Dag 399 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Triggerpunt

Start uitwerking in zelfvergeving en zelfcorrectie van:

Dag 398 – Wie ben ik aan het verdedigen?

Triggerpunt:

de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling op mij geprojecteerd in/als de gedachten van een ander

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling op mij geprojecteerd in/als de gedachten van een ander, in en als mezelf als triggerpunt te laten bestaan, waarin ik de gedachte ‘Het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ (zie onder Gedachtendimensie) omhoog haal, en vervolgens op deze gedachte in en als mezelf, ga reageren, denkende en gelovende dat het triggerpunt de oorzaak is van mijn reacties en dus de oorzaak buiten mijzelf projecteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het triggerpunt als de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling op mij geprojecteerd in/als de gedachten van een ander, te koppelen aan de gedachte ‘Het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het triggerpunt als de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling op mij geprojecteerd in/als de gedachten van een ander, de oorzaak is van de reacties die opkomen in mezelf, in plaats van in te zien, begrijpen en realiseren dat mijn eigen gemanifesteerde gedachte, geproduceerd/in herinnering gebracht door de geest in/als mijzelf als reactie op dit triggerpunt als controlemechanisme ter verdediging van mezelf als wie ik denk dat ik ben, de oorzaak is van al mijn reacties in en als mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de oorzaak van mijn reacties in en als mezelf, buiten mezelf te projecteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te reageren op de herhaling in de woorden  ‘ze neemt het persoonlijk’, waarbij ik ervaar alsof ik 1x kan ik wel hebben, maar als het 5x achter elkaar gebeurt, kan ik me niet meer staande houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf staande te houden in en als mezelf in een herhaling van gedachten, welke zoals net uitgeschreven, mijn eigen getriggerde gedachte is, in plaats van in te zien, dat 1 gedachte of herhaling van gedachten, hetzelfde principe laat zien, en dat ik als ik 1 gedachte effectief stop in mezelf en hierin blijf staan in en als mezelf, ik mezelf kan ondersteunen op dezelfde manier te blijven staan in de stroom van alle gedachten die opkomen in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de verantwoordelijkheid af te schuiven op de herhaling van een projectie en dus op de herhaling van de gedachte in en als mezelf, welke ik ervaar als ‘dit is teveel’, en dus laat ik me overrompelen door de hoeveelheid reacties die volgen op de gedachten, waarin ik het ‘teveel’ als excuus gebruik om niet te blijven staan in en als zelfverantwoordelijkheid.

*

Als en wanneer ik mezelf zie reageren op de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ op mij geprojecteerd in/als gedachten  van een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat zodra ik reageer, ik het inderdaad persoonlijk neem, en als ik dus reageer in mezelf, is er een persoonlijkheid getriggerd in mij, die het automatisch persoonlijk neemt, waarin ik geloof, ‘dit – deze persoonlijkheid – dit ben ik’. En dus, is er zelfonderzoek nodig om zien, realiseren en begrijpen wat de oorzaak is van het persoonlijk nemen, wie ik ben in en als activatie van een persoonlijkheid, opgebouwd uit/voortgezet in verschillende karakters.

Ik realiseer me dat er dus wellicht verschillende karakters getriggerd worden die zich hebben samengesteld tot een persoonlijkheid wie ik geloof te zijn, en dus zie ik door de bomen het bos niet meer, zie ik door de reacties in de geest, mezelf in en als gezond verstand, in en als de adem, niet meer, of eigenlijk, heb ik mezelf in en als de adem nooit werkelijk gezien, dus denk ik deze persoonlijkheid te zijn.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik reageer op de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’, te stoppen, te ademen. Ik vertraag mezelf in en als de adem, en zie in mezelf wat ik als ‘zo erg’ ervaar hierin, waarin ik me realiseer, dat dit ‘erg’ slechts ‘enERGetisch’ betekent, niets meer, niets minder, en dus, energie getriggerd door een gedachte in en als mezelf. Ik adem, ik vertraag, ik breng mezelf hier en zie welke gedachte en in mij opkomt, welke iets zegt over mij, zodat ik hiermee kan werken in en als mezelf, in plaats van deze gedachte op de ander te projecteren, waarin ik feitelijk mijn kracht weggeef, wat hetgeen is wat ik als ‘zo erg’ ervaar, want ik maak mezelf afhankelijk, onmachtig, van de ander als projectie in de geest; en dit is hetgeen ik op reageer in mezelf, op mijn eigen daad in projectie, en ik reageer dus op de projectie in de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling op mij geprojecteerd in/als gedachten van een ander; ik reageer op wie de ander is in/als de daad van projectie, aangezien ik zelf nog projecteer en mezelf hierin afhankelijk maak van de ander in/als de geest, in/als projectie. (Verdere uitwerking volgt bij de Gedachtendimensie).

Als en wanneer ik mezelf zie reageren op een herhaling van de gedachte ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling op mij geprojecteerd in/als de gedachte van een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik  de opbouw gebruik als excuus in mezelf om toch te reageren, en dus leg ik mijn verantwoordelijkheid weg, in plaats van mezelf terug, hier te brengen bij de eerste gedachte, welke gelijk is als de opvolgende gedachten.

Ik stel mezelf ten doel mezelf  hier te brengen, door toepassing van de ademhaling, zodat en totdat ik stabiel wordt/ben in en als mezelf, waarin ik mezelf vertraag en breng tot het zien in 1 gedachte welke getriggerd wordt in en als mezelf door de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ , al dan niet in herhaling op mij geprojecteerd.

Ik stel mezelf ten doel de herhaling te zien en gebruiken als aanwijzing dat het een belangrijk punt is in mezelf welke ik kan transcenderen door zelfverantWOORDelijkheid te nemen voor mijn eigen woorden en voor wie ik ben hierin, en de verantWOORDelijkelijkheid voor de woorden van een ander en wie die ander is hierin, bij de ander te laten.

Ik stel mezelf ten doel, te onderzoeken in mezelf hoe de aanleiding tot het overnemen van de verantwoordelijkheid voor de woorden van een ander, is opgebouwd in en als mezelf, welk onderzoek zal volgen in de uitwerken van de verschillende dimensie.

Gedachtendimensie:

Het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen.

Geloof hierin: dat het zelfonoprecht is en dat de zelfonoprechtheid in/als de gedachten van een ander iets over mij zegt en mij iets aan kan doen, en dus dat ik het tegendeel moet bewijzen/duidelijk moet maken dat deze gedachten niet over mij gaan.

Aard van de gedachte: geloof/ongeloof

wordt vervolgd

*

(Triggerpoints fysiek benaderd – interessant – ook al worden de oorzaken alleen fysiek benaderd en wordt er niet verder gezien in het bestaan van het geest bewustzijn systeem – de laatste 2 dagen heb ik hoofdpijn ervaren op een plek die vaker ‘een rol speelt’, gerelateerd aan het kruisje in het nekgebied, aan de linkerkant)

*

Voor onderzoek van het eigen geest bewustzijn systeem:

Desteni-I-Process-Lite (gratis online cursus)

———————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 397 – De Mens is niet Aard-ig

De grond voorbereiden

Ik begin langzaam in te zien dat de mens niet ‘aard-ig’ is. Dit betreft natuurlijk inclusief mezelf, wat ik mezelf regelmatig kwalijk heb genomen in en als een ervaring van mezelf niet aard-ig vinden (doen). Hierin denkende en gelovende dat andere mensen wel aardig zijn. Dit is een realisatie voor me die ontnuchterend is. Want….zo kan ik alleen nog op mezelf vertrouwen, en dien ik natuurlijk mezelf te veranderen in een aard-ig menselijk wezen om werkelijk te vertrouwen te zijn/worden, voor/als mezelf en hierin voor een ander. Aard-ig als geaard, fysiek aanwezig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat andere mensen aardig zijn en ik niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat ik niet aardig ben en dat andere mensen niet aardig zijn.

Waarom ervaar ik verdriet? Omdat ik vertrouwd heb op andere mensen en goede bedoelingen, en hierin op bedoelingen in en als de geest, welke niet werkelijk aard-ig als geaard zijn en niet alles en iedereen in overweging nemen. Door mijn vertrouwen buiten mezelf te plaatsen en zo relaties te ontwikkelen als ‘vertrouwensbanden’. Welke niet werkelijk te vertrouwen zijn maar slechts voorwaarden stellen. Waarin ik niet werkelijk te vertrouwen ben, doordat ik vertrouw op en hang aan deze ontwikkelde, gecreeerde, ‘ingewikkelde’, relaties, in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vertrouwen op ontwikkelde, ingewikkelde vertrouwensbanden als relaties in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb aardig te doen in en als deze vertrouwensbanden, om deze banden als relaties in de geest, in stand te houden, in plaats van aard-ig te zijn in en als mezelf, aanwezig in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een aardig personage te creeren, waarachter ik verberg dat ik niet aard-ig, dus niet geaard ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet geaard te zijn, en dus een aardig personage nodig denk te hebben om mezelf staande te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gedesillusioneerd te zijn door de ontdekking dat mensen niet aardig zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te vragen wat ik hier doe, in deze onaardige wereld, vol onaardige mensen, zelf bestaande als een ontaard wezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb steeds opnieuw te schrikken als er iets onaardigs, iets ontaardends, plaatsvindt, in plaats van in te zien dat ik schrik van mezelf in hoe ik mijn vertrouwen buiten mezelf geplaatst heb, en/om hierin geen zelfverantwoordelijkheid te nemen/hoeven nemen, waarin ik zelf ontaard, onaardig en ontaardend ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf ontaard, onaardig en ontaardend te zijn door geen zelfverantwoordelijkheid te nemen, en mijn vertrouwen, dus verantwoordelijkheid, bij/in een ander buiten mij te plaatsen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik aardig moet zijn, in plaats van mezelf te aarden, door gelijk aan en een als mijn fysiek te zijn/wo(o)rden door mijn reacties in en als de geest te stoppen, zelf te vergeven, zelf te corrigeren, waarin ik mezelf Hier breng en verantwoordelijkheid neem voor en als mezelf in wie ik ben (geworden).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het nodig te denken te hebben om aardig gevonden te worden, welke komt doordat ik zelf niet leef, gelijk aan en een als de aarde, in en als het fysiek, als wat het beste is voor leven.

De grond voorbereiden

Als en wanneer ik mezelf zie schrikken, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mijn vertrouwen, dus mijn verantwoordelijkheid bij een ander heb gelegd, wat een afschuiven is van mijn zelfverantwoordelijkheid in ieder moment, gerelateerd aan het punt en/of de situatie waardoor/waarin ik schrik.

Ik stel mezelf ten doel het punt waarin ik mijn zelfverantwoordelijkheid heb afgeschoven terug naar zelf te halen voor nader onderzoek in schrijven en toepassing in zelfvergeving en zelfcorrectie, zodat en waarin ik op sta in en als zelfverantwoordelijkheid in desbetreffend punt.

Als en wanneer ik iemand zie die ik aardig vind/aardig vind doen, dan stop ik, ik adem.

Ik zie in mezelf wat ik aardig vind in een ander en wat mijn reactie hierop is, in en als afscheiding van mezelf. Ik onderzoek in mezelf of het werkelijk aard-ig als aardend is, of dat ik in en als een persoonlijkheid van ‘aard-ig vinden en gevonden worden’, dit wel aardig vind.

Ik stel mezelf ten doel, hetgeen ik zie bij/in een ander wat ik aardig vind, te onderzoeken in mezelf, en te zien hoe ik mezelf heb afgescheiden van dit punt in en als mezelf, en pas hier zelfvergeving op toe en zelfcorrecties ter voorbereiding van het leven van de fysieke correctie in werkelijkheid, zodat ik, indien dit een werkelijk aardende eigenschap is als wat het beste is voor leven in en als het fysiek, ik zelf dit aard-ig/aardende punt leef in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel tevens te onderzoeken of en hoe de persoonlijkheid van aardig vinden en gevonden worden hier een rol speelt welke ik juist dien te stoppen als wat het beste is voor leven in en als het fysiek, zodat en waarin ik mezelf werkelijk aard/grond als hier breng, op aarde, met beide benen op de grond.

Ik stel mezelf ten doel, en sta mezelf toe hierin, mezelf te vergeven en mezelf hierin te bevrijden van mijn ontaarde, onaardige aard en tegelijkertijd, van mijn ‘aardig vinden en aardig gevonden worden’ persoonlijkheid, zodat en waarin ik gelijk sta/ga staan, adem voor adem, als mezelf als ontaarding en gecreeerde, bedekkende, aardige persoonlijkheid, waarin ik de mogelijkheid voor mezelf creeer mezelf te veranderen/corrigeren hierin, tot een geaard menselijk wezen, gelijk aan en een als Aarde, in en als het fysiek, gegrond aanwezig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf toe te staan mezelf te vergeven, doordat ik het toestaan in en als mezelf misbruikt heb voor en door het toestaan te leven ten behoeve van verrijking van mezelf in en als de geest als energetische ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf onder ogen te zien als onaardig/ontaard wezen, waar zolang ik dit niet werkelijk zie, ik niet in staat ben tot zelfvergeving en zelfverandering, en waarin ik zo een ervaring van ‘ik kan het niet‘ manifesteer en in stand houd.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in en als een ervaring van ‘ik kan het niet’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik vasthoud aan een ervaring, waarin/waaronder ik iets verstop in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat ik verstop in mezelf, zodat ik mezelf hierin kan bevrijden door toepassing van zelfvergeving, mezelf voorbereid op verandering door toepassing van zelfcorrigerende uitspraken, waarin/waardoor ik mezelf in staat stel de corrigerende toepassing als zelfverandering, werkelijk te leven in en als het fysiek.

grond

Writing and Speaking Support

DESTENI-I-PROCESS-Lite

—————————————————————————————————————————————————————-
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 368 – Relateren aan iets of iemand

Ik zie meer helder hoe ik mezelf definieer door me te relateren aan een andere persoon(lijkheid). Oftewel door ‘relaties’, welke in feite alle verbindingen zijn die we leggen met iets of iemand buiten onszelf, welke verbonden zit met een relatie in en als persoonlijkheid binnenin onszelf.

Dit relateren doe ik automatisch, voordat ik zelf spreek, heb ik in een aantal (onbewuste/onderbewuste) zaken al afgetast wat de situatie is en wie er voor me staat, wat de (on)mogelijkheden zijn in gesprek. Ik ervaar dat ik niet vrij ben maar me anders voordoe bij iedere persoon, in en als een persoonlijkheid. Ik ervaar al heel lang dat ik me aanpas maar ik zie niet DIRECT hoe ik me relateer. Het is meer een ervaren als het al gebeurd is.

Hier is vertraging nodig, en schrijven, en vertraging, en schrijven. En tijd om dit te zien ontvouwen en onderzoeken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf compleet en bij voorbaat te relateren aan iets of iemand buiten mezelf, zodat en waardoor ik niet toekom aan mezelf in zelfexpressie.

Ik stel mezelf ten doel om, wanneer en als ik mezelf mezelf compleet en bij voorbaat zie relateren aan iets of iemand buiten mezelf, zodat en waardoor ik niet toekom aan mezelf in zelfexpressie, te stoppen, te ademen, waarin ik me realiseer dat ik conflict in mezelf creeer door mijn zelfexpressie te onderdrukken in en als aanpassing aan iets of iemand buiten mij, waardoor ik vervolgens dit conflict ga projecteren op iets of iemand buiten mij in en als manifestatie als backchat en energetische reacties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb al in ‘afwachting van’ ga inperken, in en als bescherming in en als de geest, over hoe ik de ander zal benaderen.

Als ik mezelf mezelf zie inperken in ‘afwachting van’ iets of iemand buiten mij, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf bescherm in en als de geest, en dus stel ik mezelf ten doel te onderzoeken in mezelf wat ik aan het beschermen ben en waarom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te vervormen in en als zelfexpressie tot wat ik denk dat het beste is in contact met een ander.

Ik stel mezelf ten doel om, als en wanneer ik mezelf zie vervormen in en als zelfexpressie tot wat ik denk dat het beste is in contact met een ander, te stoppen, te ademen, en in het moment te realiseren dat ik in en als gedachte beweeg, wat niet het beste is, ook als denk ik dat dit het beste is in en als de geest. Ik stop een moment, ik adem, en zie wat zich voordoet in mij en buiten mij, kortom ik vertraag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te gedragen als wat ik denk dat het beste is, waarin ik ‘als wat het beste is’ voornamelijk heb gedefinieerd als ‘geen conflict veroorzakend’.

Als ik mezelf zie participeren als wat ik denk dat het beste is in en als definitite van ‘geen conflict veroorzakend’, dan stop ik, ik adem, waarin ik me realiseer dat ik zo wellicht conflict in mezelf veroorzaak. Ik stop, ik adem, ik onderzoek in mezelf welk conflict ik wil vermijden en waarom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘als wat het beste is’ te definieren als ‘geen conflict veroorzakend’.

Ik stel mezelf ten doel om te onderzoeken hoe en wanneer ik probeer te vermijden conflicten te veroorzaken met iets of iemand buiten mij en hierin opnieuw te onderzoeken wat werkelijk het beste is, voor mij en de gehele situatie en de betrokkenen hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn gedrag en mijn woorden aan te passen op wat ik zie als de ander buiten mij – welke ook weer een reflectie is van mijn interpretatie van die ander – en hierin conflict in mezelf te veroorzaken welke start in de interpretatie als aanname.

Als en wanneer ik mezelf mijn gedrag en woorden zie aanpassen op wat ik zie als de ander buiten mij, dan stop ik, ik adem. ik onderzoek in mezelf of het aanpassen praktisch effectief is zodat een ander mij bijvoorbeeld kan horen, of dat ik iets probeer te vermijden in en als angst. ik stel mezelf ten doel de interpretaties als aanname in en als mezelf van wat ik zie, binnen en buiten mijzelf, te stoppen, zelfvergeven en eventueel nader te onderzoeken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb conflict in mezelf te veroorzaken in een poging conflict met een ander te vermijden, en op deze manier mezelf te relateren aan alles en iedereen buiten mij, dus in en als relatie in de geest, in een poging om mezelf zo onopvallend mogelijk te bewegen in de mensenwereld.

Als en wanneer ik conflict in mijzelf ervaar doordat ik conflict probeer te vermijden met iets of iemand buiten mij, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik automatisch mezelf in zelfexpressie inperk, onderdruk, welke conflict in mij veroorzaakt, in en als angst om conflict buiten mij te veroorzaken, welke dan gerelateerd moet zijn aan oordelen of iets of iemand, in mijzelf zowel als buiten mij. En dus stel ik mezelf ten doel de oordelen als conflict in mij te onderzoeken, zelfvergeven en mezelf zo te corrigeren tot eenheid en gelijkheid, adem voor adem, zelfvergeving voor zelfvergeving, correctie voor correctie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een poging te doen om mezelf zo onopvallend mogelijk te bewegen.

Als ik mezelf mezelf zie participeren in een poging om mezelf zo onopvallend mogelijk te bewegen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik niet gezien wil worden en dat daar dus een reden voor is, een reden in en als de geest welke gebaseerd is op het verleden. En dus stel ik mezelf ten doel de redeneringen in en als de geest te onderzoeken welke ik gebruik om mezelf onzichtbaar te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten wie ik werkelijk ben.

Als ik mezelf zie participeren in een gedachte van niet-weten, niet weten wie ik ben en/of een niet weten in het algemeen, dan stop ik, ik adem. ik adem, ik beweeg, en realiseer me dat ik niet hoef te weten wie ik ben in en als de geest, maar slechts dit niet-weten kan stoppen in en als een gedachte en gekoppelde ervaring in mezelf, en dus verbind ik mezelf door de ervaringen en gedachten van niet-weten in en als mezelf te stoppen en eventueel te onderzoeken wanneer deze opkomen, zodat ik kan zien of hier een patroon in zit en hoe ik mezelf hierin praktisch en effectief kan ondersteunen.

Onderzoek de relaties binnenin en buiten jezelf:

Agreement course

Desteni-I-Process-lite

Full joao jesus only i can change myself

Joao Jesus – Only I can Change Myself

Free Music Download!

————————————————————————————————————————————————————
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 251 – Expressie en de Darm – Onverschilligheid vervolg

Dit is een vervolg in een serie blogs “Expressie en de Darm” beginnend bij Dag 232 – Expressie en de Darm – Ervaring van Onmacht

Aanvullend op Dag 250 – Expressie en de Darm – Onverschilligheid

Verbeelding/Afbeelding/Plaatje:

Ikzelf met mijn gezicht waarin mijn ogen verslagen staan en nergens werkelijk naar kijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een plaatje in me te laten bestaan van mijzelf met mijn gezicht waarin mijn ogen verslagen staan en nergens werkelijk naar kijken, welke opkomt bij het woord onverschillig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een plaatje van mijzelf met mijn gezicht waarin mijn ogen verslagen staan en nergens werkelijk naar kijken, gekoppeld te hebben aan het woord onverschillig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te houden aan een plaatje van mijzelf met mijn gezicht waarin mijn ogen verslagen staan en nergens werkelijk naar kijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vanuit dit plaatje van mijzelf met mijn gezicht waarin mijn ogen verslagen staan en nergens werkelijk naar kijken, in gedachten in reactie als backchat te gaan.

Backchat/Innerlijke Reacties:

Het heeft toch geen zin

Waarom zou ik

Anderen doen het ook niet

Ik heb geen zin

Laat maar

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘het heeft toch geen zin’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘waarom zou ik’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘anderen doen het ook niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘ik heb geen zin’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘laat maar’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een plaatje van mijzelf met mijn gezicht waarin mijn ogen verslagen staan en nergens werkelijk naar kijken te koppelen aan gedachten als ‘het heeft toch geen zin, waarom zou ik, anderen doen het ook niet, ik heb geen zin, laat maar’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te definieren als deze gedachten als ‘het heeft toch geen zin, waarom zou ik, anderen doen het ook niet, ik heb geen zin, laat maar’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik deze gedachten ben en dat deze gedachten mij bepalen voor het leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten bepalen voor het leven door vijf enkele gedachten, in plaats van zelf te leven en mezelf richting te geven door in deze gedachten te zien, mijn participatie in deze gedachten te stoppen, deze participatie in deze gedachten zelf te vergeven en te onderzoeken waar deze gedachten vandaan komen, zodat ik mezelf kan corrigeren van ‘het laten leiden/lijden van mezelf in participatie van enkele gedachten welke leidt en herhaalt tot creatie van deze gedachten en tot creatie van de een karakter als origine ervan, welke onverschilligheid is’, tot een menselijk wezen welke zichzelf stuurt in zorgzaamheid voor het leven in/als zelf als in de ander als alle leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het mijn schuld is dat ik deze gedachten gecreeerd heb, in plaats van in te zien dat ik een programma volg welke ik zo geleerd heb, en dat ik dit heb toegestaan en aanvaard heb te bestaan in mezelf, en dus dat ik verantwoordelijk ben om dit te stoppen in mezelf, wat iets anders is dan schuld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het toestaan en aanvaarden van participatie in gedachten mijn eigen schuld zijn, waarin ik mijzelf verbind met deze participatie als schuldige, waarin een schuldige altijd schuldig blijft totdat onschuld bewezen is, en als die onschuld niet bewezen wordt, zal die altijd schuldig blijven en dus nooit tot bevrijding in/als zelfvergeving komen, aangezien er eerst onschuld bewezen moet worden, wat allang niet meer kan aangezien ik allang schuldig ben in mijn ervaring in de geest. Vastgezet in de cirkel als polariteit van schuld-onschuld.

Earth’s Journey to Life Day 89: Guilt character

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te identificeren als het onverschillige karakter als persoonlijkheid, waarin ik de plaatjes en gedachten en ervaringen persoonlijk neem en me er hierdoor moeilijk los van kan maken.

Ervaring:

Weerstand; Nee

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weerstand als een nee te creeren en ervaren in participatie in de gedachten ‘het heeft toch geen zin, waarom zou ik, anderen doen het ook niet, ik heb geen zin, laat maar’ gekoppeld aan een plaatje van mijzelf met mijn gezicht waarin mijn ogen verslagen staan en nergens werkelijk naar kijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze weerstand als nee te geloven en hierdoor niet een ja te durven leven aangezien dit voelt alsof ik tegen mezelf inga en dus mezelf zogezegd ‘verloochen’, in plaats van in te zien dat ik eerst een plaatje en hieraan gekoppeld gedachten en hieraan gekoppeld een ervaring, in mezelf gecreeerd heb en dit vervolgen geleefd heb, zowel in de geest als in het fysiek gemanifesteerd, waarin ik dus tegen mijn eigen geest inga en dus een ervaring heb alsof ik tegen mijzelf inga aangezien ik denk en geloof dat ik mijn eigen geest ben.

Zelfcorrectie:

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van weerstand als nee, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik ergens een plaatje gecreeerd heb in de geest welke ik al gemanifesteerd heb en gevolgd heb in de geest, en dus hierin gedachten, gevoelens en emoties als energetische ervaringen gekoppeld heb, waarvan ik ben gaan geloven dat ik dit ben, deze gedachten, gevoelens en emoties, en dus lijkt het alsof ik tegen mezelf inga. Ik realiseer me dat ik tegen mezelf als geest als plaatje inga welke ik al gemanifesteerd heb in de geest, en dus ervaar ik weerstand aangezien dit alles is wat ik ooit gekend heb in/als/van mezelf, en zomaar tegen mezelf ingaan als wat ik ooit gekend heb, geeft natuurlijk weerstand.

Ik stop, ik adem. Ik stop participatie in de gedachten als reacties die opkomen als backchat en ik stop participatie in de ervaring van weerstand die opkomt. In plaats hiervan adem ik. Ik zie waar de ervaring opkomt in mijn fysiek en beweeg deze ervaring naar mijn borstgebied, zodat ik de ervaring vrij kan geven en de gekoppelde energie terug kan geven aan mijn lichaam. Ik zie of de reacties als ervaringen in mezelf verminderen, of dat het erger wordt en/of gelijk blijft. Als het vermindert en uiteindelijk verdwijnt, weet ik dat ik door kan bewegen. Als het vermeerdert en/of gelijk blijft, weet ik dat ik verder onderzoek moet doen naar relaties die ik gelegd heb in en met deze ervaring van weerstand, gekoppeld aan de situatie van het moment. Dit onderzoek bestaan uit uitschrijven van de situatie en mijn relaties hierin, waarin ik mezelf de relaties kan vergeven die ik gelegd heb, zodat ik mezelf in staat stel mezelf te corrigeren tot een bewegen van mezelf, vrij van deze relaties.

Zelfeducatie:

From-energy-to-sound-atlanteans-support-part-63

————————————————————————————————————————-
Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 230 – Wat is Opzet?

De geest doet alles met Opzet. Waarom doet de geest dit? Om energie te creeren, om te overleven als Geest Bewustzijn Systeem. Hiervoor is altijd fysieke substantie nodig; de energie moet ergens vandaan gehaald worden zeg maar, de energie heeft substantie nodig om tot stand te komen.

Quantum Mind Self Awareness – STEP 1

Nu is die opzet vaak lastig zichtbaar. Want, we ‘bedoelen’ het niet zo. Toch doen we hetgeen we niet bedoelen, wel, en dus is er opzet in het spel; immers anders zouden we het niet doen.

Waar zit dan de opzet verstopt? Als we deze niet zien – en dan bedoel ik echt niet zien, en niet net doen alsof we het niet zien maar wel degelijk weten wat we aan het doen zijn – kan het zijn dat deze niet in het bewuste gedeelte aanwezig is van het Geest Bewustzijn Systeem. We hebben ook nog een onbewuste (het collectieve bewustzijn) en een onderbewuste (het bewustzijn verzameld in de tijd van opgroeien en gerelateerd aan het familiesysteem).

En dit kan andersom ook zo zijn. De ander doet iets naar mij toe, met opzet, om energie te genereren, maar wellicht niet met bewust bedoelde opzet om mij iets ‘aan te doen’, maar met onbewuste of onderbewuste opzet om zelf energie te genereren als Geest Bewustzijn Systeem om als Energie te overleven. En dat kan ook bewust gebeuren, maar dan nog hoeft het niet bewust te zijn om ‘mij iets aan te doen’, maar is de bewuste opzet gericht op er ‘zelf beter van worden’, welke natuurlijk ten koste gaat van de ander.

Dus, ‘zo heb ik het niet bedoeld’ is geen excuus om een bepaald gedrag of een bepaalde handeling voort te zetten. Ten eerste, ergens verborgen hebben we het zo wel bedoeld, en is het zelfs heel doel gericht ingezet, om energie te genereren, ter overleving, en reken maar dat we dit zo specifiek bedoeld hebben, we zijn als Geest Bewustzijn Systeem zeer inventief geworden in het overleven dus energie genereren ten koste van alles wat leeft, en tevens inventief in het verbergen hiervan waardoor we werkelijk geloven dat we ‘het niet zo bedoelen’.

Wat ik hierin prettig vind om te realiseren is, dat als een ander iets naar mij doet wat ik ervaar als opzet, en wat ook zo is zoals net beschreven, dit niet is om mij ‘iets aan te doen’, maar dat dit is om zelf te kunnen overleven in/als Energie als Geest Bewustzijn Systeem. Oftewel, het is niet persoonlijk naar mij toe gericht. Het is wel ingezet ‘ten koste van mij’, om er zelf beter van te worden in/als energie. Maar het persoonlijke kan ik hiermee laten varen, en alles wat ik hierin persoonlijk opvat, kan gelijk gestopt worden en in de zelfvergeving geplaatst worden.

Dat ik andersom ook mijn Opzet in/als het Geest Bewustzijn Systeem stop, zelf vergeef en corrigeer, maakt natuurlijk onderdeel uit van dit proces. Immers, ik wil niet een ander aandoen wat ik zelf niet aangedaan wil worden. En een opzet om zelf beter van te worden in/als Geest Bewustzijn Systeem gaat altijd ten koste van Leven, van mijzelf en/of van een ander. Hierin is het wederom niet persoonlijk gericht op die ander, het is gericht op overleving als energie, om er zelf beter van te worden. De persoon waarvan het ten koste gaat, kun je zien als een ander Geest Bewustzijn Systeem waar het meeste energie bij te generen valt.  Dus dit is niet willekeurig – we weten waar de meeste energie te halen valt – maar het is wederom niet persoonlijk. Dus ook hier kan de persoonlijke ervaring direct gestopt en zelf vergeven worden, en hierbij kan het schuldgevoel wat hiermee gepaard gaat, ook direct gestopt en zelf vergeven worden. Dit schuldgevoel is alleen maar een trucje om in/als persoonlijkheid opnieuw energie te genereren als Geest Bewustzijn Systeem, dus om er zelf opnieuw beter van te worden en te overleven ten koste van (een ander en/of onszelf als) Leven.

Atlanteans – Why the Mind is Inferior to the Superiority Physicality – Part 44

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de opzet van een ander als persoonlijk te ervaren, en me hierin tekort gedaan te voelen, in plaats van in te zien dat ik mezelf tekort doe door de opzet van een ander persoonlijk te nemen, hierin een negatieve energetische ervaring te genereren als een emotie van ‘tekort gedaan voelen’ oftewel een slachtofferrol aan te nemen, waarin ik mezelf als Leven onderdruk en mezelf als substantie gebruik/misbruik ter generatie van energie in/als overleving in/als Geest Bewustzijn Systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen als ik iets met opzet naar een ander toe doe ook al ‘was het niet zo bedoeld’, waarin ik wederom mezelf als middelpunt plaats in/als schuldgevoel en hierin opnieuw energie genereer ter overleving van mezelf als Geest Bewustzijn Systeem, waarin ik mezelf gevangen houd in een ervaring van schuld dus in een negatief energetische ervaring oftewel emotie, in plaats van mezelf in te zien en zelf te vergeven in wat ik met opzet gedaan heb, waarin ik de energie stop in/als mezelf als Geest Bewustzijn  Systeem en hierin mezelf de mogelijkheid geef mezelf richting te geven en te corrigeren zodat ik in een volgende gelijke situatie niet opnieuw automatisch in hetzelfde patroon verval en opzet gebruik om er zelf beter van te worden, maar op tijd mezelf stop in participatie van energetisch misbruik van mezelf of de ander als Levend Wezen.

Demons in the Afterlife – Part 1

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van persoonlijk aangedaan worden, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat de ander in overleving participeert als Geest Bewustzijn Systeem, en als ik als reactie hierop, participeer in een ervaring van persoonlijk aangedaan worden, stap ik zelf in de overleving als Geest Bewustzijn Systeem, waarin ikzelf dan degene ben die mezelf werkelijk iets aandoet. Dus ik stop, ik adem. Ik laat de ervaring door me heen gaan, totdat de ervaring wegebt. Eventueel zie ik later in de situatie en pas zelfvergevingen toe op mogelijke relaties die ik gelegd heb met deze persoon en/als mijn persoonlijkheid.

Als ik mezelf zie participeren in een schuldgevoel ten aanzien van een ander, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf waar ik opzet gebruikt heb, al dan niet zo bewust bedoeld. Ik stel mezelf de vraag waarom ik deze opzet heb gebruikt, wat ik wilde behalen en waar ik bang voor was/ben. Ik pas zelfvergevingen en zelfcorrecties toe op wat ik tegen kom aan angst en verlangen in mezelf, gerelateerd aan de persoon en/als persoonlijkheid en/of gerelateerd aan de situatie.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in te zien als de Opzet in/als Geest Bewustzijn Systeem die ik geworden ben. In deze opzet zie ik direct wat ik nog denk en geloof nodig te hebben ter overleving, ten koste van mezelf en/of de ander als Leven. Hierop pas ik zelfvergevingen en zelfcorrecties toe, en waar nodig schrijf ik het uit. Op deze manier maak ik mezelf vrij van de persoonlijke relaties die ik gelegd heb in/als persoonlijkheden ter overleving ven mezelf als energie als Geest Bewustzijn Systeem.

Desteni-I-Process

—————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 212 – De Intimiteit-Personaliteit

Relationship-success-support-intimacy-personality

In Relationship Support Succes-Intimicy Personality wordt de Intimiteit-Personaliteit besproken.

Tijdens het luisteren komen nog wat punten van gemis omhoog gekoppeld aan ervaringen die ik heb ‘opgedaan’ met een Poolse jongen een aantal jaar terug, die ik destijds als ‘the one’ heb bestempeld en al regelmatig over geschreven heb tot aan een jaar geleden als over pool nr1. Zijn naam is Zbigniew.

De eerste keer dat we seks met elkaar hadden was dit niet op elkaar afgestemd, maar dit hadden we na een paar keer gecorrigeerd zonder hier beiden onzeker of ongemakkelijk van te worden, zonder weg te lopen hierin, waarin een soort basis gelegd was waarop de volgende keren de fysieke intimiteit gedeeld kon worden, en ook als dit een keer niet liep was het geen probleem en pakten we het de volgende keer weer op. Ik ervoer een vertrouwen hierin welke ik als vertrouwen in hem heb benoemd/ervaren maar wat me tegelijkertijd een basis van vertrouwen in mezelf in het delen van fysieke intimiteit heeft gegeven die blijvend is. Toch ervaar ik een gemis hierin, dus er liggen nog lijntjes naar hem toe en/of naar het delen van fysieke intimiteit met een ander op zich.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog steeds een ervaring van gemis te hebben als ik denk aan het samenzijn met Zbigniew, welke met name gekoppeld is aan het fysiek samenzijn met elkaar en waarin ik en hij een gevoelswaarde gekoppeld hebben aan het fysiek samen zijn met elkaar en hierin aan elkaars naam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gemak te missen waarmee we fysieke intimiteit deelden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een gevoel van vertrouwen te missen die ik ervaren heb in het delen van fysieke intimiteit met Zbigniew.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb destijds te denken/geloven dat hij de ene is en hierin dus te denken/geloven dat hij ook de enige is waarmee ik nog seks/fysieke intimiteit deel, en hierin een ervaring van gemis te creeren van het missen van mijn doel als zijn met de ene ware, aangezien is gebleken dat we niet praktisch fysiek samen leven en zullen leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze ervaring niet los te willen laten, in plaats van in te zien dat door het ontmoeten van elkaar en het delen van fysieke intimiteit met elkaar, het doel in/als bewustzijn sowieso bereikt is, waardoor ik gemakkelijker in staat ben geweest de illusie van zo’n doel in/als bewustzijn en/of in ziels-construct vrij te geven en in te zien dat dit doel aan een programmering gekoppeld is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb destijds een bereid zijn in mezelf te zien, om mezelf volledig op te geven voor dit doel van fysiek samen zijn,  als had gebleken dat hij hiertoe in staat was, in plaats van in te zien dat ik hier zelf helemaal niet toe in staat ben en ook niet wil zijn, dat ik mezelf in/als expressie in woorden niet op wil geven voor een sporadische expressie in/als fysiek in een fysiek samenzijn, waarin ik mezelf afhankelijk maak van zijn fysieke aanwezigheid en hierin van zijn gemoedstoestand waardoor hij sporadisch fysiek aanwezig is/kan/wil zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf sporadisch werkelijk fysiek aanwezig te zijn en te expressen wie en wat ik ben in woorden in/als het fysiek, maar hiertoe mezelf alleen in staat achtte in zijn fysieke aanwezigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring van de penetratie te missen met Zbigniew en het volledige vertrouwen en hierdoor gemak wat ik hierin voelde als zijnde dat hij mij hierin ondersteunde in plaats van een alleen-spel hierin te spelen en me de ruimte gaf om mezelf te expressen zoals ik in dat moment was in seksualiteit zonder iets van me te willen, in plaats van in te zien dat deze ondersteuning en expressie  nog wel bij beiden plaats vond gekoppeld aan een ervaring van gevoelens, dat ik iets van hem wilde en hij juist wegliep en in praktische werkelijkheid niet in zelf wil zien en hierin open wil communiceren waardoor we geen mogelijkheid hadden om door de gevoelens en angsten heen te wandelen en dus de fysieke communicatie over bleef als enige opening tot communicatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn zelfvertrouwen in fysieke intimiteit te koppelen aan een ervaring in fysieke intimiteit met Zbigniew, in plaats van zelfvertrouwen te creeren in relatie tot mezelf in/als fysiek in ieder moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in/als fysiek in zelfvertrouwen te missen in ieder moment, aangezien ik mezelf nog verlaat door participatie in/als de mind/het bewustzijn, en hierin fysieke klachten manifesteer/in stand houd/heb gemanifesteerd waardoor ik een wantrouwen naar mezelf in mijn eigen fysiek ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring van fysieke intimiteit met Zbigniew als ‘compleet’  en ‘altijd goed’  te hebben benoemd en ervaren, waarin we de praktische realiteit niet onder ogen hebben gezien en niet samen hebben doorlopen, en het dus een ‘altijd goed’ ervaring was van het moment in/als bewustzijn als NU-GOD-MIND, welke niet blijvend is want niet gestabiliseerd in realiteit, en dus slechts een positieve ervaring is gebleven met hierin de polariteit van de werkelijkheid als onmogelijkheid om met elkaar te communiceren in woorden als negatieve ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik bereid was/ben om de negatieve ervaring in realiteit erbij te nemen/voor lief te nemen, ten behoeve van een sporadische positieve ervaring, welke ik dan kon voortzettten in/als de mind/het bewustzijn om mezelf op door te laten leven in/als illusie, terwijl ik in mezelf zag en ervoer/zie en ervaar, dat ik dit helemaal niet wil, dat ik in realiteit in/als fysiek aanwezig wil zijn en in zelf wil zien en dit wil delen met een man die in zelf wil zien, waarin een fysieke intimiteit ontstaat in/als/met zelf in zelf-gewaar-zijn, waarna het pas werkelijk mogelijk word om fysieke intimiteit te delen met een ander, waarin ook de ongemakkelijkheden doorlopen zullen worden en het dus niet per defenitie gemakkelijk als ‘zonder moeite’  zal gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat hetgeen zonder moeite gaat, hetgeen is wat zo moet zijn/bij me past, in plaats van in te zien dat hetgeen zonder moeite gaat en hetgeen bij me past, mijn voorprogrammering is welke gevolgd wordt en dus gemakkelijk lijkt maar welke niet blijvend en reeel is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat iets niet gemakkelijk dus moeilijk zal/moet gaan als iets blijvend is, in plaats van in te zien dat ik zelf bepaal of iets moeilijk of makkelijk is door er waarde aan te geven in/als de mind/het bewustzijn, in plaats van op te pakken, in te zien en te wandelen wat hier is en mezelf hierin richting te geven door ervaringen van gemak en ongemak heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te hebben afgescheiden van het gemak van het delen van fysieke intimiteit in/als mezelf, en in plaats hiervan een moeilijkheid/moeilijkheden/strubbelingen in mezelf in/als fysiek te hebben gecreeerd door geloof en participatie in de illusionaire realiteit in/als bewustzijn, waardoor ik mezelf in/als fysiek als ongemakkelijk en onbetrouwbaar ervaar welke ik tracht te compenseren door een fysiek samenzijn met een ander waar alles gemakkelijk lijkt te gaan in 1 moment en me vervolgens hieraan te hechten als zijnde ‘het ene’ , waarin ik mezelf in eenheid en gelijkheid in/als fysiek volledig mis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te definieren als iemand die haar doel bereikt heeft in/als bewustzijn, me ondertussen afvragend hoe dit proces te wandelen als je niet je doel bereikt heb in/als bewustzijn, waarin ik mezelf limiteer tot een definitie van een helft in/als bewustzijn, wat een ziels-difenitie is naar een idee van Plato als zijnde dat iedereen bestaat uit 2 helften, en dat we dus altijd op zoek zijn naar de andere helft om vervuld te geraken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat als ik werkelijk alleen ga staan, ik ook altijd alleen zal blijven, wat feitelijk ook zo is, ik zal altijd alleen als Al-(l)Een zijn en blijven als ik werkelijk alleen sta, wat niet betekent dat ik dan ook alleen zal leven op aarde, maar juist het tegenover gestelde; pas als ik werkelijk alleen sta zal ik werkelijk in/als mezelf kunnen delen met een ander in/als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ervaring als illusie als veilige haven van bereikt doel in/als bewustzijn niet te willen/durven loslaten/vrij geven uit angst voor een ervaring van alleen zijn in/als eenzaamheid, in plaats van in te zien dat een werkelijk alleen zijn geen ervaringen toestaat aangezien daarin geen afscheiding bestaat en dus geen ruimte voor ervaringen in/als bewustzijn en dus ook niet voor een ervaring van eenzaamheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te schermen en af te scheiden in mijn illusie van samen zijn in het verleden.

Ik realiseer me dat ik nog steeds vasthoud aan een ervaring in het verleden. Ik stel mezelf ten doel gelijk te staan aan deze ervaring in/als mezelf in het verleden door te stoppen met participatie in gedachten, gevoelens en emoties in herinnering.  Deze ervaring is een ervaring in mij, welke dus bij mij hoort en niet bij een samen zijn met Zbigniew. In dit gelijk staan in/als mijn ervaring (door te stoppen met participatie in gedachten, gevoelens en emoties in herinnering aan deze ervaring met Zbigniew) stopt de afscheiding van de ervaring van intimiteit in vertrouwen in fysiek samenzijn en stopt dus hierin een deeltje van de afscheiding in mezelf van mezelf die ik zelf gecreeerd heb door te geloven in ervaringen.

Als ik mezelf zie participeren in herinnering in gedachten, gevoelens en/of emoties gekoppeld aan een ervaring van fysiek samenzijn met Zbigniew, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf (be)vestig in/als bewustzijn als veilige haven. Ik stop, ik adem, ik ben hier.

Ik stel mezelf ten doel mezelf los te koppelen van de ervaring van samenzijn in/als bewustzijn met Zbigniew door de triggerpunten te onderzoeken en de punten die ik gecreeerd heb, zoals een relatie met zijn naam, vrij te maken door zelfvergevingen en zelfcorrecties, totdat ik er geen reactie meer op heb in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel een woordweb te maken van de naam Zbigniew en hierin de relatie die ik gecreeerd heb tussen ons, in samenwerking met/bevestiging van Zbigniew in overeenstemming dat we beiden hetzelfde doen in relatie tot elkaars naam, te stoppen, zelf te vergeven en zelf te corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel mijn fysieke ongemakken te onderzoeken, uit te schrijven, zelf te vergeven en zelf te corrigeren, met behulp van fysiek ondersteunende behandelingen en met behulp van mijn eigen fysieke aanrakingen en masturbatie, en hoe langzaam het ook gaat, hier adem voor adem doorheen te bewegen, waarin ik intimiteit in/als/met mezelf vestig in/als/met mijn eigen fysiek.

Ik stel mezelf ten doel alleen te gaan staan en de lijnen die ik heb opgebouwd in/als relatie in/als bewustzijn 1 voor 1 te verbreken, zelf te vergeven en zelf te corrigeren en hierin mezelf te geven aan mezelf.

Ik stel mezelf ten doel in dankbaarheid te leven voor wat ik gedeeld heb met Zbigniew zonder er meer van te maken in/als bewustzijn dan wat het is in fysieke werkelijkheid, en hetgeen waarin het me ondersteund heeft te integreren in/als mezelf en dit te leven ten behoeve van wat het beste is voor Zelf als voor Alle Leven.

Relationship-success-support-intimacy-personality-part-2

———————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 208 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-1 op ‘Motie van Wantrouwen’

Vervolg op Dag 207 – Motie van Wantrouwen – Angst als E-Motie als Rechtvaardiging van Manipulatie

Start Zelfvergevingen en Zelfcorrecties:

Gedachte:

Ik ben bang om iets te zeggen tegen/vragen aan die persoon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘ik ben bang om iets te zeggen tegen/vragen aan die persoon’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in de gedachte al te denken ‘ik ben bang om iets te zeggen tegen/vragen aan die persoon’, waarin ik het als gedachte aanneem en hierin mijn angst rechtvaardig als iets wat zo is als statement waar niets meer aan te veranderen is, zonder in te zien dat alleen de participatie in de gedachte ook al een vorm van controle dus angst is.

Als de gedachte ‘ik ben bang om iets te zeggen tegen/vragen aan die persoon’ voorbij komt, dan stop ik, ik adem. In de adem breng ik mezelf hier in plaats van in de gedachte te stappen en deze te volgen. Ik zie in mezelf wat het is dat maakt dat ik in participatie in deze gedachte wil stappen.

Ik stel mezelf ten doel in mezelf te zien wanneer ik het woord ‘bang’ in mijn vocabulaire heb en/of  wanneer dit opkomt in gedachten, zodat ik mezelf kan stoppen met opnieuw programmeren in/als angst.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb exact een kopie van mijn moeder hierin te zijn geworden die letterlijk tegen mij heeft gezegd dat ze me niets durft te zeggen en/of te vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me met een schokje te realiseren dat ik exact hetzelfde doe als mijn moeder en dat ik dit niet leuk vind aan haar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in/als kopie van mijn moeder hierin, niet leuk te vinden, aangezien het een motie van wantrouwen is in/als zelf waarin geen zelfverantwoordelijkheid genomen wordt maar in plaats hiervan zelf afhankelijk van de andere persoon/persona gemaakt wordt met instemming van zelf in/als manipulatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf in te stemmen in/als manipulatie in/als bewustzijn, in plaats van overeen te stemmen met/als mezelf in/als Leven in Zelfverantwoordelijkheid in het stoppen van participatie in angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf wantrouwig te maken tegenover mezelf en tevens geprojecteerd op de andere persoon door mezelf in de steek te laten voor een ervaring van angst in/als bewustzijn, en hierin mijn Zelftrouw weg te leggen en mezelf in/als Zelfvertrouwen monddood te maken door een geloof in angst in/als Bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb macht te ervaren tegenover mijn moeder in het feit dat ze niets durft te zeggen en/of vragen, aangezien ik eigenlijk ook helemaal niet wil dat ze iets zegt en/of vraagt aan me, maar ondertussen net doe alsof ik er niets aan kan doen dat zij dit zo ervaart, en doordat ik dit zo heb ervaren als macht in mezelf, ga ik er vanuit dat de persoon, waar tegenover ik ervaar dat ik niets durf te zeggen tegen/vragen aan die persoon, tegenover mij dezelfde macht ervaart en dit gebruikt als manipulatie, in plaats van in te zien dat ik participeer in mijn eigen ervaring in/als herinnering, waarin ik gemanipuleerd heb en waarin ik mezelf nu weer manipuleer in participatie in herinnering in/als angst, welke ik projecteer op de andere persoon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen ervaring als reactie op wat ik zelf toepas in herhaling van wat ik zelf heb meegemaakt, te projecteren op de andere persoon door hetzelfde scenario uit te spelen als welke ik zelf ervaren en nooit gecorrigeerd heb in/als zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ervaring geprojecteerd op de ander werkelijk te geloven als zijnde iets van de ander, en hierin angst te ontwikkelen ‘voor de andere persoon’ en angst voor mensen in het algemeen, niet ziende dat ik participeer in een herinnering waarin ik mezelf manipuleer in/als Bewustzijn en hierin angst ervaar voor mezelf in/als Bewustzijn in relatie tot de andere persoon/andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een geloof te creeren dat ik bang ben voor de andere persoon/andere mensen, waarin ik mijn persona op de anderen projecteer en deze dus niet meer zie als mensen maar als persoonlijkheden in/als projectie van mezelf in/als persoonlijkheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nooit te hebben begrepen hoe mensen niet bang kunnen zijn voor elkaar aangezien dit alles is wat ik gekend heb als mezelf in participatie in/als Angst in/als Bewustzijn, en als oplossing hiervoor een overeenkomst in wederzijds begrip op te stellen zodat er ten minste een soort basis van vertrouwen ontstaat tegenover deze motie van wantrouwen in/als mezelf, waarin ik mezelf afhankelijk maak van die ene of paar personen waarmee dit tot stand komt, waardoor de hele constructie alsnog ineen stort, wel ziende dat het zo niet kan maar niet exact ziende hoe dan wel wat me nog banger maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf bang te maken met mijn eigen angst en onbegrip en hierin dus onvermogen tot zelfvergeving, waarin ik een ‘verdoemd tot in de eeuwigheid’  creeer in participatie in Bewustzijn in/als Angst.

Ik stel mezelf ten doel mijn ongelijkheid ten aanzien van mezelf als mijn moeder te stoppen, in te zien, zelf te vergeven en zelf te corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel mijn projecties op de andere persoon te stoppen en terug naar zelf te halen zodat ik kan inzien waarin ik mezelf heb afgescheiden van mezelf in/als angst en mezelf en de anderen kan gaan zien als mensen die participeren in persoonlijkheden als reactie op elkaar, maar deze niet werkelijk zijn als Leven.

Afbeelding:

Ik zie mezelf ineenkrimpen, monddood, verbijsterd, verslagen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te zien in een afbeelding waarin ik ineenkrimp, monddood, verbijsterd en verslagen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een afbeelding waarin ik ineenkrimp, monddood, verbijsterd, verslagen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de afbeelding waarin ik ineenkrimp, monddood, verbijsterd en verslagen, te geloven en voor waar aan te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ineen te krimpen, monddood, verbijsterd en verslagen ten gevolge van een vroegere ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de afbeelding waarin ik ineenkrimp, monddood, verbijsterd en verslagen, te gebruiken als rechtvaardiging voor het geloven en volgen van mijn angst en hierin een slachtofferrol aan te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een slachtofferrol aan te nemen ten opzichte van de angst die ik ervaar door ineen te krimpen, monddood, verslagen en verbijsterd.

Als ik mezelf in een afbeelding ineen zie krimpen, monddood, verbijsterd en verslagen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik een afbeelding in/als mezelf heb opgeslagen als herinnering van een gebeurtenis in het verleden, waarin ik mezelf ineen heb gekrompen, monddood, verbijsterd en verslagen, gelovende dat ik niet bij machte was/ben om in/als zelf op te staan en te spreken, in plaats van in te zien dat ik mezelf monddood, verbijsterd en verslagen ineen heb doen krimpen door te geloven dat de ervaring van ‘niet bij machte zijn om in/als zelf op te staan en te spreken’ echt is in het moment, dat de angst die ik hierin ervaar echt is en komt door de andere persoon, in plaats van in te zien dat ik angst ervaar voor mijn eigen Macht in/als Bewustzijn als Angst, waarin ik mezelf monddood maak en vervolgens verslagen en verbijsterd ineen krimp.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met mijn angst te projecteren op de andere persoon en deze angst terug naar zelf te halen als angst voor een persona in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de persona in mezelf waarvoor ik angst ervaar te onderzoeken, zelf te vergeven en zelf te corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel de herinnering uit te schrijven waarin ik nog bewust weet dat ik ineenkrimp, monddood, verbijsterd en verslagen waarin ik de aanwezige personen de schuld hiervan ben gaan geven, wetende dat dit niet klopt, maar niet opgestaan in/als mezelf om dit werkelijk te stoppen en zelfverantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in/als angst en dus de situatie herhalend als consequentie van het niet stoppen van mezelf in/als angst.

Ik realiseer me dat alleen als ik volledig zelfverantwoordelijkheid neem, de angst zal stoppen/verdwijnen aangezien de angst in eerste instantie voortkomt uit het wegleggen van mijn zelfverantwoordelijkheid waarin ik mezelf afhankelijk maak van de andere persoon en/of een persona in/als mezelf.

Wordt vervolgd

www.eqafe.com

——————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life