Dag 571 – Vrijheid van meningsuiting, wat houdt dit eigenlijk in?

meningsuiting

In Nederland zijn de woorden ‘vrijheid van meningsuiting’ lange tijd behoorlijk populair geweest. Tot aan de dood van Theo van Gogh. Hierbij is het voor iedereen duidelijk en waren velen het erover eens dat, iemand vermoorden voor de woorden die hij/zij spreekt, dat is onacceptabel.

Maar hoe zit het met dit gegeven van ‘vrijheid van meningsuiting’? Is dat een vrijbrief om alles maar te kunnen roepen, schrijven, tekenen, kortom ventileren? Is het acceptabel om iemand te denigreren in woorden, belachelijk te maken om bepaalde waarden die iemand aanhoudt, zogenaamde ‘grapjes’ te maken over iemands leefwijze? Zouden we willen dat dit met onszelf gebeurt?

Iedereen weet hoe vervelend pesten als bijvoorbeeld uitschelden is voor kinderen op de lagere school en wat een enorme invloed dit heeft/kan hebben op hun gehele leven. Bij volwassenen is de invloed nog net zo indringend alleen denken we dat we hiermee om moeten kunnen gaan, we gaan ons ‘harden’ ter verdediging. En deze ‘verharding’ ter verdediging, tegen de pijn en verongelijking die we ervaren van woorden die gesproken zijn in ongelijkheid, verandert vroeg of laat in een aanval, in ‘harde woorden’ naar iets of iemand buiten onszelf en tevens naar onszelf toe, met de rechtvaardiging dat het ‘ter verdediging’ is en dus ‘gerechtvaardigd’. En zo is een kleine oorlog begonnen.

Wat houdt het woord ‘vrijheid’ in?

We denken dat we vrij zijn als we ons bevrijd hebben van hetgeen we ervaren als beklemmend en belemmerend. Dit kan voor iedereen iets anders betekenen, echter in de basis is het gelijk. Het zijn de systemen waarin we ons ‘gevangen’ voelen. Het geldsysteem is hier een voorbeeld van, we zijn ‘gedwongen’ om geld bij elkaar te verzamelen om te overleven en hiervoor moeten we voldoen aan allerlei regels binnen hoe het geldsysteem bestaat en dus bepaalt dit hoe wij bestaan. Over het algemeen is dit een bekend gegeven voor iedereen.

Minder bekend is het geestbewustzijnssysteem binnenin onszelf waarin we onszelf gevangen hebben gezet. Hierin bestaan we in en als een geloof in de waarheid van onze gedachten, gevoelens en emoties. En dit is dan hetgeen waar vandaan we spreken en waarin we denken ‘vrijheid van meningsuiting’ te hebben. Echter, wat is het dat we ‘uiten’? Het zijn gedachten, overtuigingen, zaken die gebaseerd zijn op de ervaringen van aanval en verdediging die we hebben opgedaan in ons leven, zoals we opgevoed zijn en geleerd hebben ter overleving in de maatschappij. Dit zijn geen woorden van gelijkheid in overweging van (al) het leven binnenin onszelf en buiten onszelf. Het zijn over het algemeen, geen woorden die voortkomen uit gezond verstand. Gezond verstand als ‘geven zoals je zou willen ontvangen’. Het zijn met name woorden ter verdediging van onze overtuigingen en bezittingen, ter aanval op hetgeen we bedreigend ervaren ten aanzien van deze overtuigingen en bezittingen, ter verdediging van ons individuele ‘geloof in de waarheid’ die feitelijk gebaseerd is op maar één ding: overleving en verdediging van ‘ons bezit’.

Deze woorden worden dus gesproken in een uitgangspunt van een ervaring van ‘verongelijking’, in en als ongelijkheid en dus, brengen deze woorden ongelijkheid voort. Zonder dat we het weten, zetten we het ongelijke systeem waarin we onszelf gevangen ervaren en houden, voort in de buitenwereld door de woorden die we spreken, onder het mom van ‘vrijheid van meningsuiting’.

Natuurlijk zijn we boos. We zetten iets voort en houden iets in stand zonder dat we exact weten dat en hoe we dit doen. We maken onszelf in feite machteloos alleen zien we niet dat en hoe we dit doen. Het enige wat we zien is de ongelijke verdeling (van geld en goederen) buiten onszelf en ja, hiervoor moeten we vechten, ter overleving.

Is dit vechten, dit verdedigen en aanvallen, deze oorlog van binnen en van buiten – is dit een oplossing voor de problemen in de wereld en voor de beknellende ervaringen binnenin ons?

Het zal nooit werkelijke vrijheid geven en het zal van kwaad tot erger worden. Dat is ook zichtbaar in de wereld. Veel gehoorde woorden zijn dat het ‘vroeger allemaal beter was’ en ‘de jeugd van tegenwoordig’. We zien dus dat het van kwaad tot erger wordt en neigen hierin ernaar ‘de jeugd’ of ‘de economie’ de schuld te geven. Echter, wie heeft de jeugd opgevoed? Wie heeft de economie gecreëerd? Dat zijn wijzelf, ieder van ons. Natuurlijk moet de jeugd verantwoordelijkheid leren nemen, echter dan moet het hen ook geleerd worden. En het is overduidelijk dat velen dit niet geleerd hebben, net zoals we allen niet geleerd hebben om verantwoordelijkheid te nemen voor onszelf, in de woorden die we spreken. We hebben niet geleerd om te zien, begrijpen en realiseren dat we in gedachten, gevoelens en emoties aanwezig zijn, de hele dag door en zelfs ’s nachts en dat we hierin in afscheiding bestaan van onszelf en zo, afscheiding als ongelijkheid voortbrengen in de wereld. Via de woorden die we spreken.

Het is een ‘ongelooflijk’ concept, dat een ieder van ons, de wereld schept en geschapen heeft zoals die op dit moment bestaat. En toch is het zo. Ergens weten we het, diep van binnen. We merken het in onze reactie op suggesties van beperking van deze vrijheid van meningsuiting. Hierin zien we dat er een beperking plaatsvindt tot het uitdrukken van onszelf die we niet ‘oké’ vinden. En zo blijven we in een polariteit bewegen van ‘vrijheid van meningsuiting’ tot ‘onderdrukking van expressie’.

Echter, zolang we niet leren zien hoe we met onze woorden, gesproken in verdeeldheid, verdeeldheid creëren en zolang we hiervoor geen verantwoordelijkheid leren nemen, heeft ‘vrijheid van meningsuiting’ geen enkele zin. Onze mening bestaat namelijk niet in vrijheid, het bestaat in verdeeldheid, ter overleving van onszelf in en als de geest, in aanvaarding van onze gedachten, gevoelens en emoties en ter overtuiging om geld te verzamelen, binnenin een wereld die ongelijk verdeeld is.

Onze behoefte aan voldoende geld en goederen om van te leven is de gemeenschappelijke deler in ieder van ons, in ieder levend wezen en in al het leven op aarde. Dit is dus hetgeen waar we als eerste zorg voor moeten gaan dragen. Niet alleen voor onszelf en eventuele naasten, maar voor iedereen, voor al het leven.

Werkelijke vrijheid zal er pas zijn als een ieder voldoende geld en goederen heeft om van te leven zonder angst voor uitbuiting. Dit zal enorm veel stabiliteit geven en hierbinnen kunnen we leren om verantwoordelijkheid te nemen voor onszelf in hoe we bestaan in de woorden die we spreken en van hieruit, leren om werkelijke vrijheid te leven en voort te brengen in de wereld, voor al het leven, voor iedereen. Door de toepassing van het purificeren van ons taalgebruik, tot in expressie van onszelf, in eenheid en gelijkheid met – oftewel in overweging van al het leven.

Er zijn dus twee systemen die veranderd dienen te worden als we werkelijk in vrijheid willen leven:

Het geldsysteem – voor gelijkheid in onze buitenwereld

Het geestbewustzijnssysteem – voor gelijkheid in onze binnenwereld

Zo binnen zo buiten. Een andere, blijvende oplossing is er niet. Zolang binnen en buiten niet overeen stemmen in en als een uitgangspunt van wat het beste is voor iedereen, binnen de woorden ‘geef zoals je zou willen ontvangen’ zal er ongelijkheid bestaan en dus, zullen we niet werkelijk vrij zijn en is het woord vrijheid in feite zinloos.

What is Freedom of Speech? – by Marlen

Onderzoek de mogelijkheden via de links.

The-Future-is-Written

—————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 226 – Vernieling van de Leefomgeving

sneeuwbal

Ik ga verder met de omstandigheden in de buurt.

Na het sneeuwballen gooien tegen huis en raam van de afgelopen week staat gisteren het andere groepje kinderen bij het huis. Ik kom aanlopen, en het begint weer, voordat ik iets gezegd heb, met een opmerking dat ze gewoon gaan voetballen hier. Ik antwoord niet zoveel, en ga naar binnen. Even later begint de ellende, waaruit blijkt dat ze met het andere groepje hebben gepraat. Er komen sneeuwballen tegen het raam, natte vieze sneeuw want het heeft geregend, en door de brievenbus. Hierbij doe ik de deur open en geef aan dat ik dit niet leuk vind. Het jongetje voor de deur zegt wederom, ik heb het niet gedaan. Ik doe de deur weer dicht en het wordt meer en meer. Lang en hard op de bel drukken, hele plakken sneeuw tegen huis en raam, gegil, gejoel, wegrennen en weer terug komen, ook sneeuw over de schutting (de konijntjes had ik al vast laten zitten voor de zekerheid). Dit gaat zo een half uurtje door zonder dat ik iets doe. Uiteindelijk loop ik naar de overburen om wat ondersteuning te vragen (een jong gezin met een man die leraar is) en ik zie dat de plantenbak ook is omgegooid. Dat blijken ze al te hebben gegeven, en de kinderen zijn weggestuurd. Overigens zijn ze pas weg gegaan na de 2e vraag van de man – naar de vrouw werd in eerste instantie ook niet geluisterd – met de opmerking dat als ze doorgaan, hij aan hun moeder gaat vragen of dit normaal gedrag is. We maken de afspraak dat als het weer gebeurt, ik aangeef aan de kids dat ik dit niet leuk vind, en er verder geen aandacht aan besteed. Ze geven hun telefoonnummer zodat ik ze kan bellen indien nodig zodat zij kunnen inspringen.

Wat me enorm dwars zit hierin, is de manier waarop er met elkaar en met de leefomgeving wordt omgegaan, totaal zonder respect en zorg. Het wordt door de kinderen gedaan, die overigens niet in deze straat wonen. Ze weten dus heel goed dat dit niet de bedoeling is – ze doen het niet in de buurt van hun eigen huis – en tevens hebben ze dus niet geleerd dat je dit ook niet doet ergens anders in de straat bij andere mensen.

Ik heb de buren gevraagd of het aan het huis ligt (het ligt aan een speeltuintje), wat niet het geval is. Ze waren hier in het begin aan het voetballen over de hele speeltuin en straat heen (het is een speeltuintje voor hele kleine kindjes), en de bal kwam steeds  bij de schutting, waarachter de konijntjes liepen. Dus ik vroeg ze wat op te letten met de bal, legde uit waarom, en gaf aan dat het geen plek is om te voetballen en dat verderop een voetbalveld is. En hierdoor is het begonnen. In plaats dat er geluisterd wordt naar een vraag om zorgzaamheid, wordt het erger en erger. En wat doet iedereen dus, zijn mond dicht houden. Vooral niet iets aangeven, want als je eenmaal opvalt, ben je de pineut en gebeurt het tegenovergestelde van wat je vraagt. In plaats van dat er samen gezorgd wordt voor een leefomgeving, wordt degene die iets vraagt uitgejouwd en belaagd en wordt de leefomgeving kapot gemaakt.

IngridB wees destijds erop dat de kids alleen maar willen voetballen en dat ze overal al worden weg gestuurd. Dat is een punt wat ik ook begrijp, en vanuit het gezichtspunt van de kinderen is dit natuurlijk het belangrijkste. Waar ik dan wellicht te weinig naar geluisterd heb in het begin en nu toch echt moet integreren in mijn benadering.

Het lijkt een klein onbeduidend voorbeeld, maar het is wat op grote schaal gebeurt. Hier zit meteen het volgende punt. Ik zie het direct in deze hele kleine voorbeelden, maar als ik dit benoem, moet het eerst in het fysiek worden uitvergroot voordat het blijkbaar zichtbaar wordt voor een ander. Dus moet ik het laten gaan met het risico dat er eerst echt iets kapot wordt gemaakt. Met name het kapot maken van planten vind ik niet leuk. Dieren kan ik al helemaal het risico niet laten lopen, met als gevolg dat ik de dieren dus vaker vast moet zetten voor hun eigen veiligheid. Ik kan er niet op vertrouwen dat de dieren hier veilig zitten. 1x een daad in bezetenheid kan een klein dier als een konijn doden, ook al is het niet direct op het dier gericht (en zelfs hier vertrouw ik niet op, het kan maar zo wel op het dier gericht zijn).

We hebben het nu over kinderen van 10-12 jaar en ik zie dat het redelijk onschuldig blijft. En feitelijk komt het overeen met het kattenkwaad wat ik zelf heb uitgehaald vroeger. Als we dit uitvergroten kan het natuurlijk leiden tot aanvallen op mensen en werkelijk vernielen van huis, plant en dier.

Bij mij roept het angst op. En vooral boosheid. Boosheid dat ik het kwetsbare leven moet verbergen achter grote schuttingen. En dat is ook wat iedereen hier doet in het dorp. Iedereen heeft dieren en tuintjes, en alles is afgeschermd. Ik heb weinig ruimte om het af te schermen dus als ik iets van groen wil, moet het in het openbaar.

Tevens ben ik boos op mezelf. Dat ik er vanuit ben gegaan dat het wel zou lukken hier. Dat ik er voldoende aan heb om zo weinig groen om me heen te hebben. Dat ik het gewoon rondom het huis doe waar iedereen het kan zien. Dat ik mezelf gewoon uit de groene leefomgeving gehaald heb zonder werkelijk in te zien wat dit inhoudt voor mezelf.

Feitelijk is dit waar ik al jaren bang voor ben en wat me al jaren pijn doet. De onverschilligheid van de mens ten opzichte van het kwetsbare leven, van leven ansich. En de angst om hierin op te staan. En als ik dit doe, het tegenovergestelde effect te krijgen. Wat ook komt doordat ik nog opsta in angst. En doordat ik het feitelijk te belachelijk voor woorden vind om hier iets van te moeten zeggen. Dat dit niet gewoon gedaan wordt, dat er niet gewoon gezorgd wordt voor de leefomgeving en het leven hierin. Hierin ligt mijn onverschilligheid ten opzichte van leven, in dit geval van kinderen die iets blijkbaar niet geleerd hebben. Ik ben niet werkelijk bereid hierin richting te geven en vind dat iedereen dat maar zelf moet doen.

Dit is heel in het klein wat er heel in het groot gaande is in de wereld. De mens maakt het leven kapot ten behoeve van een verlangen in zelfinteresse. En dit is waarom ik sta voor een gelijk geld kapitalisme waarin een ieder gelijk wordt benaderd en gelijke kansen heeft, en waarin gezorgd wordt voor al het leven – mens, dier, plant, aarde – van jezelf, maar ook van een ander. Waarin kinderen opgroeien in deze zorg, en deze zorg dus zelf zullen voortzetten omdat ze dit zo geleerd hebben. Zodat we niet meer in de angst hoeven te leven welke ik, en met mij iedereen, elke dag ervaar, voor de vernieling en desinteresse van de mens, welke in ieder mens aanwezig is, en hierin weer de angst voor de gevolgen als je hierin opstaat en er iets van zegt.

Ik huil om de desinteresse, om de waanzin en bezetenheid in de kinderen dus in de mens, om het lijden van plant en dier, om mezelf in een ervaring van onmacht, om de totale destructie van het leven op aarde en om het gemis van zelfrespect en zelfdirectie in de mens als in mezelf.

sneeuwbal

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb volledig verlamd van angst te geraken en ernaar neig het allemaal over me heen te laten komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb voor de diertjes waarvoor ik verantwoordelijk ben op te staan maar niet voor mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de diertjes nodig te hebben om op te staan voor de zorg voor de leefomgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de diertjes te gebruiken als reden om aan te duiden waarom er niet zo omgegaan kan worden met de leefomgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf geen reden genoeg te vinden om op te staan als ik iets vervelend vind, en ernaar te neigen zolang mogelijk hiermee te wachten, en door het gedrag van een caviaatje erop gewezen te moeten worden dat ik iets moet doen, dat ik richting moet geven aan mezelf in deze situatie en dat deze situatie niet uit ziochzelf stopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb doodsangst te ervaren, welke lijkt op doodsangst om iets te zeggen van deze situatie tegen de ouders van de kinderen, aangezien zij degenen zijn die de kinderen richting kunnen geven, in plaats van in te zien dat het doodsangst is om mezelf die niets doet in deze situatie, waarin ik angst ervaar dat het niet stopt, dat het erger en erger wordt en dat niemand iets doet, totdat de dood (van plant of dier) erop volgt en dat ik dit toesta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel begrip te hebben voor ieders uitgangspunt in deze situatie, waardoor ik ernaar neig om niets te zeggen tegen bijvoorbeeld de ouders, aangezien het niet mijn bedoeling is dat kinderen gestraft worden maar wel dat dit gedrag gestopt en gecorrigeerd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat in begrip alles zich oplost, waardoor ik zelf niets doe behalve begrijpen wat er gebeurt, ondertussen niet begrijpende waarom niemand dit stopt, in plaats van in te zien dat ik degenen ben die het moet en kan stoppen, of in ieder geval het begin kan maken hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben iets te doen wat niet  in de haak is als ik met de ouders ga praten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat ik de kinderen verraad als ik met de ouders ga praten, waardoor ik de verantwoordelijkheid van de correctie op mij eigen schouders haal en probeer de kinderen rechtstreeks te corrigeren hier aan huis, wat niet lukt, dat is gebleken, het wordt alleen maar erger.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor de ouders en voor de reactie van de ouders die eventueel de kinderen gaan verdedigen en mij gaan aanvallen en hierin de kinderen tegen mij opzetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de hele dag in verlamming op de bank te zitten in de wetenschap dat ik later op de dag naqar de ouders van de kinderen ga, en mezelf bijna niet tot de werkzaamheden kan zetten die vandaag gedaan moeten worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hier niets te ervaren in mezelf, geen richting, geen zelfbeweging, geen zelfdirectie, en dit richting geven in/als/van mezelf puur moet doen op het zien wat het caviaatje laat zien wat het gevolg is als ik niets doe, en dit niet kan en mag laten gebeuren, maar nog steeds het liefst te willen blijven zitten waar ik zit en ik verroer me niet, zodat ze hopenlijk een keer stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel angst te ervaren dat ik denk en geloof dat het beter is niets te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een onverschilligheid te creeren en ervaren naar de kinderen toe, welke voorkomt uit de angst en een niet-weten hoe mezelf en hierin de ander als de kids richting te geven en te stoppen in onacceptabel gedrag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb altijd deze angst en niet-weten op de achtergrond te ervaren, ook als ik de kinderen wel corrigeer, waardoor ik er altijd vanuit ga dat er niet geluisterd wordt, dat het overbodig en overdreven is wat ik zeg en dat ik een mierenneuker ben, in plaats van in te zien dat ik hetgeen gecorrigeerd dient te worden, al in de kleinste details waarneem, waarin de meesten het nog wegwuiven en mij er dus op aan vallen dat ik loop te zeuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf erop aan te vallen dat ik loop te zeuren en hierin mezelf wegwuif als wat ik zie dat het beste is, aangezien ik het direct zie in het kleinste detail in gedrag, welke direct gecorrigeerd dient te worden waardoor de grootste problemen voorkomen kunnen worden, maar waar ik nooit in opgestaan ben aangezien niemand dit doet, en als ik het wel doe, dit werd weggewoven als Ingrid die altijd zo moeilijk doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik degene ben die altijd zo moeilijk doet, en hierin een angst en twijfel gecreeerd heb om een kiem van problemen te benoemen, waarin ik vervolgens wordt weggewoven dus weggevaagd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo vaag te zijn geworden doordat ik mezelf heb laten wegwuiven en wegvagen en hierin ben gaan meedoen naar mezelf toe, als gemakkelijkste weg door niet op te hoeven staan en dus geen conflict als frictie te creerenh in de buitenwereld, maar in plaats hiervan constant conflict als frictie in de binnenwereld in mezelf te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in tweeen te splitsen ten behoeve van de lieve vrede.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een hekel te hebben aan conflict.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te hekelen door me te laten leiden door mijn eigen hekel aan conflict.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin een hekel te hebben gecreeerd aan opstaan in mezelf welke zich weerspiegelt in het hekel hebben aan opstaan in de ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het liefst de hele dag in bed te blijven liggen in plaats van op te staan in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in de ochtend uit bed te moeten hijsen door deze constante angst en hekel op de achtergrond, welke hier zo duidelijk wordt in dit huisje dat ik het niet meer zo kan laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als totaal onnatuurlijk te ervaren om op te staan in mezelf en hier iets van te gaan zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom ik hier iets van moet zeggen, waarom de kinderen zichzelf niet corrigeren terwijl zo overduidelijk is dat ze onacceptabel gedrag vertonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom mensen zichzelf niet corrigeren, in plaats van in te zien dat de meeste mensen deze ervaring van onnatuurlijkheid en verlamming in zich hebben en dus niet weten en ervaren dat en hoe het anders moet of kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken, geloven en ervaren dat ik iets vreselijks ga doen als ik er iets van zeg tegen de ouders, in plaats van in te zien dat richting geven in deze situatie voor iedereen het beste is, ook als het niet direct gezien en/of ervaren wordt door iedereen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te zien wat er gebeurt als ik geen richting geef en bezeten gedrag stop, dan wordt het van kwaad tot erger totdat er echt slachtoffers vallen en de correctie alleen maar lastiger en vervelender is en tevens levens heeft gekost, zoals het al miljoenen levens heeft gekost op aarde, en hierin geen richting te geven aan mezelf in bezeten gedrag in/als het bewustzijn in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik nu juist met de ouders moet gaan praten of dat ik alleen het bezeten gedrag in/als angst in mezelf vergeef en corrigeer en voor mezelf en tevens eventueel aan de kinderen aangeef dat als er nog 1x zoiets gebeurt, ik met hun ouders ga praten en dat we dit anders op gaan lossen.

Ik realiseer me dat de enige weg tot correctie het door de angst heen wandelen is en de correctie in het fysiek toe te passen.

Ik realiseer me dat de angst die ik ervaar mezelf niet ten dienste staat, maar is opgebouwd door een leven in angst waarin ik niet ben opgestaan en door vele levens voor mij waarin men niet is opgestaan, waardoor de angst zich geaccumuleerd heeft tot een levensgrote verlamming welke natuurlijk aanvoelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een levensgrote verlamming als mijn eigen natuur aan te nemen, in plaats van in te zien dat dit het geest bewustzijn systeem is die de macht over mij heeft genomen in/als angst, welke ik heb toegestaan maar waarvan ik niet eens meer zie dat ik dit heb toegestaan, aangezien ik het geworden ben.

sneeuwbal

Na cross-referentie in de Nederlandse groep wordt me duidelijk dat ik voorlopig niet met ouders ga praten.

Ik stel mezelf ten doel mijn eigen angsten te stoppen en de gevolgen van beslissingen in het verleden onder ogen te zien, zelf te vergeven en corrigeren, zodat ik uiteindelijk zonder angst en voorprogrammering tot nieuwe beslissingen kan komen.

Ik stel mezelf ten doel alle facetten in overweging te nemen, ook het belang vanuit het gezichtspunt van de kinderen, en hierin te zien of we op een gegeven moment tot een afspraak kunnen komen waarin zij ruimte hebben om te voetballen en ik niet tolereer dat er iets vernield wordt, maar hier niet van tevoren angstig over ga zitten doen zonder dat er werkelijk iets gebeurt.

Ik stel mezelf ten doel de konijntjes vast te zetten in hun hokken als ik een risico zie van bijvoorbeeld een voetbal op hun hoofd, en de konijntjes vrij te laten als het rustig is in de omgeving.

Ik stel mezelf ten doel een risico van een eventueel kapot gaan van een plantje mee te nemen in mijn beslissing welke plant te kopen maar hierdoor niet mijn plezier weg te laten nemen in het inrichten van het tuintje.

Ik stel mezelf ten doel verder te wandelen in dit proces van het inzien, stoppen, zelfvergeven en corrigeren van het bezeten gedrag in mezelf ten aanzien van angst voor vernieling van de leefomgeving.

Ik stel mezelf ten doel om in geval van twijfel ten aanzien van het nemen van een beslissing, de tijd te nemen om alle facetten in te zien, en hierin, indien nodig, cross-referentie en/of ondersteuning te vragen aan mensen die met gezond verstand in de situatie kunnen zien, zoals in deze situatie bijvoorbeeld de overburen, of  in de Nederlandse groep.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het creeren van verdriet in mezelf door te stoppen met haasten en mezelf opjagen vanuit een startpunt van angst in het nemen van belangrijke beslissingen.

sneeuwbal

—————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 223 – Pesten en Kattenkwaad

Ik heb niet zoveel kattenkwaad uitgehaald, en ook niet zoveel andere kinderen gepest vroeger, en ik ben zelf zelden gepest door andere kinderen. Eigenlijk kan ik me van beiden (het kattenkwaad uithalen en het pesten van een ander) allebei 1 voorval herinneren, welke zich wel meerdere ‘malen’ herhaald heeft. Ik zie nu pas, nu ik zelf af en toe een pesten en kattenkwaad ervaar van een groepje jongens in de buurt, wat een enorme invloed pesten en kattenkwaad heeft, hoe vervelend het is en hoe gemeen en destructief en zelfingenomen het is. Hierin is het pesten en kattenkwaad minimaal, maar desondanks voldoende als triggerpunt voor het oproepen van een ervaring van angst en onveiligheid en verdriet in mezelf. Dus, eerst zelfvergevingen op het pesten en kattenkwaad uithalen wat ik zelf gedaan heb als kind. Hoe klein ook, het startpunt is gelijk aan het pesten en vernielen op grote schaal, namelijk een ongelijk opstellen ten opzichte van een ander en ten opzichte van de omgeving; ten opzichte van leven in gelijkheid.

Pesten:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb samen met een groepje andere meisjes 1 meisje te pesten op de middelbare school door mee te lachen met het groepje welke bij het ene meisje de tas van het achterrekje van de fiets trapte.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de juffrouw, die het pesten probeerde te corrigeren en te stoppen, belachelijk te maken door te lachen en te schamperen over de woorden die zij daarvoor koos.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de woorden van de juffrouw nog steeds in mijn hoofd te hebben, waarin ze zegt “1 wesp doet niet zoveel kwaad, maar als er een zwerm wespen komt wordt het vervelend”, waarin ik zie wat ze probeert te zeggen over het aanvallen met een hele groep tegenover 1 persoon, waarin die ene persoon geen schijn van kans maakt, maar waar ik tevens zie dat het verder gaat, dat uberhaupt het pesten, ook van 1 persoon, geen leuke bezigheid is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mee te doen met het pesten van het ene meisje omdat ik me onmachtig voelde tegenover het gezelschap van het ene meisje waarin ik ervoer alsof dit me was opgedrongen terwijl ik dat helemaal niet wilde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vastgeklikt te voelen aan dat ene meisje, doordat mensen in de omgeving beslissingen namen bijvoorbeeld over teamplaatsing in korfbal, dat ik maar in een ander team moest dan ik eigenlijk zou willen zodat het ene meisje en ik bij elkaar zaten, terwijl ik helemaal niet met haar wilde zijn en liever in het andere team geplaatst wilde worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in mijn plezier te laten bepalen door het gezelschap waarmee ik ergens ben en geplaatst wordt, en hierin onmacht ervaar als afhankelijk van het gezelschap waar ik mee ben, met als gevolg dat ik mee ga doen met het ene meisje pesten om ‘van haar af te komen’, terwijl ik op andere momenten weleens bij haar thuis kwam en me hier hypocriet onder voelde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf een hypocriet te voelen door niet eerlijk en niet zelfeerlijk te zijn in mijn gedrag en houding tegenover het ene meisje en tegenover mezelf en tegenover de hele omgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niets te begrijpen van hoe een andere vriendin het ene moment het meisje kon pesten en het volgende moment vrolijk thuis kwam bij het meisje en haar om gunsten vroeg als haar dat uitkwam, zonder hier blijkbaar last van te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf enorm bedrukt te hebben gevoeld in deze situatie van vastzitten in een zogenaamde geplaatste vriendschap omdat we toevallig naar dezelfde school gaan en dezelfde sport doen, en hierdoor aan elkaar gekoppeld worden zonder ons te vragen wat wij willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets te willen of iets niet te willen ten aanzien van dit meisje, in plaats van gewoon als het uitkomt, met haar samen te zijn en de praktische bezigheden te delen, en er verder geen waarde aan te hechten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te hechten in/als bewustzijn door waarde te hechten aan het feit dat het meisje en ik steeds bij elkaar geplaatst werden terwijl ik dat niet wilde, ik wilde iets anders.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het meisje er de schuld van te geven en er de reden van te laten zijn dat ik niet was op de plek en met mensen met wie ik wilde zijn en hierin altijd een ervaring gehad te hebben van iets te missen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren en geloven dat ik iets mis buiten mijzelf, in plaats van in te zien dat ik mezelf miste in het contact met het meisje, waarin ik zelf wegging van mezelf en opgeslokt werd in geloof in de waarde van dit contact in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een hekel te hebben aan pesten en het flauw en vervelend en pijnlijk te vinden zonder enig doel behalve je beter voelen over de rug van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me onveilig, angstig en verdrietig te voelen als ik, hoe klein ook, gepest wordt.

Kattenkwaad:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met een groepje meisjes kattenkwaad uit te halen en 1x zover te gaan dat we hondenpoep door een brievenbus hebben gegooid en een vies prutje bij iemand tegen het raam hebben gegooid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eigenlijk echt niet gezien en gepakt te willen worden door de mensen bij wie we dit deden, wat aangeeft dat ik dus niet in/als mijn daden kon staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren gepakt en/of gezien te worden bij het uitvoeren van kattenkwaad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eigenlijk niet te weten waarom ik dit kattenkwaad uithaalde samen met de andere meisjes, behalve dat er 1 meisje bij was met wie ik graag vriendinnen wilde zijn en wie dat ook wel was, als we een keer samen waren, maar wie er vrijwel nooit bij was/wie vrijwel nooit tijd had of zoiets om samen te spelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ander meisje, met wie ik vaak speelde,  een keer te verraden door niet op een afspraak te komen, om met dit ene meisje die ene keer te kunnen spelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hier dus weer hetzelfde punt tegen te komen, het willen zijn met een bepaald persoon bij wie ik het gevoel heb dat ik daar moet wezen, dat ikzelf met een ander meisje niet genoeg of voldoende ben, dat ik aan haar vastzit en dat ik iets mis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele leven druk te zijn geweest met het proberen te zijn op de juiste plek bij de juiste mensen waarin ik geloof dat er juiste mensen en juiste plekken bestaan, in plaats van in te zien dat ik in mezelf altijd op de juiste plek en met het juiste mens ben, en als ik dit niet zo ervaar, ik mezelf heb afgescheiden van een aspect en een plek in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een hekel te hebben aan het uithalen van kattenkwaad, en het irritante uitlokkerij te vinden om energie als een lekker gevoel in zelf te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me onveilig en angstig te voelen als er kattenkwaad wordt uitgehaald rondom het huis, waarin ik een angst ervaar te worden gepest als ik iets van het kattenkwaad zeg, wat ook gebeurt en waarin mijn angst dus wordt bevestigd als zijnde waar.

Ik stel mezelf ten doel de afscheiding van mezelf te stoppen en zodra ik een niet-op-de-juiste-plek-en-met-de-juiste-mens ervaring heb, ik in mezelf zie waarvan ik me heb afgescheiden in mezelf, zodat ik hier zelfvergevingen op toekan passen en mezelf kan corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in mezelf waarom ik geloof niet voldoende te zijn in mezelf als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel in te zien hoe ik zelf in/als bewustzijn anderen en mezelf pest en trigger, zodat ik dit kan stoppen in mezelf en – ook in mijn geest bewustzijn systeem – niet een ander en/of mezelf aandoe wat ik zelf niet wil worden aangedaan door een ander en/of mezelf als de ander is de mind.

Zelfvergevingen op de ervaring van gepest worden:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verdrietig te voelen door het feit dat ik gepest wordt door een groepje jongens terwijl ik alleen maar vraag of ze willen stoppen met sneeuwballen gooien rechtstreeks tegen het raam, wat ze doen maar wat wel voldoende is om me later te gaan treiteren als ik ze op straat weer tegenkom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de kinderen te willen corrigeren op straat en ze laten inzien dat ze gewoon gedag kunnen zeggen, verder niets, en dat treiterig gedrag echt niet tof is, in plaats van in te zien dat ze mij niet zullen horen, dat ik geen persoon ben die invloed heeft op hun gedrag behalve als het rechtstreeks het huis betreft waar ik in woon, aangezien ze dat kunnen inzien en kunnen stoppen in zichzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zat te zijn dat rondom het huis er om de zoveel weken gedoe is door weer een ander groepje jongens die dan weer een voetbal, dan weer vuurwerk en dan weer sneeuwballen op het huis afvuren zonder door te hebben wat ze doen, en als ik ze vraag te stoppen, mij meteen het mikpunt maken van hun verveling.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb schijtziek te worden van het treiterige gedrag van de groepjes jongens, die me op zo’n jonge leeftijd al denigrerend en seksistisch benaderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me gekleineerd te voelen door een groepjes kleine jongens die me denigrerend en seksistisch benaderen, waarvan ik geloof dat als een man zijn hoofd buiten de deur zou steken hier, het gedrag in 1 keer zou veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het gedrag van de jongens komt doordat ik een vrouw ben, in plaats van in te zien dat hun gedrag wel anders is naar een vrouw dan naar een man, maar dat dit niets over mij zegt als vrouw maar dat dit laat zien hoe het geest bewustzijn systeem geprogrammeerd is ten opzichte van de vrouw.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen waarom die kids niet gecorrigeerd worden door iemand die hiervoor de plek heeft ten opzichte van deze kids.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te ergeren dat de jongens niet gecorrigeerd worden, in plaats van in te zien dat ik alleen mezelf kan corrigeren hierin en dat ik me erger aan mezelf waarin ik mezelf in backchat als reactie op deze kids en de onrust om het huis, niet/onvoldoende corrigeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me in mijn backchat ongelijk op te stellen ten aanzien van deze kids en tegelijkertijd ten aanzien van mezelf aangezien ik participeer in backchat en dus mezelf als leven kleineer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zelf seksistisch op te stellen door te geloven dat de jongens pesten doordat ik een vrouw ben, in plaats van in te zien dat het in eerste instantie gewoon de plek van het huis is die nu eenmaal naast de speeltuin ligt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet goed met kinderen om kan gaan en geen idee heb hoe ze aan te spreken, met name jongens.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb graag aardig gevonden te willen worden uit bescherming van huis, tuin, dier en zelf, wat niet zelfoprecht is maar voortkomt uit een angst.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat het pesten en kattenkwaad voor invloed op mij heeft, wat de angst is die opkomt en in te zien en zelf te vergeven wat ik vind, zodat ik mezelf kan corrigeren in het fysiek zonder reacties op te roepen in mezelf en dit vervolgens gereflecteerd te zien als mijn eigen projectie in de buitenwereld.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het persoonlijk nemen van pesten en kattenkwaad, en als ik dit wel doe, te onderzoeken welke persona in mij zich geraakt voelt, zodat ik deze persona kan inzien, stoppen, zelfvergeven en corrigeren in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in welke mate ik participeer in onderdanig seksistisch gedrag als gevolg van een geloof in een definitie van vrouw zijn.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met aardig gevonden te willen worden en te stoppen met het proberen iets duidelijk te maken aan de jongens, en alleen duidelijke vragen te stellen en instructies te geven als het gaat om onrust rondom het huis die het beste gestopt kan worden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf richting te geven in deze kleine aanvallen van pesten en kattenkwaad en het te zien als ondersteuning van het stoppen van angst en reacties in mezelf op de buitenwereld om mij heen en binnenwereld in mij, aangezien er niet werkelijk iets kapot wordt gemaakt, aan het huis en aan mij, en dit dus de uitgelezen mogelijkheid is voor correctie in mezelf waarin het mijn angst is voor eventueel kapot maken wat mijzelf werkelijk kapot maakt.

————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 65 – Voetbal – Pispaaltje

 Om het kleine tuintje heen wordt gevoetbald in het speeltuintje, waarbij de bal dicht bij de schutting komt en tegen de ruit gaat.

 Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat de voetbal in het tuintje komt op de konijntjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat de voetbal tegen de plantjes aankomt waardoor de plantjes knakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het pispaaltje te worden van de jongelui hier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit zo vervelend te vinden van verhuizen, alsof ik opnieuw mijn ‘plekje’ moet veroveren voordat ik geaccepteerd word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geaccepteerd moet worden, in plaats van mezelf te accepteren als een en gelijk als zelf worden, wat niet een en gelijk als angst als bewustzijn is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in een slachtofferrol te willen gaan zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor de jongeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom niemand de kinderen corrigeert die hier aan het voetballen zijn in een speeltuintje voor hele kleine kindjes, terwijl er 200 meter verderop een voetbalveld is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik gelijk kan staan aan de jongeren, in plaats van in te zien dat ik gelijk als zelf kan staan door de angst te stoppen, net als de konijntjes die rustig in het kabaal een en gelijk als zelf zitten, zonder angst voor wat er eventueel kan gebeuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet leuk te vinden dat ik naast het speeltuintje woon waar veel kabaal is van tijd tot tijd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik nu juist wel of juist niet iets moet zeggen tegen de jongeren over het voetballen, waarbij ik juist wel iets gezegd heb en er een tijdje bij ben gaan zitten en gevoeld heb hoe zwaar de bal is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vroeger zogenaamd kattekwaad uit te halen en hondenpoep door een brievenbus gegooid te hebben als zijnde pesten, waardoor ik nu bang ben dat dat bij mij gaat gebeuren nu ze een ijsstokje door de brievenbus gegooid hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat nu ik mijn gezicht heb laten zien, ze juist hier de hele tijd gaan voetballen en kabaal maken om mij te pesten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het pesten persoonlijk op te vatten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het stom te vinden dat ik niet met jongeren om kan gaan, of eigenlijk niet weet hoe ik met ze om kan gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me kwetsbaar te voelen tegenover de jongeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn de hele tijd zulke uitdagingen te krijgen hier om en rond het tuintje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik hier te huilen door het kwetsbaar voelen tegenover de jongeren en het niet weten hoe als mezelf te staan in deze situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me kwetsbaar te voelen doordat ik niet weet hoe als mezelf te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet weten hoe ik me op moet stellen tegenover de jongeren, in plaats van in te zien dat het opstellen tegenover niet gelijk staan als zelf is, en dus niet gelijk als/aan de jongeren als zelf, maar tegenover de jongeren in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom er niet iemand bij komt zitten als ik daar alleen zit bij de jongeren, iemand die ze beter kent, in plaats van in te zien dat ik er ook niet bij zou gaan zitten als ik er zelf geen last van heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen iets te doen als ik ergens last van heb, en anders de boel de boel te laten en geen vinger uit te steken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen voor mezelf te zorgen en niet voor de ander als het niet nodig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me een dwaas te voelen naast de groep jongeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me überhaupt een dwaas te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de jongeren iets heel ergs doen door het kabaal dat ze maken, in plaats van in te zien dat het echt nog jonge kinderen zijn die hun energie kwijt moeten aangezien ze niet geleerd hebben hoe zichzelf richting te geven, net als wij allemaal, maar alleen hun energie kunnen uitleven in plaats van te leven als zichzelf als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik die jongeren gelijk moet leren dat ze energie aan het uitleven zijn en dit kunnen stoppen, in plaats van in te zien dat ik mijn energie aan het stoppen ben, en dat zij hier voornamelijk zijn op dit moment om mij te laten zien waar ik in angst en reactie ga in/als de mind, zodat ik dit kan stoppen in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet met de jongeren te kunnen gaan spelen aangezien ik niet zou weten hoe, maar alleen maar vraag met iets te stoppen, dus eigenlijk alleen maar benoem wat ze niet goed doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet kunnen spelen met de jongeren, en als ik dit niet kan, voel ik me minderwaardig aan mezelf als mindbeeld van wat ik volgens mezelf als mind eigenlijk zou moeten kunnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb al jaren te denken dat ik met jongeren moet kunnen spelen, in plaats van in te zien dat dat helemaal niet hoeft, ook voor de jongeren niet; ik kan een en gelijk als mezelf zijn en als dat niet spelen met de jongeren is dan is dat ok.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat de jongeren met mij bezig zijn, in plaats van in te zien dat ik met hen bezig ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel van aanvaard zijn in Zegveld te missen, waar ik 2 jaar over heb gedaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik er weer 2 jaar over doe voordat het ok is dat ik hier woon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het recht niet heb om hier te wonen en te vragen of ze voorzichtig willen doen met de voetbal, dat is alles wat ik wilde vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom er niet gewoon geluisterd wordt als ik vraag of ze voorzichtig willen doen met de voetbal.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de vraag waarschijnlijk verkeerd te stellen uit angst dat ze me belachelijk maken, waarmee ik door de toon van mijn stem juist de reactie uitlok waar ik bang voor ben, namelijk dat ze niet luisteren en me belachelijk maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me oud te voelen als jongeren me belachelijk maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de wereld zo hard te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet fijn te vinden dat ik me hier niet meer kan verstoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te overwegen om later niet opnieuw konijntjes te nemen omdat ik ze kwetsbaar vind in dit huisje, wat mij kwetsbaar maakt in dit huisje, terwijl ik het zo leuk vind als ze hier vrolijk los lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb konijntjes te kwetsbaar te vinden voor deze wereld, waarin ik verdrietig ben om hoe belachelijk de wereld in elkaar steekt als het onschuldige leven te kwetsbaar is om hier te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het onschuldige leven pijn wordt gedaan of dood wordt gemaakt, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik zelf als onschuldig leven pijn gedaan wordt of wordt dood gemaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen correcties te willen schrijven, wat aangeeft dat ik in de slachtofferrol wil blijven zitten in plaats van mezelf als angst als slachtoffer te stoppen en corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om iets te zeggen van een situatie die ‘geen rekening houdt’ met het onschuldige leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets moet zeggen van een situatie die geen rekening houdt met onschuldig leven, waardoor ik bij voorbaat als bang word/ben en hiermee juist de situatie aantrek dan wel versterk.

 Als ik mezelf in angst zie schieten door kabaal om het tuintje heen, dan stop ik, ik adem. Ik kijk naar de diertjes en zie hoe ze rustig zitten, een en gelijk als zelf. Ik zie hen als levend voorbeeld en ga zelf in de adem, net als de diertjes. Als er echt gevaar is sta ik op en ga spreken; als er geen gevaar is maar alleen maar angst voor een eventuele situatie, dan blijf ik zitten, pas zelfvergevingen toe, ga schrijven en corrigeer mezelf.

 Praktisch gezien let ik erop dat ik het tuintje niet te kwetsbaar maak door bijvoorbeeld aan de buitenkant wat robuustere planten neer te zetten die tegen een stootje als een voetbal kunnen, zodat ik (me) geen zorgen ga zitten maken als er kinderen spelen en daarmee situaties aantrek/creeer die deze angst/zorgen reflecteren.

 Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf als angst te stoppen in iedere situatie die zich voordoet in en om het huisje.

www.desteniiprocess.com

www.desteni.net

www.eqafe.com/free

www.equalmoney.org