Dag 342 – Angst, tijdsdruk, luiheid en perfectionisme maken me minder effectief

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om niet effectief te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen ineffectiviteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik loop te lummelen en hieraan teveel tijd besteed, waardoor ik niet toekom aan wat ik wil doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb tijdsdruk te ervaren en hierin een ervaring van haast te creeren, welke me buiten adem doet raken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb buiten adem te raken van de ervaring van haast en tijdsdruk in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten neerdrukken door de ervaring van tijd in de geest, in plaats van te ademen, in de tijd te zijn, hier aanwezig, en in en als de adem mezelf voort te bewegen en op te pakken wat ik wil doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren niet op te pakken wat ik wil doen, en hierin mijn zelfwil onder te laten sneeuwen door zelfzucht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in een ervaring van tijdsdruk perfectionistisch te gaan worden en handelen, en zo ‘mijn tijd te verdoen’ met futiliteiten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb luiheid te ervaren in het oppakken van wat ik wil doen, en hierin angst te ervaren voor mijn  eigen luiheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen luiheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat luiheid en moeheid echt is, in plaats van in te zien dat er fysiek niets aan de hand is, en dat ik de luiheid en moeheid in de geest creeer en eventueel fysiek manifesteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te willen doen wat gedaan dient te worden, en zo mijn eigen weerstand te creeren en fysiek te manifesteren.

Als ik mezelf zie lummelen, dan stop ik, ik adem.

In plaats hiervan, haal ik adem, pas ik de 4×4 ademhaling toe, en beweeg me tot wat ik wil doen als wat gedaan moet worden.

Als ik mezelf zie verkeren in angst voor ervaring in de geest ten aanzien van tijd en tijdsdruk, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf ineffectief maak in de geest in de ervaring ten aanzien van tijd, en zo niet in de fysieke tijd aanwezig ben, maar mijn tijd verdoe in futiliteiten in de geest.

Dus ik stop, ik adem. Ik stop participatie in futiliteiten in de geest, en indien nodig en terugkerend, schrijf ik op waar ik mee bezig ben in de geest voor nader onderzoek en toepassing van zelfvergeving.

Als ik mezelf zie verkeren in angst voor luiheid, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat de angst slechts de luiheid als ervaring manifesteert als ik blijf vasthouden aan en geloven in de angst.

Dus ik stop, ik adem, en ik vergeef mezelf de ervaring van luiheid, ik omarm mezelf in de ervaring van luiheid en wat hierin verborgen ligt, zodat ik gelijk sta aan de ervaring van luiheid en me hier niet langer van afscheid, aangezien hetgeen ik me van afscheid in en als de geest in een ervaring van angst, mij zal najagen in en als de geest, totdat ik de ongelijkheid in mezelf stop.

Als ik mezelf zie dralen in perfectionistische handelingen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat perfectionistisch niet gelijk is aan zelfperfectionisme, en juist het perfectioneren van zelf uitstelt en vertraagt door bezig te zijn met een perfectionisme in de geest, welke verbonden is aan een verlangen naar uiterlijke bevestiging.

Ik stel mezelf ten doel mijn verlangen naar uiterlijke bevestiging, welke me minder effectief maakt ten aanzien van mezelf in zelfperfectionisme, nader te onderzoeken en zelf te vergeven wat ik hierin tegenkom, zodat ik mezelf kan (be)vestigen in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven in de punten en oorzaken waardoor ik mezelf minder effectief maak en dus verminder, en hierin adem voor adem door te wandelen, mezelf te vertragen en zelf te vergeven, totdat en zodat ik bij mijn eigen effectiviteit kom en hierin blijf staan.

Life Review – External Perfectionism = Escaping Self

———————————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 82 – Terughouden in expressie uit angst om gedefinieerd te worden als een karakter

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf terug te houden in expressie uit angst om gedefinieerd te worden als het karakter waarin ik mezelf uitdruk in dat moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de definitie van een ander iets zegt over wie ik ben, in plaats van in te zien dat alleen mijn eigen definitie over mezelf zegt wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met het terughouden in expressie uit angst om gedefinieerd te worden in/als een karakter waarin ik me in dat moment uitdruk, zelf een nieuw karakter te creeren waarin ik mezelf heb vastgezet als het terughoudende karakter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te manifesteren als het terughoudende karakter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te zetten in de manifestatie van mezelf als terughoudend, en op deze manier het bestaan van karakters te bevestigen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door me terug te houden omdat ik niet gedefinieerd wil worden als karakter, omdat ik zie dat ik dat niet ben, dat het niet werkelijk is, ik juist het bestaan van karakters bevestig in het fysieke door hierin mezelf te manifesteren/(be)vestigen als terughoudend, welke een karakter is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb anderen te willen straffen door me terug te houden zodat anderen niet kunnen leven via (de liefde voor/van) mij, in plaats van in te zien dat ik hierin mezelf  ‘straf’ door mezelf vast te zetten in defenitie/manifestatie in het fysiek als terughoudend in/als de mind, waardoor ik zelf de ander nodig heb om via de liefde van/voor de ander te leven, aangezien ik vastzit in/als de mind zonder adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf heb teruggehouden als constant de adem inhouden, in plaats van hier te zijn in/als de Adem, constant als zelf als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb van mezelf een variabele gemaakt te hebben, afhankelijk van de expressie van de ander=de mind, aangezien ik mezelf als expressie heb terug gehouden en mezelf heb vastgezet in het terughoudende karakter in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het mezelf laag op laag steeds moeilijker gemaakt te hebben om mezelf uit te drukken aangezien ik mezelf als expressie zolang heb ingehouden, waardoor (ik geloof dat) opeens alle aandacht op mij gevestigd wordt als ik me wel uit ga drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me in dit terughouden van expressie zo bewust van mezelf te zijn geworden dat ik niet meer adem kan halen of kan bewegen, aangezien ik denk dat alles wat ik nog doe als niet terughoudend ontzettend opvalt, wat wellicht ook echt zo is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met dit terughoudende karakter juist de aandacht op me te vestigen en de controle te behouden door me niet uit te drukken, zodat niemand mij kan pakken in een definitie van wie ik ben, wat precies het doel is van de mind; het controle behouden in perfectie in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog steeds bang te zijn voor de definities van anderen als wie ik ben in/als een karakter, waarin ik mijn angst om mezelf vast te zetten in definitie in/als een karakter projecteer op de ander in het geloof in de kracht van de ander=de mind, wat feitelijk een geloof in God is als manipulator buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in een God te geloven als leidinggevende manipulator buiten mezelf, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven in de manipulatie in/als de mind van mijn eigen gevoelens en emoties als zijnde leidinggevende.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn gevoelens en emoties als leidinggevende te zien van mezelf door te geloven dat deze gevoelens en emoties echt zijn en waarde geven, meerwaarde geven aan wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te meten aan de gevoelens en emoties.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te onderzoeken in wie ik ben geworden in het terughoudende karakter.

Ik stel mezelf ten doel in ieder moment dat ik me ‘voel’ vastgezet in de definitie van een ander=de mind, te stoppen met reageren hierop, in te ademen en te zien wie ik ben in dit moment in/als reactie, zodat ik niet ga reageren in/als reactie in gevoelens en emoties op de uitademing maar in plaats hiervan een fractie van de de stilte ervaren van wie ik ben in niet-reactie, waarin ik kan zien dat de woorden als definitie van de ander over de ander zelf gaan en niets zeggen over mij.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met straffen van de ander=de mind inclusief mezelf in/als de mind, waarin ikzelf als mind wil leven via de ervaring of reacties van mezelf op dit straffen, waarin ikzelf dus wil blijven leven via mezelf als de ander=de mind, wat zo’n vervelende ervaring is dat ik het projecteer op het geloof in het definieren van mij door de andere persoon als de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat de andere persoon in/als de mind mezelf is als de ander=de mind geprojecteerd op de andere persoon als de ander=de mind, waarin/waardoor ik geloof dat die ander mij iets aandoet in projectie, terwijl ik het zelf ben die mezelf iets aandoet in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te zien in iedere ervaring van projectie van de andere persoon als de ander=de mind, zodat ik mezelf kan stoppen in/als reactie hierop, waarin ik mezelf als afscheiding in/als reactie in/als emoties in/als de mind kan stoppen en zelf vergeven.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met bang zijn voor de definities van anderen, aangezien ik in/als angst in/als de mind besta, en hiermee direct mijn leiding weg te geven aan de ander=de mind in/als gevoelens en emoties als God, waarin ik mezelf bevestig als vastzet in/als de mind als bewustzijn als angst, in plaats van mezelf richting te geven in/als de Adem als Leven.

Ik stel mezelf ten doel Hier te zijn in/als de Adem, hoe ongemakkelijk de ervaring/het moment ook is, in plaats van mijn adem in te houden en mezelf in/als het fysiek in ongemak te brengen, waardoor het steeds moeilijker wordt om hier te zijn in het fysiek, aangezien ik allerlei ongemak heb opgeslagen in het fysiek als onderdrukking van alle ongemakkelijke momenten waarin ik de adem heb ingehouden.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het bevestigen van karakters als zijnde werkelijk door te stoppen met mezelf te vestigen in het terughoudende karakter als terughouden van mezelf in expressie. Hierin is ook het ongemak in het niet weten wat te doen in het moment een expressie in het moment. Ik realiseer me hierin dat het een proces is met veel eventuele ongemakkelijke momenten waar ik doorheen kan ademen, waarin ik niet direct een en gelijk als zelf zal spreken en het streven hiernaar is een afleiding van mezelf in/als de mind in misleidende perfectie, waarin het niet waar kunnen maken hiervan leidt tot het karakter van opgeven.

www.desteniiprocess.com

Voor zelfperfectie in/als leven in eenheid en gelijkheid van alle leven in/als de Adem in het fysiek in plaats van het perfectioneren van ideeen en plaatjes in/als de mind in zelfinteresse.

www.equalmoney.org

Voor de mogelijkheid tot leven in eenheid en gelijkheid op aarde in/als het fysiek.

Dag 71 – Alles tegelijk in ongelijkheid als mezelf

Ik wil alles tegelijk doen, het liefst nu direct en ik wil dat alles direct klaar is en zo is dat het de komende jaren zo kan blijven. Heel vreemd dat ik wat gespannen ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles tegelijk te willen doen, in plaats van een en gelijk als Zelf te zijn wat ik wil compenseren met alles tegelijk doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen dat alles direct klaar is en zo is dat het de komende jaren zo kan blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb perfectionistisch te zijn in het aanpassen van mijn woonomgeving, in plaats van perfectionistisch als specifiek te zijn in het toepassen van zelfvergevingen als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren als niet alles om me heen in orde is doordat er nog een aantal zaken moeten gebeuren die ik niet alleen en/of in 1x kan toepassen, wat een angst is voor de toekomst, aangezien het zoals het nu is niet zo kan blijven in de toekomst omdat het niet veilig en beschermend genoeg is voor de diertjes in de toekomst.

Als ik mezelf bang zie zijn door een angst voor een situatie die nu praktisch beschermend genoeg is maar in de toekomst niet, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik participeer in een toekomstprojectie, dus participeer in/als de mind als angst, waardoor ik bang ben en blijf aangezien ik niet Hier Aanwezig ben. Dit maakt me onpraktisch in het moment waardoor ik juist minder doe dan als ik Hier ben en de zaken oppak die gedaan moeten worden, doordat ik veel tijd doorbreng met het nadenken en zorgen maken over hoe iets te doen in de toekomst.

Ik stop, ik adem. Ik zie wat er nu praktisch moet en kan worden toegepast en pas dit toe. Indien nodig pas ik zelfvergevingen toe op de toekomstprojecties en de angst. Ik verbind mezelf met mezelf door elke dag te schrijven en te zien wat mijn angsten in houden, waar ik zo bang voor ben en wie ik geworden ben als angst; ik schrijf zelfvergevingen en zelfcorrecties op de angsten en zorgen die ik ervaar, zodat ik mezelf in het fysiek kan corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me constant schuldig te voelen, zowel naar de dieren als naar de mensen om me heb, wat eigenlijk inhoudt dat ik me schuldig voel over het feit dat ik besta en aanwezig ben. Hierin ben ik dus constant aanwezig in/als de mind als schuld, in plaats van Constant Hier te zijn als Zelf als Leven.

Ik realiseer me dat dit schuldgevoel zich voort blijft zetten als ik in schuldgevoel blijf participeren, aangezien ik dan participeer in/als de mind, wat me een schuldgevoel geeft over het toestaan van niet Hier Aanwezig zijn en mezelf niet praktisch kunnen toepassen, en dus houd ik mezelf als mind in stand.

Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf als schuldgevoel te stoppen en te vergeven zodat ik kan zien waar ik zo bang voor/door ben.

Ik verbind mezelf met mezelf door gelijk als zelf als Adem te zijn, zodat ik niet alles tegelijk hoef te doen om mezelf te compenseren als niet gelijk maar 1 voor 1, adem voor adem de zaken die gedaan moeten worden op kan pakken en 1 voor 1, adem voor adem mezelf kan toepassen.

www.desteniiprocess.com

www.desteni.net