Dag 553 – Een nieuw begin

nieuw-begin

Degenen met wie ik vanaf het begin (sept 2011) het proces binnen Desteni wandel en aanvullend degenen die vanaf toen mijn blog lezen, zijn bekend met mijn ‘relatieverleden’ met 2 Poolse mannen en met de strubbelingen hierin binnenin mezelf. Met 1 heb ik ruim een jaar het huis gedeeld waarin ik destijds woonde en zijn we vervolgens / uiteindelijk apart gaan wonen en leven.

Twee jaar verder. Gedurende deze 2 jaar een aantal momenten waarop we elkaar even spreken – telefonisch of per computer of papier en hiertussen maanden waarin we ons eigen proces wandelen zonder verdere communicatie met elkaar. Door de wisselingen in werk heb ik dit najaar ruimte om even vrij te nemen en beslis ik (in overleg) om naar Polen te gaan, om te zien hoe hij leeft en om uit te zoeken wat we allebei willen en wat de mogelijkheden zijn.

Gedurende deze periode waarin dit al bekend is maar waar een aantal weken overheen gaan doordat mijn vakantie pas later gepland kan worden, krijgt hij een vraag om in Nederland te gaan werken voor een aantal weken. Hij beslist dit te doen – ik weet nog van niets – en of all places, wordt hij geplaatst in een huis in het dorpje waar ik woon zonder dat hij hierin sturing heeft gegeven.

Dus krijg ik een telefoontje dat hij in Nederland is en de volgende dag in de plaats waar ik woon. Mijn laatste vaste werkdag op locatie met veel tijd en verantwoordelijkheid buitenshuis valt samen met zijn eerste dag hier in het dorp en zo heb ik ruimte om elkaar vaak te zien. We zoeken elkaar dagelijks op en blijken hetzelfde te willen en zijn deze keer bereid om verantwoordelijkheid te nemen voor de punten in onszelf waarin we de eerste keer ‘de mist’ in gingen. We willen met elkaar verder wandelen en komen tot overeenstemming hoe dit te gaan doen.

Het is een interessante wandel, van relatie tot overeenstemming gedurende de afgelopen jaren, waarin het vooral de overeenstemming met zelf is die de basis legt en mogelijkheden geeft om te (gaan) delen en de gesproken overeenstemming tot een werkelijke, levende overeenkomst te maken in en als ‘een leven’ in en als het fysiek (dat vanaf nu gewandeld gaat worden). Ik zal deze periode als ‘voorbereiding’ een keer uitschrijven in een getuigeblog.

Vanaf deze week woont hij voor een periode in een stad een stuk verderop aangezien daar een mogelijkheid is om te werken en dus om geld te ‘verdienen’ want zoals we allen weten bestaan, op het moment, de gegevens geen werk – geen geld – geen eten gekoppeld aan elkaar. Ik ervaar dat ‘de week lang duurt’ lol – niet meer elke dag samen koffie drinken en in plaats hiervan alleen even bellen in de avond.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de week als ‘lang’ te ervaren nu ik niet elke avond even samen kan zijn om koffie te drinken, bij te praten en fysiek vast te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb op de achtergrond een gedachte als angst waar te nemen als ‘wat als het niet doorgaat’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hem het liefst ‘bij me’ te hebben en hem elke dag even te zien in levende lijve.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het ook wel effectief te vinden om even alleen te zijn en mijn werk te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het nog wel spannend te vinden om binnenkort veel samen te zijn waarin ik een angst zie als gedachte dat ik ‘niet goed bij mezelf kan blijven’ en spanning opbouw in en als mijn fysiek.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in en als een gedachte met ervaring dat de week ‘lang’ duurt, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat de week even lang is als anders en dat ik ‘anders’ blijkbaar meer in de geest vertoef waardoor de week sneller lijkt te gaan. Ik stel mezelf ten doel me te richten op de fysieke bezigheden en voorbereidingen die ik te doen heb en hierin rustig met mezelf aanwezig te zijn in en als de adem. Ik stel mezelf ten doel ook ‘anders’ te oefenen om meer en meer mezelf terug te brengen en te bewegen in en als de adem in overeenstemming met mijn fysiek.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een angstgedachte en ervaring als ‘wat als het niet doorgaat’, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik er alles aan gedaan en besproken heb om zeker te zijn van een soepel verloop in overeenstemming en dat alleen onvoorziene zaken hier een verandering in kunnen brengen die we dan opnieuw kunnen bespreken, waarin de enige werkelijke zekerheid tot stand kan komen in en als het fysiek leven van de gesproken overeenstemming. Ik stel mezelf ten doel te stoppen met deelname in een angstgedachte en ervaring als ‘wat als het niet doorgaat’ aangezien deze nergens toe bijdraagt. In plaats hiervan, focus ik me op de fysieke bezigheden, ondersteun ik mezelf in en als de adem, spreek ik eventueel een zelfvergeving uit en onderzoek indien nodig, gerelateerde herinneringen waar ik ‘de mist in ging’ in en als de geest.

Als en wanneer ik deelneem in een ervaring dat ik hem het liefst ‘bij me’ wil hebben en hem iedere dag even wil zien, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat dit nu niet mogelijk is en dat dit de meest praktische oplossing is voor het moment. Ik stel mezelf ten doel me te richten op mezelf, mijn eigen lichaam, mijn eigen bewegingen en bezigheden en hierin te rusten in mezelf.

Als en wanneer ik mezelf zie vinden dat het ook wel effectief is om alleen te zijn en mijn werk te doen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat het inderdaad effectief is aangezien ik gewend en geoefend ben om alleen te leven en mijn werkzaamheden uit te voeren. Ik realiseer me echter dat dit niet betekent dat ik hierin het meest effectief ben en/of dat ik niet kan leren om even effectief te zijn als er iemand bij is, het betekent alleen dat ik dit gewend ben en me hierin comfortabel voel en weet te bewegen. Ik stel mezelf ten doel om als ik alleen ben, mezelf te bewegen en de werkzaamheden zo effectief mogelijk op te pakken en als ik samen ben, mezelf te (leren) bewegen in overeenstemming met mezelf en/als de ander en zo door de tijd heen mezelf te oefenen in en als zelfbeweging in communicatie met de partner als zelf.

Als en wanneer ik deelneem in een gedachte en ervaring dat ik het wel ‘spannend’ vind om binnenkort veel samen te zijn, in en als de angst als gedachte dat ik veel spanning opbouw doordat ik ‘niet goed bij mezelf kan blijven’, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik nu al begin met spanning opbouwen door deel te nemen en geloven en mezelf af te scheiden van mezelf in en als de gedachte dat ik ‘niet goed bij mezelf kan blijven’, welke gebaseerd is op herinneringen van ‘samen zijn’ waarin ik spanningen op heb gebouwd in en als mijn eigen fysiek. Ik realiseer me dat ik alleen kan leren om te stoppen met spanning op te bouwen in en als gedachten in een ‘samen zijn’ als ik veel en langer met iemand samen ben, door in en als het fysiek dit proces te wandelen, te zien waar ik in gedachten ga, emoties en gevoelens creëer en hierin spanning opbouw in mijn fysiek en vervolgens mezelf hierin te stoppen, zelf te vergeven, te communiceren met de ander als zelf waar nodig en mezelf te veranderen in en als een stabiel, fysiek aanwezig zijn.

Ik stel mezelf ten doel mezelf op het moment te stoppen met spanning op te bouwen door te stoppen met deelname en geloof in een gedachte, gebaseerd op herinneringen dat ik ‘niet goed bij mezelf kan blijven’ en spanning opbouw in mijn fysiek als ik veel en langer samen ben met iemand. Ik stel mezelf ten doel mezelf voor te bereiden en gerelateerde herinneringen zelf te vergeven waar dit al mogelijk is en verder los te laten voor het moment in en als het zelfvertrouwen dat ik nu in staat ben en zal zijn om mezelf te ondersteunen in zelfcommunicatie en hieruit volgend communicatie met de ander als zelf en zo stap voor stap, de spanning in en als mezelf in en als de geest, gemanifesteerd in het fysiek los te laten, zelf te vergeven en mezelf te veranderen in de punten die zich aandienen.

Ik stel mezelf ten doel verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in communicatie met de partner en hierin voor de communicatie als geheel en mezelf door de tijd heen specifiek te ondersteunen in zelfvergeving en zelfcorrectie waar nodig als wat het beste is voor zelf als de ander als leven als geheel.

KiemDesteni I Process – Redefining Relationships

—————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

Advertenties

Dag 95 – “Kocham Cie” – (Je bent niet alleen)

De Poolse woorden voor ik houd van je.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb beinvloed te worden door de Poolse taal en de Poolse woorden ik houd van je.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden dat ik niet kan participeren in deze illusie van de energetische liefde in eeuwige omarming.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hartkloppingen te ervaren als ik een zeer emotionele song hoor over de energetische liefde in het Pools.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mezelf dat ik terug ren in een illusie van energetische liefde uit angst te zullen missen dat ik nooit zoiets meer zal ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de woorden ‘je bent niet alleen’ ontroerend te vinden, waarin duidelijk wordt hoe we geprogrammeerd zijn en worden in de liefde als het ultieme zoeken naar ‘je bent niet alleen’, wat een leugen is aangezien er 1 ding is wat we zijn en dat is alleen, en omdat we onszelf programmeren in het ultieme genot van ‘je bent niet alleen’, geloven we dat het niet ok is om alleen te zijn en creeren we zo ontzettend veel drama als energie in het geloof dat we iets missen, waarin we ondertussen inderdaad iets missen, namelijjk onszelf, Al(l)Een. We missen onszelf Al(l)Een volledig in het zoeken naar de vervulling van ‘je bent niet alleen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dat ik me inderdaad geen moment alleen heb ervaren met x en dat dat is wat ik zo fijn vind, wat ondertussen de reden is om alleen te gaan wonen zodat ik mezelf alleen als Al(l)Een kan gaan zien en worden door mezelf in/als mijn angsten onder ogen te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren voor het stoppen van de ervaring met x van het ‘je bent niet alleen’, waarin ik me zo warm en beschermd heb gevoeld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van mezelf Al(l)Een als beschermd en warm waardoor ik iemand nodig heb buiten mezelf om dit toe te voegen, waarna ik vervolgens wegga bij deze persoon omdat ik in zijn aanwezigheid er niet toe kom om dit in/als zelf te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me gevleid te voelen en beschermd te voelen in de gedachte dat er iemand is die zoveel van me houdt, terwijl die iemand zichzelf ondertussen in drama verliest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het een eer te vinden dat iemand zoveel van me houdt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het werkelijk absurd te vinden dat ik dit allemaal vind van het feit dat iemand van me houdt terwijl ik weet dat het geloof hierin verscheurend werkt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de neiging te ervaren te willen verdrinken in deze liefde terwijl ik weet dat het verscheurend werkt en dit voor mijn ogen zie gebeuren en zelf heb mee-ge-maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen verdwijnen in deze ervaring van liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze ervaring van liefde als ultiem doel gezien te hebben, steeds teleurgesteld als de liefde niet wederzijds was of niet kon plaats vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de woorden ‘je bent niet alleen’ te geloven en het moeilijk te vinden om deze vorm van relatie op te geven, in de angst dat ik een verkeerde keuze maak en verbitterd en alleen achterblijf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen te koppelen aan verbitterd als ‘een verbitterde oude vrouw die geen man heeft kunnen vinden of kunnen houden’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik en man moet kunnen vinden of houden om niet verbitterd te raken en ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geen man kan vinden of houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte in me te hebben dat ik de bescherming van deze liefde zal missen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de woorden ‘kocham cie’ te missen terwijl ik het afgelopen jaar steeds boos ben geworden als hij deze woorden sprak om dat ik hierin steeds de angst ervaar dat als het kocham cie zou blijven bestaan we niet samen verder kunnen aangezien het kocham cie steeds tussen ons in blijft staan en ik in het boos worden ook aan het kocham cie vasthoud aangezien ik ook graag kocham cie wil ervaren maar dit lukt niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb teleurgesteld te zijn in mezelf dat het me niet gelukt is te blijven staan in een situatie waarin we niet allebei in de illusie van het kocham cie willen zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet in de illusie van kocham cie kan zien met x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze energetische ervaring van liefde altijd iets om de poolse mensen in nederland waarmee ik ben omgegaan heen te voelen en het wel als prettig te ervaren waarin je een beetje wegraakt als in een roes, terwijl ik ondertussen er niet lang in kon verblijven aangezien het helemaal niet zo prettig is om hierin weg te raken, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb meer de gedachte aan of de mogelijkheid tot deze roes als soort van backdoor wel prettig te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf wijs te maken dat ik deze energetische ervaring wel prettig vind, terwijl dat niet zo is maar het is me tot nu toe niet gelukt om in het fysiek samen zijn een en gelijk te zijn en dus ben ik bang om deze energetische vervanging los te laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb genoegen te nemen met een energetische ervaring van liefde uit angst om alleen te staan en niet in staat te zijn om fysiek met iemand samen te zijn in eenheid en gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het fijn te vinden om te zien dat hij nog van me houdt, terwijl hij ondertussen zichzelf stuk maakt hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met verbazing te zitten kijken naar de bullshit in zelf-interesse die ik hier allemaal opschrijf om zelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden dat ik energetisch niet net zoveel van hem houdt en dus niet akkoord kan gaan met deze relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik erin op zou kunnen staan als ik net zoveel liefde zou voelen voor hem, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf dus niet te vertrouwen als het gaat om de energetische ervaring van de liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb blijkbaar zoveel angst te ervaren waardoor ik zo graag in deze energetische ervaring van liefde zou willen vluchten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet te kunnen voorstellen hoe het is om te leven in een wereld zonder liefde, zoals ik me eveneens niet kan voorstellen hoe het is om te leven in een wereld zonder angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel te willen leven zonder angst maar ook wle graag de liefde wil behouden, terwijl ik ondertussen in mezelf zie dat ik die liefde helemaal niet wil behouden, maar dat ik bang ben dat iemand bij me weggaat als ik niet participeer in deze liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat iemand bij me weggaat als ik niet participeer in deze liefdeservaringen,  en dus ben ik ook  maar op zoek gegaan naar de vervulling in de liefde, terwijl ik vanaf de pubertijd al niets begrijp van relaties en het me dus ook niet lukt hierin stand te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verliefd te zijn op het plaatje als relatie wat x en ik delen, waarin x wegraakt in mij en in het plaatje, en ik alleen in het plaatje en dus nog enigszins kan blijven staan aangezien ik steeds tegen hem op bots zodra ik het plaatje in wil stappen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het nodig te hebben om dit met 2 Poolse mannen uit te zoeken waarin ik met de een het plaatje deel en met de ander de illusie van de energetische liefde, maar doordat het niet samenvalt krijg ik de kans niet te verdwijnen in het totale plaatje van de liefdesrelatie in/als de mind, waardoor ik mezelf kan ondersteunen in het vrijmaken van mezelf van de illusie van de liefde en zowel zij als ik er niet in kunnen verdwijnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden dat het niet met een van de twee samenvalt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb teleurstelling te ervaren dat het niet met een van de twee samenvalt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds ergens hoop te ervaren dat het toch met een van de twee gaat samenvallen, waarin ik mijn eigen teleurstelling creeer door hierin iets te proberen/geloven en het steeds niet blijkt te lukken of zo blijkt te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen teleurstellingen te creeren door illusie van plaatjes in/als de mind te geloven en in werkelijkheid te proberen te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me bezig te houden als afleiding met het kijken naar wat de ander allemaal doet in deze energetische liefde, me niet beseffende dat ik mezelf hiermee ook vasthoud in de energie in/als de mind, wetende dat ik niet meer kan leven in deze energetische liefde maar er toch nog op een afstandje energie van te willen genereren, waarmee ik de ander bevestig en zelfs stimuleer in het participeren in deze energetische ervaring van de liefde aangezien ik de ander en mind in totaliteit hierin ongemerkt aandacht als energie geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ook in het proces het liefst alleen met het onderwerp liefde bezig te zijn waarin ik het binnen het proces gebruik als excuus om niet met andere zaken bezig te zijn, in plaats van in te zien dat het angst is wat me ervan weerhoudt om met andere onderwerpen bezig te zijn aangezien ik daarin onzekerheid ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het onderwerp liefde als zekerheid in/als mezelf te ervaren in plaats van in te zien dat ik mezelf als zelfvertrouwen mis in het onderwerp liefde en mezelf als onzekerheid verdoezel in de ervaring van (schrijven en spreken over) liefde, waarin ik mezelf als onzekerheid in stand houd.

Als ik mezelf zie resoneren met de energetische liefde zoals ik ervaar bij de poolse mensen, dan stop ik, ik adem. In de adem breng ik mezelf hier. Ik realiseer me dat ik hiermee ellende veroorzaak zowel in mezelf als in de ander. Ook ervaar ik ondertussen dat ik het fysiek helemaal niet prettig vind om zo energetisch opgeladen te zijn aangezien ik hierin geen ‘rust’  kan vinden en nergens toe kom in de praktische bezigheden.

Ik stel mezelf ten doel te gaan zien in welke momenten ik de energetische liefde ervaar en hoe ik deze oproep, zodat ik de uitlokking/triggerpunten kan vergeven en stoppen.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het ontvangen van deze energetische liefde door in/als de adem te zijn en mezelf hierin terug te halen als ik mezelf zie participeren in de mind en ‘vergeet’ te ademen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat het ‘vergeten te ademen’ een onwil of luiheid is om te stoppen met participeren in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel om het plaatje van de energetische liefdesrelatie in mijn hoofd te stoppen en te ontmantelen, zodat ik mezelf niet keer op keer teleurstel in een illusie van het niet kunnen participeren in een illusie.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wanneer ik wil participeren in de energetische ervaring van liefde, zodat ik kan gaan zien wat de angst inhoudt die dit in werking zet om de angst te verdoezelen.

Ik stel mezelf ten doel om in de adem te zijn als ik romantische songs hoor, waarin ik aanwezig ben in iedere ademhaling en mezelf geen moment kan verliezen in de energetische ervaring van liefde.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen in het aandacht geven van de energetische liefde in/als de mind door mijn zogenaamde nieuwsgierigheid naar ervaringen in deze liefde te stoppen.

Ik stel mezelf ten doel minimaal 2x per week een blog te schrijven over een ander onderwerp dan liefde om mezelf te trainen in het schrijven over iets wat ik als ‘niet-leuk’ ervaar en hierin mezelf in zelfvertrouwen te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het schrijven over liefde als leuk te ervaren en over iets anders dan liefde als niet-leuk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het grootste verdriet te ervaren en dit ook te zien in de ander door het niet in uitdrukking te kunnen brengen wie we zijn in zelfoprechtheid in eenheid en gelijkheid als zelf met elkaar, en dus is de hele relatie gesaboteerd door communicatie-stoornis totdat we niet meer samen kunnen leven en niet meer kunnen communiceren, gesaboteerd door karakters gecreeerd ter bescherming van de illusie van liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds te hopen dat de ander opeens alles inziet waarover ik spreek waarin ik opnieuw via de ander wil leven en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te hopen dat ik opeens alles inzie waardoor ik niet weg hoef en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het hoe dan ook niet alleen te willen, het alleen staan en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik weg moet om in mijn angsten te kunnen zien en alleen te staan.