Dag 458 – Afwijzing – zelfcorrecties

Planten

Blog voor context: Dag 477 – Autoimmuniteit – een zelfonderzoek

Als en wanneer ik mij mezelf zie afwijzen in afwijzend gedrag naar moeder en/of een ander die hetzelfde patroon in mij triggert, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat als ik mijzelf afwijs in gedrag wat ik laat zien, ik mezelf niet vergeef en dus mezelf niet kan corrigeren aangezien hetgeen ik mezelf niet vergeven heb – wat inhoud dat ik het werkelijk begrijp, vanaf het ontstaan tot aan de manifestatie – zich als het patroon van afwijzing opnieuw zal aandienen, net zolang totdat ik het begrijp en mezelf vergeven heb en dus feitelijk verwijderd hierin en vrij om in correctie te wandelen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf het afwijzend gedrag naar moeder en/of een ander die hetzelfde patroon in mij triggert, te vergeven.

Ik stel mezelf ten doel te overwegen om het punt ter sprake te brengen ter ondersteuning van beider inzicht in de op elkaar reagerende systemen en dit te doen als ik zie dat het verhelderend kan zijn.

Ik stel mezelf ten doel om, als en wanneer ik bemerk mezelf niet te kunnen vergeven, nader te onderzoeken in schrijven wat er aan energetische reacties blijft hangen welke ik niet heb ingezien ter bescherming van mezelf in en als de geest, zodat en totdat ik hier zicht in heb en mezelf dus begrijp, vergeef en uiteindelijk corrigeer.

Als en wanneer ik een patroon van afwijzing in mijzelf getriggerd zie worden door een patroon van een ander wat ik interpreteer als ‘zichzelf wegcijferen’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat als ik zo’n patroon zie in een ander, ik mezelf niet beter kan voelen door en in de aanwezigheid van die ander door iets ‘leuk te vinden van de ander’ en dat wil ik niet in en als de geest, ik wil me natuurlijk ‘beter’ voelen dan wie of wat hier is als mezelf om energie te genereren en mezelf zo voort te zetten in en als energie, in en als de geest en dus vind ik een andere manier om ‘me beter te voelen’ oftewel energie te genereren, namelijk door diegene af te wijzen en mezelf ‘beter te voelen dan die ander’ dus door ongelijk te gaan staan.

Ik realiseer me dat ik in en als dit zelfbehoud in en als energie, in en als de geest, de ander in deze specifieke relatie gerelateerd aan het getriggerde patroon, niet wil ondersteunen in een geloof dat ik hierin verloren ga, wat in en als de geest ook zo is – de geest blijft niet (be)staan in (fysieke) gelijkheid want dan is de polariteit verdwenen als de energiebeweging tussen plus en min en als ik die ander ondersteun kan ik mij niet langer beter als ‘meer’ voelen dan die ander.

Ik stel mezelf ten doel verantwoordelijkheid te nemen voor mijn reacties in en als het patroon van afwijzing van de ander en mezelf hierin te vergeven en corrigeren in en als de realisatie dat ik dit patroon ontwikkeld heb puur ter overleving in en als de geest, in en als energie en dat ik dit niet langer persoonlijk hoef te maken of te nemen, het is hoe de geest/de mind gecreeerd is en zichzelf hercreeert en het is aan mij om hierin op te staan en dit te stoppen en mezelf werkelijk te ondersteunen in en als leven, in en als het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel de persoonlijkheid als het persoonlijk nemen te stoppen en in het patroon te zien welke zich aandient en hierin mezelf te vergeven en corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel om als en wanneer ikzelf voldoende stabiel ben, te zien of en hoe ik de ander kan ondersteunen indien nodig en mogelijk en dit toe te passen naar beste inzicht ter verbetering van mezelf in en als leven in en als gelijkheid in en als het fysiek.

Wordt vervolgd

Ik kwam nog een uitspraak van Bernard tegen over autoimmuunziektes:

De mind attacks what is best for all as disease, as unknown because unnatural, not preprogrammed.

De geest valt aan wat het beste is voor alles en iedereen als ziekte, als onbekend want onnatuurlijk, niet voorgeprogrammeerd.

——————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 (klik op afbeelding)

Advertenties

Dag 178 – Zelfvergevingen op relaties – 11 – 23 jaar zelfoordeel

Dag 168 – Zelfvergevingen op relaties – 1 – relatiecheck

Dag 169 – Zelfvergevingen op relaties – 2 – alleen bij jou zijn

Dag 170 – Zelfvergevingen op relaties – 3 – iemand leuk vinden

Dag 171 – Zelfvergevingen op relaties – 4 – ik ben niet goed genoeg

Dag 172 – Zelfvergevingen op relaties – 5 – tijd

Dag 173 – Zelfvergevingen op relaties – 6 – voorbereiding nodig

Dag 174 – Zelfcorrecties op relaties – 7 – voorbereiding nodig

Dag 175 – Zelfvergevingen op relaties – 8- grapjes over man en vrouw

Dag 176 – Zelfvergevingen op relaties – 9 – ik kan het niet

Dag 177 – Zelfvergevingen op relaties – 10 – fysiek ongemak als sabotage

Wat is er 23 jaar geleden gebeurd.

Ik besloot dat ik mezelf te dik vond, dat ik mijn buik te dik vond. Was ik dik? Nee totaal niet. Ik heb altijd een beetje een bolle buik gehad aan het einde van de dag. De volgende ochtend was dit verdwenen. Als kind weet ik dat ik mijn buik altijd wilde bedekken; mijn broer stond in een zwembroekje, ik met een hemdje bij het zwembroekje. 16 jaar. Ik vond mijn buik te dik. Via een zus van een vriendin hoorde ik van de citroensapkuur, waarbij je 10 dagen niet eet en alleen water met citroensap, ahornsiroop en cayennepeper drinkt. Het is een reinigingskuur maar wordt natuurlijk misbruikt als afslankkuur. Dit wilde ik ook gaan doen. Mijn ouders vonden het niet zo’n heel geweldig plan maar verboden het niet. Dus dat ben ik gaan doen. Ik sportte destijds veel, en ben zelfs ’s avonds gaan trainen op een dag zonder eten. Ik hield het niet-eten niet lang vol.Na 3 dagen ben ik ermee gestopt. Los van dat het een heel slecht plan is voor een meisje van 16 jaar om zonder eten te gaan leven, was er met die 3 dagen niet zo heel veel aan de hand. Ik ben alleen na die 3 dagen heel licht blijven eten om toch een soort van programma (!) voort te zetten, waarin ik mijn fysiek langzaam aan het afbreken was. Uiteindelijk viel ik teveel af hierin, heel langzaam, werd moe, naar de dokter, die deze facade gestopt heeft.

Terug naar het moment van het besluit van afslanken in relatie tot mijn darmen. Het was niet met de kuur, maar ergens waarin ik besloot te gaan ‘lijnen’, en dus alleen de 3 maaltijden te eten. Ik weet nog dat ik zei tegen mijn ouders, nou, nu eet ik minder en kan ik niet meer naar het toilet, ik krijg juist een opgezette buik. Ja zeiden ze, als je je eetpatroon verandert en minder eet kan ook je ontlasting veranderen. Een antwoord met gezond verstand.

Wat is er gebeurd? Hetgeen ik wilde verminderen heeft zich vermeerderd. Ik wilde een minder opgezette buik, deze werd meer opgezet. En dat is exact het patroon wat zich nog steeds afspeelt. En in die mate dat ik door dit krampen en opzetten in mijn darmen/buik, ik met moeite voldoende kan eten, dus afval, en blijf zitten met een opgezette buik. 23 jaar gemanifesteerd in het fysiek. Had ik daarvoor last van mijn darmen? Ik weet het niet, ik had soms buikpijn. Maar ik kan me niet herinneren dat ik zo druk was met de stoelgang, ik heb geen idee wanneer ik naar het toilet ging om te ontlasten en ik maakte me niet druk om wat ik at, ik was dol op snoep.

Het verminderen van het snoep op zich is geen probleem en wel verstandig. Echt goed voor mijn tanden was het bijvoorbeeld niet. Het punt is het uiterlijk fenomeen waarin ik op een dag besloot dat dit anders moest. En nog steeds ben ik druk met het uiterlijk ervan, in schaamte over mezelf, mager, met regelmatig een opgezette buik. En nu denk, ik, ik was liever iets steviger, iets molliger, met een opgezette buik, zoals ik vroeger was. Ik was perfect, en met zoveel meer kracht die ik in dit hele proces ondermijnt heb, letterlijk afgebroken, opgegeten, geconsumeerd heb. Ja vind je het gek, ik had berehonger maar ik stond mezelf niet toe voldoende te eten. En deze ‘grens’ van net aan overleven in redelijke staat, heb ik gemanifesteerd in mijn darmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf toe te staan net aan in ‘redelijke’ staat te overleven, welke in de staat van de rede is en niet staand in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf staande in het fysiek te ondermijnen door in/als rede te besluiten dat ik er anders uit moest zien, terwijl ik een volledig gezond fysiek had en er nog ‘leuk’ uitzag ook.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb al die jaren niet aan mezelf toe te geven dat ik mezelf hierin ondermijnd heb, aangezien ik hier eenmaal mee gestart was en ik hierin ook wilde bewijzen dat ik het tot een goed einde kan brengen, in plaats van in te zien dat door het streven naar een goed einde, ik steeds naar een positief plaatje in/als de mind streef waarvoor ik het fysieke afbreek en het negatieve als polariteit in het fysiek manifesteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op mijn 16e te besluiten dat mijn buik te bol is ten opzichte van de rest van mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit ergens te moeten hebben opgepakt uit de media, gerelateerd aan relaties en seks.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een platte buik te relateren met seks/sexy zijn, en een bolle buik met afstotelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een bolle buik als afstotelijk te zien, in plaats van in te zien dat ik mezelf afstoot in het overnemen van een beeld van een platte buik als sexy en mezelf te zien als met bolle buik als niet-sexy.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf met bolle buik nog steeds verre van sexy te vinden en hierin een situatie gecreeerd te hebben waarin ik geen seks kan/hoef te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een situatie te creeren waarin ik geen seks kan/geloof te kunnen hebben zodat ik geen seks hoef te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb als tiener zoveel angst te ervaren voor seks, dat ik een situatie gecreeerd heb waarin ik de angst niet hoef te ervaren, ik vervolgens de seks ben gaan beoefenen en mezelf hierin steviger heb gemaakt, waarin ik mezelf alsnog saboteer met een mijn eigen gecreeerde verdedigingsmechanisme die tegen me werkt welke ik fysiek moet doorwandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb de angst onder ogen te zien en hier adem voor adem doorheen te wandelen, maar in plaats hiervan mezelf te forceren tot een uiterlijk vertoon waarin ik pas in een ideaal plaatje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te forceren tot een ideaal plaatje uit angst niet goed-mooi genoeg te zijn, welke ik nu nog steeds wandel in een geloof niet goed-mooi genoeg te zijn met een bolle buik als ik last heb van mijn darmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik perfect moet zijn zodat niemand mij kan pakken/afwijzen op eventuele zwakheden, in plaats van in te zien dat de enige die mezelf gepakt/afgewezen heeft op eventuele zwakheden, ik zelf ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te pakken/af te wijzen op een zogenaamde zwakheid als niet voldoen aan het perfecte sexy plaatje, en hierin mezelf in/als het fysiek af te breken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb voldoende te eten om mijn fysiek te ondersteunen in alle activiteiten die ik ondernam/onderneem maar te eten volgens hetgeen ik denk dat voldoende is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet meer te weten wat voldoende eten voor mijn fysiek is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op mijn 16e van heel veel snoepen naar te weinig eten geswitched te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat ik in dit zelfoordeel zoveel ellende gecreeerd heb maar in plaats hiervan te geloven dat er wel meer aan de hand moet zijn, waarin ik deze ellende van de afgelopen 23 jaar een reden probeer te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te zien hoeveel ellende een uiterlijk perfect plaatje, met een geloof hierin en een streven hiernaar, kan aanrichten, welke exact hetzelfde is als er in de wereld op grote/wereldschaal gebeurt, het streven naar een perfect positief plaatje, voorgeschoteld in/als de mind, vliegende schotels op en top, waarin niet gezien wordt hoe in dit streven naar het positieve perfectionisme, de hele fysieke wereld verkrampt, spastisch wordt, afbreekt en ten onder gaat.

*

Ik stel mezelf ten doel een positieve uitkomst als streven in/als de mind naar een perfect uiterlijk, welke gerelateerd is aan het vinden van meer geluk als meer seks als meer waardering als relatie in/als de mind, te stoppen. Ik sta mezelf niet toe mezelf langer te misbruiken voor een hallucinatie als luchtkasteel in/als de mind/het bewustzijn.

Ik stel mezelf ten doel hier in het moment te wandelen en mezelf fysiek te ondersteunen in de pijn en ongemak die ik ervaar. Ik zie welke angsten en paniek, gedachten, gevoelens en emoties er opkomen gerelateerd aan het ongemak/de verkramping/spasticiteit die ik ervaar in mijn darmen en pas hier zelfvergevingen op toe.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven zoveel ongemak te veroorzaken in mijn fysieke wereld door een geloof dat er iets niet goed aan mij is, en hierin te streven naar een relatie met iets buiten mij waarvoor ik geloof mijzelf te moeten vervormen/hervormen.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vervormen in een geloof en streven naar een relatie met iets buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vervormen in een geloof in de relatie met mezelf in/als bewustzijn, waarin ik geloof zelf niet voldoende te zijn, maar iets diepers of interessanters te moeten ontwikkelen, terwijl ik maar een heel eenvoudig meisje ben, opgegroeid in een heel eenvoudig leven in een heel eenvoudig gezin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat hetgeen ik in opgegroeid ben in/als het fysiek niet voldoende is, om vervolgens in deze bewustzijnsontwikkeling te gaan streven naar de eenvoud in/als het fysiek, waarin ik opnieuw de eenvoud in/als het fysiek mis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben vastgedraaid in/als de belangrijkheid van/in het belang van het bewustzijn waarin ik streef naar meer in/als relaties in/als de mind/het bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren op deze hele facade en op het feit dat ik nu de fysieke consequenties moet wandelen terwijl ik het toch zo goed bedoelde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het zo goed bedoelde, in plaats van in te zien dat ik in zelfinteresse mezelf ben gaan vervormen om te krijgen wat ik wil, namelijk aandacht als seks van een ander, welke ik vervolgens ben gaan gieten in een jasje van bewustzijnsontwikkeling.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb werkelijk niet te zien dat het startpunt puur zelfinteresse is geweest, aangezien ik in deze ontwikkeling ben gaan veranderen in een nobeler streven, zonder te zien dat als het startpunt zelfinteresse is, dit streven uitloopt op destructie van de fysieke gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vergeten/niet te geloven dat een startpunt in ongelijkheid zoveel schade aan kan richten, en als ik begrijp dat dit een ongelijk startpunt is, ik dit direct kan veranderen waarin alle fysieke ongemakken in 1x verdwijnen, in plaats van in te zien dat ik deze verandering fysiek moet wandelen en de fysieke gecreeerde consequenties dien te doorlopen en zelfvergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te zien dat ik de consequenties specifiek dien te vergeven, en niet alles in 1 draai kan veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gefrustreerd te zijn en me verongelijkt te voelen dat ik nog steeds fysieke consequenties loop, terwijl ik al zoveel ellende heb doorlopen hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het me niet lukt te specificeren aangezien ik dit nog nooit gedaan heb, en het daarom maar of in 1x wil veranderen, of in 1x wil opgeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb of in 1x te willen veranderen of in 1x te willen opgeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te geloven dat ik in 1x kan veranderen, en het dus maar in 1x opgeef/wil geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het feit dat ik nog fysieke consequenties wandel, te gebruiken als bevestiging van het geloof dat ik niet kan veranderen en hierin te gebruiken als excuus om het in 1x op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel paniek en onmacht te ervaren in mijn fysieke manifestatie in mijn darm, dat ik niet geloof dit te kunnen veranderen en het hierin in 1x op wil geven, in plaats van in te zien dat hetgeen ik ervaar in het het moment, exact de ervaring is waarom ik deze fysieke consequentie zo gemanifesteerd heb, in geloof in deze ervaringen van paniek en onmacht als emoties als sterker dan ik zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn emoties van paniek en onmacht nog steeds te geloven als zijnde waar en sterker dan ikzelf in staat tot richting geven hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat wat zich fysiek gemanifesteerd heeft, ook echt is want het heeft zich fysiek gemanifesteerd, niet ziende dat ik dit zelf zo gemanifesteerd heb in een geloof.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te zien hoe sterk een geloof is, zo sterk dat het zich fysiek manifesteert in totale destructie en ongelijkheid in (mijn fysiek als) de fysieke wereld.

Zie hier de hervorming/gereformeerd zijn als stroming in het christelijk geloof, in een ‘niet-christelijke’ opvoeding.

———————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 17 – Slapen

Ik heb nog steeds geen zelfvergevingen gedaan op het onderwerp slapen. Ik slaap ongeveer 6 uur en lig totaal nog een half uurtje in bed. Om de zoveel weken komt er een periode waarbij ik het liefst terug wil stappen in bed. En ik pak het niet op om hier zelfvergevingen over uit te gaan schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zelfvergevingen toe te passen op het langer willen slapen dan 6 uur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn slapen niet te willen delen; ik wil het bewaren als achterdeur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het slapen te willen bewaren als achterdeur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het doodeng te vinden het slapen als achterdeur op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het slapen als van mij te zien, als iets waar niemand iets mee te maken heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het slapen te willen verdedigen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik niet op wil staan en graag wil blijven slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat een ander ziet dat ik graag wil blijven slapen en loop te struggelen met het opstaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet samen met een ander te kunnen slapen doordat ik wordt afgeleid door mijn reacties op de aanwezigheid van de ander, al dan niet slapend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik met een ander moet kunnen slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden dat ik niet met een ander als met de man van mijn dromen samen kan slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met de man van mijn dromen samen te willen kunnen slapen, dus eigenlijk wil ik dromen van/in een droom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in dromenland te willen blijven verkeren, zowel figuurlijk in dromen over/met een man als letterlijk ’s ochtends in bed.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het in dromenland beter is dan in de realiteit, in plaats van in te zien dat ik het beter maak in dromenland door daar veel te vertoeven en de realiteit te laten vervallen, waardoor de realiteit niet prettig is om in aanwezig te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de realiteit te laten vervallen door het vertoeven in dromenland/de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn oom op te staan en de dag onder ogen te zien, in plaats van in te zien dat het niet de dag is die ik vrees, maar ikzelf als de mind die ik vrees, en daarom ben ik bang om op te staan en mijzelf als de mind onder ogen te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om op te staan en mezelf onder ogen te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb moeheid te ervaren als ik op moet staan, en deze moeheid wordt versterkt door de structuren die ik heb toegestaan zich vast te zetten in mijn fysiek, wat zich vertaalt als moeheid aangezien ik me niet vrij kan bewegen in het fysiek, wat ik als excuus gebruik om moe te zijn en om te gaan slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dat een verlangen naar een man en/of seks het enige is wat me echt wakker maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het verlangen naar een man en/of seks als leven te beschouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik alleen wakker wil worden voor het verlangen naar een man en/of seks, wat niet echt wakker worden is maar mezelf slapend voortzettend in een roes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik koffie nodig heb om op te staan, als lichtpuntje in de dag waarvoor ik op wil staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vast te houden aan een kopje koffie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het belachelijk te vinden dat ik me vast houd aan een kopje koffie, dat 2 of 3 kopjes koffie me door de dag heen helpen, in plaats van in te zien dat het ok is, met ondersteuning van 2 of 3 kopjes koffie mag ik best de dag doorkomen zonder mezelf hierover aan te vallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf aan te vallen omdat ik 2 of 3 kopjes koffie gebruik als ondersteuning om de dag door te komen, terwijl ik inzie dat de koffie niet de reden is om te leven, het is een ondersteuning om me hier te houden en te doen wat er te doen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb druk te zijn met het al dan niet aanvallen van mezelf over kopjes koffie, wat de polariteit in de mind in stand houdt en me afleidt van Hier zijn; niet de koffie doet dat, dat doe ik zelf met mijn oordeel over het koffie drinken en dit oordeel brengt meer schade aan mijn fysiek dan 2 of 3 kopjes koffie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het liefst de hele dag door koffie te willen drinken; dit verlangen is wat ik kan stoppen in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het oneerlijk te vinden dat ik maar 2 of 3 kopjes koffie kan drinken op een dag zonder mijn fysiek te belasten.

Als ik mezelf zie participeren in verlangen naar meer kopjes koffie dan mijn fysiek kan opvangen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat mijn fysiek me hier ondersteunt in het behouden van leven; als ik hiernaar luister zie ik dat mijn fysiek mij ondersteunt op weg naar Leven; als ik hier niet naar luister zie ik dat ik mezelf onderuit haal en mijn fysiek vernietig door mezelf als mind te laten geloven dat ik me beter zou voelen als ik meer kopjes koffie drink zoals ik andere mensen zie doen. Ik sta mezelf niet toe mijn fysiek te vernietigen met mijn verlangen naar meer kopjes koffie, voortkomend uit het vergelijken in/als de mind met andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toestaan en aanvaard heb mezelf als mind de hele tijd onderuit te halen op alles wat ik doe als systeem, in plaats van in te zien dat ik dat doe omdat ik zo geprogrammeerd ben en dit zelf heb toegestaan zich te laten manifesteren; door mezelf als mind aan te vallen creeer ik een nieuwe laag van oordeel en dus houd ik mezelf als mind in stand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eigenlijk wel wakker te willen worden maar ik word zo moe van mijn eigen angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo moe te worden van mijzelf als angst als bewustzijnssysteem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen gaan jammeren omdat ik zo bang en zo moe ben, in plaats van op te staan en deze jammerklacht te stoppen zodat ik mijn angst in kan zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn leven te laten vervangen door jammeren en klagen, voortkomend uit angst om te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weerstand als vermoeidheid te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te proberen op te staan met behulp van ‘positiviteit’, in plaats van in te zien dat ik daarmee direct negativiteit creeer dus polariteit in/als de mind, wat de weerstand alleen maar versterkt; ik hoef alleen zelfvergevingen toe te passen op dat waarvoor ik bang ben, om de weg open te maken om op te staan en mijn correcties in de praktijk te kunnen leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het liefst zitten zelfvergevingen blijf doen, wat wel de weg open maakt maar wat niets in de praktijk verandert zolang ik mezelf als zelfexpressie niet toepas.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven en te ervaren dat het me moeite kost om op te staan en mezelf als zelfexpressie toe te passen in de praktijk.

Als ik mezelf zie participeren in moeheid dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf, waar ben ik bang voor? Ik realiseer me dat ik bang ben voor mijn eigen oordeel, voor mezelf die mezelf iedere dag afbrandt, aanklaagt, aanvalt, onderuit haalt en vervolgens in de steek laat. Daar word ik heel moe van, ik kan niet meer. Ik realiseer me dat ik de enige ben die dit kan stoppen, aangezien ik dit zelf doe. Als ik dit niet stop in mezelf, blijf ik ook de ander afbranden, aanklagen, aanvallen, onderuit halen en vervolgens in de steek laten. Dus ik stop, ik adem. Ik stop met mezelf afbranden, aanklagen, aanvallen, onderuit halen en vervolgens in de steek laten. Ik stop met verdriet, angst en moeheid creeren in mezelf. ik pas zelfvergevingen toe op alles wat ik in mezelf (en de ander) heb toegestaan. Er is geen excuus voor dit gedrag, niet naar mezelf en niet naar de ander. Ik neem mezelf bij de hand, trek mezelf overeind in plaats van te gaan trekken aan anderen als bewustzijn, als aandacht omdat ik zelf niet instaat ben om mezelf overeind te trekken/zelf op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb anderen en/als mezelf af te branden, aan te klagen, aan te vallen, onderuit te halen en vervolgens in de steek te laten als middel om mezelf overeind te trekken ten koste van de ander, ten koste van mezelf, als Leven, en hiermee een enorme moeheid, een levensmoeheid te creeren in mezelf, wat geen levensmoeheid is maar een systeem-moeheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb levensmoeheid te verwarren met systeem-moeheid, om dit vervolgens als excuus te gebruiken om niet op te hoeven staan als Zelf als Leven.

Ik verbind mezelf met mezelf als Leven door te stoppen met het toegeven aan en vergoelijken van de systeem-moeheid.