Dag 431 – Wat is plezier?

Het woord plezier als vertaling van enjoyment. Plezier is een woord waar ik me weinig in kan vinden, ik ‘ervaar’ niet echt plezier, oftewel, in en als de geest heb ik weinig plezier. Dit is natuurlijk geen absoluut punt als dat ik nergens plezier in heb gehad ter vermaak van mezelf, echter dit is dan niet constant. Vandaag werd me duidelijk, het plezier, de enjoyment, die is in/als aanwezigheid van het fysiek. Het enige waar ik ‘in plezier’ aanwezig ben is als ik in mijn fysiek aanwezig ben. Door een aantal fysiek opgebouwde klachten – samengesmolten geest bewustzijn patronen als fysiek gemanifesteerde systemen – ben ik nog vaak afwezig uit mijn fysiek, uit de pijn, terwijl natuurlijk deze pijn juist gecreeerd is door de geest die energie genereert vanuit substantie/het fysieke en hierin het fysiek vervormt, verkrampt, opbrandt etc. Nu zie ik ook hoe ik toen ik jonger was, plezier had in de fysieke activiteiten die ik deed en waaraan ik deelnam, in samenwerking met anderen (zoals bv een teamsport wat iets was waar ik echt plezier in had). Hierin heb ik plezier gekoppeld aan de meer ‘actieve’ fysieke bezigheden; echter plezier in/als het fysiek is ook bijvoorbeeld de stem fysiek gebruiken, welke ten alle tijden kan, ook en zelfs juist als het fysiek nog bezig is met het proces van doorwandelen van de fysiek gemanifesteerde patronen en hierdoor tot minder actieve fysieke beweging in staat; het fysiek gebruiken van de stem zal ondersteunen in dit proces. Tevens heb ik mijn plezier in eten weggenomen door mezelf op jonge jaren een tijdje te weinig voedsel toe te staan in een poging om te voldoen aan wat ik zag als de ‘ideale fysieke vormen’ wat natuurlijk niet gelijk is aan fysieke expressie maar juist de fysieke expressie compromitteert waarin ik zowel in het tot me nemen van voedsel als het in het fysiek aanwezig zijn, het plezier in mezelf wegneem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf het plezier te ontnemen, me te weerhouden van het hebben van en zijn in plezier als expressie, door steeds minder aanwezig te zijn in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te zoeken naar plezier in en als de geest en dit niet te kunnen vinden en hierin te denken dat ik iets mis, dat ik depressief ben, dat ik niet ‘enthousiast ben’, dat ik niet voldoe aan de normen van plezier hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb als reactie op woorden een beeld te vormen van hoe mijn expressie moet zijn en hierin het plezier in mijn werkelijk fysieke expressie kwijt te raken en/of niet te kunnen vinden en/of zelfs te denken dat ik die niet heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een plaatje te maken van hoe ik denk dat een fysieke expressie moet zijn naar aanleiding van mijn interpretatie van woorden van buitenaf en hierop te denken mijn fysieke expressie af te moeten stemmen in en als een verlangen naar het bereiken van wat ik denk dat dit woord inhoudt, en hierin mezelf te vervormen, verkrampen, verbranden in en als een verlangen naar opvulling van mezelf met hetgeen ik interpreteer als dit woord als wat ik graag zou willen ervaren, en dus pas ik mezelf aan, reik ik uit in en als de geest en probeer ik mezelf op te vullen met de energetische verbindingen die ik maak in en als interpretatie van dit woord in en als de geest, geprojecteerd op hetgeen waar het woord vandaan komt en zo een verbinding als relatie leggende met hetgeen het woord vandaan komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden van mezelf in en als het fysiek in en als plezier, door verbindingen als relaties te leggen met iets of iemand buiten mij die woorden voortbrengen die ik interpreteer in en als de geest als iets wat mij plezier kan geven/zou kunnen geven in en als de geest, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik in en als deze interpretatie, een afscheiding manifesteer in en als mezelf waarin ik me afscheid van mijn vermogen tot het zijn in en als de expressie in en als plezier in en als het fysiek.

Ik stel mezelf te doel mezelf te ondersteunen met mijn stem en te zien hoe en wanneer ik mijn stem fysiek gebruik en hoe en wanneer ik mijn stem energetisch gebruik zodat en waarin ik zie waar ik me afscheid van zelfexpressie in en als het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel gewaar te zijn/worden wanneer ik reageer op woorden van een ander in en als een interpretatie in en als de geest welke fysieke aanpassing als vervormde expressie in en als de geest tot gevolg heeft, zodat en waarin ik de afscheiding in en als interpretatie in en als mezelf kan stoppen, zelfvergeven en zelfcorrigeren, hardop met mijn stem en/of in schijven voor nader zelfonderzoek in relatie tot de interpretatie van het woord.

Ik stel mezelf ten doel plezier te hebben met en als mezelf in en als fysieke expressie en hierin te zien hoe ik deze kan leven in iedere situatie en omstandigheid zowel binnenin mijn eigen fysiek als buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel, mezelf toe te staan plezier te hebben in en als mijn eigen fysiek – onafhankelijk van hoe mijn fysieke gesteldheid is en me niet langer te laten leiden/lijden door interpretatie van wat plezier in en als fysieke expressie inhoudt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven, dat om aanwezig te zijn in fysieke expressie in en als plezier, ik ‘gezond’ dien te zijn, en zolang ik niet gezond ben, mag ik geen plezier hebben, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat gezondheid geen garantie is voor fysieke aanwezigheid en fysieke aanwezigheid niet garant staat voor een ‘gezond’ lichaam per definitie en dus beperk ik me door interpretatie van het woord gezond welke ik zelf heb uitgeschreven als gezondigd, en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik zondig als ik fysiek aanwezig ben waarin ik dit gekoppeld heb aan (een interpretatie en/of energetische waarde van) het woord gezondheid.

Ik stel mezelf ten doel het woord gezond(heid) te herdefinieren als onderdeel van de serie blogs over gezondheidszorg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf het plezier in voedsel tot me nemen te ontnemen door mezelf een tijdje te weinig voedsel toe te staan en hierin fysieke consequenties te creeren vanuit de geest in en als een herhalend patroon waarin ik, zodra en wanneer de patronen opspelen en zich uiten in fysiek ongemak, ik het plezier als genieten in en als mezelf in eten opgeef en participeer in patronen in de geest in plaats van mezelf te vergeven in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb plezier te verbinden aan het tot me nemen van voedsel en in het ontzeggen van van voedsel in het verleden, mijzelf plezier te ontzeggen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vertragen tijdens het eten zodat en waarin, als ik alleen ben, ik de gekoppelde patronen in mezelf kan onderzoeken en in klank breng in zelfvergeving.

Ik stel mezelf ten doel angsten voor tekortkoming als ‘niet genoeg hebben’ in en als een ervaring in de geest in zelfvergeving en zelfcorrectie te brengen en te zien hoe deze gekoppeld zijn aan oordelen in en als angst in en als gedachten en/als herinneringen (als bijvoorbeeld van grootouders in de hongerwinter in de oorlog).

Bij nakijken in het woordenboek van het woordenboek kom ik tegen ‘genot’ en ook ‘genoegen’. Genoegen is voor mij een bruikbaar woord, als zijnde ‘genoeg hebben’ in en als de fysieke aanwezigheid in en als zelf. Dit brengt tot het punt dat er pas werkelijk plezier zal zijn als een ieder in deze wereld genoeg heeft om fysiek fatsoenlijk te leven.

Onderzoek:

Leefbaar Inkomen Gegarandeerd

Atlanteans – Civilization on land and water

—————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 264 – Expressie en de Darm – Intimiteit Personaliteit (vervolg-2)

Dag 212 – De Intimiteit-Personaliteit

Dag 263 – Expressie en de Darm – Intimiteit Personaliteit (vervolg)

Ik ga de intimiteit personaliteit verder inzien want gisteren na het schrijven van het blog kwamen meer punten hierin omhoog.

www.eqafe.com/atlanteans

Een is de connectie met mijn vader. Ik zie dat ik gedurende mijn hele leven met hem een soort gezwegen intimiteit gecreeerd heb, waarin ik de ‘band met hem als speciaal ervaar’, terwijl er nooit over gesproken wordt, terwijl we uberhaupt nooit echt veel spreken. Dus neig ik ernaar relaties met mannen waarin ik een soortgelijke ‘speciale’ ervaring heb, maar waarin eigenlijk niet gesproken als werkelijk gecommuniceerd wordt, als ‘de juiste’ relatie te beschouwen. Waarin ik deze ‘speciale band’ als intimiteit ervaar.

Probleem:

Ik ervaar intimiteit als een soort ervaring/gevoel ‘speciale band zonder dat er gesproken wordt’. Hierin houd ik mezelf afhankelijk van die band, maar ik spreek niet met diegene. Het is zelfs zo alsof de intimiteit wordt verbroken als ik wel spreek.

Deze intimiteit ben ik vervolgens gaan zoeken/opvullen in seks/fysiek intiem samenzijn. Waarin dit fysiek intiem samenzijn een intieme ‘connectie’  moet zijn, want er wordt immers niet gesproken, dus in woorden kan het niet gecorrigeerd worden.

Wel dit had ik gevonden, een paar jaar terug, een perfect fysiek intiem samen zijn met intieme connectie zonder al teveel woorden, we corrigeerden zonder veel woorden en binnen 3x fysiek intiem samenzijn hadden we ‘de vorm’ gevonden. Alleen…. hij moest verhuizen, en hij sprak niet, dus…geen communicatie. Dit heb ik nog een jaar zo volgehouden, waarin ik die ‘intieme band’ als intieme ervaring in mijzelf met hem, heb voortgezet. Zonder communicatie; althans, ik sprak wat hier en daar via sms en communiceerde dus feitelijk met mezelf maar ervoer het alsof ik met hem communiceerde.

Hierin ontstaat een soort dubben over iets wel of niet delen en een vage angst als ervaring op de achtergrond dat ik met het spreken ‘erover’ de intimiteit als connectie verbreek. Welke intimiteit?! lol. De intimiteit van mijn eigen isolatie in relaties/connecties in de geest? Hierin blijft een soort ‘hopen’ bestaan op een connectie in fysiek intiem samenzijn, want dat is de intimiteit. Een connectie als passende in mijn plaatje zoals ik het ooit als de ‘perfecte’ intieme connectie ervaren heb door het volgen van een voorstelling in mezelf, welke gebaseerd is op wat ik als oplossing bedacht had voor een ‘gebrek’ aan communicatie in woorden waarin ik mezelf uitdruk, en waarin eerst en tegelijkertijd in woorden gecommuniceerd, gecorrigeerd en gedeeld kan worden en waarin in woorden de zelfverantwoordelijkheid genomen kan worden en de ervaringen van zogenaamde intimiteit in connectie in relatie kunnen worden vergeven in woorden.

Oplossing:

Zelfintimiteit in/als in zelf zien met behulp van zelfvergeving en zelfcorrectie en van hieruit communicatie en delen van zelf in woorden, al dan niet in een fysiek (intiem) samenzijn.

Beloning:

Losmaken van verwachtingen van intimiteit en meer plezier en lachen door te communiceren over de absurditeiten van de geest, welke uiteindelijk meer vrijheid geeft in het fysiek en in een fysiek (intiem) samenzijn.

Zelfvergevingen en Zelfcorrecties volgen.

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 148 – Herinnering – Plakband op het behang

Dramatic pink and purple bedroom | Bedroom | PHOTO GALLERY | Style at Home | Housetohome.jpg

Ik ben ergens tussen de 4-7 jaar. Ik heb een tekening gemaakt en plak deze met plakband op het behang op de slaapkamer van papa en mama, naast mama’s bedlampje. Mama heeft al gezegd dat ik niet met plakband op het behang mag plakken want als je het er dan afhaalt scheurt het behang mee. Als ze weg is plak ik het toch op het behang, als soort van test en eigenwijsheid, dat het echt scheurt als ik het eraf haal. Als ik de tekening eraf wil halen trek ik inderdaad de bovenlaag van het behang mee op de plek waar het plakband zit. mmm dit kan ik niet meer verbergen, niet meer oplossen. Mama wordt boos. Als ik iets gedaan heb waarvan ik weet dat het echt niet kan, ga ik op mijn rug liggen. Want als ik iets doe wat echt niet kan krijg ik een ‘pak slaag’ op mijn billen (wat niet zo vaak voorkomt, niet hard is en met kleren aan; maar toch vind ik het heel vervelend, afschuwelijk eigenlijk).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een tekening met plakband op het behang te plakken in de slaapkamer naast mama’s bedlampje terwijl ik weet dat het niet mag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mama niet te geloven dat het behang kapot gaat als ik met plakband een tekening op het behang plak en deze vervolgens er weer aftrek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb stiekem te proberen of het echt zo is wat mama zegt, dat het behang in de slaapkamer kapot gaat als ik een tekening met plakband op[plak en deze weer weghaal, in plaats van openlijk tegen mama te zeggen dat ik niet geloof wat ze zegt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet openlijk durf te rebelleren tegen mama met iets waarvan ik weet ze ‘gelijk heeft’, dat het behang inderdaad kapot gaat als ik plakband erop plak en er weer aftrek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen rebelleren tegen mama om het rebelleren, om te bewijzen dat ze ‘fout zit’, om iets te vinden waarin ze fout zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een schuldgevoel te creeren op het feit dat ik mama onderuit wil halen door iets te zoeken waarin ze fout zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb aan papa te willen laten zien dat mama fout zit aangezien ik geloof dat ik beter voor papa ben dan mama.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik beter voor papa ben/zou zijn dan mama is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mama buiten spel te willen zetten tegenover papa en mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf betrapt te voelen als mama ontdekt dat het behang gescheurd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het moment dat mama ziet dat het behang gescheurd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb plezier te ervaren in het testen als rebelleren tegen mama, waarin ik in dit plezier in rebelleren positieve energie creeer in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat mama/andere mensen zien hoe ik werkelijk ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de enige ben die zo duivels is, dat er ook mensen bestaan die dit niet zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me in dit geloof als ik die de enige ben die zo duivels is, mezelf opnieuw af te scheiden als anders dan anderen en mezelf hierin volledig te isoleren in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb misselijk van mezelf te worden door wat ik opzettelijk gedaan heb.,

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf misselijk te maken door opzettelijk iets te doen als rebellie om een ander schade toe te brengen als in een kwaad daglicht zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verbergen en dus onderdrukken wat ik gedaan heb waardoor ik misselijk word, om vervolgens steeds te blijven steken bij de misselijkheid en niet verder te durven zien waardoor ik deze gemanifesteerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet verder te durven zien voorbij mijn eigen fysieke manifestaties, zodat ik niet kan zien wie ik werkelijk ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te durven zien wie ik werkelijk ben, waarin ik mezelf onderdruk en fysieke klachten manifesteer, om vervolgens druk te zijn met de fysieke klachten en het oplossen hiervan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb druk te zijn met het oplossen van fysieke klachten door de fysieke klachten te proberen te bewegen, in plaats van voorbij de fysieke klachten te zien in wie ik werkelijk ben (geworden) zodat ik hierin mezelf kan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het afschuwelijk te vinden als mama op mijn billen gaat slaan, niet te willen dat mama op mijn billen gaat slaan, en toch een situatie te creeren waarin ik het risico loop dat mama op mijn billen gaat slaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb afschuw als angst te ervaren bij het vooruitzicht dat mama op mijn billen gaat slaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen als mama op mijn billen slaat, waarin ik schaamte gecreeerd heb voor hetgeen ik geworden ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een risico in mezelf te creeren tot iets wat ik afschuwelijk vind, om me vervolgens te verzetten en gaan huilen als hetgeen wat ik als risico gecreeerd heb ook werkelijk gebeurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het huilen als reactie op hetgeen voortkomt uit mijn eigen opzettelijk gedrag te accumuleren totdat het zo groot is dat ik het als overweldigend ervaar, waarin ik vervolgens angst ervaar/creeer voor mijn eigen opgebouwde verdriet, waarin ik telkens opnieuw energie genereer en niet verder zie doe ik dit gecreeerd/opgebouwd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb telkens opnieuw energie te genereren in/als verdriet als negatieve ervaring, als reactie op de gevolgen van mijn eigen verborgen rebellie als positieve ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met een zelf opzettelijk gecreeerde polariteit van positieve en negatieve energie, mezelf in/als de mind als bewustzijn als energie in stand te houden.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe ik opzettelijk ervaringen creeer/gecreeerd heb in relatie tot schuld, angst, schaamte en plezier.

Als ik het misselijk makende gevoel ervaar, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik opzettelijk iets gedaan heb om energie te creeren in mezelf of dat er iets getriggerd wordt waarin ik dit opzettelijk gedaan heb in het verleden. Ik stop, ik adem. Ik zie of ik even tijd voor mezelf kan nemen om te onderzoeken wat het is dat me misselijk maakt, en anders plaats ik er een vlaggetje bij zodat ik er later in kan zien.

————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 113 – Pijn in mijn linkerheup

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb pijn in mijn linkerheup te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij iedere stap die ik zet pijn in mijn linkerheup te ervaren en nu pas door te hebben hoe moe ik hiervan word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op het einde van mijn latijn te zijn, waarin ik niet weet wat latijn in deze uitdrukking betekent.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een soort van terugval te ervaren in moeheid en uitputting die ik lang niet heb ervaren, welke opeens heeft ingezet, waarin ik zie dat ik in een aloude relatie-structuur ben gevallen welke in den beginne al deze klachten veroorzaakt heeft en welke ik nog volledig dien te onderzoeken, uit te schrijven, zelf te vergeven en te corrigeren in/als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst en verdriet te vervaren om deze terugval in moeheid, en hierbij ervaar ik een opzien tegen alles door de fysieke moeheid/moeite die ik overal voor moet doen als ik deze moeheid ervaar, waarvan ik me bewust ben van iedere stap en iedere stap teveel is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe uit te rusten van deze moeheid want het is geen moeheid die met slapen wordt opgelost, ik ben ook niet slaap-moe; langer slapen maakt de moeheid alleen maar erger.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ervaren te hebben de pijn in mijn heup soms op te kunnen vangen in de adem, maar ook dat lukt me op het moment niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet op te kunnen vangen in de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf niet op kan vangen in de adem.

Als ik pijn ervaar in mijn heup, dan focus ik direct op de adem, en onderzoek hoe ik het beste kan ademen waarin ik mezelf in deze pijn het meeste ondersteun. Ik realiseer me dat de pijn in relatie staat tot controle behouden op/als ‘bepaalde’ structuren in mezelf, dus structuren die zijn bepaald door iets of iemand buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waar de pijn vandaan komt, hoe ik mezelf heb vastgezet in bepaalde structuren door iets of iemand van buitenaf.

Als de pijn lang aanhoudt tot na oktober ga ik op onderzoek naar een beoefenaar ter ondersteuning van het fysiek in weefsel of in wervelkolom, om te zien of er iets fysiek gecorrigeerd dient te worden.

Als ik moeheid ervaar, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik dit jaar zoveel veranderingen heb doorgevoerd in relatief korte tijd, welke ik niet eens voor mogelijk heb gehouden dat ik hier alweer toe in staat zou zijn. Dus als ik nu moeheid ervaar, dan is dat zo.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb teleurstelling te ervaren dat ik moeheid ervaar terwijl het zo lang ‘goed’ ging en ik mezelf op kon vangen en kon blijven bewegen, in plaats van in te zien dat ik misschien wel ben blijven bewegen uit angst voor deze moeheid en de structuren die zich gemanifesteerd hebben in mijn fysiek en de ervaring van moeheid veroorzaken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik instort.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid en oneerlijkheid te ervaren dat ik weer fysieke moeheid  en pijn ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn nog verder terug te vallen naar de conditie van en paar jaar geleden, waarin ik me nu afvraag hoe ik het destijds toch gered en volgehouden heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf dit blog te zien afraffelen, waarin ik geen plezier ervaar in het blog schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb opeens weer alleen maar ‘dingen van plezier’ te willen doen, in plaats van plezier te ervaren in wat ik doe.

Ik realiseer me dat mijn tempo te hoog ligt, wat nodig was om de veranderingen door te voeren maar wat nu niet meer nodig is en ook niet meer ondersteunend. Ik vertraag mijn tempo door minder te plannen op een dag en wat ik doe, in een lager tempo uit te voeren. Hierbij zie ik erop toe dat ik in de adem uitvoer wat gedaan moet worden en stop ik met het doorduwen van mezelf als dit niet in de adem is. In dit lagere tempo kan ik het plezier van hier aanwezig zijn vinden/ervaren zodra ik aanwezig ben in/als de adem.

Ik stel mezelf ten doel mijn blikveld te verkleinen en te stoppen met buiten mezelf zoeken naar vervulling, maar in plaats hiervan de verlangens naar vervulling uit te schrijven en vergeven, zodat ik een en gelijk kan worden als mijn verlangens waarin ik dichterbij mezelf kom en dus steeds minder veraf buiten mezelf hoef te zoeken.

www.desteniiprocess.com

www.equalmoney.org

www.eqafe.com/free

Dag 25 – Druk met eigen huis en tuin

Een verhuizing in zicht, wat maakt dat ik druk ben met eigen huis en tuin. Wat ik afwissel met het werken op de computer als proces in het ondersteunen van mezelf en anderen in het onszelf vrij maken van de systemen die we geworden zijn, zodat we een wereld kunnen ondersteunen in eenheid en gelijkheid voor/van alle leven.  Ik bemerk in mezelf dat ik neig naar het huis en tuinwerk als excuus te gebruiken om minder werk voor alle leven te verrichten. Zelf-interesse in eigen huis en tuin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen huis en tuin belangrijker te vinden, of liever gezegd als belangrijker te ervaren dan het leven in ongelijkheid op aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het lastig te vinden me op het computerwerk te richten als er onrust als een verhuizing in zicht is, in plaats van in te zien dat ik dat gebruik als afleiding; op dit moment hoef ik niets te doen voor de verhuizing, ik heb vandaag gedaan wat nodig is, en dus kan ik nu rustig werken aan het lezen en schrijven van blogs.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat dat wat ik niet direct ervaar als ongelijkheid, ook niet aanwezig of in ieder geval niet met mij van doen heeft, waardoor ik me niet kan voorstellen dat ik er iets aan kan veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat dat wat ik niet zie, niets met mij te maken heeft, in plaats van in te zien dat ik als mind mijn ogen sluit voor de ongelijkheid op aarde, zodat ik het niet zie en dit dus als excuus kan gebruiken om niet te hoeven veranderen ten behoeve van eenheid en gelijkheid op aarde en lekker mijn eigen kleine leventje kan voortzetten, waardoor ik in stand houd dat ik niets zie in dit kleine leventje van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik goed doe aangezien ik niemand kwaad doe in mijn omgeving, in plaats van in te zien dat iedere participatie in gedachte, gevoel en emotie als reactie binnenin mij op alles wat ik zie om me heen, ‘kwaad’ doet aan de hele wereld door de ongelijkheid als polariteit in stand te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geen recht heb op een leuk huisje om zelf in te wonen, in plaats van in te zien dat dit voortkomt uit schuldgevoel van mijn participatie in de polariteit in/als de mind, waarmee ik het onrecht als ongelijkheid in de wereld in stand houd, een wereld waar we allemaal recht hebben op een leuk huisje om zelf in te wonen, en in plaats van mijn participatie in/als de mind te stoppen ga ik me schuldig voelen en participeer daarmee alsnog in de mind door een relatie met de mind te behouden via schuldgevoel, als excuus om niet alleen te staan zonder deelname in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gedurende de voorbereiding van de verhuizing energie als onrust en nervositeit te creeren, en daarmee de polariteit als ongelijkheid in de wereld te bevorderen, in plaats van adem voor adem alles te regelen in het moment en te schrijven wat gedaan moet worden, zonder onnodige onrust als energie te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een verhuizing te koppelen aan stress en veel werk, waarmee ik automatisch energie creeer in/als de mind, in plaats van in te zien dat deze stress niet nodig is als ik alles adem voor adem oppak en uitvoer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten beinvloeden dan wel bevestigen in/als de mind door de statistieken te geloven dat een verhuizing een van de meest stressvolle situaties is in een mensenleven, in plaats van in te zien dat ik rustig alles adem voor adem kan oppakken wat gedaan moet worden, me realiserende dat het een luxe-probleem is om hierdoor stress te creeren als ik me realiseer hoeveel mensen op aarde geen dak boven hun hoofd hebben, laat staan de mogelijkheid om van huis te veranderen en na te denken over een schutting dan wel een kleur verf op de muur.

Ik sta mezelf niet toe stress te creeren voortkomend uit het veranderen van woonplek. Ik heb alles voorbereid en voldoende tijd om het rustig uit te voeren; als ik stress ga creeren bevorder ik de ongelijkheid in de wereld door de polariteit in/als de mind te versterken met de energie die ik creeer in mijn zogenaamde stress, en daarmee de mogelijkheid verklein voor alle mensen op aarde om in gelijkheid een praktische en comfortabele ruimte te bewonen.

Als ik stress ervaar, realiseer ik me dat dit voortkomt uit dezelfde onrust die een groot deel van de mensheid op aarde ervaart, namelijk het ontbreken van een praktische en comfortabele woonomgeving, voortkomend uit de ongelijke geldverdeling op aarde. Het wisselen van woonruimte raakt aan de angst om geen woonplek en geen/onvoldoende geld te hebben en aan de onzekerheid die we ervaren als de controle in/als de mind verdwijnt op hoe ons leven verloopt. Ik pas zelfvergevingen toe op de onrust en angst die omhoog komt; ik sta mezelf niet toe te participeren in angst en onrust die ontstaat tijdens het wisselen van huis.

Ik stop mezelf direct als ik mezelf zie participeren in het creeren van stress en onrust in mezelf en buiten mezelf als iets niet direct gaat zoals ik gepland heb. Ik adem, en in de adem zie ik hoe ik het op kan lossen. Ik sta mezelf niet toe de ongelijkheid als polariteit op aarde te bevorderen door stress in mezelf te creeren voorkomende uit zelfinteresse als iets niet helemaal loopt zoals ik wil.

Ik adem. Ik ben Hier. Ik pak op wat gedaan moet worden. Ik schrijf. Ik pas zelfvergevingen toe en corrigeer mezelf in de praktijk. Ik vraag ondersteuning waar nodig en werk samen met de ander als mezelf. Als ik ongeduldig word omdat de ander het niet doet zoals ik het zou doen, dan stop ik, ik adem. Ik zie of hoe de ander werkt tot datgene leidt wat moet gebeuren voor het huis, en als dat zo is, dan laat ik de ander het doen zoals diegene het doet. Als ik zie dat de ander niet begrepen heeft hoe ik praktisch iets graag zou willen, bespreek ik nogmaals met de ander wat ik bedoel en laat de ander dan zijn/haar werk doen. Ondertussen doe ik zelf wat gedaan moet worden.

Als een resultaat anders is dan ik voor ogen heb, dan stop ik, ik adem. Ik zie of het zo praktisch is, wellicht zelfs praktischer, en als dat zo is, dan laat ik het zoals het is. Als ik er echt ontevreden over blijf pas ik zelfvergevingen toe op mijn emotie van ontevredenheid en doen we de klus overnieuw.

Ik verbind mezelf met mezelf door alle fysieke klussen die gedaan moeten worden in plezier uit te voeren, en door in plezier samen te werken met de mensen die me ondersteunen. Ik realiseer me dat het een verandering is die me ondersteunt en waarin ik plezier ervaar. Er is geen reden tot stress, angst, onrust en ongeduld. Als ik deze wel ervaar zie ik in mezelf wat er gaande is en wat ik kan toepassen om dit te stoppen en de volgende keer te voorkomen.

Ik realiseer me dat ik op dit moment niet kan voorzien hoe de komende 6 weken gaan verlopen. Als ik zie dat ik in een patroon verval ga ik schrijven; de dagelijkse blogs zijn een ondersteuning in het proces, ook tijdens deze verhuizing.