Dag 170 – Zelfvergevingen op relaties – 3 – iemand leuk vinden

Dag 168 – Zelfvergevingen op relaties – 1 – relatiecheck

Dag 169 – Zelfvergevingen op relaties – 2 – alleen bij jou zijn

Zelfvergevingen op de ervaring van iemand leuk vinden en mijn reacties hierop.

Als ik iemand leuk vind voel ik direct “de energie omhoog gaan”. Alsof ik net iets teveel koffie op heb en buiten adem ben. Mijn middenrif trekt samen waardoor ik nog moeilijker in rust in mezelf kom. Ik vind het wel even leuk/lekker als ervaring maar al gauw fysiek vervelend en uitputtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring van verhoogde energie wel even leuk/lekker te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb buiten adem te zijn als ik iemand leuk vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn energie omhoog te gooien als reactie op een ervaring van iemand leuk vinden, zonder precies te weten wat er gebeurt/wat ik doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb buiten mezelf te gaan als ik iemand leuk vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit buiten mezelf gaan toch zal creeren om een angst die opkomt niet te hoeven ervaren zonder te zien welke angst dit precies is aangezien ik deze niet meer ervaar doordat ik in de hoge/positieve energietrilling verdwijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eenzelfde fysieke reactie te creeren in angst en in iemand leuk vinden, namelijk een hoeveelheid adrenaline omhoog gooien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iemand leuk vinden te verbinden met een kans op een liefdesrelatie, en hierin dus liefde als angst te ervaren waarop ik direct fysiek reageer met een toename van adrenaline.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb per direct bij het leuk vinden van iemand een angst voor verlies te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets kan verliezen zodra ik iemand leuk vind, in plaats van in te zien dat ik alleen maar deze ervaring van iemand leuk vinden kan verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me in/als de mind beter te voelen als ik iemand leuk vind maar fysiek voel ik me slechter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me fysiek slechter te voelen als ik iemand leuk vind en dit als excuus te gebruiken om ervan weg te blijven of als rechtvaardiging voor als ik nooit meer iemand tegenkom die ik leuk vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te laten leiden door de mind in het iemand leuk vinden waarop ik fysiek reageer en vervolgens deze fysieke reactie als pijn/krampklachten te gebruiken om mijn dagelijkse bezigheden niet te hoeven doen en dus om geen zelfverantwoordelijkheid te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb oftewel een ervaring van eenzaamheid oftewel een ervaring van iemand leuk vinden gebruik om me fysiek mee te belasten en dus af te leiden van zelfverantwoordelijkheid in het oppakken van de dagelijkse bezigheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb als de dood te zijn voor de ervaring van iemand leuk vinden uit angst dat diegene mij niet leuk vind, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb als de dood te zijn voor de ervaring van niet leuk gevonden worden door degene die ik leuk vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor een ervaring van afwijzing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin dus bang te zijn voor negatieve ervaringen in/als de mind als het bewustzijn, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mijn eigen bewustzijn waarin ik mezelf afwijs.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor afwijzing van mijn eigen bewustzijn, waarin ik iemand anders nodig heb die me leuk vindt om dit op te vangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te zetten in een ervaring van leuk en niet leuk vinden met hierop een fysieke reactie in/als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets moet doen met deze ervaring van leuk en niet leuk vinden, in plaats van in te zien dat ik deze ervaring kan stoppen in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb duizelig te worden van de verkramping in mijn lichaam als reactie op de adrenaline-toename.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf van tevoren af te wijzen als ik iemand leuk vind en me alvast te beschermen tegen een afwijzing van niet leuk gevonden worden, zodat de afwijzing niet zo hard aankomt aangezien ik deze niet meer binnenlaat in mezelf door een muur van backchat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een muur van backchat op te bouwen als bescherming tegen een eventuele afwijzing van iemand die ik leuk vind, niet ziende dat ik mezelf hiermee alle kansen ontneem om wel ‘leuk’ gevonden te worden door mijn eigen onderdrukte backchat in realiteit te zetten en me achter te verschuilen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te verschuilen achter een muur van backchat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te geloven dat degene die ik leuk vind mij ook leuk vindt, en als diegene mij wel leuk vindt wel een andere reden heeft om geen relatie te starten als bijvoorbeeld niet in zelf durven zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf niet in mijn eigen backchat te durven zien waarachter ik me verschuil in angst op afwijzing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te durven zien in mijn eigen afwijzing als afscheiding van mezelf en dus creeer ik situaties waarin een ander mij afwijst of ik die ander zodat ik het niet leuk vinden van elkaar de schuld kan geven van de afwijzing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een voorkeur als leuk/niet leuk vinden te gebruiken als afleiding van de afwijzing als afscheiding van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb voorkeur als leuk/niet leuk te creeren als reactie op wat ik in mezelf leuk en niet leuk vind.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van iemand leuk vinden, dan stop ik, ik adem. Ik onderzoek waarop ik precies reageer met leuk vinden en zie hierin waar ik mezelf van heb afgescheiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van iemand leuk vinden uit angst voor afwijzing.

Ik adem in de ervaring van iemand leuk vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van de mogelijkheid tot een wederzijds leuk vinden in een situatie waarin beiden in staat zijn tot het wandelen van een relatie als agreement.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te worden opgebrand in een ervaring van iemand leuk en/of wederzijds leuk vinden in/als de mind en vervolgens uitgeput en alleen achter te blijven, aangezien dit is wat ik altijd ervaren heb zonder in staat te zijn de mind/bewustzijnservaring te stoppen en de situatie fysiek te onderzoeken en wandelen.

Ik stel mezelf ten doel de angst te stoppen die ik ervaar voor de ervaring van iemand leuk vinden zodat ik mezelf in staat stel fysiek in woorden te onderzoeken wat er speelt en wat de mogelijkheden zijn.

Ik stel mezelf ten doel met/als mezelf te wandelen in het fysieke onderzoek van de mogelijkheden als ik iemand leuk vind, waarin ik in/als mezelf aanwezig blijf in ieder moment en mezelf niet verlaat in een energetische adrenaline ervaring.

Ik stel mezelf ten doel om, als ik iemand leuk vind, adem voor adem, het onderzoek fysiek in woorden te wandelen zonder me op te laten jagen door de adrenaline als angst voor verlies.

Ik stel mezelf ten doel plezier te hebben in het fysieke onderzoek in het moment als ik iemand leuk vind, zonder me af te laten leiden door een toekomstprojectie als vastliggende uitkomst waarin ik angst voor verlies creeer en dus ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst voor verlies te creeren door in een toekomstprojectie in/als de mind/het bewustzijn een uitkomst vast te leggen, en als die uitkomst niet uitkomt, verlies te ervaren van mijn eigen gecreeerde plaatje waarin ik ben gaan geloven als waarheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst voor verlies te ervaren van een (geloof in) een zelfgecreeerde projectie als houvast in de toekomst, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor verlies van houvast in/als de mind/het bewustzijn, welke ik keer op keer gecreeerd en ervaren heb en hiermee werkelijkheid maak door de herinnering op te slaan en te herleven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven in mijn eigen plaatjes als toekomstprojecties in/als de mind als houvast aan mezelf als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iedere keer dat ik iemand leuk vind, angst te ervaren voor verlies van (houvast aan) mezelf als bewustzijn en hierin de angst voor verlies te accumuleren en te koppelen aan iemand leuk vinden.

——————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 165 – Zelfcorrecties op ‘me beter willen voelen dan een ander’.

Vervolg Dag 164 – Me beter willen voelen dan een ander

Als in mezelf een ervaring op voel komen van me beter willen voelen dan een ander, dan stop ik, ik adem. Ik sta mezelf niet toe me beter te voelen dan een ander aangezien dit een startpunt in/als de mind als het bewustzijn is in polariteit, waarin ik geloof iets te winnen ten opzichte van de ander, namelijk een tijdelijke energie-verhoging, maar waarin ik in werkelijkheid mezelf afscheid in deze energie-verhoging van de gelijkheid van mezelf als leven en hierin van een ander als leven/van alle leven. Ik stop en focus me op de adem als een fysieke bezigheid, waarin ik de energie weg laat stromen de aarde als substantie in.

Ik stel mezelf ten doel de ervaring/gebeurtenis uit te schrijven in de context waarin de ervaring opkomt. ik schrijf mijn reacties als backchat uit en pas hier zelfvergevingen op toe. Ik zie of er een gedachte als plaatje opkomt welke ik als herinnering heb opgeslagen en waar vanuit ik het beter willen voelen gecreeerd heb. Eventueel breng ik de ervaring in de context naar voren in een chat met Sunette, zodat ik de ervaring specifiek kan gaan uitschrijven, zelfvergeven en corrigeren op punten die ik zelf niet zie.

Als ik mezelf zie wachten/hopen op een gebeurtenis waarin ik me beter kan voelen dan een ander, dan stop ik, ik adem. Ik sta mezelf niet toe te hopen/wachten op een gebeurtenis om me beter te voelen dan een ander. Ik zie in het moment, dus in de context waarin het opkomt, waar het om gaat dat ik me beter wil voelen dan een ander. Ik onderzoek waar ik de angst ervaar in de context van de gebeurtenis waardoor ik het nodig geloof te hebben om me beter te voelen. Hierop pas ik zelfvergevingen toe.

Als ik mezelf zie wachten/hopen op een falen van een ander waarin ik me beter kan voelen dan een ander, dan stop ik, ik adem. ik sta mezelf niet toe te wachten op een falen van een ander om me beter te voelen en ik sta mezelf niet toe me beter te voelen dan een ander als die ander iets fout als verkeerd doet, dus gekeerd in/als het bewustzijn, wat ik als falen bestempel. Ik onderzoek hoe ik mezelf in een soortgelijke situatie ondermijn door een ervaring van falen dus van me minder voelen creeer en pas hier zelfvergevingen en zelfcorrecties op toe.

Ik stel mezelf ten doel te zien of ik, als ik zelf vrij ben van reacties, de ander eventueel kan ondersteunen in waar die iets gekeerd doet in/als het bewustzijn.

Ik stel mezelf ten doel mijn ervaring van/neiging tot me beter willen voelen dan een ander serieus te nemen als zien dat dit evil is, hoe klein het zich ook aandient, en dat hierin de totale veroordeling van elkaar in ongelijkheid in de wereld uit voortkomt. Ik realiseer me dat dit serieus nemen betekent dat ik mijn eigen natuur inzie, uitschrijf, zelfvergeef en corrigeer in het fysiek, en dat het niet betekent dat ik geen plezier meer mag hebben met/als mezelf aangezien ik van nature evil ben. Ik realiseer me dat dit geen plezier meer mogen hebben voortkomt uit schuldgevoel over wie ik ben, wat ik heb weggeduwd zodat ik er niet in kan zien en het kan vergeven en corrigeren, waarover ik me opnieuw schuldig voel.

Ik stel mezelf ten doel meer te lachen om de dwaasheid van mijn eigen natuur als evil – welke zich uit in de meest absurde gedachten – en mezelf hierin te corrigeren zonder het opnieuw persoonlijk te nemen, in plaats van mezelf zwaarder en zwaarder te maken in de onderdrukking van mijn menselijke natuur als mijn persoonlijk onvergeeflijke fout.

Ik stel mezelf ten doel de energetische relaties in/als het bewustzijn te stoppen en zelf te vergeven, zodat ik, vrij van de beklemmende draden als deze energetische relaties, mezelf kan corrigeren in het fysiek. Ik realiseer me dat ik me beter wil voelen dan een ander zolang ik mezelf verbonden houd in energetische relaties in/als het bewustzijn, met mezelf als bewustzijn en met het bewustzijn van een ander, waarin er een strijd ontstaat over de verdeling van de beperkte hoeveelheid energie die er beschikbaar is. Deze strijd zorgt ervoor dat ik me, koste wat het kost, beter wil voelen dan een ander als automatisme, omdat ik mezelf alleen maar ken in de energetische ervaring van relaties in/als het bewustzijn, en ik hierin mezelf zolang mogelijk in leven als energie probeer te houden aangezien ik onderbewust/onbewust geloof dat ik doodga als ik hiermee stop/stop te bestaan als energie.

Ik stel mezelf ten doel de situatie in de context te onderzoeken zodat ik de gedachte als plaatje als herinnering die aan deze automatische reactie van me beter willen voelen ten grondslag ligt, kan verwijderen.

Ik stel mezelf ten doel kracht te worden in eenheid en gelijkheid als leven in het fysiek, als substantie, waarin ik geen strijd om energie nodig heb om te overleven en in plaats hiervan gelijk kan gaan staan aan mezelf als leven in het fysiek en hierin aan al het leven in/als het fysiek op/als de aarde. Ik realiseer me dat ik dit doe door de ongelijkheid in mezelf – hetgeen ik mezelf heb afgescheiden in mezelf – te stoppen en zelf te vergeven en niet door te proberen ergens gelijk aan te gaan staan.

————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 76 – Iets mooiers buiten mezelf totdat er niets meer van me over is

Als ik iets buiten mezelf mooier, fijner, leuker vind, ga ik uit mezelf, de mind in, op zoek naar dat mooiers. Ik zie mezelf nu 2 weken allerlei tuintjes vergelijken, waarin ik me opeens realiseer dat ik de ontevredenheid over mijn eigen tuintje zelf creeer. Toen ik dit huisje accepteerde had ik dit niet; het is doordat ik vind dat anderen het net iets mooier, ruimer, groener, rustiger hebben. En ik blijf hiernaar kijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn tuintje met andere tuintjes te vergelijken, waardoor ik mijn tuintje opeens als niet goed genoeg meer ervaar en alleen nog maar de onrust eromheen zie, terwijl het een heel leuk klein tuintje is en zeker kan worden met wat meer groen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door de onrust van de eerste week en de geluiden rondom het tuintje die angst in mij oproepen, het tuintje opeens veel minder leuk te vinden, terwijl het nog steeds hetzelfde tuintje is en er heel veel rustige momenten zijn, zoals ik ook heb ervaren toen ik hier aan het schilderen was, en relatief weinig onrustige momenten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te blijven hangen in/als de mind in een herinnering van een onrustige eerste week die angst heeft opgeroepen, waardoor ik aanwezig blijf in/als de mind op zoek naar een rustige plek, welke ik creeer als rustig groen tuintje in mijn hoofd, om te kunnen vertoeven en me beter/veilig te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het veiliger is in/als de mind in een plaatje, in plaats van in te zien dat ik in/als de mind participeer in polariteit in energien, welke niet constant is/zijn en onderhevig aan invloeden van buitenaf, aangezien plus min aantrekt en plus plus afstoot en min min afstoot.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik energie ben, waardoor ik niet constant ben en onderhevig aan invloeden van buitenaf waarin ik aantrekking en afstoting ervaar, waarin ik me in allerlei bochten wring om aan te trekken of juist niet aan te trekken, af te stoten of afstoten te vermijden, etcetera.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat ik altijd op de vlucht ben doordat ik geloof dat ik energie ben, en kan worden geabsorbeerd als energie door een ander als energie, in plaats van in te zien dat in mijn vlucht ik mezelf als leven absorbeer door me af te scheiden waar ik voor vlucht, en ik dus constant een ervaring van (vluchten voor) geabsorbeerd worden heb in afscheiding van mezelf als leven, met wie ik ook ben, in plaats van Hier te zijn, constant als de Adem als Zelf als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te realiseren dat ik constant ben als leven als de adem, maar in plaats daarvan mezelf heb geabsorbeerd in/als energie omdat ik iedereen dat heb zien doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op zoek te zijn naar energie buiten mezelf, waarin ik de energie buiten mezelf dus als leuker ervaar dan de energie binnen mezelf, en ik op zoek ga naar iets leukers buiten mezelf om mezelf als leuker te ervaren door mezelf te definieren met dat leukers buiten mezelf, welke direct een angst voor verlies geeft van dat leukers buiten mezelf aangezien ik het niet zelf ben als Leven en ik ‘het’, de energie als illusie, hoe dan ook zal verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als niet genoeg te ervaren, waarin ik mezelf als mind als energie als niet genoeg ervaar wat komt doordat ik als de mind mezelf als een halfje ervaar die moet worden opgevuld/aangevuld, wat het moeilijker maakt voor mezelf om in/als mezelf te zijn door het geloof dat ik besta als deze energie en dus mezelf moet aanvullen en ik hierdoor steeds wegloop van in mezelf zien en zijn als de adem.

Als ik mezelf zie weglopen van mezelf op zoek naar of aangetrokken tot iets leukers buiten mezelf, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik word aangetrokken door een energie buiten mezelf waar ik me in/als mezelf van heb afgescheiden, en dus moet ik het opvullen/aanvullen met die energie buiten mezelf. In gedachten, gevoelens en emoties zal ik mezelf altijd beter/slechter ervaren dan als iets buiten mezelf. Dit is een gebed zonder end, welke ik alleen kan stoppen in/als mezelf door te stoppen met participeren in deze gedachten, gevoelens en emoties als energie.

Ik stel mezelf ten doel om in iedere adem aanwezig te zijn, waarmee ik  de gedachten, gevoelens en emoties stop/onderbreek en ik ze niet kan volgen de eeuwigheid van de mind in. De gedachten, gevoelens en emoties die zich aan blijven dienen ga ik inzien, uitschrijven en zelfvergeven.

Als ik mezelf zie vluchten voor/als de angst om geabsorbeerd te worden als energie door de energie van een ander, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik in mijn vlucht volledig bezet/bezeten word door energie, en ik dus mezelf als leven absorbeer. Ik stop, ik ben Hier. Ik zie in mezelf waar ik me van heb afgescheiden, waar ik zo bang ben en waardoor/waarin ik een ervaring van afscheiding/afschuw gecreeerd heb om mezelf veilig te stellen in/als de mind, gelovend dat ik anders ben, en in dit geloof waan ik me veilig.

Ik realiseer me dat ik de boel heb omgedraaid, dat ik in dit geloof van anders zijn een oneindig gebed van afscheiding gecreeerd heb, waarin afscheiding op afscheiding zich opstapelt totdat ik mezelf volledig geisoleerd heb van alles wat anders is en hierin van mezelf als dit alles wat anders is als wat ik geloof te zijn; door het afscheiding op afscheiding creeren word ik dus steeds minder, doordat ik me van steeds meer aspecten in/als mezelf afscheid, totdat er niets meer van mezelf over is en ik verdwenen ben in/als de mind, en ik mezelf alleen nog kan voeden/opvullen met energie buiten mezelf welke ik als leuker ervaar, en altijd als leuker zal ervaren aangezien ik mezelf gedegradeerd heb tot niets in complete afscheiding van mezelf als leven, constant in angst verkerend voor het verlies van de energie als voeding buiten mezelf.

Ik stel mezelf ten doel deze schrale realiteit van afscheiding in/als mezelf te stoppen. In deze schrale realiteit van afscheiding in/als energie heb ik mijn darmslijmvlies schraal gemaakt, totdat er vrijwel niets meer van over was. Dit is iets wat ik niet meer wil meemaken en niemand toewens, en dus kan ik het niet meer toestaan in mezelf en in de ander.

Ik stel mezelf ten doel om mezelf en de ander te ondersteunen in het stoppen van de afscheiding van het fysieke leven in eenheid en gelijkheid door het beantwoorden van de vragen van de ander, in de winkel en elders, en zo veel als mogelijk als in mijn kunnen ligt mezelf en/als de ander de middelen en het gereedschap aan te bieden om onszelf in/als het fysiek te ondersteunen zodat het fysiek weer ondersteuning biedt in het leven op aarde, waarin ik de vraag van de ander als richtlijn gebruik voor wat diegene in dat moment nodig heeft om zichzelf als Leven te ondersteunen, en ik de vraag in mezelf als richtlijn gebruik voor wat ik nodig heb in het moment om mezelf als Leven te ondersteunen.

Ik stel mezelf ten doel te (blijven) onderzoeken hoe de mind het fysiek misbruikt en ziek maakt in afscheiding in ongelijkheid van onszelf als Leven, zodat ik zoveel als mogelijk duidelijke richtlijnen kan geven in het ondersteunen van het fysiek van mezelf en de ander.

Zie blog over het ongewenste intimiteiten karakter van zelf willen opvullen met iets buiten zelf