Dag 799 – Self-support on the experience of “being tired of everything”

kpnrijksmuseum.nl/slapendejongevrouw

There is something underneath within me for a long time; an experience of ‘being tired of everything’. I wanted to change it into ‘feeling tired’ but how I experience it is like ‘being tired’. Which I do see as not so favorable because my being is in this as ‘being tired’ and I have developed related physical symptoms so I see it actually becoming a ‘manifestation’.

It is getting less than it was years before, where I almost was consumed by this experience. However I still see, feel and experience it within me, almost as a ‘second skin’ but also as a memory; meaning it is always here and with me.

What I am most tired of and by is of my own physical struggles, cramps, pains, discomforts. Also seeing things that I would like to accomplish but that I then look up to like a mountain, because of the physical labour that needs to be done and especially my own experience of tiredness and discomfort within it or, a fear of this on forehand.

I do experience it within my organs and I have the information (for context read the blog) – via an individualized interview through the portal – that my mind consciousness energy is ‘traveling’ through my organs and not through the muscle energy highways as how is most common. My muscles feel indeed fine and from the perspective of my muscles, I can even look forward to the labour; I like the movements and effect on my muscles. When I look at my organs and especially my large intestine, I feel an incredible tiredness in it from myself and a giving up; like ‘I don’t have it in me anymore, I cannot find the strength within me to push through’.

I am sitting here on the first day of my menstruation, which is something that I am also tired of. I am 45 – almost 46 – and I find it enough.

I still do not know how to ‘relax’ within these organs, mostly my large intestine, ovaries and uterus but also bladder and I feel a sadness on my heart. My liver is still ‘motivated’ and like ‘pushing the others’ to keep going. There is an ongoing tension in it from my own mind consciousness energy as a pressure on my organs.

This is not okay and I would like to change this. I own it to my organs, I own it to myself and so to others as life as well, as I do have a reasonable ‘good life’ so to speak with opportunities that relatively very little people have at the moment here on earth. My organs did adapt to the way my mcs is set up within my physical body, however I find I let too much ‘on them’ to take care of, as if I am not fully here to support and direct myself. I know this is not a job done in a moment. I will open it up with self-forgiveness on the experiences within and as me.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to rely on energy instead of on myself and let energy get the best of me within emotions and feelings letting direct myself on a subtle level.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to let my organs do the work, ‘catch me’ in a way to signal me that I am slipping off too much, not catching myself soon enough in the small moments, subtle thoughts and allowing of the lingering in my mind.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to allow myself to linger in the mind even when I notice that I am doing it.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I can give up, that it does make sense to give up, instead of supporting myself in that moment, to stop the lingering within my mind and slow down, to release the energy and look for a solution.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel ‘wrongly endowed’ by having this specific set up where my mind consciousness energy moves through my organs instead of my muscles, where in I know and even am aware, that it is a gift in disguise because of my early awareness of my emotions and the effect of it within me however, I still linger in a form of victimization in it that I see now as an excuse for myself to not take the next step in pushing myself towards self-direction.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear taking the next step towards self-direction.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel ‘wrongly judged’ as how I firstly translated ‘wrongly endowed’ for myself; which is so in a way because of me not clearly expressing myself and not having been able to do so in the past, which indeed gives a misjudgement of myself, by myself and by others as well, following that what I express myself in and as.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to express myself in an incomplete way and for this, following up on myself in this incomplete, incompetent way.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not see, realize and understand how my incomplete and limited expression gives an incomplete presence of myself in who I potentially am able to be and by bringing it into reality in this way, my environment respons to this in the same incomplete way and so I ‘set up’ myself in a constricted and incomplete reality.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to then manifest this constricted expression and reality into my organs and especially my large intestine who is constricting and wanting to hold on information that is not yet fully expressed as what is best for myself but that I wanted to release already and so, I am creating a conflict within and as myself, reflecting within my organs and visible for myself in my large intestine as an ongoing cramping.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear to completely and unlimited express myself as what is best for myself (and so in consideration of the effect being best for all).

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I cannot find the strength in myself to push through, that I do not have it in me anymore.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to give up in small moments and to not even want to start, at whatever, at very small physical tasks and movements.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to just want to sit and rest but I do not rest in this, as I even more find ‘rest’ inside in a slow and consistent movement of doing what needs to be done.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to ‘be tired’ as if I as my being am tired myself, instead of seeing, realizing and understanding that I have channeled my being into this experience, into all the emotions and feelings to generate an energetic experience, thinking and believing that these experience are ‘making myself feeling alive’ and so loosing myself as life as ‘beingness’ within this, wherein I am not really lost or gone, but more channeled (by myself) within energy and so wasting or ‘burning the best of me’ so to speak.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to be ‘tired of myself’ in a way as a tiredness of what I am doing to myself and by myself on a daily base.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to already want to give up on my self-commitment and experience a fear of ‘not committing’ and so, thinking and believing that I better not write the commitment, instead of seeing, realizing and understanding that this is exactly the lack of expression, the incomplete expression within and as myself as a ‘loop’ where in I hold myself constricted, of not starting because of fearing that I will not commit to my own commitments and so instead ‘committing as a ‘holding on’ to a fear of failure.

As a start for myself for coming week:

When and as I see myself lingering in my mind and thinking about all the things that need to be done, I stop and breath. I realize that I generate energy in this as for example an experience of ‘giving up’ and so weakening my physical body and putting pressure on my organs because of the emotional energy that I generate within this on a subtle level and I realize that I accumulate the experience in all these small moments of lingering. I commit myself to ‘catch’ myself in the small moments of not wanting to pick up on things, to stop, to breathe for a moment and then moving myself in the small physical action that needs to be done and so move myself from action to action and within this, accumulate the physical action and satisfaction within and as myself.

A process of self-expression and physical action to be continued.

desteniartists.blogspots.com

Nice post from Kim about self-support in the small moments.

Disclaimer:

This blog does in no way contain a medical advise. With unclarity about a condition – physically or mentally – always contact a practioner/specialist/doctor in the related area to get the support you need and from here, see how you can additionally walk your own process to get to know and support yourself in relation to your own body and mind.


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive
Advertenties

Dag 707 – Lichamelijk ongemak en vermoeidheid

vermoeidheid

Zelfvergevingen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik me fysiek sterk, gezond en pijnvrij zou moeten voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te laten leiden van mijn dagelijkse taken als ik me fysiek vermoeid voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een fysieke vermoeidheid te gebruiken als excuus om mijn dagelijkse taken niet allemaal uit te hoeven voeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb paniek te ervaren als ik me fysiek niet in orde voel, met name als mijn darmen krampen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het krampen van de darmen juist voortkomt uit kleine momenten van ‘paniek’ in het verleden, als bijvoorbeeld een moment van een ervaring de controle te verliezen in een onverwachte gebeurtenis en hierin een gedachte en aansluitend, emotie aan te maken en deze vervolgens te onderdrukken en dit keer op keer te blijven doen, steeds als deze ervaring geactiveerd wordt door een nieuwe, soortgelijke gebeurtenis die ik onbewust associeer met een onderdrukte herinnering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me in het moment niet gewaar te zijn waar de ervaring van paniek vandaan komt en in plaats hiervan, de ervaring opnieuw te laten begaan en bestaan en zo op te stapelen bovenop de al bestaande ervaringen van paniek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me niet te realiseren, zien en begrijpen dat ik vrede kan maken met hoe ik me fysiek ervaar en me op deze manier voort te bewegen, zonder te verwachten van mezelf dat ik me goed zou moeten voelen (=god zou moeten voelen=een aanname vanuit de geest).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf ergens veroordeeld te hebben in en als een gedachte en dit vervolgens te hebben onderdrukt in plaats van onder ogen te zien en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb keer op keer opnieuw mezelf te veroordelen als ik me fysiek ‘niet goed’ voel en zo de oordelen op te stapelen en het fysieke ongemak te vergroten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat ik me fysiek goed moet voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf minder te vinden als ik me fysiek niet goed voel en me opgeblazen en fysiek ongemakkelijk ervaar door verkrampingen en vertragingen in mijn darmen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat de vertraging in mijn darmen me aangeeft dat ik het nodig heb om te vertragen in en als mezelf, in en als de adem zodat ik kan zien wat ik heb toegestaan in mezelf in gedachten, gevoelens en emoties en zodat ik hier verantwoordelijkheid voor kan nemen en de verkrampingen op specifieke plaatsen in mijn darm, laten me zien/ervaren dat ik hier iets niet efficiënt tot uitdrukking heb gebracht maar mezelf heb onderdrukt en iets heb weggedrukt, het lichaam in.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het irritant te vinden dat ik niet specifiek kan zien wat ik heb toegestaan en onderdrukt heb in mezelf en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te irriteren aan mezelf en te vinden dat ik het zou moeten kunnen zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat ik zou moeten kunnen zien wat ik heb toegestaan en vervolgens onderdrukt heb in en als mezelf, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik dit heb toegestaan in momenten dat ik niet gewaar was van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in momenten dat ik niet gewaar ben van mezelf, allerlei zaken toe te staan en aanvaarden als oordeel en interpretatie en vervolgens, dit te onderdrukken en op te slaan in en als mijn fysieke lichaam en zo, mijn lichaam te compromitteren in uitdrukking en functioneren, waarmee ik tevens mezelf in wezen compromitteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik mezelf in wezen compromitteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor mijn opgeblazen buik en dit het liefst te willen verbergen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het met een schaamte te maken moet hebben van wat ik heb toegestaan en aanvaard in mezelf en dat dit hetgeen is dat ik wil verbergen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verbergen voor mezelf wat ik heb toegestaan en aanvaard en het zo te bemoeilijken voor mezelf om direct te zien en mezelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ‘gezond zijn’ betekent ‘me goed voelen’ en dus dat ‘me niet goed voelen’ betekent dat ik ‘niet gezond’ ben en zo angst en paniek in mezelf te creëren als dat er iets mis is in mij en dat het fysiek niet in orde is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de darmkrampen te ervaren alsof en er fysiek iets heel ergs aan de hand is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me niet te realiseren dat mijn organen me ondersteunen en me aangeven waar ik mezelf van mezelf als leven heb afgescheiden en dat een ‘fysiek niet goed voelen’ een stap is op weg naar heelheid, waarin het gewaarzijn van mijzelf – in en als mijn fysiek en van wat er feitelijk in mijn fysiek plaatsvindt (ten gevolge van mijn deelname in de geest in gedachten, gevoelens en emoties) – toeneemt en dat mijn fysiek dit laat zien door steeds eerder signalen af te geven van waar ik verantwoordelijkheid in kan gaan nemen (door de toepassing van zelfvergeving op de afgescheidenheid binnenin mij).

Tijdens het wakker worden realiseerde ik me dat er dan een moment van vermoeidheid is – niet als ik net wakker word maar als ik me realiseer dat ik op moet staan, als de gedachten dus feitelijk gaan beginnen – alvorens ik daadwerkelijk opsta en ik zie dit gerelateerd aan hetgeen ik nu fysiek doorwandel en hoe ik me fysiek ervaar, als een proces van het lichamelijk doorwandelen van wat ik heb opgebouwd in en als gedachten die aangaan en de gevolgen hiervan. Dus ik zie een gelijkenis met de aanvang van het daadwerkelijke opstaan na ‘het slapen’, waarin tijdens het opstaan en het verantwoordelijkheid nemen voor (het aangaan van) de gedachten en de gevolgen hiervan, de vermoeidheid en het lichamelijke ongemak, op verschillende niveaus zichtbaar wordt.

Wordt vervolgd

hoofd radartjes

“Each time I access an emotion or feeling this gets discharged, channeled, layered, stored in the physical body. Within most people, the emotional and feeling energy gets channeled through the ‘muscle energy highways’ through the muscles and through the veins of the physical body. So for most people the mind consciousness energy moves through the muscles. This is so because the muscle tissue is strong and more absorbant, detailed and specific in its structure and geomatry to absorb, channel, discharge, layer, move the mind-consciousness energy as one access it in real time moments. Like networks and train-tracks in the muscle tissue group of the physical body.”

“Within my physical body, my mind did not set up my emotional and feeling energy bodies movements and channeling and networking and absorbtion through the muscle groups but through the organs. The heart, intestines, stomach, bladder, kidneys, liver are doing the work that the rest of my body should actually be doing. It is a generational thing, meaning that there are some people within my past generations who have also had this problem. It is not life threathening and it allowed me to on an early age have an awareness of my emotional and feeling energy and where in I do get emotional but not allow myself to be too much overwhelmed or pulled into emotions and feelings, but am quickly able to slow myself down and look at things with clarity.  So this one could call a ‘gift in disguise’.”

“The physical consequense of this ‘set up’ is that my organs have been most of my life a bit under pressure –  but throughout my life, my body reasonably adapted; it strengthened my intestines, heart, organs. As explained has my muscle tissue not been used as a ‘muscle energy highway’ and because of not being used for this, the muscle tissue deteriorated to some degree; this because a lot of muscle development has been preprogrammed to be in line with the development and evolution of the mind where the muscles are normally be used by the mind consciousness system (and so ‘strengthening’ in a way). This is causing for the rest of my muscles and physical body to be and feel more ‘weak’ or less strong.”

Uit: Dag 672 – My body-being-mind awareness speaking

Disclaimer:

This blog does in no way contain a medical advise. With unclarity about a condition – physically or mentally – always contact a practioner/specialist/doctor in the related area to get the support you need and from here, see how you can additionally walk your own process to get to know and support yourself in relation to your own body and mind.

——————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive