Dag 520 – Stabiliseren met de ondersteuning van een schaap

bramen-shutter-630

Ik ga zondagochtend vroeg een wandeling maken, langs het water, tot aan een huis aan het water waarbij een hele grote bramenstruik staat. De bewoner van het huis heeft hier ook een bankje gemaakt voor de voorbijgangers met een bordje erbij ‘Rust wat’. De struik staat hiernaast en ook hier – zo vertelde hij me vorig jaar – kunnen de voorbijgangers bramen van plukken aan de kant van het voetpad. Grote, dikke, sappige bramen. Ik heb een klein plastic zakje in mijn broekzak en deze vul ik met bramen terwijl ik er een aantal gelijk opeet. Ik herinner me hierbij ook wat Bernard zei toen ik in Zuid-Afrika was, dat de vruchten geplukt moeten worden, anders geeft de plant het jaar erna geen vruchten meer.

Verderop is een weiland met schapen en soms een paar bokjes. Als ik even bij het hek ga staan en wat praat tegen ze, staan ze op een gegeven moment op en komen naar het hek. Dit had ik eerder zo zien gebeuren en dus ging ik bij het hek staan en sprak wat tegen de dieren. Totdat er één begint te ‘antwoorden’, opstaat en naar het hek komt en de rest komt erachteraan. Hier geef ik de paar schaapjes die dat willen, wat klaver en weegbree van langs het pad. Niet alle schaapjes en bokjes eten dit op, het zijn er 2 of 3 die het aannemen, de rest gaat langzaam weer iets terug het weiland in, door met grazen. Ze kijken af en toe mijn kant op. Het grote moederschaap en twee groter gegroeide lammeren blijven staan en vooral de moeder wil wel lekker eten. Dus ik pluk en geef en aai haar snuit en doe mijn snuit bij haar snuit.

Op een gegeven moment zeg ik “schaap, ik voel me verdrietig, ik ben zo veel alleen”. Het schaap gaat me natuurlijk niet troosten. Het schaap blijft gewoon staan en kijkt vooruit met levende ogen. En ik kijk naar het schaap. Ik zie dat het een keuze is om in deze ervaring van ‘verdrietig zijn’ te gaan of om hier te blijven. Ik herinner me het eerste interview van het schaap, waarin ze zo is afgestemd op de zon en wat de zon brengt en dus eigenlijk op het leven in en om haar. Het lijkt of het schaap van me weggaat omdat ze niet ‘speciaal naar me toekomt’ maar ze gaat niet weg, ze blijft staan en laat zichzelf zien.

Uiteindelijk ga ik op de terugweg. Ik zie dat het geen zin heeft om in een ervaring van verdrietig zijn te gaan. Wie zou ik willen zijn, wie zou ik willen ontmoeten als ik mezelf zou ontmoeten; iemand die in de ervaring van verdriet blijft of iemand die ziet dat dit geen zin heeft, dat ik beter kan werken met wat hier is, dat er altijd leven is binnenin en om me heen, ook al ‘ervaar’ ik dit niet zo. Niet als oordeel naar mezelf toe ten aanzien van een ervaring van ‘verdrietig zijn omdat ik zoveel alleen ben’ maar benaderd in gezond verstand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in een ervaring van verdrietig zijn te stappen omdat ik zoveel alleen ben op het moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘alleen zijn’ te koppelen aan ‘verdrietig zijn’.

Als en wanneer ik mezelf in een ‘ervaring van verdrietig zijn zie gaan omdat ik zoveel alleen ben’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat het geen zin heeft om in een ‘ervaring van verdriet te gaan omdat ik zoveel alleen ben’, dat ik mezelf kan stoppen om in deze ervaring te gaan en dat ik mezelf liever ontmoet in gezond verstand als dat het leven in en om me heen aanwezig is waarin ik me realiseer dat ik hierin (nog) niet aanwezig ben en in plaats hiervan zoek naar ‘een ervaring van leven’ welke ik denk te vinden in en als de ervaring van verdriet, als surrogaat voor leven, als energetische beweging, in plaats van een beweging in en als mezelf, de geest uit, het lichaam in.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen als ik neig in een ‘ervaring van verdrietig zijn te gaan omdat ik zoveel alleen ben’ en in plaats hiervan te focussen op mijn ademhaling.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met participatie in de gedachte ‘dat ik zoveel alleen ben’.

Ik stel mezelf ten doel de ervaring van verdrietig zijn los te koppelen van de gedachte ‘dat ik zoveel alleen ben’.

Ik stel mezelf ten doel het alleen zijn vrij te maken van de ervaring van verdrietig zijn door zelfvergevingen toe te passen op de energetische verbindingen als gedachten als herinneringen en aannames ten aanzien van het alleen zijn.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stabiliseren in en als het alleen zijn.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te pushen naar buiten te gaan waar de dieren en planten mij iedere keer opnieuw ter ondersteuning zijn door en als het levende voorbeeld dat ze zijn en laten zien, welke ik eenvoudig kan waarnemen en zo integreren binnenin en als mezelf.

Full psychic animals the sheep part 1

Psychic Animals – The Sheep – Part 1

——————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 497 – Zingeving

ZingevingIk had gisteren wat taken gedaan die ik zo gepland had en hierna had ik een paar uurtjes ‘vrije tijd’. In deze uurtjes kon ik maar niet beslissen wat te gaan doen, even naar mijn ouders, maar dat was eigenlijk net te ver reizen of juist thuis blijven en een paar interviews luisteren. Ik ervoer mezelf al sinds de ochtend als ‘ongedurig’, niet effectief in hetgeen ik oppakte en veel tijd kwijt in de geest met afwegen van wat te gaan doen, in plaats van iets te beslissen en dit te doen. Uiteindelijk heb ik mijn vader gebeld en ben ik thuis gebleven en wilde ik een paar interviews over sadness gaan luisteren van de Atlanteans. Vervolgens ben ik een uur druk geweest om deze op mijn mp-3 spelertje te krijgen wat niet goed lukte en uiteindelijk stonden ze er half geknipt en door elkaar heen, op. Geen idee hoe dit komt, ik zag alleen wat foutmeldingen hier en daar. Intussen was de zon verdwenen gedurende dit uurtje maar ik ben toch buiten gaan zitten en de interviews gaan luisteren. Hier heb ik mezelf ertoe gezet te blijven zitten, ook al wilde ik na een aantal minuten alweer opstaan. Alhoewel ik dus delen van de 4 interviews gehoord heb door elkaar heen, kwam ik toch tot het punt van inzicht. Het ging over ‘the gift within’ sadness en hierin de vraag wat ik gekoppeld heb aan Witneus het konijn en waarom ik verdriet ervaar nu zij er niet meer is. Daar moest ik even over nadenken, wat het nou precies was dus ik ben er even voor gaan zitten en heb mezelf deze vraag gesteld. En ik zag, het was zingeving. Door Witneus had ‘alles zin’, als ik thuis kwam en zij zat midden in de kamer, als ik voor haar zorgde, als ik thuis aan het werk was en zij was binnen of buiten met iets bezig, hoe dan ook, als zij er was ‘was het oké’. Ik wist wel dat ik me nog in iets ‘aan haar verbonden’ had en hierin zag ik het woord. De ervaring van verdriet stopte direct en ik werd rustig van binnen, al heb ik hier natuurlijk wel een puntje aangeduid om mezelf richting in te geven.

Zingeving – zij gaf mij zin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de zin van het leven te verbinden aan de aanwezigheid van Witneus.

Ik realiseer me dat de zin in al het leven aanwezig is, binnenin mij en om mij heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zingeving te zoeken in en als de geest en de zin van en als het leven in het hier aanwezig zijn in en als het fysiek,  niet te begrijpen als concept in en als de geest waarin ik me realiseer dat ik zoek in de geest naar begrip waardoor ik in afscheiding besta van mezelf als leven en niet hier aanwezig ben en dus de adem mis, in en als aanwezigheid in en als het fysiek zonder zoeken in en als de geest in afscheiding.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb via Witneus het concept van zingeving probeer ‘te vatten’ door te focussen op haar als hoe zij aanwezig is in en als leven, in eenheid en gelijkheid met en als haar fysiek en dus al het leven in en als het fysiek.

Als en wanneer ik mezelf zie zoeken in de geest naar een concept van zingeving, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in en als de geest mezelf slechts in concepten (be)vind in en als polariteit om energie te genereren via deze polariteit en dat de geest het concept van polariteit bevat en hier gelijk aan is.

Ik realiseer me dat ik gelijk kan staan als mezelf in concepten in en als polariteit in en als de geest zodat ik mezelf hierin richting kan geven in overweging van leven en dat dit de eerste stap is om werkelijk de afscheiding te stoppen binnenin en als mezelf en in en als leven, in en als het fysiek aanwezig te zijn.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te omarmen in de onwetendheid van wat leven in en als het fysiek inhoudt en in dat moment mezelf te zien in en als de geest als hoe ik besta in afscheiding in en als polariteit om energie te genereren, zodat en waarin ik mezelf stop in het voeden van mezelf in dit punt van onwetendheid als afscheiding in een gedachte in polariteit en hierin verantwoordelijkheid neem voor en als mezelf door de toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie.

Als en wanneer ik mezelf zie focussen op iets of iemand buiten mij – meestal dieren of planten of een interactie met een ander mens, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik probeer mijzelf zin te geven via de ander als iets of iemand buiten mij, in en als een concept in en als de geest waarin ik in en als de geest mezelf indeel in concepten om mezelf te kunnen bevatten.

Ik stel mezelf ten doel te zien wat het concept inhoudt waarin ik mezelf probeer te bevatten.

Ik stel mezelf ten doel te zien wat het is dat mij een ervaring van zingeving geeft in en als de geest en vervolgens hierin mezelf te vergeven en corrigeren en te zien hoe ik dit punt kan integreren in en als mezelf en kan leven in en als zelfexpressie.

Ik stel mezelf ten doel te zien waarom ik in dat moment zingeving zoek in en als een concept in en als de geest zodat en waarin ik mezelf hierin kan ondersteunen in een punt waarin ik me blijkbaar onzeker voel en houvast zoek in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen in zelfzekerheid in en als de adem door het stoppen van de afscheiding in en als een specifieke gedachte waarin ik energie genereer in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het genereren van energie zodra ik bemerk in mezelf dat ik hierin participeer door 1-2-3 in te ademen, even vast te houden en uit te ademen totdat de energie afneemt binnenin mij.

Ik stel mezelf ten doel steeds opnieuw uit te zien naar het punt van activatie van de energie en naar de gedachte die ik hierin activeer als controlemechanisme welke gebaseerd is op een gedachte als herinnering waarin ik ooit ervaren heb de controle te verliezen en het dus nodig vond om een gedachte als ‘denkbeeld’ aan te maken in en als een geloof als ‘dit ben ik’ om mezelf een ervaring van zekerheid te geven over wie ik ben ter verdediging van alle denkbeelden die bestaan in de wereld in afscheiding van leven als wat het beste is voor alles en iedereen.

Ik stel mezelf ten doel te zien of ik een gerelateerde herinnering zie opkomen binnenin mezelf en zoja, om deze later uit te schrijven en zo nee, niet te gaan ‘zoeken’ maar te werken met wat hier is als fysieke omstandigheden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in en als de adem te leren vertrouwen door dit keer op keer toe te passen in momenten waarin ik ‘onzekerheid’ ervaar als bijvoorbeeld in het zoeken naar zingeving in iets of iemand buiten mij.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van verdriet te koppelen aan het uitblijven van het concept van zingeving in en als de geest en dus telkens, als ik geen zingeving kan vinden en/of  de ervaring van zingeving verlies doordat hetgeen waaraan ik deze ervaring gekoppeld had, weggaat/weg is, in een ervaring van verdriet te gaan in en als mezelf en hierin energie te genereren welke de ervaring van verlies all leegte in mij ‘vult’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van verlies van zingeving als ervaring van leegte in mij te vullen met een ervaring van verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de ervaring van leegte echt is, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat de ervaring van leegte voortkomt uit gedachten over een zogenaamd verlies welke een stoppen is van de illusie van de relaties die ik gelegd heb in en als gedachten in en als de geest in een poging om mezelf beter te voelen door mezelf te voeden/vullen met energie die zich manifesteert in en als gevoelens en emoties in en als mijn fysiek ten gevolge van de gedachten die aanmaak ter controle van mezelf in en als het bestaan in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ene ervaring ten gevolge van gedachten binnenin mezelf in stand te houden met een andere ervaring ten gevolge van gedachten binnenin mezelf en zo mezelf fysiek te manifesteren in en als gedachten en ervaringen in en als de geest en vervolgens mezelf in en als de ene ervaring te verdedigen met de andere ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb relationele verbindingen steeds te verbreken en/of niet aan te gaan in een poging om geen zingeving buiten mezelf, in en als deze relatie en bij de ander/het andere te leggen in plaats van in en als de relationele verbinding te blijven staan en hierin de ervaring van zingeving naar mezelf terug te halen steeds opnieuw, stap voor stap door middel van het uitschrijven van de relationele verbindingen als gedachten in en als de geest en mezelf hierin te zien, vergeven en corrigeren en vervolgens de zingeving te leven in en als zelfexpressie in en als het punt waar ik zelfverantwoordelijkheid voor heb genomen.

Met Witneus ben ik niet uit de relatie weggegaan maar ben ik gebleven en heb ik mezelf toegestaan in (zelf)intimiteit aanwezig te zijn met haar en me direct te laten raken door haar en te zien waarin ik mezelf dien te vergeven, corrigeren en veranderen – ik heb alles gegeven als mezelf wat binnen mijn mogelijkheid ligt/lag in het stadium als wie ik nu ben/was in samenleven met haar en zo kom ik bij het punt van de ervaring van zingeving die ik nog als ervaring aan haar had gekoppeld.

PENTAX Image

Dag 495 – Onderdrukking van emoties

Dag 496 – Zelfvergevingen op onderdrukking van emoties

————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 389 – Natuurlijke geneesmiddelen en de gezondheidsclaims – wat is er gaande?

Fytotherapie_3

Er is een petitie gaande ten aanzien van het proces in Europa om veel verschillende claims op zogenaamde natuurlijke geneesmiddelen en voedingssupplementen te verbieden.

http://www.grundrecht-gesundheit.de/support-our-petition/

Een opname van een aantal potjes met preparaten bedoeld voor fytotherapie.

Waar het hier om gaat, is om het verbieden van de claims, dus van de teksten op de producten. Er mag op het product, dus niet meer zoveel genoemd worden waarvoor het te gebruiken is. Het gaat hier dus niet om het verbieden van de producten zelf. Wat echter het gevolg is, is dat veel kleinere producenten onvoldoende geld hebben om hun etiketten te vervangen en aan te passen aan de nieuwe wetgevingen, waardoor deze niet langer hun producten op de markt kunnen brengen, of dat Amerikaanse producten met claims die in Europa verboden worden, niet langer via de officiele kanalen verkocht mogen worden in Europa. Het betreft via deze weg door het verbieden van zogenaamde ‘gezondheidclaims’, dus een inperking van de natuurlijke producten ter ondersteuning van de fysieke gesteldheid.

Er zijn ook een aantal grote producenten, die voldoende geld hebben om etiketten aan te passen, en tevens heeft een van de grootste producenten, met zeer werkzame producten die uitgebreid onderbouwd zijn door onderzoek, nog nooit gewerkt met claims op hun producten. Dit geeft aan, dat de claims niet perse nodig zijn.

Ik heb zelf gemerkt (als verkoper van de producten op het gebied van vitaminen, mineralen, planten, sportondersteuning etc en geschoold in de meer traditionele natuurgeneeskunde/fytotherapie) dat claims vaak tegen kunnen werken, aangezien een werking van bijvoorbeeld een plant, niet in 5 woorden kan worden samengevat. Dus er wordt  1 claim op het product gezet, en als het dan een passend geneesmiddel als plant is voor mensen met een (iets) ander ‘klachtenbeeld’ dan op het etiket staat, is het bijna niet mogelijk om duidelijk te maken aan deze persoon dat het voor meer doeleinden gebruikt kan worden, aangezien alleen de claim gelezen wordt en er niet langer geluisterd wordt naar wat er gezegd wordt, of als er geluisterd wordt, wordt het niet ‘geloofd’. Dit komt doordat we totaal gebrainwashed zijn door al deze ‘reclameteksten’ die we automatisch geloven. Dus, het weghalen van de claims, is niet het probleem ansich. Het weghalen van de claims wordt gebruikt om de bekendbaarheid van de natuurlijke geneesmiddelen en voedingssupplementen, als planten, vitaminen, mineralen, te vertragen. Want het gebruik hiervan is in opkomst, en met de grote verspreiding door firma’s die wel in de maatschappij kunnen blijven staan, doordat er geld beschikbaar is, is dit niet meer werkelijk te stoppen. Dus wat wordt er gedaan, er wordt geprobeerd de woorden te verbieden, als enige mogelijkheid om de bekendheid te vertragen.

Waarom wordt de bekendheid van natuurlijke geneesmiddelen en voedingssupplementen vertraagd? Omdat werkelijke bekendheid met het gebruik van vitaminen, mineralen, planten en andere producten ter ondersteuning van de fysieke gezondheid, niet gewenst is door de farmacie. De farmacie raakt zo de macht kwijt over de bevolking, de macht als afhankelijkheid van medicijnen, welke medicijnen geen werkelijke remedies zijn, maar symptoombestrijders op het moment dat er al vele consequenties gecreeerd zijn in het fysiek en er alleen nog wat gelapt en geplakt kan worden. Dit geeft onderdrukking van de symptomen als klacht, echter wel met het gevolg van een zogenaamde ‘bijwerking’, welke deels komt doordat het medicijn schade aanricht aan het fysiek – het fysiek kan het medicijn helemaal niet verwerken – en grotendeels, doordat de klacht wederom onderdrukt wordt, zoals al vele jaren gedaan is door de drager en schepper van de klacht – de mens zelf als ‘bewoner’ van het fysiek, totdat het fysiek zegt, ho, nu is het genoeg, nu moet je gaan zien en luisteren naar mij, je kunt me niet langer negeren, onderdrukken, vergiftigen, Uitwonen.

Dus, het werkelijke probleem ligt in oorsprong niet bij het verbieden van de claims op de producten ter ondersteuning van de fysieke gezondheid van de mens, dit is slechts een symptoom, een aanwijzing van het wereldlijke geldsysteem en zijn onderdrukkende werking; het werkelijke probleem ligt hier voorbij. Ik zeg hiermee niet dat de petitie niet getekend moet worden – zeker, teken. Het is echter niet voldoende om verandering te bewerkstelligen, bij lange na niet. Hiervoor zullen we veel verder moeten zien en veel verder moeten gaan dan we ooit voor mogelijk hebben gehouden.

Fytotherapie

De mens weet in het geheel niet, hoe het eigen fysiek functioneert, en hoe de eigen geest functioneert, en wat de wisselwerking is, hoe beiden te ondersteunen en hoe zowel fysiek als geest, ondersteund kunnen worden waardoor ze elkaar weer ondersteunen. Hier is een volledige her-educatie nodig, wil de mens weer in staat zijn om het beheer in eigen fysiek in te nemen. Zelfbeheer.

De producten als natuurlijke geneesmiddelen en voedingssupplementen zullen niet zomaar van de markt verdwijnen. Het is wel een teken (vandaar ook teken de petitie), dat er iets moet gebeuren in de wereld, dat ieder mens individueel, in samenwerking als groep, op moet staan, om niet langer de macht van het geld (uiterlijk) als de macht van de geest (innerlijk) toe te staan, in zichzelf, en in de wereld. De farmacie gaat gewoon door met dit proces. Waar de kracht ligt, is in her-educatie. De informatie moet woordelijk verspreid worden. Niet slechts op potjes via verkoop in de winkel – dit geeft geen werkelijke verandering, want dit gebeurt nog steeds via de commerciele kanalen zonder inzicht in deze kanalen, en dus verandert de mens niet in en als de geest, het koopgedrag blijft intact, de kanalen blijven intact, alleen nu gericht op de zogenaamde ‘gezondheid’ als laatste redmiddel.

Het laat zien hoe er in de kern, een totale verandering nodig is, een totale her-educatie over wie we zijn, wie we zijn geworden en hoe we onszelf kunnen veranderen. Dit ligt ten grondslag aan de algehele ‘gezondheid’ als fysieke gesteldheid, van de mens, en hierin aan de algehele ‘gezondheid’ als fysieke gesteldheid van de aarde, met haar planten, dieren, mineralen, water, grondstoffen, micro-organismen.

Alleen als wij als mens in wezen wie we zijn (geworden) willen en zullen veranderen, zullen we de werkelijke macht in en als onszelf in kunnen nemen, en dit is alleen mogelijk als we het gehele fysieke leven in overweging nemen.

Ik zal in verschillende blogs – verspreid in de komende tijd – onderwerpen meer in detail gaan bespreken om meer inzicht te verkrijgen in de mogelijkheden tot ondersteuning van de fysieke gesteldheid van de mens (en hierin van de fysieke gesteldheid in het algemeen), waarin de gehele gezondheidszorg zoals die nu bestaat, dient te veranderen om hier werkelijk inzicht en verbetering in te krijgen.

Fytotherapie

Voor nu wie vast wil beginnen met de her-educatie ter ondersteuning van zichzelf in en als het fysiek:

Desteni-I-Process-Lite

Het is een gratis cursus met persoonlijke begeleiding van een buddy. Er wordt gewerkt aan een Nederlandstalige versie met ondersteuning van de Nederlandse buddies, echter tot dit zover is, en voor wie Engels spreekt, de Engelse versie is al meer dan een jaar succesvol in werking via internet.

Voor wie zich realiseert dat er een gelijke geldverdeling nodig is in deze wereld om algehele verandering te bewerkstelligen in de fysieke gesteldheid van mens, dier, plant, micro-organismen, gesteente, water, aarde:

Basisinkomen Gegarandeerd Door Equal Life Foundation

Welke start via de invoer van een Basisinkomen:

Basisinkomenpartij

Ook hier wordt gewerkt aan integratie en veranderingen om tot een zo optimaal platform te komen ter ondersteuning van het fysieke leven in een wereld welke beheerst wordt door geld; dus, de verandering zal plaatsvinden door verandering in de tot nu toe ongelijke verdeling van geld, welke alleen plaats zal en kan vinden via de politiek. Zodat ook de kleine ondernemer kan bestaan, zodat ieder mens kan bestaan.

Redenen om een basisinkomen in te voeren

Eqafe-Free Self-Education

———————————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 343 – Stationair draaiende auto’s een futiliteit?

Zoals ik vaker benoemd heb ligt mijn tuintje hier pal aan de straat. Het is een straatje welke doodloopt, waar de rij buren en overburen hun auto inparkeren, starten, wegrijden, maar ook bekenden die aankomen, parkeren, stoppen en praten, terwijl de auto minimaal 5 minuten tot aan een kwartier stationair staat te draaien. Het tuintje ligt ongelukkig, want iedereen heeft hier zijn dingetje te doen. echter, ik zie, hoor en ruik alle dingetjes zeg maar, achter elkaar voorbij komen, en zit soms in de uitlaatgassen, zelfs in huis, en zo ook de konijntjes en de planten. mmm lekker die tomaatjes hier uit de tuin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zo gehad te hebben met al die auto’s die aan en uit gaan hier en met al die mensen die er geen erg in hebben dat de auto’s behoorlijk lang stationair staan te draaien direct naast mijn tuintje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb teleurgesteld en verdrietig te zijn dat een paar buren vonden dat ik problemen maakte en 1 van hen me niet eens aan durfde te kijken toen ze zit zeiden, toen ik vroeg of ze, na 5 minuten stationair draaien, even hun auto uit wilden zetten, terwijl ik normaal met 1 van hen vrij uitgebreide gesprekken voer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn dat het geen ‘normaal gegeven’ is dat je let op de fysieke woonomgeving met planten en dieren en hier zoveel als mogelijk je gedrag op afstemt als wat het beste is ten aanzien van al het leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn dat er blijkbaar niet in mijn schoenen wordt gestaan en hierin gezien wordt hoe het is om de tuin tussen de auto’s te hebben, terwijl ieder ander de tuin aan de andere kant van de huizen heeft waar geen buren en geen auto’s zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo genoeg te hebben van de zelfzucht die getoond wordt in deze wereld en in de buurt, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb genoeg te hebben van mijn eigen zelfzucht en die toch nog ten toon spreid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor onbegrip en neerbuigend gedrag als ik vraag of een motor even uitgezet kan worden als deze onnodig lang staat te draaien, in plaats van in te zien dat ik blijkbaar iets verwachtte toen ik de vraag stelde, en in deze verwachting ging het de mist in, waarin ik reageerde en ik angst ervoer voor het alleen staan te midden van eventueel onbegrip.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren alleen te staan voor eventueel onbegrip.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat we hierna iets uit moeten praten, terwijl er alleen maar iets hoeft te worden ingezien, ik in mijzelf, en zij in henzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik wil hier weg’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik neem hierna hier geen nieuwe konijntjes meer in dit tuintje’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat het rustiger zou zijn als ik geen konijntjes zou hebben hier, en me ondertussen schuldig voel hierover alsof ik de konijntjes niet zou willen houden hier, terwijl ik elke dag plezier met ze heb, in plaats van in te zien en me te realiseren in een moment van ervaring van zorg, dat het met de konijntjes okay, gaat, en dat ik het ben die onrust zaait in mijn eigen geest door me zorgen te maken over ‘wat en als’ voor de konijntjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren over de afschuwelijke onverschilligheid die er bestaat ten aanzien van elkaar en van het samenleven met elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf een zeur te voelen omdat ik vraag of de auto even uit kan na 5 minuten stationair draaien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als ‘te zacht’ te ervaren voor deze wereld waarin er het ene moment een leuk gesprek gevoerd wordt en het volgende moment een ander wordt afgebekt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te reageren op een draaiende motor van een auto hier in de buurt, kort of lang, en me zorgen te maken over de uitlaatgassen waar ik, de planten en de konijnen middenin zitten en tegelijkertijd denk ‘er wordt geen rekening met me gehouden’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo moe te zijn van het feit dat er niet fysiek gekeken wordt naar elkaar in de leefomgeving, dat er niet gezien wordt wat er wordt gedaan en wat dit voor een ander betekent, en dat ik de hele tijd mijn mond open moet doen over dit soort kleine zaken die niet gezien worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo moe te zijn van mijn eigen geest die niet fysiek ziet in de leefomgeving als mijn eigen fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wrok te ervaren naar degenen die me afbekken en me niet meer aankijken, en hierin in mijn hoofd hetzelfde doe en hen niet meer aankijk als ‘met de nek aankijk’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verlagen tot denigrerend gedrag in de geest, in plaats van in te dalen in en als het fysiek en hier te zijn, stabiel, en de onverschilligheid van de ander, bij de ander te laten zonder dat het mij of mijn gedrag beinvloedt ten aanzien van hen en mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te hebben vertrouwd op de buren door een aantal lange gesprekken die we hebben gevoerd waarin we overeenstemden aangaande de ongelijkheid in de wereld, terwijl ik onderwijl merkte dat de ongelijkheid als onverschilligheid in zelf hierin niet gezien wordt, wat nu duidelijk werd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het innerlijk proces als futiliteit te zien en als onbelangrijk aangezien het over zulke hele kleine punten gaat, terwijl ik al heel lang weet, zie, realiseer, ervaar en begrijp dat hier alles start, dat alles heel klein begint en begonnen is, en dat werkelijke verandering alleen heel in het klein, in zelf kan starten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik zeur over futiliteiten als ik deze kleine punten bespreekbaar maak en hier mezelf in zelftwijfel trek als een ander reageert op wat ik benoem, in plaats van in te zien dat het feit dat er gereageerd wordt, aangeeft dat er iets geraakt wordt wat niet in gelijkheid is toegepast.

*

Als ik een auto stationair hoor draaien dan stop ik, ik adem.

Ik zie in mezelf waar ik me zorgen over maak, welke gedachten opkomen, en pas hier zelfvergevingen op toe.

Ik zie in het moment of het werkelijk nodig is om te vragen een motor te stoppen, of het werkelijk onacceptabel lang is. Ik pas zelfvergevingen toe op de angsten die ik ervaar en adem, en adem door de pijn heen die ik ervaar in mezelf.

Ik realiseer me dat er veel te doen is ten aanzien van het gewaar worden van de noodzaak tot het innerlijk proces van zelfverandering.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te trainen als stem voor en als het leven, en mezelf hier in te zetten voor algemene verandering in de wereld, beginnende in de mens zelf, en de kleine veranderingen hier in de buurt voorlopig te laten voor wat het is, en tegelijkertijd de mensen de tijd te geven om in zelf te realiseren wat er gebeurt als er wel een punt ter sprake komt.

Ik stel mezelf ten doel me in te zetten voor het proces van zelfverandering en hierin ondersteuning te bieden aan een ieder die bereid is in zelf te zien, waarin ik een weg vind om deze ondersteuning aan te bieden en mensen hiervoor naar mij kunnen komen als ze er klaar voor zijn, en met deze mensen samen te gaan werken, en met de rest gewoon een praatje te maken over het weer of zaken waarvoor ze open staan.

Ik stel mezelf ten doel mijn eigen innerlijk proces van zelfinzicht, zelfeerlijkheid en zelfverandering voort te zetten en hierin steeds meer stabiel te worden, adem voor adem, dag voor dag, en mezelf te omarmen in de punten waarin ik dit niet ben, mezelf te vergeven, mezelf te begrijpen, en op deze manier  zelf  de verandering te wandelen.

Proces van Zelfverandering:

Desteni I Process – Lite (Free!)

Desteni I Process – Pro

Full reptilians the road ahead part 2

Reptilians – The Road Ahead – Part 2

————————————————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 226 – Vernieling van de Leefomgeving

sneeuwbal

Ik ga verder met de omstandigheden in de buurt.

Na het sneeuwballen gooien tegen huis en raam van de afgelopen week staat gisteren het andere groepje kinderen bij het huis. Ik kom aanlopen, en het begint weer, voordat ik iets gezegd heb, met een opmerking dat ze gewoon gaan voetballen hier. Ik antwoord niet zoveel, en ga naar binnen. Even later begint de ellende, waaruit blijkt dat ze met het andere groepje hebben gepraat. Er komen sneeuwballen tegen het raam, natte vieze sneeuw want het heeft geregend, en door de brievenbus. Hierbij doe ik de deur open en geef aan dat ik dit niet leuk vind. Het jongetje voor de deur zegt wederom, ik heb het niet gedaan. Ik doe de deur weer dicht en het wordt meer en meer. Lang en hard op de bel drukken, hele plakken sneeuw tegen huis en raam, gegil, gejoel, wegrennen en weer terug komen, ook sneeuw over de schutting (de konijntjes had ik al vast laten zitten voor de zekerheid). Dit gaat zo een half uurtje door zonder dat ik iets doe. Uiteindelijk loop ik naar de overburen om wat ondersteuning te vragen (een jong gezin met een man die leraar is) en ik zie dat de plantenbak ook is omgegooid. Dat blijken ze al te hebben gegeven, en de kinderen zijn weggestuurd. Overigens zijn ze pas weg gegaan na de 2e vraag van de man – naar de vrouw werd in eerste instantie ook niet geluisterd – met de opmerking dat als ze doorgaan, hij aan hun moeder gaat vragen of dit normaal gedrag is. We maken de afspraak dat als het weer gebeurt, ik aangeef aan de kids dat ik dit niet leuk vind, en er verder geen aandacht aan besteed. Ze geven hun telefoonnummer zodat ik ze kan bellen indien nodig zodat zij kunnen inspringen.

Wat me enorm dwars zit hierin, is de manier waarop er met elkaar en met de leefomgeving wordt omgegaan, totaal zonder respect en zorg. Het wordt door de kinderen gedaan, die overigens niet in deze straat wonen. Ze weten dus heel goed dat dit niet de bedoeling is – ze doen het niet in de buurt van hun eigen huis – en tevens hebben ze dus niet geleerd dat je dit ook niet doet ergens anders in de straat bij andere mensen.

Ik heb de buren gevraagd of het aan het huis ligt (het ligt aan een speeltuintje), wat niet het geval is. Ze waren hier in het begin aan het voetballen over de hele speeltuin en straat heen (het is een speeltuintje voor hele kleine kindjes), en de bal kwam steeds  bij de schutting, waarachter de konijntjes liepen. Dus ik vroeg ze wat op te letten met de bal, legde uit waarom, en gaf aan dat het geen plek is om te voetballen en dat verderop een voetbalveld is. En hierdoor is het begonnen. In plaats dat er geluisterd wordt naar een vraag om zorgzaamheid, wordt het erger en erger. En wat doet iedereen dus, zijn mond dicht houden. Vooral niet iets aangeven, want als je eenmaal opvalt, ben je de pineut en gebeurt het tegenovergestelde van wat je vraagt. In plaats van dat er samen gezorgd wordt voor een leefomgeving, wordt degene die iets vraagt uitgejouwd en belaagd en wordt de leefomgeving kapot gemaakt.

IngridB wees destijds erop dat de kids alleen maar willen voetballen en dat ze overal al worden weg gestuurd. Dat is een punt wat ik ook begrijp, en vanuit het gezichtspunt van de kinderen is dit natuurlijk het belangrijkste. Waar ik dan wellicht te weinig naar geluisterd heb in het begin en nu toch echt moet integreren in mijn benadering.

Het lijkt een klein onbeduidend voorbeeld, maar het is wat op grote schaal gebeurt. Hier zit meteen het volgende punt. Ik zie het direct in deze hele kleine voorbeelden, maar als ik dit benoem, moet het eerst in het fysiek worden uitvergroot voordat het blijkbaar zichtbaar wordt voor een ander. Dus moet ik het laten gaan met het risico dat er eerst echt iets kapot wordt gemaakt. Met name het kapot maken van planten vind ik niet leuk. Dieren kan ik al helemaal het risico niet laten lopen, met als gevolg dat ik de dieren dus vaker vast moet zetten voor hun eigen veiligheid. Ik kan er niet op vertrouwen dat de dieren hier veilig zitten. 1x een daad in bezetenheid kan een klein dier als een konijn doden, ook al is het niet direct op het dier gericht (en zelfs hier vertrouw ik niet op, het kan maar zo wel op het dier gericht zijn).

We hebben het nu over kinderen van 10-12 jaar en ik zie dat het redelijk onschuldig blijft. En feitelijk komt het overeen met het kattenkwaad wat ik zelf heb uitgehaald vroeger. Als we dit uitvergroten kan het natuurlijk leiden tot aanvallen op mensen en werkelijk vernielen van huis, plant en dier.

Bij mij roept het angst op. En vooral boosheid. Boosheid dat ik het kwetsbare leven moet verbergen achter grote schuttingen. En dat is ook wat iedereen hier doet in het dorp. Iedereen heeft dieren en tuintjes, en alles is afgeschermd. Ik heb weinig ruimte om het af te schermen dus als ik iets van groen wil, moet het in het openbaar.

Tevens ben ik boos op mezelf. Dat ik er vanuit ben gegaan dat het wel zou lukken hier. Dat ik er voldoende aan heb om zo weinig groen om me heen te hebben. Dat ik het gewoon rondom het huis doe waar iedereen het kan zien. Dat ik mezelf gewoon uit de groene leefomgeving gehaald heb zonder werkelijk in te zien wat dit inhoudt voor mezelf.

Feitelijk is dit waar ik al jaren bang voor ben en wat me al jaren pijn doet. De onverschilligheid van de mens ten opzichte van het kwetsbare leven, van leven ansich. En de angst om hierin op te staan. En als ik dit doe, het tegenovergestelde effect te krijgen. Wat ook komt doordat ik nog opsta in angst. En doordat ik het feitelijk te belachelijk voor woorden vind om hier iets van te moeten zeggen. Dat dit niet gewoon gedaan wordt, dat er niet gewoon gezorgd wordt voor de leefomgeving en het leven hierin. Hierin ligt mijn onverschilligheid ten opzichte van leven, in dit geval van kinderen die iets blijkbaar niet geleerd hebben. Ik ben niet werkelijk bereid hierin richting te geven en vind dat iedereen dat maar zelf moet doen.

Dit is heel in het klein wat er heel in het groot gaande is in de wereld. De mens maakt het leven kapot ten behoeve van een verlangen in zelfinteresse. En dit is waarom ik sta voor een gelijk geld kapitalisme waarin een ieder gelijk wordt benaderd en gelijke kansen heeft, en waarin gezorgd wordt voor al het leven – mens, dier, plant, aarde – van jezelf, maar ook van een ander. Waarin kinderen opgroeien in deze zorg, en deze zorg dus zelf zullen voortzetten omdat ze dit zo geleerd hebben. Zodat we niet meer in de angst hoeven te leven welke ik, en met mij iedereen, elke dag ervaar, voor de vernieling en desinteresse van de mens, welke in ieder mens aanwezig is, en hierin weer de angst voor de gevolgen als je hierin opstaat en er iets van zegt.

Ik huil om de desinteresse, om de waanzin en bezetenheid in de kinderen dus in de mens, om het lijden van plant en dier, om mezelf in een ervaring van onmacht, om de totale destructie van het leven op aarde en om het gemis van zelfrespect en zelfdirectie in de mens als in mezelf.

sneeuwbal

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb volledig verlamd van angst te geraken en ernaar neig het allemaal over me heen te laten komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb voor de diertjes waarvoor ik verantwoordelijk ben op te staan maar niet voor mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de diertjes nodig te hebben om op te staan voor de zorg voor de leefomgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de diertjes te gebruiken als reden om aan te duiden waarom er niet zo omgegaan kan worden met de leefomgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf geen reden genoeg te vinden om op te staan als ik iets vervelend vind, en ernaar te neigen zolang mogelijk hiermee te wachten, en door het gedrag van een caviaatje erop gewezen te moeten worden dat ik iets moet doen, dat ik richting moet geven aan mezelf in deze situatie en dat deze situatie niet uit ziochzelf stopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb doodsangst te ervaren, welke lijkt op doodsangst om iets te zeggen van deze situatie tegen de ouders van de kinderen, aangezien zij degenen zijn die de kinderen richting kunnen geven, in plaats van in te zien dat het doodsangst is om mezelf die niets doet in deze situatie, waarin ik angst ervaar dat het niet stopt, dat het erger en erger wordt en dat niemand iets doet, totdat de dood (van plant of dier) erop volgt en dat ik dit toesta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel begrip te hebben voor ieders uitgangspunt in deze situatie, waardoor ik ernaar neig om niets te zeggen tegen bijvoorbeeld de ouders, aangezien het niet mijn bedoeling is dat kinderen gestraft worden maar wel dat dit gedrag gestopt en gecorrigeerd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat in begrip alles zich oplost, waardoor ik zelf niets doe behalve begrijpen wat er gebeurt, ondertussen niet begrijpende waarom niemand dit stopt, in plaats van in te zien dat ik degenen ben die het moet en kan stoppen, of in ieder geval het begin kan maken hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben iets te doen wat niet  in de haak is als ik met de ouders ga praten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat ik de kinderen verraad als ik met de ouders ga praten, waardoor ik de verantwoordelijkheid van de correctie op mij eigen schouders haal en probeer de kinderen rechtstreeks te corrigeren hier aan huis, wat niet lukt, dat is gebleken, het wordt alleen maar erger.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor de ouders en voor de reactie van de ouders die eventueel de kinderen gaan verdedigen en mij gaan aanvallen en hierin de kinderen tegen mij opzetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de hele dag in verlamming op de bank te zitten in de wetenschap dat ik later op de dag naqar de ouders van de kinderen ga, en mezelf bijna niet tot de werkzaamheden kan zetten die vandaag gedaan moeten worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hier niets te ervaren in mezelf, geen richting, geen zelfbeweging, geen zelfdirectie, en dit richting geven in/als/van mezelf puur moet doen op het zien wat het caviaatje laat zien wat het gevolg is als ik niets doe, en dit niet kan en mag laten gebeuren, maar nog steeds het liefst te willen blijven zitten waar ik zit en ik verroer me niet, zodat ze hopenlijk een keer stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel angst te ervaren dat ik denk en geloof dat het beter is niets te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een onverschilligheid te creeren en ervaren naar de kinderen toe, welke voorkomt uit de angst en een niet-weten hoe mezelf en hierin de ander als de kids richting te geven en te stoppen in onacceptabel gedrag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb altijd deze angst en niet-weten op de achtergrond te ervaren, ook als ik de kinderen wel corrigeer, waardoor ik er altijd vanuit ga dat er niet geluisterd wordt, dat het overbodig en overdreven is wat ik zeg en dat ik een mierenneuker ben, in plaats van in te zien dat ik hetgeen gecorrigeerd dient te worden, al in de kleinste details waarneem, waarin de meesten het nog wegwuiven en mij er dus op aan vallen dat ik loop te zeuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf erop aan te vallen dat ik loop te zeuren en hierin mezelf wegwuif als wat ik zie dat het beste is, aangezien ik het direct zie in het kleinste detail in gedrag, welke direct gecorrigeerd dient te worden waardoor de grootste problemen voorkomen kunnen worden, maar waar ik nooit in opgestaan ben aangezien niemand dit doet, en als ik het wel doe, dit werd weggewoven als Ingrid die altijd zo moeilijk doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik degene ben die altijd zo moeilijk doet, en hierin een angst en twijfel gecreeerd heb om een kiem van problemen te benoemen, waarin ik vervolgens wordt weggewoven dus weggevaagd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo vaag te zijn geworden doordat ik mezelf heb laten wegwuiven en wegvagen en hierin ben gaan meedoen naar mezelf toe, als gemakkelijkste weg door niet op te hoeven staan en dus geen conflict als frictie te creerenh in de buitenwereld, maar in plaats hiervan constant conflict als frictie in de binnenwereld in mezelf te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in tweeen te splitsen ten behoeve van de lieve vrede.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een hekel te hebben aan conflict.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te hekelen door me te laten leiden door mijn eigen hekel aan conflict.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin een hekel te hebben gecreeerd aan opstaan in mezelf welke zich weerspiegelt in het hekel hebben aan opstaan in de ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het liefst de hele dag in bed te blijven liggen in plaats van op te staan in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in de ochtend uit bed te moeten hijsen door deze constante angst en hekel op de achtergrond, welke hier zo duidelijk wordt in dit huisje dat ik het niet meer zo kan laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als totaal onnatuurlijk te ervaren om op te staan in mezelf en hier iets van te gaan zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom ik hier iets van moet zeggen, waarom de kinderen zichzelf niet corrigeren terwijl zo overduidelijk is dat ze onacceptabel gedrag vertonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom mensen zichzelf niet corrigeren, in plaats van in te zien dat de meeste mensen deze ervaring van onnatuurlijkheid en verlamming in zich hebben en dus niet weten en ervaren dat en hoe het anders moet of kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken, geloven en ervaren dat ik iets vreselijks ga doen als ik er iets van zeg tegen de ouders, in plaats van in te zien dat richting geven in deze situatie voor iedereen het beste is, ook als het niet direct gezien en/of ervaren wordt door iedereen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te zien wat er gebeurt als ik geen richting geef en bezeten gedrag stop, dan wordt het van kwaad tot erger totdat er echt slachtoffers vallen en de correctie alleen maar lastiger en vervelender is en tevens levens heeft gekost, zoals het al miljoenen levens heeft gekost op aarde, en hierin geen richting te geven aan mezelf in bezeten gedrag in/als het bewustzijn in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik nu juist met de ouders moet gaan praten of dat ik alleen het bezeten gedrag in/als angst in mezelf vergeef en corrigeer en voor mezelf en tevens eventueel aan de kinderen aangeef dat als er nog 1x zoiets gebeurt, ik met hun ouders ga praten en dat we dit anders op gaan lossen.

Ik realiseer me dat de enige weg tot correctie het door de angst heen wandelen is en de correctie in het fysiek toe te passen.

Ik realiseer me dat de angst die ik ervaar mezelf niet ten dienste staat, maar is opgebouwd door een leven in angst waarin ik niet ben opgestaan en door vele levens voor mij waarin men niet is opgestaan, waardoor de angst zich geaccumuleerd heeft tot een levensgrote verlamming welke natuurlijk aanvoelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een levensgrote verlamming als mijn eigen natuur aan te nemen, in plaats van in te zien dat dit het geest bewustzijn systeem is die de macht over mij heeft genomen in/als angst, welke ik heb toegestaan maar waarvan ik niet eens meer zie dat ik dit heb toegestaan, aangezien ik het geworden ben.

sneeuwbal

Na cross-referentie in de Nederlandse groep wordt me duidelijk dat ik voorlopig niet met ouders ga praten.

Ik stel mezelf ten doel mijn eigen angsten te stoppen en de gevolgen van beslissingen in het verleden onder ogen te zien, zelf te vergeven en corrigeren, zodat ik uiteindelijk zonder angst en voorprogrammering tot nieuwe beslissingen kan komen.

Ik stel mezelf ten doel alle facetten in overweging te nemen, ook het belang vanuit het gezichtspunt van de kinderen, en hierin te zien of we op een gegeven moment tot een afspraak kunnen komen waarin zij ruimte hebben om te voetballen en ik niet tolereer dat er iets vernield wordt, maar hier niet van tevoren angstig over ga zitten doen zonder dat er werkelijk iets gebeurt.

Ik stel mezelf ten doel de konijntjes vast te zetten in hun hokken als ik een risico zie van bijvoorbeeld een voetbal op hun hoofd, en de konijntjes vrij te laten als het rustig is in de omgeving.

Ik stel mezelf ten doel een risico van een eventueel kapot gaan van een plantje mee te nemen in mijn beslissing welke plant te kopen maar hierdoor niet mijn plezier weg te laten nemen in het inrichten van het tuintje.

Ik stel mezelf ten doel verder te wandelen in dit proces van het inzien, stoppen, zelfvergeven en corrigeren van het bezeten gedrag in mezelf ten aanzien van angst voor vernieling van de leefomgeving.

Ik stel mezelf ten doel om in geval van twijfel ten aanzien van het nemen van een beslissing, de tijd te nemen om alle facetten in te zien, en hierin, indien nodig, cross-referentie en/of ondersteuning te vragen aan mensen die met gezond verstand in de situatie kunnen zien, zoals in deze situatie bijvoorbeeld de overburen, of  in de Nederlandse groep.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het creeren van verdriet in mezelf door te stoppen met haasten en mezelf opjagen vanuit een startpunt van angst in het nemen van belangrijke beslissingen.

sneeuwbal

—————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 62 – Zorgen over kwetsbaar Leven

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het overzicht te verliezen in de verhuizing en alleen nog maar emotioneel rondjes te draaien in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik gisteren niet in prioriteit heb toegepast wat het beste is voor mijn fysiek, maar een zorg voor een boompje voorop heb gesteld zodat ik me geen zorgen zou maken in/als de mind, waardoor het lijkt alsof ik leven ondersteun maar ondertussen bezig ben met mezelf een goed gevoel geven als geen zorgen wat ik ervaar als rust, waardoor ik vandaag de consequentie ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf door te duwen in/als de mind in plaats van in/als zelf, waarmee ik polariteit als krampen creeer in mijn darmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel te zien wat ik anders kan doen maar het niet te kunnen toepassen, wat me frustreert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te frustreren door te zien wat gedaan moet worden maar dit te ervaren als ‘ niet leuk’ en ongemakkelijk, waardoor ik niet echt luister naar mezelf en mijn gevoel blijf volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me veel zorgen te maken over het leven wat ik mee verhuis: dieren, planten, en planten en dieren die ik niet mee verhuis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren over het achterlaten van de planten in de tuin en de musjes en de duifjes en de merel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik het wel red zonder de musjes en de duifjes en de merel en de planten in de tuin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken over een heel jong mereltje wat hier op de grond zit omdat het uit het nestje is gevallen en daarom op de grond wordt gevoerd, zittende midden op het pad tussen wat struikjes waardoor het lijkt of het een veilig plekje is, maar dat is het niet omdat het midden in de doorgaan zit en de tegels eromheen weggehaald gaan worden voor de verhuizing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik niet hier kan blijven totdat de merel groot genoeg is om te vliegen, en ik tot dan kan zorgen dat het rustig is in de tuin, waar het altijd rustig is behalve nu nu ik ga verhuizen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf bang te zijn om het veilige plekje hier tussen de planten op te geven, in gezelschap van de musjes en de duifjes en de merel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik casper en witneus de konijnen weghaal uit deze groene omgeving die zo beschut en rustig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen maar te willen huilen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat er iemand bovenop het mereltje stapt, zo stil zit het verscholen midden op het pad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet uit te kunnen staan dat de wereld zo onveilig is voor alle kleine diertjes en als het kwetsbare leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet aan te kunnen zien dat het kwetsbare leven en de kleine diertjes iets wordt aangedaan, per ongeluk of expres.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn dat ik geen plekje meer kan bieden waar het veilig en groen is voor de kleine diertjes zoals hier in de tuin in Zegveld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet weg te willen om deze kleine diertjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze kleine diertjes in de tuin als vriendjes te gaan beschouwen en te geloven dat ze hier speciaal voor mij zitten, wat ik ook weer niet echt geloof en ik zie/weet dat het komt doordat ik een aangename en veilige leefomgeving creeer in de tuin voor de kleine diertjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een gevoel/gedachte te behouden dat ik wel gek lijk om dit huis achter te laten, terwijl er ondertussen geen twijfel is over de verhuizing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de wereld absoluut niet leuk te vinden, waarmee ik ondertussen weet dat ik het mindsysteem absoluut niet leuk vind, en ondertussen allerlei weerstanden ervaar om participatie in/als de mind te stoppen, welke voornamelijk gebaseerd zijn op angsten, angsten voor reacties van andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor de reacties van andere mensen als ik opkom voor het kwetsbare Leven, terwijl ik weet dat iedereen van binnen even bang moet zijn als ik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf zorgen te zitten maken, terwijl de kleine merel doet wat ie doen moet, namelijk het jonge mereltje voeren die midden op het pad verscholen zit, en dus af en aan vliegt en het mereltje al(l)een laat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik 4 tegels heb weggehaald waardoor er een stukje aarde vrij is gekomen, waardoor het mereltje wellicht is gaan verplaatsen over de aarde heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken en me schuldig te voelen, terwijl de dieren er werkelijk niets aan hebben als ik me zorgen maak en schuldig voel, aangezien ik dan het mindsysteem voedt en het kwetsbare leven alleen maar meer onder druk komt te staan, wat geen zorgen is voor het kwetsbare Leven maar zorgen maken in/als de mind als afleiding van werkelijk zorgen als Leven, wat me ineffectief maakt in het zorgen voor het kwetsbare leven in/als mezelf in/als de diertjes en de plantjes, in als de andere mens.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog zoveel verongelijking als kwetsing ervaar in mezelf dat ik wel voor dieren en planten wil zorgen maar niet voor mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet voor mensen te willen zorgen en hier misselijk van te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb misselijk te worden van mijn onwil om voor andere mensen te zorgen, waarin ik mezelf afscheid van mezelf als de ander en dus ook niet voor mezelf zorg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet zorgen voor andere mensen zoals zorg verwacht wordt in/als de mind, in plaats van in te zien dat zorgen voor alle Leven in veel gevallen niet hetgeen is wat ik/we als zorg kennen.

Als ik mezelf zorgen zie maken in/als de mind over het kwetsbare leven zoals het jonge mereltje, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik het mindsysteem voed met het zorgen maken in/als de mind, wat geen zorgen is voor het ketsbare leven zoals het jonge mereltje; ik stop dan ook direct met me zorgen maken. Ik adem. Ik zie of er ioets is wat ik kan doen als ondersteuning voor het jonge mereltje of ander kwetsbaar leven. Ik zie tevens dat de zorgen voortkomen uit doodsangst voor het jonge mereltje, en angst dat ik het had kunnen voorkomen en dit niet gedaan heb, dus eigenlijk maak ik me zorgen over mezelf die niet effectief aanwezig is ter ondersteuning van het kwetsbare leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn en me zorgen te maken dat ik niet effectief aanwezig ben ter ondersteuning van het kwetsbare leven, en dat er hierdoor leven sterft door mijn nalatigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat er leven sterft door mijn nalatigheid, wat ook zo is zolang ik participeer in/als de mind, wat de reden is van mijn angst: ik weet dus dat ik nalatig ben en dat er hierdoor leven sterft, in mezelf, in de ander, hier op aarde, wat me misselijk maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb misselijk te worden van mezelf als angst als mindsysteem, waarin ik mezelf toesta nalatig te zijn in mijn zorg voor het kwetsbare Leven Hier op Aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken over mezelf als kwetsbaar Leven.

Ik stop, ik adem, ik ben Hier.

Ik verbind mezelf met mezelf door mijn participatie in/als de mind, al dan niet in zorgen maken, te stoppen, en mezelf en/als het kwetsbare leven te ondersteunen in mogelijkheden tot werkelijk leven, door het toepassen van dagelijks schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie.

www.equalmoney.org

www.desteniiprocess.com

www.eqafe.com

www.desteni.net

Dag 12 – Leven via de Natuur

Ik zie in mezelf dat ik mezelf vul met beelden uit de natuur. Ik kijk 100 x naar buiten naar de plantjes die uitkomen, de vogeltjes, de konijntjes. Wat zou ik zonder moeten? Ik zou me ongelukkig voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vullen met plaatsjes/beelden uit de natuur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vullen met iets buiten mezelf, in plaats van mezelf een en gelijk te maken als dat wat ik zie, aangezien dat wat ik zie mijn vertaling is van wat ik zie door mijn ogen, en dus ben ik het.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de natuur mooier en prettiger te vinden dan mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de diertjes zo lekker in hun lijfje te vinden zitten, en omdat ik zelf niet zo lekker in mijn lijfje zit kijk ik graag naar de diertjes die zo lekker in hun lijfje zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te proberen af te kijken hoe de diertjes lekker in hun lijfje zitten in plaats van zelf lekker in mijn lijfje te zitten door te stoppen met mezelf te vergelijken met wat buiten mij is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vergelijken met wat buiten mij is, waardoor ik mezelf afscheid van mezelf binnenin/als mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb lekker in mijn eigen lijf te zitten doordat ik niet een en gelijk ben als het fysiek als alles in, op en van de aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb moeite te hebben met afscheid nemen doordat ik mezelf heb afgescheiden van mezelf als alle leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet kan leven zonder de natuur, in plaats van in te zien dat ik gelijk als de natuur ben als zijnde gelijk als de aarde/het fysiek, alleen heb ik me daarvan afgescheiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden van de natuur als de aarde als het fysiek, en in plaats daarvan de menselijke natuur als systeem als mezelf ben gaan beschouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de menselijke natuur als systeem als mezelf te gaan beschouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de seksualiteit als die ik ken als natuur te beschouwen, in plaats van in te zien dat de seksualiteit die ik ken niet fysiek is maar een uitspatting van mezelf als systeem, wat niet gelijk als aarde is maar wat mezelf en anderen als systemen voedt en in stand houdt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de natuur prettiger te vinden dan mezelf, aangezien de natuur – dier, plant, steen, aarde – geen oordeel heeft, in plaats van in te zien dat ik zie dat de natuur geen oordeel heeft, dus ergens in mij moet ook iets aanwezig zijn wat geen oordeel heeft anders zou ik het niet kunnen waarnemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb graag in de natuur te zijn omdat ik daar geen oordeel ervaar, in plaats van in te zien dat ik daar mijn eigen oordeel niet ervaar omdat ik de natuur niet ver-oordeel als zijnde afwijs.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet in oordeel reageer als ik in de natuur ben, in plaats van in te zien dat dat niet waar is, ik vind de natuur mooi, wat op zich al een oordeel is en wat de polariteit als lelijk ook bevordert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de natuur te beoordelen zoals ik alles beoordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de polariteiten als de mind te activeren als ik in de natuur ben, ondertussen mezelf voedende met het zien van leven in de natuur, wat mezelf voeden is met wat ik zie, dus eigenlijk voed ik mezelf met mijn eigen mind door wat ik zie mooi te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te voeden met mijn eigen mind door dat wat ik zie mooi te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb graag een natuurmens genoemd te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er trots op te zijn dat ik van de natuur houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb trots te zijn op het feit dat ik ergens van houd, alsof datgene waar ik van houd iets over mij zegt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat dat waar ik van houd iets over mij zegt, wat me gelijk duidelijk maakt waarom ik er een hekel aan heb als iemand van mij houd waarbij ik het gevoel heb dat die ander mij gebruikt om zichzelf beter te voelen dan wel voor te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf beter te voelen of mezelf beter voor te doen door van iets te houden buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er een hekel aan te hebben als iemand van mij houd omdat ik daarbij het gevoel krijg gebruikt te worden door de ander als om de ander zich beter te laten voelen/voor te doen door zijn/haar liefde voor mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te voeden met iets wat ik als leven beschouw buiten mezelf, in plaats van zelf te leven een en gelijk als zelf als alle leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zo minderwaardig te ervaren dat ik iets buiten mezelf nodig heb om van te houden om me gelijk als leven te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het nodig is om mezelf als leven te voelen, en daardoor blijf ik mezelf voeden met het kijken naar leven wat voeden is met mijn eigen mind-oordeel, in plaats van in te zien dat ik een en gelijk als adem als leven ben en geen energetische voeding van de mind nodig heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik energetische voeding van de mind nodig heb om te kunnen leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden door alle oordelen over wat ik zie buiten mezelf, om me vervolgens proberen te vullen via wat ik zie buiten mezelf in oordeel in een poging om de splitsing/afgescheidenheid in mezelf van mezelf op te heffen met de ontbrekende polariteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te proberen de polariteit op te vullen met de ontbrekende polariteit en zo ‘heel’ te worden in/als de mind, in plaats van in te zien dat ik de polariteit kan stoppen met behulp van zelfvergevingen wat de polariteit stopt zodat ik een en gelijk als leven kan worden.

Als ik mezelf mezelf zie opvullen met een plaatje uit de natuur, dan stop ik, ik adem. In de adem kijk ik naar iets in de natuur en als er een oordeel in me omhoog komt, ook zoiets als, och wat schattig, dan pas ik hier zelfvergeving op toe. Dit doe ik net zolang totdat ik geen reactie meer heb van binnen op wat ik zie. Al(l)een in deze stilte sta ik echt gelijk aan wat ik zie in de natuur en sta ik gelijk als mezelf.

Als ik mezelf de woorden hoor zeggen “ik houd van” of “ik houd niet van”, in mijn hoofd of hardop, dan stop ik, ik adem. Ik pas zelfvergeving toe op waar ik wel of niet van denk te houden. Totdat ik gelijk sta aan waar ik van of niet van denk te houden, en ik dus niet meer denk en geen houden van meer ervaar.

Als ik mezelf gebruikt voel doordat ik hoor, zie of merk/denk te merken dat iemand van mij houdt, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat als ik me hiertegen verzet door weerstand te ervaren en deze in stand te houden, ik het houden van en mijn reacties daarop alleen maar versterk, waardoor de weerstand stand houdt in plaats van dat ik ga staan – to stand up – als mezelf. Zolang ik in de weerstand blijf staan zal er niets veranderen, niet in mij en niet in de ander. Mijn reacties zijn in en van mij; ik heb ze zelf gecreeerd en ik ben de enige die mijn reacties kan stoppen met behulp van zelfvergevingen. Ik pas zelfvergevingen toe op mijn reacties van binnen op het al dan niet ‘houden van’ van de persoon.

Ik sta mezelf niet toe te participeren in weerstand, wat me ervan weerhoudt op te staan – to stand up – als mezelf als Leven.

Ik verbind mezelf met Leven in/als mezelf, gelijk als de Aarde, door al mijn reacties in/als de mind, op wat ik zie buiten mijzelf, te stoppen. Ik adem en pas zelfvergevingen toe op datgene wat ik niet kan stoppen in de adem.

Ik laat de dieren, de planten, de stenen, de aarde met rust.