet ziende dat ik dit zelf zo gemanifesteerd heb in een geloof.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te zien hoe sterk een geloof is, zo sterk dat het zich fysiek manifesteert in totale destructie en ongelijkheid in (mijn fysiek als) de fysieke wereld.

Zie hier de hervorming/gereformeerd zijn als stroming in het christelijk geloof, in een ‘niet-christelijke’ opvoeding.

———————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life