Dag 464 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-3 – “dit kan niet waar zijn”

Voor context zie: Dag 398 – Wie ben ik aan het verdedigen?

Voor overzicht van de gehele serie:

Dag 469 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-12 – Schaamte

Dag 482 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-1 – “hoe kun je dit nou doen?”

Dag 483 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-2 – “dit meen je niet”

Backchatdimensie (interne gesprekken):

hoe kun je dit nou doen?

dit meen je niet

dit kan niet waar zijn

ik ga weg

wat denkt die ander wel

ik snap niet dat die ander dit niet ziet

ik heb toch gelijk?

hier wil ik niet mee leven

schaam je je niet?

dit ga ik niet doen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te participeren in een intern gesprek in de woorden ‘dit kan niet waar zijn’ ten gevolge van emoties die ik ervaar als reactie op de gedachte ‘Het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ welke wordt geactiveerd in mij door de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling over mij geschreven en waarin ik deze gedachte die opkomt, geloof en gebruik ter controle in en als oordeel – als beoordeling van deze woorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een situatie probeer te controleren door een gedachte die geactiveerd wordt en opkomt in mij, te geloven en in te zetten als oordeel – ter beoordeling van de woorden binnen een situatie en dus ook van de situatie waarin ik met emoties reageer op mijn eigen gedachte welke vervolgens een intern gesprek voortbrengt als in de woorden ‘dit kan niet waar zijn’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb door deel te nemen in een oordeel als beoordeling van de situatie, de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ inderdaad persoonlijk te nemen door een karakter te activeren in en als geloof en participatie in de gedachte ‘Het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ en door reactie op mijn eigen gedachte en hierop aanvullend een activatie van een intern gesprek in de woorden ‘dit kan niet waar zijn’,  het meer en meer persoonlijk te maken in en als interpretatie in en als een persoonlijkheid, waardoor ik niet meer in staat ben om te zien of de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ een projectie zijn van de ander of juist werkelijk over mij gaan en ik niet meer in staat ben om dit helder te verwoorden – het enige wat ik nog zeker weet en ervaar is alsof het over mij gaat doordat ik zelf deelneem in en als een gedachte als oordeel over deze woorden in herhaling over mij geschreven met hierop volgend reacties en interne gesprekken, eindigend in een staat van ongeloof als in de woorden ‘dit kan niet waar zijn’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het te veroordelen als iemand woorden zegt of spreekt over mij zonder (in mijn ogen) zelf te zien of de woorden in en als startpunt, in eerste instantie over zelf gaan welke eventueel in mij gespiegeld zichtbaar worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen dat de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ alleen over mij geschreven worden aangezien we ons nog in persoonlijkheden bewegen en we dus juist bezig zijn met het inzien van wat en hoe we het persoonlijk maken in en als een spreken van woorden in en als het startpunt van een persoonlijkheid in en als de geest, zonder dat we zien dat we hierin participeren aangezien we het voornaamste persoonlijkheidssysteem – the main personality-system – in en als onszelf, niet direct zien in en als een geloof als ‘dit ben ik’ en we dus alleen in het inzien en doorheen zien van onze eigen geschreven woorden, kunnen zien wie we zijn in en als dit voornaamste persoonlijkheidssysteem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me door de worden ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling over mij geschreven, ongelijk benaderd te voelen alsof ik het persoonlijk neem en de ander hier buiten staat, terwijl de projectie in de woorden ansich als ‘ze neemt het persoonlijk’ juist duidt op een startpunt in en als participatie in een persoonlijkheid in en als de geest, welke hetgeen is waar ik op reageer als en wanneer dit niet wordt ingezien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat een ander niet inziet dat die in een persoonlijkheid participeert als de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling over mij geschreven worden en dus, vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te reageren met een ervaring van ‘ongelijk benaderd worden’ op mijn eigen gedachte dat de ander niet inziet zelf in een persoonlijkheid te participeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik reageer op dat een ander iets niet inziet, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik reageer op het feit dat ik zelf iets niet inzie in en als een ‘ervaring’ als geloof dat de woorden van een ander over mij gaan en dat ik hierin ongelijk sta aan en als mezelf en me dus per direct ‘ongelijk benaderd voel’ wat ik vervolgens projecteer op de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn ervaring van ‘ongelijk benaderd voelen’ te projecteren op een ander en hierin mezelf te verongelijken in en als participatie in projectie van een gedachte over een ander en hierop volgend reacties als gevoelens en emoties en weer hierop volgend interne gesprekken, waarin ik meer en meer energie genereer en mezelf meer en meer afscheid dus verongelijk als ongelijk maak aan en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te veroordelen als en dat een ander in een (voornaam) persoonlijkheidssysteem participeert en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen als en dat ik zelf in een (voornaam) persoonlijkheidssysteem participeer in en als het geloof en de aanname van ‘dit ben ik’ en in en als dit zelfoordeel, mezelf toe te staan te participeren in (een geloof in) gedachten, gevoelens, emoties en interne gesprekken, wederom in en als de instandhouding van mijn eigen voornaamste persoonlijkheidssysteem welke ik neig te projecteren op de ander.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een intern gesprek in de woorden ‘dit kan niet waar zijn’ dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik al in het interne gesprek beland ben en dat er dus een gedachte en reactie aan vooraf is gegaan en dat ik dus kan onderzoeken wat het triggerpunt/activatiepunt is hiervan.

Ik realiseer me dat ik eerst mezelf dien door te stoppen met participeren in een intern gesprek als in de woorden ‘dit kan niet waar zijn’ voordat ik in staat ben om iets te onderzoeken en vergeven in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel, mezelf te stoppen met participatie in een intern gesprek als in de woorden ‘dit kan niet waar zijn’ door een kleine fysieke beweging in en als mezelf te maken en mezelf hiermee uit het intern gesprek in en als de geest te halen, in en als de realisatie dat participatie in een intern gesprek me verder weg leidt van mezelf en door dit stoppen werkelijk te menen in en als de woorden ‘ik stop’.

Ik stel mezelf ten doel het verloop van het intern gesprek terug te brengen tot aan het activatiepunt waarin ik onderzoek in mezelf welke gedachte hier geactiveerd wordt en hierop volgend reacties als gevoelens en emoties welke leiden tot participatie in een intern gesprek als in de woorden ‘dit kan niet waar zijn’ waarin ik zelfverantwoordelijkheid neem voor activatie van en participatie in de gedachte, de reactie en het interne gesprek.

Ik stel mezelf ten doel in en als mezelf te zien, in en als activatie van de gedachte, reactie en het interne gesprek welke persoonlijkheid geactiveerd wordt en hierin te onderzoeken of dit het voornaamste persoonlijkheidssysteem betreft in en als een geloof als ‘dit ben ik’.

Ik stel mezelf ten doel de woorden van de ander over mij –  al dan niet geprojecteerd, te onderzoeken in en als mezelf door te zien in het activatiepunt en de gedachte als oordeel en reacties en interne gesprekken hierop volgend binnenin mij, welke zullen leiden tot het inzien en deconstrueren van (het geloof in en de aanname van) dit voornaamste persoonlijkheidssysteem in en als een geloof hierin en aanname hiervan als ‘dit ben ik’.

Ik stel mezelf ten doel verantwoordelijkheid te nemen voor mijn projecties in en als gedachten over een ander en deze te onderzoeken in hoe deze over mezelf gaan en waar ik me heb afgescheiden van mezelf in en als een geloof in en aanname van deze gedachten, zodat en waarin ik mezelf ondersteun om mezelf richting te (leren) geven in communicatie met een ander.

Ik stel mezelf ten doel om nederig te zijn ten aanzien van het geestbewustzijnssysteem in en als een begrip hiervan in en als mezelf en hierin samen te werken met en als mezelf in plaats van mezelf tegen te werken, door eerst mijzelf te ondersteunen in het inzien, onderzoeken, deconstrueren, zelfvergeven en zelfcorrigeren van het voornaamste persoonlijkheidssysteem in en als mij – Self first – eerst Zelf want alleen dan kan ik helder zien en gelijk staan in en als het fysiek als leven.

Wordt vervolgd

(Afbeelding van een blog over het intern representatiesysteem – waarin zichtbaar is hoe we de ‘interne dialoog’ volledig geaccepteerd hebben als ‘eigenschap’ van onszelf als mens, zonder nog te overwegen wat we eigenlijk aan het doen zijn in een interne dialoog, in gesprek met onszelf in onze eigen gedachten en wat de gevolgen hiervan zijn).

————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 344 – Een ervaring van ‘alles komt goed’

(klik op de afbeeldingen voor de gratis interviews)

Full the secret history of the universe the discovery of light part 1 2

Er stonden vandaag 2 jongemannen tegenover de winkel die klassieke muziek speelden. Mooi en technisch, zo te horen van het conservatorium. Met name 1 van hen heeft een uiterlijk die erg op Z. lijkt, een Poolse ex-vriend. Zo te zien en te horen aan de taal zijn zij ook Pools. Opvallend is mijn reactie op 1 van de jongens; ik vind hem onmiddellijk ‘leuk’, ik ben ‘geraakt’ door de manier waarop hij de muziek speelt (viool) welke ik omschrijf als ‘gevoelig’ en ‘intens’. Maar met name mijn ervaring is er een van rust, alsof alles ‘goed’ is en komt, ik word zelf rustiger, tevreden, ik hoef nergens heen, ik voel me gedragen, verwarmd, niet zo alleen, en ook jaloers op wat ik zie/interpreteer als dat deze jongen tevreden is met zichzelf en met wat hij doet, en niemand nodig heeft om iets op te vullen. De lichtblauwe ogen met wat ik omschrijf als ‘open’ vind ik prettig om aan te kijken, of is het in te kijken.

Het is exact hoe ik me bij Z. ervoer, en het zijn nogal wat sluimerende gevoelens om zelf te vergeven. ook en vooral omdat ik altijd geloofd heb dat ik deze gevoelens gemist heb en mis, dat ik hiernaar op zoek moest maar wat me nooit lang lukte om ‘vast’ te houden. Feitelijk mis ik het nog steeds in mezelf, het tevreden zijn met mezelf, het voldoende zijn in en als mezelf, het alleen staan en verwarmend zijn voor en als mezelf.

Algemeen voelde ik me bij de Poolse mensen prettig. Rustig, ontspannen, alsof mijn aanwezigheid werd gewaardeerd zonder dat ik iets speciaal had in te brengen, en tegelijkertijd was het ‘speciaal’ dat ik er was; algemeen gewaardeerd, opgenomen in de groep, niet meer zo alleen als hoe ik me destijds voelde.

Ik had het er met Sylvie over of ik me in het verleden ‘goed’ voelde, waarop ik opmerkte dat ik me zelden goed heb gevoeld. ik bedenk me vandaag dat er jaren als tiener zijn waarin ik me goed voelde, met een vriendengroep en een ‘goede’ vriendin, en op de korfbalclub waar ik jarenlang gespeeld heb, daar voelde ik me thuis, gewaardeerd, op mijn gemak, en in samenwerking aan een gezamenlijk doel als het spelen van de wedstrijden. Zo zijn er meer momenten en periodes, altijd gebonden aan een samenzijn in een groep. En zo ook voelde ik me goed bij de Poolse mensen en helemaal bij Z. In aanwezigheid van hem was alles goed, het was alsof alles wegviel, op z’n plek viel, er niet meer toe deed, het moment is goed. Ik realiseer me dat laatste een ervaring is van het geestbewustzijnsysteem waarin alles op z’n plek valt en ‘klopt’;  waarvan ik nu weet dat het doel in de voorprogrammering wordt behaald. Het zogeheten veelgeprezen ‘NU’ is alles wat er toe doet in zo’n moment, waarin we dus niet werkelijk Hier aanwezig zijn, in de fysieke realiteit waarin alles in overweging wordt genomen. De ervaring in de geest overheerst, in het ‘nu-moment’. Hierdoor werd er ook niet werkelijk iets besproken, aangezien we er simpel niet toe kwamen, alles leek al goed te zijn en goed te komen. Als we ieder weer alleen waren, bleek na een paar dagen dat we dus inderdaad geen afspraken hadden gemaakt, niet overeen hadden gestemd over hoe en wat, en er kwam dus helemaal niets goed, als zijnde dat er gewoon geen vervolg kwam. En bleven we afgescheiden achter met en in een ervaring in de geest. Als ik dit nu zo omschrijf is dit een typische omschrijving van een licht en liefde ervaring waarin alles samen lijkt te vallen, maar waar in werkelijkheid helemaal niets wordt opgelost en voortgezet.

Het tevreden zijn met wat ik doe is aanwezig en het alleen voelen is voor een groot deel gestopt sinds de participatie in Desteni, waarin ik het proces van zelfrealisatie wandel, mezelf hierin deel en tegelijkertijd samenwerk in een groep aan een gezamenlijk, alles omvattend doel. De ervaringen ten aanzien van jongemannen met lichte ogen die ik zie als tevreden met zichzelf, daar is nog een en ander in zelf te vergeven en veranderen in mezelf, en zo ervaar ik ook nog een behoorlijk gemis aan tevredenheid in en met mezelf, in mijn eigen fysiek.

Zelfvergevingen volgen.

(klik op de afbeeldingen voor de gratis interviews)

Full the secret history of the universe the creation of energy part 4————————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 281 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Ontkenning – Reactiedimensie

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 280 – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

Dit blog is een vervolg op de uitwerking van:

Dag 276 – Trigger Characters – Ontkenning-1

Dag 277 – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

Woede/razernij, ongeloof, verbazing, opgeven, verdriet/wanhoop, onverschilligheid, schuld, weigering, het niet meer weten, bullien, oneerlijk, onmacht

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een rage als woede en razernij in mij te laten ontsteken door de ontkenning van een ander op hetgeen ik zie gebeuren in fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb woedend als razend te reageren in mezelf, dus in de geest te gaan razen, wat allemaal binnenin mij gebeurt, welke ik niet toon, en dus moet deze razernij als reactie ergens heen, welke een opslag als verkramping is in mijn fysieke spieren in nek-schouder-rompgebied inclusief dikke darm veroorzaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als zo oneerlijk te ervaren als een ander iedere participatie in controlemechanismen ontkent, terwijl het 1+1 optellen is, zelfs al weet je niet exact hoe de mechanismen werken, dat beiden in controle verwikkeld zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me totaal verongelijkt te ervaren doordat ik fysiek ervaar dat ik in controle schiet, in/als reactie op controle buiten mij, en doordat een ander in controle dit niet fysiek ervaart, diegene ontkent dat er controle gevoerd wordt, zonder in te zien dat er een compleet karakter in frequency gevormd is die ‘niets doet en onschuldig’ is, ogenschijnlijk ‘okay en comfortabel’, welke in/als karakter een stadium verder uit het fysiek is verdwenen dan de fysiek voelbare verkramping en verstijving, en dus niets meer voelt en hierin zelfs kan voordoen relaxed aanwezig te zijn en alles op mij/de ander kan schuiven als mijn reacties, aangezien ik toch zoveel fysiek ongemak ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf te denken dat een ander ‘beter af’ is die geen fysieke pijn en fysiek ongemak ervaart, in plaats van zelf in te zien, dat dit een stadium verder verwijderd van het fysiek is, en door zelf te denken dat ik hierin ‘minder’ ben, creeer ik situaties waarin ik dit denk te zien in een ander naar mij toe – welke wellicht ook zo is – maar welke niet van invloed is op mij als ik hierin gelijk ga staan aan mezelf in/als de fysieke pijn die op het moment aanwezig is, aangezien de aanwezigheid van de geest in het fysiek nu eenmaal pijn doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van mijn reacties op de ander in ontkenning, en hierin mezelf in afscheiding te manifesteren en tevens weigering tot zelfexpressie ter ondersteuning van mezelf en eventueel van een ander, en hierin juist de pijn in het fysiek te manifesteren in/als afscheiding in een karakter dus in ontkenning van wie ik werkelijk ben, in een gedachte ‘beter af’ te zijn maar in werkelijkheid juist verder van mezelf in/als het fysiek vandaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb oneindig verdriet te creeren als overlevingsmechanisme in mezelf binnen de situatie van aandacht en ontkenning als controlemechanismen, en dit verdriet uit te leven en in mijn leven te manifesteren op het gebied van het aangaan van een intieme relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat iemand ontkent te participeren in controle mechanismen in/als aandacht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verdwijnen in mijn ongeloof in/als reactie op de ontkenning van een ander in controle mechanismen in/als aandacht, en hierin mezelf volledig te controleren in/als ongeloof in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren door een ontkenning van een ander, waarin ik geloof dat de ontkenning van een ander iets zegt over mij, en door dit te geloven en dus in ongeloof te vervallen als iemand ontkent, ontken ik mezelf in/als leven hier aanwezig door in reactie in/als de geest te verdwijnen, wat de werkelijke oorzaak is van mijn verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat een ander de ontkenning in zelf wel wil stoppen, aangezien ik mijn hele leven heb ervaren dat er geen wil is om de ontkenning in zelf te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele leven te ervaren dat er geen wil is om de ontkenning van participatie in controle in/als aandacht, in zelf te stoppen door dit te zien als voorbeeld, en door te geloven in dit voorbeeld en dit voorbeeld te volgen, ben ik zelf gaan participeren in ontkenning van leven door vast te blijven houden aan mijn ongeloof in/als de geest, en hierin mezelf en de ander geen mogelijkheid meer te geven zelf te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf en de ander geen mogelijkheid te geven door vast te houden aan een polariteit van geloof/ongeloof gerelateerd aan verandering in zelf, waarin in dit vasthouden, het daad-werkelijke fysieke leven als fysiek een verandering wandelen, wordt ontkend en dus niet mogelijk gemaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het op te geven ten gevolge van het zien van een ontkenning van controle mechanismen in/als aandacht in een ander, niet ziende dat ik mezelf opgeef in geloof in afhankelijkheid van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te gaan bullien, lelijk te gaan doen naar de ander die ontkent in controle mechanismen in/als aandacht te participeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn gedrag, stemtoon en woordkeuze te laten bepalen door het gedrag van een ander in ontkenning  van controlemechanismen in/als aandacht, waarmee ik de ander probeer te controleren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het recht heb om boos te worden en lelijk te doen naar de ander toe die participeert in ontkenning in controle mechanismen in/als aandacht, en hiermee mijn eigen gedrag in/als controle in/als de geest te rechtvaardigen, waarin ik geen voorbeeld en dus geen verandering kan bewerkstelligen, niet in mezelf en al helemaal niet in de ander, aangezien ik zelf vastzit in geloof en ongeloof, woede en razernij, verdriet, wanhoop, afhankelijkheid en rechtvaardiging in/als de geest, welke me aanzet tot bullien naar de ander toe wat nog het enige is dat ik zie als trigger-punt/trigger character van wat er gebeurt in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het trigger character de schuld te geven van wat er gebeurt in mij, wat feitelijk hetzelfde is als mijzelf in/als character in/als de geest, geprojecteerd op de ander buiten mij, de schuld geven, en zo mezelf als de ander=de mind gevangen te houden in een scenario/ervaring van schuld, in plaats van zelfvergeving toe te passen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een ervaring van niet meer weten ten gevolgen van de ontkenning van participatie in controle mechanismen in/als aandacht van de ander, welke, als ik alles terughaal naar zelf, geprojecteerd is, en dus weet ik het niet meer ten gevolge van participatie in ontkenning van controle mechanismen in/als aandacht van de ander=de mind, dus van mijzelf in/als de geest. En zolang ik mijn eigen participatie in controlemechanismen in/als aandacht in/als de geest ontken, kan ik niet inzien wie ik geworden ben, en dus kan ik mezelf niet vergeven, en dus kan ik mezelf niet veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te weigeren mezelf te zien in participatie in/als controle mechanismen in/als aandacht in/als de geest, zodat ik zelf niet hoef te veranderen, en in plaats hiervan er alles aan doe in de geest om de situatie en/of de ander(=de mind) te veranderen, met alle gevolgen van dien in/als backchat en reacties welke plaatsvinden in het onderbewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het niet alleen kan in aanwezigheid van een ander, en dus steeds alleen ben om het alleen te kunnen doen, waarin ik niet werkelijk de innerlijke situatie oplos maar mezelf buiten spel plaats.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onmacht te ervaren ten aanzien van mijn reacties in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als oneerlijk te ervaren dat ik in zelf moet zien en een ander niet, dat die ander gewoon in ontkenning door kan wandelen, in plaats van in te zien dat dit niet langer zo is, dat een ieder in de eigen geest zal moeten zien wie die is geworden, en dat dit het enige is wat een ieder werkelijk alleen moet doen, op aarde in het fysiek, of indien niet opgepakt, in de dimensies na sterven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te hebben gezien, dat zolang ik weiger het zelf alleen te doen in een ervaring van onmacht en oneerlijkheid, ik vasthoud aan de ander(=de mind), geprojecteerd op de ander, en dus mezelf vasthoud in afhankelijkheid van een ander, waarin ik geloof iets nodig te hebben van die ander om mezelf werkelijk vrij te maken, zonder in te zien dat dit voortkomt uit een opvoeding in de geest, waarin ik mezelf heb opgegeven ten behoeve van de geest in afhankelijkheid van de ouders als voorbeeld, en ten behoeve van een ongelijk geldsysteem, waarin ik ben gaan geloven dat ik dit ben, die ik in de geest in/als energie in afhankelijkheid van relaties in de geest, en door dit geloof te gaan leven in het fysiek, ben ik dit ook geworden, en heb ik dit gemanifesteerd in mijn fysiek, en dus zal ik wie ik geworden ben in acceptatie van geloof in controle-mechanismen, zelf moeten inzien, zelfvergeven en corrigeren, om mezelf vrij te maken en mezelf opnieuw geboren te laten worden, dit keer echt en blijvend.

Zelfcorrecties (zelfcorrigerende uitspraken/zelfcorrigerende doelstellingen):

Als ik mezelf zie participeren in reacties op een ontkenning van een ander buiten mij, in controle mechanismen in/als aandacht in de geest, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik reageer, en dus dat ik spreek in/als de geest, en dus in/als controle. Ik onderzoek in mezelf wat maakt dat ik reageer. Wat wil ik van de ander die ontkent? Zolang ik reageer, wil ik iets van een ander en heeft het dus invloed op mij als die ander ontkent.

Ik stel mezelf ten doel de reacties in mijzelf op een ander buiten mij in ontkenning op controle mechanismen in/als aandacht in/als de geest, te stoppen, in te zien, zelf te vergeven en te corrigeren en te onderzoeken waar ik me afhankelijk maak van de ander(=de mind) en dus de ander wil gaan controleren.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in mezelf wat ik denk en geloof nodig te hebben van een ander buiten mij, en hetgeen ik ontdek hierin, zelf te vergeven en hier gelijk aan te gaan staan, en zo te integreren in/als zelf. Als ik er gelijk aan sta en het niet meer nodig heb ter overleving in/als de geest dus in/als energie, kan ik zien en/of bespreken of fysiek een verandering mogelijk is tot het fysiek delen van hetgeen ik geintegreerd heb in zelf, door de afscheiding ervan in/als reactie in mezelf, te hebben gestopt.

————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 259 – Expressie en de Darm – Zelfvergevingen Backchatdimensie van Opgeven

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 254  – met Probleem, Oplossing en Beloning 

Dag 255  – welke is onderverdeeld in de verschillende Dimensies

Dag 256  – Zelfvergevingen Angstdimensie

Dag 257 – Zelfvergevingen Gedachtendimensie

Dag 258 – Zelfvergevingen Verbeeldingsdimensie

Backchatdimensie/interne gesprekken:

Ik red het niet

Ik wil niet meer

Ik houd dit niet vol

Ik ben het niet waard om te leven want ik kan niet eens opstaan en voor mijn eigen fysiek zorgen

‘Nee, dit ga ik niet doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘ik red het niet’ welke als backchat in mijn hoofd ontstaat in reactie op de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het niet red, in plaats van in te zien dat het ik is als de geest in die aangeeft het niet te redden in/als zichzelf als verzet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘ik wil niet meer’ welke als backchat in mijn hoofd ontstaat in reactie op de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet meer wil, in plaats van in te zien dat ik het ben in/als de geest die aangeeft zo niet meer te willen leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘ik houd dit niet vol’ welke als backchat in mijn hoofd ontstaat in reactie op de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het niet volhoud, in plaats van in te zien dat het ik is als de geest die aangeeft zichzelf als verzet niet vol te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘ik ben het niet waard om te leven want ik kan niet eens opstaan en voor mijn eigen fysiek zorgen’ welke als backchat in mijn hoofd ontstaat in reactie op de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het niet waard ben om te leven want ik kan niet eens opstaan en voor mijn eigen fysiek zorgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik niet op kan staan en voor mijn eigen fysiek kan zorgen, waardoor ik geloof dat ik het niet waard ben om te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen geloof-ongeloof te creeren door te participeren in de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’, waarin ik door geloof en participatie in de waarheid van deze vraagstelling aan mezelf mezelf in twijfel trek, angst creeer dat ik het niet ga doen/niet kan en hierin een situatie creeer waarin ik niet op kan staan en voor mijn eigen fysiek kan zorgen, aangezien ik al in de Gedachte en alle gevolgen hiervan als angst, reacties, backchat, fysieke gedragsconsequenties en andere consequenties, verdwenen ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘nee, ik ga dit niet doen’ welke als backchat in mijn hoofd ontstaat in reactie op de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het antwoord als backchat als ‘nee, ik ga dit niet doen’, werkelijk is en betekent dat ik het niet ga doen, in plaats van in te zien dat ik het ben in/als de geest die dit niet wil gaan doen aangezien ik als de geest, als ik het wel doe, zal ophouden in deze hoedanigheid te blijven bestaan in/als energie in polariteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet te willen gaan doen uit/in angst dat het me niet lukt, dus uit/in angst dat ik faal.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf de keus te geven van het wel of niet doen als opstaan in mezelf als wat het beste is voor mezelf en ieder-een, waarin ik een geloof creeer in mezelf dat ik een keus heb, om vervolgens mezelf in deze keus in twijfel te trekken en op te splitsen in polariteit, en hierin vervolgens angst te creeren en allerlei reacties en backchat en (fysieke gedrags) consequenties, waarin het lijkt alsof deze vrije keus echt is, in plaats van in te zien dat ik de keus in mezelf creeer als zijnde zogenaamd vrij, waarin ik mezelf ondertussen volledig vastzet in en als zelftwijfel in de geest, in afscheiding van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb backchat in mezelf te creeren in reactie op mezelf in angst welke voortkomt uit de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’, waarin ik mezelf de illusie van de vrije keus toesta om wel of niet op te staan, en hierin mezelf in zelftwijfel te trekken en een heel register open te trekken (als angst, backchat, reactie  en al dan niet fysieke consequentie) waarin ik vervolgens rechtvaardiging vind om het Niet te doen, waardoor ik in mezelf in Angst kan blijven bestaan en mijn eigen Angst voor Falen niet onder ogen hoef te zien en in realiteit hoef door te wandelen; en dus mijn eigen fundamentele programmering niet onder ogen hoef te zien en dus niet hoef te doen wat zou kunnen, zou kunnen als wat het Beste is, als opstaan en stabiel worden in mijn eigen fysiek en hierin hetgeen onder ogen zien en Leven als wat nog nooit gedaan is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet werkelijk de zelftwijfel te vergeven en in plaats hiervan mezelf direct proberen te corrigeren door het ‘goed te doen’, welke dan mislukt aangezien ik me beweeg in polariteit in oordeel van goed en kwaad, waarin de punten als failures als mislukkingen naar boven komen en eerst vergeven dienen te worden voordat ik mezelf kan corrigeren in/als beweging.

Als ik mezelf zie verkeren in een situatie waarin ik onzeker ben en de zelftwijfel opkomt, welke zich vertaalt in backchat in woorden als ‘ik red het niet, ik wil niet meer, ik houd dit niet vol, ik ben het niet waard om te leven want ik kan niet eens opstaan en voor mijn eigen fysiek zorgen en nee, ik ga dit niet doen’, dan stop ik, ik adem. Ik stop in eerste instantie met participatie in deze woorden/zinnen als backchat, welke nergens toe leiden behalve tot lijden. Ik realiseer me dat de gedachten in/als backchat niet werkelijk zijn wie ik ben en ik zie erop toe in mezelf dat ik deze gedachten in/als backchat niet ga geloven, maar simpel voorbij laat gaan door participatie te stoppen.

Ik onderzoek in mezelf waardoor de backchat ontstaan is, of ik de Gedachte kan zien waarin het begonnen is, en wat de angst is die eraan vooraf gaat. Ik omarm mezelf in de angst en vergeef mezelf de angst specifiek, totdat ik geen reactie als emoties meer ervaar op de angst.

The Fear of Failure and Desire for Success: DAY 322

—————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 206 – Wat is mijn Startpunt? – Participatie in backchat

Ik zat 2 dagen geleden de film Loft te kijken. Een Nederlandse speelfilm waar 5 mannen een loft huren voor hun ‘buitenechtelijke escapades’. In die loft wordt een dood meisje gevonden en alleen deze 5 mannen hebben de sleutel, dus het moet met 1 van die 5 mannen te maken hebben. Hierin gaat iedereen elkaar verdenken natuurlijk. Wat ik hierin zag, is dat iedereen achterdochtig wordt. Niet zozeer omdat iedereen iets met de dood van het meisje te maken heeft, maar omdat iedereen wel iets te verbergen heeft, om te beginnen natuurlijk al het huren van de loft voor eventuele slippertjes.

Ik realiseerde me dat ik zelf achterdochtig word van het verbergen van mijn eigen backchat. Niet van daden die niet ok zijn, over het algemeen kan ik mezelf aardig richting geven in de uitvoering in realiteit door van tevoren heel goed in te zien wat wel en niet het beste is en hiernaar te leven. Echter, in mijn backchat geef ik mezelf nog geen richting. Het komt op, ik zie het, ik neem het waar als niet ok, als iets wat ik moet stoppen, maar ik stop het niet. Dus geloof ik nog iets te winnen in participatie in deze backchat, of liever gezegd, ben ik bang iets te verliezen als ik deze backchat stop en mezelf hierin richting geef. Over het algemeen komt dit erop neer doordat ik iets nog niet begrijp in mezelf, waardoor ik nog geen beslissing heb genomen het te stoppen in mezelf.

Wat ik zie is dat ik er achterdochtig van word, dat ik ga twijfelen aan mijn handelen, terwijl het handelen op zich niet verkeerd is, maar ik heb hieraan gekoppeld zoveel gedachten als backchat gehad dat ik zelf ondertussen geloof het verkeerd te doen, aangezien ik mezelf als verkeerd ervaar. Waardoor ik schuldgevoel creeer. Nu doe ik het niet verkeerd, maar mijn startpunt is wel verkeerd (lees gekeerd in/als bewustzijn). Zolang ik in backchat participeer is mijn startpunt niet eenheid en gelijkheid maar verdeeldheid in vermeerdering en vermindering van mezelf en een ander. Waardoor ik in wat ik doe ook vruchten voortbreng in verdeeldheid in vermeerdering en vermindering, dat kan niet anders, ook al is het heel subtiel en verborgen. Bovendien creeer ik hierin mijn eigen ervaring van minderwaardigheid, en dus ervaar ik een constante angst tegenover andere mensen, welke komt door mijn startpunt in verdeeldheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in verdeeldheid in vermeerdering en vermindering te bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in backchat in een geloof dat ik dit ben, waardoor ik mezelf verminder en/of vermeerder ten opzichte van anderen, waardoor ik mezelf uiteindelijk als minderwaardig en onzeker ervaar, en constant schuldig, welke ik in eerste instantie creeer door participatie in mijn eigen backchat zonder mezelf hierin richting te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn backchat in/als de mind/het bewustzijn te volgen en mezelf hierin op te laden in/als energie, in plaats van mezelf hierin te stoppen en het roer in eigen handen te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verminderen door participatie in backchat, waarin ik mezelf verminder ten opzichte van mezelf in/als energie in/als bewustzijn in verdeeldheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf over te leveren aan mezelf in verdeeldheid, en hierin mezelf te verscheuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verscheuren in plaats van in de adem, een en gelijk mezelf te bewegen door de participatie in verdeeldheid te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets moet doen om een en gelijk te worden, in plaats van in te zien dat het doen in eerste instantie bestaat uit het stoppen van participatie in de verdeeldheid in mezelf, en mezelf hierin te vergeven en corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb achterdochtig te worden en te gaan twijfelen over mijn eigen handelen, in plaats van in te zien dat mijn handelen an sich niet verkeerd is, maar dat mijn startpunt in participatie in verdeeldheid verkeerd is waardoor ik in mijn handelen ook niet duidelijk sta als wie ik ben, maar op 2 benen hink in verdeeldheid in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele leven twijfel te ervaren zonder in te zien dat dit voortkomt uit participatie in de verdeeldheid in backchat in/als bewustzijn in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb constant het gevoel te hebben iets te moeten verbergen terwijl ik helemaal geen gekke dingen doe, in plaats van in te zien dat ik mezelf in participatie in mijn backchat verberg, waarin mijn ware natuur als wie ik ben in verdeeldheid, zichtbaar is waardoor ik mezelf  in ieder moment als een hypocriet ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik dan maar eerlijk moet zijn en mijn backchat moet uitspreken, ten toon moet spreiden, net als ik zoveel mensen heb zien doen en die ik dan als ‘ten min(d)ste eerlijk’ heb gezien, in plaats van in te zien dat ik hiermee alleen maar de verdeeldheid in woorden dus in realiteit zou brengen, dat dit dus niet de oplossing is, dat eerlijkheid geen zelfeerlijkheid is, dat zo de hele wereld gecreeerd is in verdeeldheid, maar dat ik mezelf in/als participatie in/als mijn ware natuur als des duivels in/als verdeeldheid in/als bewustzijn, dien te stoppen, zelf te vergeven en corrigeren, totdat ik stil word/ben van binnen en ik in/als de adem in eenheid en gelijkheid mezelf kan bewegen, kan spreken als mezelf en vruchten voortbreng die eenheid en gelijkheid voortbrengen voor alle leven op aarde.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen in participatie in backchat in verdeeldheid in/als bewustzijn.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken op welke gebieden ik backchat creeer in mezelf en wat de aanleiding hiertoe is, waar ik bang voor ben en wat ik hoop en/of geloof te winnen door te participeren in backchat in verdeeldheid in afscheiding van mezelf als leven en hierin in afscheiding van alle leven, zodat ik in staat ben mezelf te vergeven en te corrigeren in dit punt.

Ik sta mezelf niet toe mezelf te vermeerderen en/of verminderen ten opzichte van mezelf en/of van een ander.

Als ik mezelf in de vermeerdering of vermindering zie gaan in gedachten, gevoelens, emoties en/of backchat, dan stop ik, ik adem. In eerste instantie stop ik deze participatie, aangezien ik mezelf hierin al verminder ten opzichte van mezelf in/als bewustzijn, gelovende dat ik deze participatie moet volgen in plaats van kan stoppen. Vervolgens zie ik wat ik aan het doen ben, wat de situatie is, waar ik bang voor ben, wat ik probeer te winnen. Ik vergeef mezelf de ervaringen die in me opkomen, en indien nodig schrijf ik de situatie uit zodat ik mezelf beter zie en begrijp. Als ik mezelf begrijp, ben ik in staat mezelf te vergeven en corrigeren, aangezien het volledig begrijpen overeenstemt met de volledige zelfvergeving, waarna de weg vrij en open is voor correctie in/als het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel mijn startpunt te checken in mezelf in de handelingen die ik doe, waarin ik geen werkelijke verandering doorvoer zolang mijn startpunt in verdeeld is in afscheiding van mezelf. Als ik stil ben in mezelf zonder zelftwijfel, ben ik klaar voor een volgende stap en/of handeling, en zal ik eenheid en gelijkheid als vrucht voortbrengen in deze stap en/of handeling als wat het beste is voor mezelf en anderen als alle leven op aarde.

2013-the-future-of-consciousness-introduction

2013 – De Toekomst van het Bewustzijn

——————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 36 – Participatie en verhuizing

Door een verhuizing en alles wat hiermee samen hangt hier in huis, kom ik weinig toe aan het lezen van blogs van anderen, en heb ik tevens mijn dip lessen 1 of 2 maanden op hold gezet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard hebdat ik me schuldig voel omdat ik te weinig participeer en anderen ondersteun in de groep van mensen die het proces in desteni wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik te weinig participeer en ondersteun in desteni.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uberhaupt te vinden dat ik te weinig participeer in de groep.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet zo ‘te houden van’ participeren in de groep, wat voortkomt uit gevoelens van ongemak en onzekerheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gevoelens van ongemak en onzekerheid te ervaren tijdens het participeren in de groep desteni.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen hoe anderen alle artikelen en producten uit eqafe kunnen lezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik veel minder lees dan andere mensen in de groep van desteni.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat het me nooit gaat lukken om alles te lezen zoveel informatie is beschikbaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van hopeloos achterlopen met lezen te hebben ten opzichte van anderen in de groep desteni.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb soms liever een uurtje tv te kijken dan en artikel te lezen, waarbij ik me later enigszins schuldig voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me later enigszins schuldig te voelen als ik liever een keer een uurtje tv kijk dan een artikel lees.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben heel veel tv te kijken in plaats van artikelen te lezen terwijl ik 2 of 3x per week een uurtje tv kijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om te participeren in desteni en de greep op de werkelijkheid te verliezen, waarin ik het leven zoals ik het ken als werkelijkheid omschrijf, wat grotendeels niet werkelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn mijn ‘oude leven’ los te laten en volledig te participeren in dat wat het beste is voor alle leven, uit angst om te verdwijnen, in plaats van in te zien dat ik in mijn oude leven zal verdwijnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me uit alle macht te zien vasthouden aan dat wat ik ken, en verdriet te ervaren bij het loslaten ervan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren omdat ik niet rechtstreeks met x kan communiceren en er telkens een ruis gecreeerd wordt tussen ons, dan wel door hem, dan wel door mij, waardoor er altijd 1 iemand boos is wat de communicatie stil legt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn x kwijt te raken en alleen nog maar mensen in de groep van desteni heb om mee te communiceren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik alleen nog maar op internet kan communiceren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x als het gewone praktische leven te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om te komen in het praktische wat moet gebeuren zonder x, die praktisch zo snel en handig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het me niet lukt mezelf te pushen de praktische zaken op te pakken, waardoor ik bij de pakken neer ga zitten en erin omkom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te worden bedolven onder het praktische werk zonder x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn verlamd te raken en niets uit te voeren, waardoor al het praktische van de verhuizing in het 100 loopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorm bang te zijn voor de verhuizing, voor een verhuizing op zich.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om te komen en bedolven te worden in de verhuizing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds bang te zijn dat x boos wordt en me niet meer helpt met de verhuizing, omdat ik niet beantwoord aan zijn liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het niet verdien dat x me helpt met de verhuizing, aangezien ik niet beantwoord aan zijn liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet beantwoorden aan iemand zijn liefde om geholpen te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik alleen hulp kan vragen aan mensen die ‘van me houden’, om vervolgens bang te zijn dat ze niet helpen als ik niet beantwoord aan hun liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb stapeldol te worden van wel of geen liefde beantwoorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb al dan niet beantwoorde liefde te koppelen aan al dan niet helpen, in plaats van in gelijkheid ondersteuning te geven en ontvangen zonder voorwaarden van zogenaamde liefde.

Als ik mezelf zie participeren in schuldgevoelens over het te weinig participeren in de groep en het te weinig lezen van artikelen en blogs, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf waardoor ik schuldgevoelens creeer; vaak is het doordat ik in mezelf merk dat ik mezelf niet effectief toepas waardoor ik minder lees dan ik zou kunnen en willen. Ik pas zelfvergevingen toe op dit aspect en corrigeer mezelf door mezelf te pushen mijzelf zo effectief mogelijk toe te passen, ook als het druk is, in de praktijk en/of in mijn hoofd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb druk te ervaren van de drukte in mijn hoofd, waardoor ik niet meer weet welk blog ik moet lezen als ik weinig tijd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met weinig tijd niet meer te kunnen kiezen welk blog te lezen, in plaats van in te zien dat ieder blog een blog is om te lezen, het maakt niet uit welke ik kies, en ieder blog is er 1, al is het er maar 1 die ik lees.

Als ik angst ervaar om bedolven te worden onder de praktische klussen, dan stop ik, ik adem. Ik maak een lijst van wat gedaan moet worden, en ga deze een voor een doen, in de adem. Als ik zie dat het echt in het 100 dreigt te lopen, wat over het algemeen niet zo is, dan ga ik hulp vragen aan wie op dat moment beschikbaar is.

Als ik mezelf zie participeren in verdriet om de illusie van al dan niet beantwoorde liefde, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat dit een proces is, waarin ik deze aspecten doorwandel. Hierin komen aspecten naar boven die niet aangenaam zijn. Ik hoef er niet iets mee te doen, ik zie ze, en vergeef mezelf datgene wat ik heb toegestaan in mezelf in relatie tot het al dan niet beantwoorden van liefde. Het is komende maand liefdesmaand, dus dat zal ondersteuning geven.

Ik verbind mezelf met mezelf door te participeren in het maken van 4 vlogs over liefde, waarmee ik mezelf en wellicht anderen ondersteun in het inzien in het thema liefde, en tevens in het effectief toepassen van mezelf in een drukke periode.

Ik verbind mezelf met mezelf door iedere dag minimaal 1 blog te lezen in de adem; liever 1 gelezen in de adem dan 2 of meer overheen gelezen in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn de controle te verliezen over de verhuizing als ik tijd neem om in de adem een blog te lezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen als ik tijd neem voor mezelf tijdens de verhuizing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen tegenover x als ik me geen zorgen maak over de verhuizing, aangezien hij eigenlijk niet wil verhuizen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik met schuld moet betalen.