Dag 323 – Gedachten en Zelfmoord

Disclaimer:

Voor wie rondloopt met terugkerende gedachten over zelfmoord die neigen naar een werkelijk beroven van het fysieke leven, zoek professionele hulp ter ondersteuning van jezelf via een specialist om te voorkomen dat je jezelf en/of een ander schade toebrengt. Realiseer je, zelfmoord is Nooit een werkelijke oplossing voor hetgeen je ervaart in jezelf. Eenmaal stabiel in jezelf als voldoende in staat om jezelf te ondersteunen, kun je het proces van schrijven en het toepassen van zelfvergeving en zelfcorrigerende uitspraken en doelstellingen wandelen, om werkelijk in jezelf te gaan zien hoe het patroon als gedachten tot zelfmoord zich gemanifesteerd heeft kunnen hebben in jezelf.

Equalitylife11-50%

Velen onder ons lopen met gedachten over zelfmoord rond, en velen van ons hebben dit soms of meerdere ‘malen’ overwogen om ook daadwerkelijk uit te voeren. En vrijwel iedereen onder ons staat passieve zelfmoord toe in zichzelf door zelf te bombarderen met gedachten, en hieruit volgend gevoelens en emoties, waarin we laten bepalen door de geest als gedachten, gevoelens en emoties wie we zijn, hoe we bewegen, welke woorden we spreken en welk gedrag we vertonen, waarin we ons fysiek langzaam opbranden en ons Zelf als Levend Wezen onderdrukken, wegdrukken, dood drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik beter af ben als ik mezelf van mijn fysieke leven beroof.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het in ‘de Hemel’ beter is dan hier op aarde, dat ik in de hemel veilig ben voor mijn gedachten, gevoelens en emoties, en dat de pijn die ik ervaar afkomstig is van mijn fysiek, niet ziende realiserende en begrijpende dat de pijn die ik ervaar, afkomstig is van de gedachten die gevoelens en emoties produceren welke ik fysiek opsla en waarin ik mijn vlees misbruik ten behoeve van het creeren van deze gedachten, gevoelens en emoties, waardoor mijn fysiek de pijn vertoont die ik in eerste instantie in en als de geest manifesteer en toesta in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik de gedachten als dat het me beter lijkt dat ik doodga, te moeten volgen in en als mijn fysiek en hierin overweeg om mijn fysiek te doden, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik als ik mijn fysiek dood, ik hetgeen ik vermijd onder ogen te zien op aarde, alsnog onder ogen zal krijgen ‘in de hemel’, in de dimensies, en dan zonder de ondersteuning van mijn fysiek en van mijn fysieke medemens hier op aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zelfverantwoordelijkheid te willen nemen voor hetgeen ik fysiek op aarde heb toegestaan en gemanifesteerd heb – binnenin mezelf en buiten mezelf – waarin ik als enige ‘optie’ zie om dan maar mijn fysieke leven weg te halen, denkende en gelovende dat ik op deze manier onder de pijn en zelfverantwoordelijkheid uitkom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de pijn verdwijnt als mijn fysiek verdwijnt, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik op deze manier mijn eigen ondersteuning weghaal, namelijk mijn eigen fysiek als punt van referentie in en als fysieke stabiliteit, zodat ik  het proces kan wandelen van zien  wie ik ben geworden in en als de geest in en als ongelijkheid, bestaande in polariteit en dus instabiel, waarin ik de mogelijkheid heb om mezelf te vergeven en mezelf te corrigeren, in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik beter af ben zonder fysiek, aangezien ik in en als mijn fysiek pijn ervaar, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik mijn fysiek zelf pijn heb gedaan in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe mijzelf werkelijk te ondersteunen in en als het fysieke bestaan aangezien ik dit van niemand geleerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een leven op aarde toe te staan, in mezelf en buiten mezelf, welke zo ongelijk verdeeld is en in fysiek erbarmelijke staat, waarin vele mensen geen andere uitweg zien dan zichzelf van het fysieke leven beroven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien, realiseren en begrijpen dat gedachten over zelfmoord in de kern in verband staan met geld en de ongelijke verdeling hiervan, bestaande in en als angst om tekort te komen, het niet te redden, oneerlijk bedeeld te zijn, buitengesloten te worden etc.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ondanks het feit dat ik fysiek niet in erbarmelijke staat verkeer, toch te overwegen om mezelf van het leven te beroven zolang ik niet bereid ben om volledig zelfverantwoordelijkheid te nemen voor wie ik ben geworden in en als de geest en voor beslissingen die ik heb genomen en/of heb toegestaan, bestaande in (een geloof in) participatie in gedachten, gevoelens en emoties in afscheiding van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien, realiseren en begrijpen dat zelfmoord en/of gedachten over zelfmoord, in de kern niet voortkomen uit zelfhaat maar uit haat als wraak naar een ander toe, ergens in het leven ooit zo toegepast in de geest en voortlevend op, in en als deze herinnering zolang deze niet gecorrigeerd wordt door mijzelf, waarin ik mijzelf compromitteer en dus haat in zelf als zelfhaat creeer als gevolg van een ervaring van wrok waarin ik niet bereid ben deze ervaring op te geven en mezelf en eventueel de ander te vergeven voor iets wat ooit gebeurd is, waarvan ik me afhankelijk heb gemaakt en waarvan ik dacht dat ik er recht op had, en als dit niet zo blijkt te zijn, houd ik mijn expressie in, maak ik mezelf expressieloos, waarin ik feitelijk mezelf dood.

Desteni-I-Process Lite and Pro

Als ik mezelf zie participeren in een talmen en dralen om zelf verantwoordelijkheid te nemen voor de gedachten, gevoelens en emoties die bestaan in mij en voor de beslissingen die ik hieruit volgend genomen heb, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat er geen excuus is om te talmen en dralen in het nemen van zelfverantwoordelijkheid.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik mezelf zie talmen en dralen tot het nemen van zelfverantwoordelijkheid voor gedachten, gevoelens en emoties die bestaan in mij en voor beslissingen die ik hieruit volgend genomen heb, te stoppen met talmen, mezelf het talmen te vergeven, en nader te onderzoeken in mezelf waarom ik draal in het nemen van zelfverantwoordelijkheid, wat de angst is die hierin verborgen ligt, door middel van schrijven en het toepassen van zelfvergeving en zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in te zetten ten behoeve van eenheid en gelijkheid voor mens, dier, plant, aarde  – als ‘Alle Leven‘ in deze wereld – welke begint bij gelijke financiele basismogelijkheden voor ieder mens als in een Basisinkomen waarin voor ieder mens gelijke mogelijkheden gecreeerd worden tot Zelf Educatie welke leidt tot Werkelijke Zorg voor een ieder – mens, dier, plant, aarde –  in en als Leven als wat het Beste is voor Ieder-Een.

*

Gedetaileerde beschrijvingen over Zelfmoord en Paranoia (Engelstalig):

Suicide Paranoia – 1: What is Paranoia?

Suicide Paranoia – 2: How/Why Thought is (and creates) Paranoia

Suicide Paranoia – 3: The Creation Process of Suicide Paranoia – Energy Dimensin (Part One)

Suicide Paranoia – 4: The Creation Process of Suicide Paranoia – Energy Dimension (Part Two)

Suicide Paranoia – 5: How Consciousness disconnects from Reality in State of Paranoia

Suicide Paranoia – 6: The Creation Process of Suicide Paranoia (Thought Dimension)

Suicide Paranoia – 7: The Creation Process of Suicide Paranoia (Thought Dimension Part Two)

Suicide Paranoia – 8: Giving-up on Self and Giving-in to Paranoia

Suicide Paranoia – 9: Understanding, Stopping and Changing Paranoia

Suicide Paranoia – 10: Understanding, Stopping and Changing Paranoia (Part Two)

Suicide Paranoia – 11: Understanding, Stopping and Changing Paranoia (Part Three)

Suicide Paranoia – 12: Self Forgiveness and Self Commitments

Suicide Paranoia – 13: Self Forgiveness and Self Commitments (Part Two)

Suicide Paranoia – 14: Suicide and Blame

Suicide Paranoia – 15: Suicide and Blame (Part 2)

Suicide Paranoia – 16: Suicide and Blame (Part 3)

Suicide Paranoia – 17: Suicide and Blame (Part 4)

—————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 116 – Ik heb niet werkelijk gekozen

Ik heb niet werkelijk gekozen. Wel in ratio, in wat ik bewust wil, dus als mind. Niet in eenheid als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in mezelf te ervaren dat ik niet werkelijk gekozen heb om te gaan staan voor Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te twijfelen of ik wel in staat ben om te staan voor een Leven op Aarde in eenheid en gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen of ik het wel kan, werkelijk betrouwbaar zijn als zelf als Leven ter ondersteuning van zelf als Leven en van anderen als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te zien in mezelf dat ik geen zelfmoord zal plegen als actieve daad, maar dat ik ook niet werkelijk kies om te leven, en dus pleeg ik feitelijk zelfmoord als passieve daad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik bij een ter hemel opname gewoon in 1 moment beslis dat ik het niet doe, dat ik niet ga staan hier op aarde en dus ervoor kies om in een gedegradeerde versie van mezelf te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit als grootste angst te ervaren in mezelf, dat ik als een gedegradeerde versie van mezelf blijf leven en niet op tijd in staat ben dit te veranderen als mezelf veranderen en dus hierin toesta te blijven leven, met alle spijt ten gevolge.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn in spijt ten onder te gaan, waardoor ik niet ervoor kies om te gaan staan als Leven en dus mijn eigen toekomst creeer als in spijt ten onder gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat in spijt ten onder gaan een optie is, in plaats van in te zien dat het ten onder gaan geen optie is, ik moet hoe dan ook mezelf onder ogen zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel moeheid te ervaren van het onderdrukken van dit patroon van niet werkelijk willen leven uit angst dat ik werkelijk ervoor kies niet te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het ervoor kiezen niet werkelijk te willen leven af te wijzen, te veroordelen, te minachten, terwijl ik het in mezelf aanwezig ervaar als onderdrukkende structuur, elke dag, ieder moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ervan te schrikken dat ik het werkelijk als optie ervaar om te kiezen om niet te willen leven als er een keuzemoment komt waarin passief opgeven een mogelijkheid is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te hebben gezien dat het niet kiezen voor leven welke mijn moeder heel duidelijk aangeeft, ook in mij aanwezig is, levensgroot, aangezien dat gewoon is doorgegeven in DNA en aangezien ik hierin ben opgegroeid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele leven, althans vanaf mijn 16e, te hebben gevochten tegen deze depressie, tegen de ervaring van niet willen leven, en dat ik werkelijk alles uit de kast heb getrokken om hierin niet ten onder te gaan binnen het systeem, en nu het gelukt is te blijven staan en de mogelijkheid te hebben gevonden om me vrij te maken van deze depressie/onderdrukking zie ik dat ik nog steeds overweeg om ervoor te kiezen om niet werkelijk te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik opgeef op het laatste moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze splitsing in mezelf van niet werkelijk kiezen in mijn fysiek te hebben gemanifesteerd welke elke dag voelbaar is in mijn darm en zichtbaar is in mijn wisselend ontlastingspatroon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb elke ochtend deze tweesplitsing in mezelf te ervaren welke zich uit in de vraag, zal er vandaag wel of geen ontlasting komen?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze tweesplitsing fysiek te hebben vertaald in verkramping in het darmspierweefsel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb doodmoe te zijn van deze fysiek vertaalde tweesplitsing in het darmspierweefsel, en toch niet direct te kunnen kiezen om ‘gewoon’ te gaan leven, wat aangeeft dat een keuze ook werkelijkheid gemaakt dient te worden door het uitschrijven van de belemmerende structuren, aangezien deze structuren niet zomaar verdwijnen en zolang deze structuren aanwezig zijn en vooral zolang ik mij door deze structuren laat bepalen, ben ik niet betrouwbaar als leven en kan ik zomaar in 1 moment beslissen het op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik niet genoeg tijd heb om deze structuren uit te schrijven terwijl ik het wel wil, en dat ik simpelweg te laat ben en dus in een gedegradeerde versie van mezelf dien te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een karakter als ego te hebben gemaakt van de potentie die ik in mezelf aanwezig ervaar, waarin ik kies om te leven omdat ik het niet kan verkroppen om in een gedegradeerde versie van mezelf te leven, maar dat ik ondertussen niet werkelijk zelf wil leven als zelfwil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb constant een moeten te ervaren, welke voortkomt uit dit moeten leven van mezelf in/als potentie die ik in mezelf ervaar, waardoor ik alsnog als mind als ego leef en mezelf als leven als zelfwil volledig mis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te hebben gezien dat de onwil om me heen om de boodschap van desteni te horen een weerspiegeling is van de onwil in mezelf om werkelijk te willen leven in/als zelfwil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf door de dag heen te duwen met koffie en andere kleine verwennerijen waarin ik iedere beweging als opgave ervaar en waarin geen enkele beweging vanzelf gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor deze ervaring van beweging in/als opgave aangezien ik mezelf hierin als ruim 20 jaar voortbeweeg en ik niet weet of ik het nog een keer zal redden als ik weer zo diep zak als een aantal jaar geleden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit niet willen/kunnen bewegen altijd verborgen te hebben gehouden uit angst om bestempeld te worden als depressief en niet meer onder dit stempel uit te komen, terwijl ik altijd in mezelf ervaren heb dat depressief zijn geen werkelijke toestand is en dat hoe de wereld ermee omgaat het alleen maar erger maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het afschuwelijk te vinden hoe de wereld met zogenaamde ziekte omgaat, en dat de meesten werkelijk geen idee hebben waar ze over praten en hoe zeer ze degenen (doen) die ziek zijn (en) hiermee in een hoek duwen, dat alles om zelf beter te voelen in het niet ziek zijn en/of uit angst voor het enorme (mind)gat als gebrek  informatie die zich hierin bevindt, waar we vroeg of laat allemaal invallen.

Ik realiseer me dat dit is waar ik me werkelijk voor in wil zetten, voor de ondersteuning van mensen die hun structuren fysiek gemanifesteerd hebben en hier niet meer uitkomen door de enorm beperkte kennis die er beschikbaar is over de manifestatie van fysieke klachten. Hierin ervaar ik dat ik te weinig praktische ondersteuning kan bieden, ik heb vaak geen woorden voor wat ik wil zeggen, maar ik kan er al wel zijn zonder oordeel op het ziek zijn, zonder de mens die zijn structuren fysiek gemanifesteerd heeft in een hoek van minderwaardigheid te duwen.
Dit is de potentie die ik al heel lang zien en ervaar in mezelf, en tegelijkertijd word ik nog zo in beslag genomen door de onderdrukking van mijn eigen structuren dat ik absoluut niet betrouwbaar ben en werkelijk sta als voorbeeld en ondersteuning. En dus weer terug naar mezelf waarin ik mezelf nog dagelijks wil opgeven.

Waarom ondersteun ik mezelf niet onvoorwaardelijk zonder oordeel hierin?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mezelf onvoorwaardelijk als zonder oordeel te steunen in mijn eigen proces van het deconstrueren van mijn fysiek gemanifesteerde klachten/mindstructuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf minderwaardig gemaakt te hebben en ervaren door de fysiek gemanifesteerde mindstructuren, waarin ik het fysiek heb onderdrukt door de mind, en dus hierin minderwaardig heb gemaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te kunnen vergeven dat ik mezelf als fysiek minderwardig heb gemaakt als mezelf als de mind door onderdrukking van mezelf als leven, welke zich manifesteert in fysieke klachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf volledig te isoleren om weg te blijven van de oordelen als benaming  van ziektes die er heersen in de wereld zonder de gehele mens en mind hierin te zien waarin het benoemen van een ziekte een ondersteuning kan zijn als benoeming als samenvoeging van klachten om te zien wat er speelt maar dat het geen stigmatisering dient te zijn waar de mens nooit meer uit komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wanhopig te worden, ja letterlijk te worden, een hoopje wan, als ik mijn eigen fysieke klachten steeds zie terugkomen, waarin ik me wanhopig afvraag hoe ik hier ooit uit kan komen en hoe ik een levend voorbeeld kan zijn als ik zelf blijf leven in fysiek gemanifesteerde mindstructuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te zetten in het moeten zijn van een levend voorbeeld, waarin ik me al jaren vastzet aangezien ik dit punt als jaren zie in mezelf en in het werk wat ik doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een karakter te hebben gemaakt van het zijn van een levend voorbeeld, en dus zet ik mezelf vast in/als de mind in het karakter van en levend voorbeeld, waarin ik het beeld ben geworden die voor mezelf staat/mezelf in de weg staat, verlamd, versteend in structuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me machteloos te voelen ten opzichte van mijn darmwerking, waarin de darm bepaalt of ik wel of niet naar het toilet kan, en als ik niet naar het toilet kan heb ik daar niets in toe te voegen, dan kan ik niet naar het toilet en ervaar ik de gehele dag pijn en ongemak bij iedere stap die ik zet, waardoor mijn hele dag bepaalt wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele dag te laten bepalen door de darmwerking en hierin niet te zien hoe ik me hierdoor niet kan laten bepalen aangezien ik ieder moment fysieke pijn en ongemak ervaar en niet goed kan eten en bewegen waardoor ik fysiek verzwak, en op deze manier dus langzaam mezelf vermoord.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bovenstaande laatste zelfvergeving heb aangenomen als ‘zo is het’, waardoor ik mezelf de mogelijkheid ontneem om hier nog verder in te zien en verandering in te brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorme boosheid te ervaren dat het me niet lukt verandering te brengen in de darmwerking terwijl ik er al zolang mee bezig ben, wat ook niet helemaal waar is, wel dat ik er lang mee bezig ben maar niet dat er geen verandering is, aangezien er wel verandering plaatsvindt, maar het komt steeds terug, welke me nog even veel frustreert als in het begin van de klachten, of zelfs meer aangezien ik het niet meer kan verdragen dat het terug komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring van darmvertraging niet meer te kunnen verdragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een fysiek orgaan te vertragen in plaats van mezelf als mind te vertragen zodat ik mezelf als mind mind kan zien en kan stoppen en zelfvergeven en corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als mind te vertragen waarin ik mezelf kan zien, stoppen, vergeven en corrigeren, en in plaats hiervan de gehele bubs als mind op te slaan in darmspierweefsel waardoor het levende orgaan vertraagt en mij hierin dwingt te zien in de opgeslagen mindstructuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen specificatie te zien in de gehele bubs in het darmspierweefsel behalve een algehele ervaring van pijn en ongemak, verongelijking, boosheid en verdriet, waarin ik het opgeef in de brij van informatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het op te geven in de brij van informatie, waarin het me niet meer kan schelen wat er gebeurt.

Ik stel mezelf ten doel de brij van informatie te specificeren zodat ik de structuren een voor een kan uitschrijven en zelfvergeven met behulp van SRA-2.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op te zien tegen het specifiek uitschrijven van de mindstructuren en in plaats hiervan druk te blijven met relaties in/als de mind als excuus en onwil van de mind in het zien van zelf als mind, wat komt doordat ik zie dat het met relaties te maken heeft en hierin dit patroon manifesteer maar dat ik het verkeerd om toepas waardoor ik niet door de balans van polariteit heen kom om erachter te zien wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb achter de balans van polariteit in relaties te zien zodat ik kan zien wie ik ben (geworden) aangezien ik geloof dat dit te erg is.

Ik stop, ik adem. Ik realiseer me dat ik uren kan doorgaan met zelfvergevingen op deze polariteit, maar zolang het niet specifiek wordt kom ik hier niet verder in. Dus ik stop. Ik stop met mezelf te frustreren van het doorduwen op een polariteit zonder werkelijk specifiek inzicht. Ik zie onder ogen dat ik geduld en ondersteuning nodig heb in het vrijmaken van de specifieke structuren die ik in mezelf gemanifesteerd heb. Hierin geef ik niet mezelf als op als leven, maar geef ik het op om het allemaal ‘zelf’ te willen doen in oplossingen in/als de mind.

——————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:

www.equalmoney.org

Proces van relatie naar agreement:

www.desteniiprocess.com/courses/relationships

Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:

www.eqafe.com

Zelfeducatie free:

www.eqafe.com/free

www.desteni.net

Journey to Life:

7 jaar dagelijks schrijven

7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven

http://www.facebook.com/groups/journeytolife/

video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life