Dag 780 – Zelfvergevingen op de weerstand in relatie tot schoonmaken

(…)

“Hier vanuit bekeken houdt het schoonmaken en de ervaringen van weerstand, dus een mogelijkheid in voor me om tot mijn potentieel voor zelfverandering te komen. Kijk, dat geeft al een andere benadering van het schoonmaken; hierin vind ik direct een voor mij ‘zinvolle’ aanvulling op – of zelfs invulling van het schoonmaken op zich – één van de gedachten / ervaringen die namelijk in mij opkomt is dat ik het schoonmaken ‘zo zinloos vind aangezien het steeds maar terug blijft komen en het weer vies wordt zodra het schoon is’.  In het volgende blog begin ik met zelfvergevingen op de ervaring die opkomt bij het schoonmaken en wat zich eventueel opent hierin.”

Voor algehele context zie voorgaand blog Dag 779 – Weerstand in relatie tot schoonmaken

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb schoonmaken als zinloos te ervaren aangezien het steeds opnieuw weer vies wordt en ook in zo’n hoog tempo, waarin ik het gevoel krijg constant aan het schoonmaken te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb schoonmaken als tijdsverspilling te zien en liever ‘iets anders’ te doen, terwijl ik tegelijkertijd heel graag een schoon huis en schone leefomgeving heb en het bijvoorbeeld fantastisch zou vinden als een ander mijn huis zou schoonmaken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ‘het vuil’ de overhand krijgt en dat ik het niet meer bijhoud en omkom in stof en vuiligheid en mijn huis laat verslonzen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren fysiek zo moe te zijn dat ik de schoonmaakwerkzaamheden niet meer oppak en ‘de boel de boel laat’, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik me bevind in een momentopname van vermoeidheid dat ik zo ervaren heb en hierin te denken en geloven dat dit altijd zo blijft en/of zo blijft terugkomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de geestelijke vermoeidheid als ‘weerstand’ in en als angstervaring, als fysieke manifestatie te ervaren en hierin ‘bang te zijn’ dat het ‘te laat’ is en dat ik ‘achterloop’ als achter de feiten aan, waarin de geest me inhaalt en me neerdrukt en ik er niet meer bovenop kom en nog wel gewaar ben dat dit gebeurt, maar niet meer bij fysieke machte om mezelf hier doorheen te bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘de geest’ te benoemen als iets dat me neer kan drukken en waar ik ‘achteraan loop’ alsof ik hier zelf geen invloed op heb en dus feitelijk angst te ervaren voor mezelf die zich neer laat drukken uit gemakzucht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst voor mezelf te ervaren in het kiezen van de gemakkelijkste weg, van de minste weerstand in het volgen van de ervaringen van weerstand die in en als mezelf opkomen en zo eigenlijk rondjes te lopen in weerstand, in plaats van dit te weerstaan in mezelf en (weer) te gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben geen tijd te hebben voor alles wat gedaan moet worden en/of wat ik wil doen  en hierin weerstand op het schoonmaken te creëren met name als ik meerdere dingen op een dag wil doen en het schoonmaken hierin ‘teveel tijd’ inneemt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te lantefanteren aan het begin van de dag en later op de dag te ervaren niet voldoende tijd te hebben om alles gedaan te krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik onder het schoonmaken uit kan komen of dat ik het wel uit kan stellen, het is niet zo belangrijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb op deze manier het schoonmaken heel belangrijk te maken in mijn geest door er weerstand op te creëren als een ervaring waar ik druk mee ben en er zo ‘druk’ op te leggen.

Ik realiseer me dat het een punt is om fysiek op te pakken en niet teveel bij te blijven hangen in een uitzoeken waarom, aangezien het iets is dat moet gebeuren. Ik realiseer me dat ik het als gelijke mee kan nemen in de planning van wat moet gebeuren en beter kan stoppen met het minder belangrijk te maken dan andere bezigheden en zo hierin gelijkheid te brengen binnenin mezelf. Ik realiseer me dat we in de gehele maatschappij het ‘schoonmaken’ minder belangrijk hebben gemaakt dan ‘achter een bureau zitten’ bijvoorbeeld wat zichtbaar is in het verschil in vergoeding dat er wordt uitgekeerd als ‘loon’ voor bijvoorbeeld schoonmaakwerk en bureauwerk en wat dus wellicht gewoon een opgelegde en aangenomen programmering is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een programmering onbewust te hebben aangenomen en zo een ongelijkheid in en als mezelf te creëren ten aanzien van verschillende bezigheden en zo tevens de ongelijkheid in de wereld te bevestigen.

Tevens zie ik hierin een aangenomen ongelijkheid in man en vrouw in mij alsof dit is opgelegd door ‘de man’ als dat het schoonmaakwerk dat een vrouw uitvoert, minder belangrijk is, wat ik zelf zo heb gebruikt om kant te kiezen voor het mannelijke (intellectuele) en tegen het vrouwelijke (fysieke), zonder me te realiseren hoe ik mezelf hierin verongelijk. Zo buiten zo binnen, zo binnen zo buiten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verongelijken door vanuit zelfinteresse in en als de geest en vanuit gemeenheid, het vrouwelijke te onderdrukken en minder belangrijk te maken dan het mannelijke vanuit een wens om het vrouwelijke / de vrouw/ de moeder buiten te sluiten en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb op deze manier het kind met het badwater weg te gooien, in plaats van hetgeen ik als ‘zwakte zie’ in een voorbeeldrol en zo in en als mezelf, te benaderen vanuit begrip, zorgzaamheid, vergeving en mogelijkheid tot transformatie.

Ik stel mezelf ten doel het schoonmaken en de weerstand en struggles die ik hierin ervaar en zie opkomen in mezelf, te gebruiken als opening en mogelijkheid tot transformatie van een ‘zwakte’ tot in een ‘kracht’; vanuit omarming, nederigheid en in eenheid en gelijkheid, want alleen dat waar ik gelijk aan sta en één mee word als het ware, zal ik in en als mezelf kunnen transformeren tot een praktische toepassing, zonder het nog zo ‘belangrijk’ te maken in en als de geest.

Tot zover, nu eerst de toepassing in de praktijk en zien hoe dit gaat en waar eventueel zelfvergeving (dus zelfbegrip) en zelfcorrecties nodig zijn om dit begrip in fysieke toepassing tot uiting, tot een expressie te brengen in en als mezelf, dus als zelfexpressie.

De zelfvergevingen zijn een aantal voorbeelden van wat er opkomt in mij in relatie tot schoonmaken en kan worden uitgebreid al naar gelang wat er in mij (en in een ander die hiermee bezig wil) opkomt; het gaat uiteindelijk om het zelfbegrip dat hierin naar voren komt, als een verantwoordelijkheid voor wat er speelt in mijzelf in gedachten, gevoelens en emoties en zo als opening om fysiek door de ervaringen (van bijvoorbeeld weerstand) heen te bewegen en tot een vrede met de toepassing van het schoonmaken te komen en dit zo te integreren in het dagelijks leven. Hierin zie ik ook het punt openen van intiem met mezelf zijn, in en tijdens de fysieke bezigheid van schoonmaken en wie ik eigenlijk ben als ik aan het ‘afraffelen’ ben en niet ‘hier’ wil zijn tijdens de bezigheden – er moet dus iets zitten waar ik van weg beweeg in mezelf, zonder dat ik hier werkelijk naar kijk en het benoem voor mezelf – zelfbegrip.

Tevens zie ik dat ik het als een ‘moeten’ ervaar en zo benader ik mezelf eigenlijk ook in punten die ik lastig vind. Ik ‘moet’ het oppakken want ‘het moet toch gedaan worden’ en dus doe ik het, zij het ‘schoorvoetend’. In mijn benadering van het schoonmaken wordt zichtbaar voor me hoe ik mezelf benader – iets wat ik eigenlijk allang weet maar waarvan ik me toch niet echt gewaar was. Eens zien of ik hierin wat verzachting kan brengen voor en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel het schoonmaken tot uiting, tot verlengde van mezelf te maken in en als een zelfexpressie en zichtbaar in en als mijn leefomgeving en ik stel mezelf ten doel mezelf hiertoe te bewegen door tijdens het schoonmaken te vertragen en de ervaringen te benoemen / definiëren die in me opkomen en mezelf tevens te ondersteunen door bijvoorbeeld een interview te luisteren tijdens het schoonmaken en zo mijn focus te verleggen en tegelijkertijd het praktische op te pakken en beiden te combineren in en als mezelf, als een manier om vrede te maken met de bezigheden. Ik stel mezelf ten doel te verzachten naar mezelf toe in het oppakken van en opstaan in en als verantwoordelijkheid op vele gebieden en te zien hoe ik hier met en als mezelf kan staan – zelfverzorgend, zelfondersteunend en minder vanuit een ‘moeten of zelfs een ervaring van ‘straf’ als ‘straffe benadering’.

Ik stel mezelf ten doel om de angst te bekijken/beschouwen in en als mezelf, in plaats van met angst op mijn eigen angst te reageren.

Een proces in voortgang….

Related interview vanuit een interdimensionaal perspectief (+ zie links in de tekst).


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Advertenties

Dag 116 – Ik heb niet werkelijk gekozen

Ik heb niet werkelijk gekozen. Wel in ratio, in wat ik bewust wil, dus als mind. Niet in eenheid als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in mezelf te ervaren dat ik niet werkelijk gekozen heb om te gaan staan voor Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te twijfelen of ik wel in staat ben om te staan voor een Leven op Aarde in eenheid en gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen of ik het wel kan, werkelijk betrouwbaar zijn als zelf als Leven ter ondersteuning van zelf als Leven en van anderen als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te zien in mezelf dat ik geen zelfmoord zal plegen als actieve daad, maar dat ik ook niet werkelijk kies om te leven, en dus pleeg ik feitelijk zelfmoord als passieve daad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik bij een ter hemel opname gewoon in 1 moment beslis dat ik het niet doe, dat ik niet ga staan hier op aarde en dus ervoor kies om in een gedegradeerde versie van mezelf te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit als grootste angst te ervaren in mezelf, dat ik als een gedegradeerde versie van mezelf blijf leven en niet op tijd in staat ben dit te veranderen als mezelf veranderen en dus hierin toesta te blijven leven, met alle spijt ten gevolge.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn in spijt ten onder te gaan, waardoor ik niet ervoor kies om te gaan staan als Leven en dus mijn eigen toekomst creeer als in spijt ten onder gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat in spijt ten onder gaan een optie is, in plaats van in te zien dat het ten onder gaan geen optie is, ik moet hoe dan ook mezelf onder ogen zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel moeheid te ervaren van het onderdrukken van dit patroon van niet werkelijk willen leven uit angst dat ik werkelijk ervoor kies niet te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het ervoor kiezen niet werkelijk te willen leven af te wijzen, te veroordelen, te minachten, terwijl ik het in mezelf aanwezig ervaar als onderdrukkende structuur, elke dag, ieder moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ervan te schrikken dat ik het werkelijk als optie ervaar om te kiezen om niet te willen leven als er een keuzemoment komt waarin passief opgeven een mogelijkheid is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te hebben gezien dat het niet kiezen voor leven welke mijn moeder heel duidelijk aangeeft, ook in mij aanwezig is, levensgroot, aangezien dat gewoon is doorgegeven in DNA en aangezien ik hierin ben opgegroeid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele leven, althans vanaf mijn 16e, te hebben gevochten tegen deze depressie, tegen de ervaring van niet willen leven, en dat ik werkelijk alles uit de kast heb getrokken om hierin niet ten onder te gaan binnen het systeem, en nu het gelukt is te blijven staan en de mogelijkheid te hebben gevonden om me vrij te maken van deze depressie/onderdrukking zie ik dat ik nog steeds overweeg om ervoor te kiezen om niet werkelijk te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik opgeef op het laatste moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze splitsing in mezelf van niet werkelijk kiezen in mijn fysiek te hebben gemanifesteerd welke elke dag voelbaar is in mijn darm en zichtbaar is in mijn wisselend ontlastingspatroon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb elke ochtend deze tweesplitsing in mezelf te ervaren welke zich uit in de vraag, zal er vandaag wel of geen ontlasting komen?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze tweesplitsing fysiek te hebben vertaald in verkramping in het darmspierweefsel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb doodmoe te zijn van deze fysiek vertaalde tweesplitsing in het darmspierweefsel, en toch niet direct te kunnen kiezen om ‘gewoon’ te gaan leven, wat aangeeft dat een keuze ook werkelijkheid gemaakt dient te worden door het uitschrijven van de belemmerende structuren, aangezien deze structuren niet zomaar verdwijnen en zolang deze structuren aanwezig zijn en vooral zolang ik mij door deze structuren laat bepalen, ben ik niet betrouwbaar als leven en kan ik zomaar in 1 moment beslissen het op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik niet genoeg tijd heb om deze structuren uit te schrijven terwijl ik het wel wil, en dat ik simpelweg te laat ben en dus in een gedegradeerde versie van mezelf dien te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een karakter als ego te hebben gemaakt van de potentie die ik in mezelf aanwezig ervaar, waarin ik kies om te leven omdat ik het niet kan verkroppen om in een gedegradeerde versie van mezelf te leven, maar dat ik ondertussen niet werkelijk zelf wil leven als zelfwil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb constant een moeten te ervaren, welke voortkomt uit dit moeten leven van mezelf in/als potentie die ik in mezelf ervaar, waardoor ik alsnog als mind als ego leef en mezelf als leven als zelfwil volledig mis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te hebben gezien dat de onwil om me heen om de boodschap van desteni te horen een weerspiegeling is van de onwil in mezelf om werkelijk te willen leven in/als zelfwil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf door de dag heen te duwen met koffie en andere kleine verwennerijen waarin ik iedere beweging als opgave ervaar en waarin geen enkele beweging vanzelf gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor deze ervaring van beweging in/als opgave aangezien ik mezelf hierin als ruim 20 jaar voortbeweeg en ik niet weet of ik het nog een keer zal redden als ik weer zo diep zak als een aantal jaar geleden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit niet willen/kunnen bewegen altijd verborgen te hebben gehouden uit angst om bestempeld te worden als depressief en niet meer onder dit stempel uit te komen, terwijl ik altijd in mezelf ervaren heb dat depressief zijn geen werkelijke toestand is en dat hoe de wereld ermee omgaat het alleen maar erger maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het afschuwelijk te vinden hoe de wereld met zogenaamde ziekte omgaat, en dat de meesten werkelijk geen idee hebben waar ze over praten en hoe zeer ze degenen (doen) die ziek zijn (en) hiermee in een hoek duwen, dat alles om zelf beter te voelen in het niet ziek zijn en/of uit angst voor het enorme (mind)gat als gebrek  informatie die zich hierin bevindt, waar we vroeg of laat allemaal invallen.

Ik realiseer me dat dit is waar ik me werkelijk voor in wil zetten, voor de ondersteuning van mensen die hun structuren fysiek gemanifesteerd hebben en hier niet meer uitkomen door de enorm beperkte kennis die er beschikbaar is over de manifestatie van fysieke klachten. Hierin ervaar ik dat ik te weinig praktische ondersteuning kan bieden, ik heb vaak geen woorden voor wat ik wil zeggen, maar ik kan er al wel zijn zonder oordeel op het ziek zijn, zonder de mens die zijn structuren fysiek gemanifesteerd heeft in een hoek van minderwaardigheid te duwen.
Dit is de potentie die ik al heel lang zien en ervaar in mezelf, en tegelijkertijd word ik nog zo in beslag genomen door de onderdrukking van mijn eigen structuren dat ik absoluut niet betrouwbaar ben en werkelijk sta als voorbeeld en ondersteuning. En dus weer terug naar mezelf waarin ik mezelf nog dagelijks wil opgeven.

Waarom ondersteun ik mezelf niet onvoorwaardelijk zonder oordeel hierin?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mezelf onvoorwaardelijk als zonder oordeel te steunen in mijn eigen proces van het deconstrueren van mijn fysiek gemanifesteerde klachten/mindstructuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf minderwaardig gemaakt te hebben en ervaren door de fysiek gemanifesteerde mindstructuren, waarin ik het fysiek heb onderdrukt door de mind, en dus hierin minderwaardig heb gemaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te kunnen vergeven dat ik mezelf als fysiek minderwardig heb gemaakt als mezelf als de mind door onderdrukking van mezelf als leven, welke zich manifesteert in fysieke klachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf volledig te isoleren om weg te blijven van de oordelen als benaming  van ziektes die er heersen in de wereld zonder de gehele mens en mind hierin te zien waarin het benoemen van een ziekte een ondersteuning kan zijn als benoeming als samenvoeging van klachten om te zien wat er speelt maar dat het geen stigmatisering dient te zijn waar de mens nooit meer uit komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wanhopig te worden, ja letterlijk te worden, een hoopje wan, als ik mijn eigen fysieke klachten steeds zie terugkomen, waarin ik me wanhopig afvraag hoe ik hier ooit uit kan komen en hoe ik een levend voorbeeld kan zijn als ik zelf blijf leven in fysiek gemanifesteerde mindstructuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te zetten in het moeten zijn van een levend voorbeeld, waarin ik me al jaren vastzet aangezien ik dit punt als jaren zie in mezelf en in het werk wat ik doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een karakter te hebben gemaakt van het zijn van een levend voorbeeld, en dus zet ik mezelf vast in/als de mind in het karakter van en levend voorbeeld, waarin ik het beeld ben geworden die voor mezelf staat/mezelf in de weg staat, verlamd, versteend in structuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me machteloos te voelen ten opzichte van mijn darmwerking, waarin de darm bepaalt of ik wel of niet naar het toilet kan, en als ik niet naar het toilet kan heb ik daar niets in toe te voegen, dan kan ik niet naar het toilet en ervaar ik de gehele dag pijn en ongemak bij iedere stap die ik zet, waardoor mijn hele dag bepaalt wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele dag te laten bepalen door de darmwerking en hierin niet te zien hoe ik me hierdoor niet kan laten bepalen aangezien ik ieder moment fysieke pijn en ongemak ervaar en niet goed kan eten en bewegen waardoor ik fysiek verzwak, en op deze manier dus langzaam mezelf vermoord.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bovenstaande laatste zelfvergeving heb aangenomen als ‘zo is het’, waardoor ik mezelf de mogelijkheid ontneem om hier nog verder in te zien en verandering in te brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorme boosheid te ervaren dat het me niet lukt verandering te brengen in de darmwerking terwijl ik er al zolang mee bezig ben, wat ook niet helemaal waar is, wel dat ik er lang mee bezig ben maar niet dat er geen verandering is, aangezien er wel verandering plaatsvindt, maar het komt steeds terug, welke me nog even veel frustreert als in het begin van de klachten, of zelfs meer aangezien ik het niet meer kan verdragen dat het terug komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring van darmvertraging niet meer te kunnen verdragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een fysiek orgaan te vertragen in plaats van mezelf als mind te vertragen zodat ik mezelf als mind mind kan zien en kan stoppen en zelfvergeven en corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als mind te vertragen waarin ik mezelf kan zien, stoppen, vergeven en corrigeren, en in plaats hiervan de gehele bubs als mind op te slaan in darmspierweefsel waardoor het levende orgaan vertraagt en mij hierin dwingt te zien in de opgeslagen mindstructuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen specificatie te zien in de gehele bubs in het darmspierweefsel behalve een algehele ervaring van pijn en ongemak, verongelijking, boosheid en verdriet, waarin ik het opgeef in de brij van informatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het op te geven in de brij van informatie, waarin het me niet meer kan schelen wat er gebeurt.

Ik stel mezelf ten doel de brij van informatie te specificeren zodat ik de structuren een voor een kan uitschrijven en zelfvergeven met behulp van SRA-2.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op te zien tegen het specifiek uitschrijven van de mindstructuren en in plaats hiervan druk te blijven met relaties in/als de mind als excuus en onwil van de mind in het zien van zelf als mind, wat komt doordat ik zie dat het met relaties te maken heeft en hierin dit patroon manifesteer maar dat ik het verkeerd om toepas waardoor ik niet door de balans van polariteit heen kom om erachter te zien wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb achter de balans van polariteit in relaties te zien zodat ik kan zien wie ik ben (geworden) aangezien ik geloof dat dit te erg is.

Ik stop, ik adem. Ik realiseer me dat ik uren kan doorgaan met zelfvergevingen op deze polariteit, maar zolang het niet specifiek wordt kom ik hier niet verder in. Dus ik stop. Ik stop met mezelf te frustreren van het doorduwen op een polariteit zonder werkelijk specifiek inzicht. Ik zie onder ogen dat ik geduld en ondersteuning nodig heb in het vrijmaken van de specifieke structuren die ik in mezelf gemanifesteerd heb. Hierin geef ik niet mezelf als op als leven, maar geef ik het op om het allemaal ‘zelf’ te willen doen in oplossingen in/als de mind.

——————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:

www.equalmoney.org

Proces van relatie naar agreement:

www.desteniiprocess.com/courses/relationships

Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:

www.eqafe.com

Zelfeducatie free:

www.eqafe.com/free

www.desteni.net

Journey to Life:

7 jaar dagelijks schrijven

7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven

http://www.facebook.com/groups/journeytolife/

video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life