Dag 779 – Weerstand in relatie tot schoonmaken

We zaten wat te praten met onder andere Sylvie en mijn moeder en op een gegeven moment bracht Sylvie het onderwerp schoonmaken naar voren en hoe het aan te pakken als men hier weerstand op ervaart terwijl de schoonmaakbezigheden wel moeten worden opgepakt. Zo kwamen we erop dat ikzelf ook ‘niet graag schoonmaak’ en mijn moeder ook niet. Ik was in het huis op weg naar boven en ik hoorde mijn moeder iets zeggen als ‘ik haat het schoonmaken’. Ik haastte me de trap weer af en vroeg haar te herhalen wat ze zei, aangezien het exact had geklonken zoals ik het ook vaak in mijzelf op zie komen. Het bleek inderdaad exact hetzelfde te zijn zoals het in haar bestaat en in mij. Hierin zie ik dat ik het onbewust gekopieerd heb; ik kon ook al niet terughalen waar de weerstand nou vandaan komt. Het is iets als, ‘ik heb er een hekel aan maar ik wil het wel graag schoon en netjes hebben dus ik doe het wel’.

Echter mijn moeder kon het voor haarzelf niet herleiden aangezien haar moeder, mijn oma, juist ‘erg schoon en precies’ was in huis. We weten dan natuurlijk niet wat hierbij in oma omging, misschien had ze er eigenlijk wel een hekel aan of misschien heeft mijn moeder een weerstand gecreëerd of vergroot als reactie van onbegrip op oma’s preciesheid en serieuze benadering van het schoonmaken.

Terug naar mezelf. Hoe hier nu mee om te gaan? Zou het niet prettiger zijn voor mezelf als ik zonder innerlijke weerstand de schoonmaakbezigheden uit ga voeren?

Sylvie bracht nog een mogelijkheid naar voren om te onderzoeken, van een ‘intiem met je lichaam en/of jezelf zijn’ en de relatie tot schoonmaken.

Hier is een (vertaald) artikel over weerstand en hoe dit een mogelijkheid biedt om voorbjj de comfortzone in de geest te bewegen en zo tot het potentieel voor zelfverandering te komen. Weerstand kunnen we zo gebruiken als een een handvat om niet toe te geven aan de weerstand maar juist door te bewegen, hier naartoe te bewegen en er niet van ‘weg te schrikken’: “Weerstand is je gids, omdat het je laat zien waar de comfortzone van je geest eindigt en je potentieel voor zelfverandering begint.”

(Klik hier voor origineel artikel en website Quantum Change Kinesiology).

Hier vanuit bekeken houdt het schoonmaken en de ervaringen van weerstand, dus een mogelijkheid in voor me om tot mijn potentieel voor zelfverandering te komen. Kijk, dat geeft al een andere benadering van het schoonmaken; hierin vind ik direct een voor mij ‘zinvolle’ aanvulling op – of zelfs invulling van het schoonmaken op zich – één van de gedachten / ervaringen die namelijk in mij opkomt is dat ik het schoonmaken ‘zo zinloos vind aangezien het steeds maar terug blijft komen en het weer vies wordt zodra het schoon is’.  In het volgende blog begin ik met zelfvergevingen op de ervaring die opkomt bij het schoonmaken en wat zich eventueel opent hierin.


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Advertenties

Dag 686 – Het leven van woorden: vriendschap (1)

verwachtingen

“Is het woord vriendschap dan eigenlijk geen overbodig woord aan het worden naarmate de eenheid en gelijkheid op aarde toeneemt en daadwerkelijk geleefd gaat worden? Is het nodig dit woord te blijven gebruiken? Dat vraag ik me af. Echter het woord is hier in het leven geroepen en dus heeft het in eerste instantie een herdefinitie nodig, tijdelijk of langdurig, vrij van de energetische waarden en aanhechtingen die ik eraan gekoppeld heb.”

Uit: Dag 685 – Het leven van woorden: vriendschap

Vervolg:

Woordenboekdefinitie vriendschap (Wolters): verhouding als vriend, genegenheid

Klank: ie, iemand, ieder, ier, app, iemand-app dus, een toevoeging van iemand; schap

Energetische ervaring: positief, opgebouwd door hoe ik vriendschap ervaren en geleefd heb tot nu toe.

Als ik zo naar de klank en definitie kijk is er niet zoveel lading eigenlijk aan het woord zelf, als dat het een toevoeging is van iemand, aan onszelf/ons leven zou je kunnen zeggen. Een toevoeging betekent niet dat iets alleen niet voldoende of ‘geheel’ is maar dat het iets toevoegt bovenop dat wat al heel of één is. Uitbreiding dus eigenlijk. Iemand of ieder, dat betekent dus dat ieder-één een toevoeging zou kunnen zijn aan wat er al voldoende is als mij alleen. Dat is een mooie uitleg van het woord.

‘Schap’ betekent ook wel een vak, hokje, compartiment. Dat is dan waar we de vriend (als projectie van iets in onszelf dus ook onszelf) in plaatsen, in het hokje in onze geest, in aannames en associaties. Dit geeft een beperkt zicht van de mogelijkheden, het potentieel die in fysieke realiteit mogelijk zijn als zelfexpressie.

Eens zien wat er naar bovenkomt in de zelfvergevingen als negatieve of positieve aanhechtingen (associaties en aannames, persoonlijke waardes) aan het woord vriendschap die belemmeren om het woord te leven als toevoeging van iemand/een ieder op dat wat al heel is als mij alleen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik zonder vriendschap niet voldoende ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een positieve ervaring te koppelen aan het delen met een vriend(in) en hierin positieve energie te genereren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb meerwaarde te hechten aan het delen met een vriend dan aan het delen met laten we zeggen de buurman of voorbijganger op straat, waarin ik zie dat dit komt door hetgeen ik deel met de vriend wat anders is dan hetgeen ik deel met de buurman of voorbijganger.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verwachten dat een vriend me begrijpt en dit niet van de buurman/voorbijganger te verwachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb begrip te verwachten van een vriend en niet of minder van een buur of voorbijganger, omdat ik dit zo heb ervaren en opgebouwd gedurende mijn leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er vanuit te gaan dat ik een vriend kan bellen als ik iets wil bespreken en de buurman of voorbijganger niet, behalve als het over gerelateerde buurtzaken gaat.

Ik realiseer me dat wat ‘vriendschap’ bepaalt, de intimiteit is waarin ik mezelf deel en dit ook zo ontvang, terwijl het met de buurman en voorbijganger vaak oppervlakkiger gesprekken betreft, wat ook weer niet echt zo is want feitelijk zie je op de lange duur meer van elkaar als buren en spreek je elkaar vaak meer dan met een vriend het geval is.

Dit is niet ‘erg’ of noodzakelijk, het is meer ter inzage in de waarde die ik aan vriendschap gehecht heb en waar dit mee te maken heeft. Een reëele zijde van vriendschap is dat ‘vrienden’ vaak een netwerk aangeven van een paar mensen die je kunt benaderen voor ondersteuning en zonder vrienden, ontbreekt het vaak aan ondersteuning. Wat een praktisch punt van verbetering zou kunnen zijn, zodat iedereen ondersteuning heeft van elkaar of in ieder geval van een aantal mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik zonder vrienden eenzaam ben, wat meer te maken heeft met dat ik dan weinig mensen heb om iets mee te delen en communiceren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik vrienden nodig heb om te kunnen delen en communiceren en hierin, het dagelijkse delen met buur of medemens als ‘minder’ te zien dan het delen met een vriend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een buur of voorbijganger niet of minder snel om ondersteuning te durven vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb waarde te hechten aan verschillende manieren van expressie van en als mezelf, zoals dat een intiem delen meerwaarde heeft boven een oppervlakkig delen van wat er speelt in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik zonder vrienden eenzaam ben en een eenzaam beeld te hebben bij het ‘zonder vrienden sterven’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hierin de sociale media te hebben overgenomen waarin het als treurig gezien wordt om zonder vrienden te sterven, terwijl dit bij velen gebeurt aangezien op latere leeftijd er al veel ‘vrienden’ gestorven en/of vriendschappen verwaterd zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een tegenovergestelde houding aan te nemen en ‘mezelf wel te redden ook alleen’, wat in principe ook zo is, echter de ‘add’ als ‘iemand’ of een ‘ieder’ en het delen en communiceren hierin is iets waar ik plezier in heb en betekent een toevoeging en uitbreiding aan mijn leven en hierin is het ook een daadwerkelijk, fysiek gemis als er geen vriend als ‘add als iemand/een ieder’ is/zou zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren in een vriendschap om ergens op te duiden als verbeterpunt van een aangenomen programmering in eigenbelang, vanuit een angst dat ik dan ‘buiten de normen van de vriendschap’ ga en iets benoem wat buiten de gecreëerde vriendschap als afgestemde karakters valt.

Wat is dan mijn angst? Dat bestaat uit een oordeel dus uit een gedachte, vaak een moraliteitspunt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in vriendschap moraliteit naar voren te halen en loyaliteit te verwachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb loyaliteit aan vriendschap te koppelen en als er werkelijk frictie ontstaat, te verwachten en erop te vertrouwen dat doordat het in een vriendschap gebeurt die door de tijd heen is opgebouwd, er geluisterd zal worden naar elkaar en hierin tot een overeenstemming zal worden gekomen vanuit begrip van wat er plaatsvindt, met name in onszelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb begrip en zelfinzicht te verwachten in een vriendschap, waarin ik er vanuit ga dat er anders geen werkelijk delen mogelijk is en de relatie onbetrouwbaar is zolang we onszelf niet kunnen vertrouwen op de wil en het vermogen tot een zelfintrospecie vanuit zelfeerlijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verwachtingen te hebben in een vriendschap ten aanzien van mogelijkheden en potentieel en hierin mijn expressie en die van een ander, in een schap, een hokje te duwen en zo mezelf en/als een ander in expressie te beperken.

Wordt vervolgd met het derde en laatste deel met zelfcorrigerende uitspraken en een herdefinitie van vriendschap die ik kan gaan leven.

full_why-does-no-one-seem-to-understand-meWhy does no one seem to understand me?

Desteni I Process

————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

 

 

Dag 77 – Leven in polariteit als potentiaal om me weg te houden bij Zelf als Leven als potentieel

Al jaren zie ik een patroon gemanifesteerd in mijn darmen, waarin het op en neer gaat tussen ‘goed en slecht’ met mijn darmen, oftewel verkrampt en geobstipeerd tot rustig-normaal tot verkrampt en iets te snel, het bekende patroon van een spastische darm. op het moment van schrijven realiseer ik me dat dit de wisseling in energie is van negatief naar neutraal naar positief en terug naar negatief. Hierin heb ik een angst gecreeerd voor het weer terug gaan naar negatief als verkrampt en geobstipeerd, en dus ga ik van tevoren al inhouden. Op deze manier heb ik mezelf eigenlijk stil gelegd, uit/in angst voor de energie die me leeft, en zonder gereedschap van zelfvergeving en zelfcorrectie blijf ik dus stil zitten/liggen/liegen in deze angst. Waardoor mijn darmen ook gaan stil liggen, welke mij nog meer in deze verlamming houdt.

Een angst om het fout te doen en een angst om er niet meer uit te komen. Een ongeloof in het werkelijk in staat zijn om mezelf hieruit te halen, of liever gezegd om hierin op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren in het ongeloof in het werkelijk in staan zijn om hierin op te staan als mezelf als leven en te stoppen met participeren in de stroomwisselingen van energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn nooit meer op te staan als ik de stroomwisselingen in mezelf stop, aangezien dit het enige is waarin ik nog beweeg, in plaats van in te zien dat ik de stroomwisselingen niet stop als stil leg, wat ik gedaan heb en ervaren heb als mezelf stil leggen, maar dat ik mijn participatie, mijn deelname aan deze energiestroom stop zodat ik zelf in/als de adem op kan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf stil te leggen in/als de stroom van energie, zonder gereedschap voor handen te hebben om mezelf als zelf te bewegen, en dus heb ik een ervaring opgebouwd van (angst voor) dit stil leggen in/als de energiestroom zonder nog te kunnen bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn zelfvertrouwen compleet te ondermijnen door het stilleggen van mezelf als energiestroom zonder mezelf te kunnen ondersteunen met gereedschap om mezelf als zelf te bewegen, aangezien dit gereedschap als zelfvergeving en zelfcorrectie niet voor handen was/niet in zicht was/niet ooit als mogelijkheid overwogen is door mijzelf of iemand om mij heen tot voor kort.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek uitgebreid ondersteund te hebben maar mijzelf als mind niet gezien heb als bepalende factor, waardoor de fysieke ondersteuning steeds in het niet valt en ik het vertrouwen in mezelf, al dan niet met behulp van de ondersteunende middelen, steeds meer verloren ben en ik mezelf steeds verder weg zag glijden, terwijl ik er alles aan deed wat ik voor handen had om het fysiek te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren om het feit dat ik er alles aan gedaan heb om mezelf fysiek te ondersteunen en desondanks mezelf steeds verder weg zag glijden in de krampen van mijn darmen doodat ik mijzelf als mind niet als bepalende factor heb gezien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel gezien en geweten te hebben dat ik de fysieke klachten zelf creeer, voortkomend uit doorgegeven familiepatronen, maar niet in staat was om hierin op te staan, waarin ik een ongeloof had en nog steeds heb dat het me lukt om de fysieke klachten te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ongeloof in mezelf te ervaren in het stoppen van mezelf in/als fysieke klachten, in plaats van in te zien dat ik er niet in hoef te geloven, wat voortkomt uit oude programmeertaal: ‘je moet er wel in geloven  anders werkt het niet; als je erin gelooft dan komt het go(e)d (?!)’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik ergens in moet geloven om het te manifesteren, en aangezien ik er niet in geloof lukt het me niet om te manifesteren, geloof ik, en dus zit ik vast in het geloof en ongeloof van het Gods-systeem, heen en weer geslingerd tussen geloof en ongeloof, en dan vooral geloof uit angst dat het me zonder geloof niet gaat lukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als lukken als geluk afhankelijk te maken van geloof, in plaats van in te zien dat hierin geluk afhankelijk is van God en Geld, en als ik dus niet geloof heb ik geen geld, maar aangezien ik wel een van de gelukkigen ben die geboren is met geld, heb ik dus toch wel geld, maar geen geluk als lukken van wat ik zie in mezelf als potentieel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik dit geld zelf gecreeerd heb, in plaats van in te zien dat ik gewoon een van de gelukkigen ben die geboren is met geld voldoende om van te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te geloven dat ik mezelf als potentieel als leven kan manifesteren, waarin ik me afvraag of manifesteren hierin niet als creeren staat geschreven, potentieel als potentiaal, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf moet manifesteren als creeren wat creatie als energiepotentiaal inhoudt, wat me niet gelukt is, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het me niet lukt om op te staan als Zelf als Leven in/als de Adem als potentieel aangezien ik dit in/als de mind gekoppeld heb aan manifestatie/creatie in/als energie, in plaats van in te zien dat ik mezelf niet hoef te manifesteren als creeren als energie, maar dat ik stop met participatie in/als energie-manifestatie/-creatie, waardoor ik in/als de adem op kan staan; Adem voor Adem, Breath by Breath.

Ik stel mezelf ten doel mezelf als geloof en ongeloof onder ogen te zien, te stoppen en zelf te vergeven, zodat ik in/als de Adem op kan staan in/als Zelf als Leven.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te zien wie ik geworden ben in/als energie, bewegend op de stroomwisselingen van negatief naar neutraal naar positief en weer terugvallend naar negatief, zodat ik mezelf kan stoppen met participatie in/als energie door mezelf als energie te vergeven en te corrigeren in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel te zien hoe ik het bewegen op deze stroomwisselingen manifesteer en gemanifesteerd heb in het fysiek in het spierweefsel van de dikke darm, zodat ik mezelf in/als het fysiek in/als darmspierweefsel vrij kan maken van de onderdrukking van de emoties en gevoelens opgeslagen in dit darmspierweefsel, waarin de emoties en gevoelens voortkomen uit gedachten in/als polariteit die ik, uit angst om in te zien, onderdrukt heb en hierdoor heb gemanifesteerd in het fysiek, aangezien deze gedachten als energie ergens heen moeten als ik ze niet inzie en zelfvergeef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mijn eigen gedachten in/als polariteit, waardoor ik mezelf als gedachten heb onderdrukt en als emoties en gevoelens heb gemanifesteerd in/als het fysiek in het darmspierweefsel, waar het vervolgens mijzelf als Leven opnieuw gaat onderdrukken door te reageren op gelijke of polariserende patronen die worden aangetrokken door het aanwezig zijn van/in deze gedachtenpatronen als energie.

Ik stel mezelf ten doel te zien welke gedachtenpatronen ik onderdrukt en gemanifesteerd heb in het fysiek  als gevoelens en emoties, door te stoppen met participatie in/als gevoelens en emoties en deze uit te schrijven en zelf te vergeven, waarin ik mezelf als deze gedachtenpatronen als participatie in deze gedachtenpatronen kan stoppen en zelfvergeven, waardoor ik stop met het aantrekken en creeren van gelijke en polariserende energieen waardoor ik mijn leven laat bepalen, zodat ik zelf op kan staan als leven en mezelf als Leven in/als de Adem kan bewegen.

www.desteniiprocess.com

www.equalmoney.org

Did you know?